Weer in Lima

Dit was de wijk waarop we neerkeken, en waardoor we terug gewandeld zijn.

De maaltijd uit de gaarkeuken. Zoete aardappel, rijst en vis. Helemaal een nette maaltijd. Ik ging alleen zeuren over sambal. 

Dit is de andere gaarkeuken, maar dit zijn zeg maar de potjes die staan te pruttelen. 

Een dame op de markt die aardappelen aanprijst. Dat was bij J niet tegen dovenmans oren, want die is gek op de Peruaanse piepers 

 Ik ben dus weer in Lima, het is hier wederom hoog zomer. Ik ben woensdag met de KLM hier naar toe gevlogen. Directe vlucht dat is toch wel heerlijk. En daarna met een greentaxi hier heen gereden. Het belangrijkste ongemak was een eindeloze rij voor de paspoort check op het vliegveld. Maar ja het is daar allemaal nieuw. Ik geloof dat ze de terminal op de luchthaven van oostelijke kant naar westelijke kant hebben gedaan. Volgens mij is er geen opvallende architectuur aan te pas gekomen. Geen Calatrava die het allemaal mooi mooi wit heeft gemaakt. Misschien een plaatselijke beroemdheid. Ik zou het aan AI kunnen vragen wie is er verantwoordelijk voor de nieuwbouw van het vliegveld later. 

Ik ga eerst maar ontbijten. Dat was natuurlijk een overzichtelijke missie, ook omdat ik heel dicht bij de ontbijt zaal zit en het nog vrij vroeg was. Maar ontbijt, een paar broodjes, huevos revolto, al schrijf ik het waarschijnlijk verkeerd, maar je zou roer ei kunnen zeggen. Er was wat vers fruit en daarna was dan toch de missie om naar Comas te gaan om meneer J. te ontmoeten. Een priester uit Bathmen die hier zijn roeping en liefde voor Peru heeft gevonden. Met stroopwafels, hagelslag en 3 blokken kaas onder mijn arm in een taxi gesprongen, nou ja gerold meer. Dat Comas bleek wel een soort van 30 km verderop te zijn. De hele ring af en dan via het centrum noordwaarts. Ik stond wat doodsangsten uit, het verkeer hier kost je vaak een stukje van je leven. Ik spiekte onderwijl op de Uber meneer zijn telefoon over hoe ver de reis nog zijn, meestal ver omdat het ook nog druk was dus we deden er een soort van 50 minuten over. Toen stond ik in een vrij drukke doorgaande straat, en tja nou dan maar aanbellen bij het opgegeven nummer. Chi e, Soy Jacques per signor J. Ja wat moet je anders zeggen. Maar gelukkig ging de deur open en waren er allemaal kleine hondjes, 3 ofzo, meneer J en twee dames, en kreeg ik meteen een kop koffie. Men was superblij met de kaas, ik had jong, jong belegen en oud meegenomen. Weet ik veel, de Gouda die je hier koopt is een soort microplastic kaas die naar weinig smaakt dus het kan al snel beter. J bleek dus uit Bathmen te zijn en naar verloop van tijd was er in zijn accent ook een licht Deventers accent te horen, grappig. Hij was 4 jaar lang brood bezorger geweest in Deventer. Maar omdat hij nu 87 is dat wel een tijdje geleden. Waarschijnlijk dan 70 jaar tjeempie. en vanaf 1981 in Peru. Ook alweer een heel mensen leven, met niet meer de energie om ons kaaskoppen nog een keer onder ogen te komen. Na de koffie gingen we de wijk in. Dat was de berg op. Eerst met een busje, een collectivo, toen met een motorcarro en het laatste stuk weer met een taxi. Die een soort berg op en af reed. Ons einddoel was een soort Cruyfcourt, maar dan een beetje van een mindere soort, een zandbak versie. Maar wel door J aangelegd. Hij had in de wijk allerlei projecten opgestart. Tegen zijn zin was er een kapel gebouwd. Maar ja hier is de wijk niet af zonder Kapel. Hij was trotser op zijn soort van gaarkeukens waar dames uit de wijk enorme pannen eten maken, die je vervolgens tegen een zeer kleine vergoeding kunt opeten. Je moet dan wel een geregistreerd arm zijn. Geven mensen de kans om de zaak te belazeren, tja en Peruanen zijn net mensen. Verder was hij in het verleden bezig geweest met trappen te bouwen en zeg maar infrastructuur in de wijk aan te leggen. Er waren een paar keukens dicht, omdat het nog vakantie is, maar er waren er ook open waar dus dames in enorme pannen soep, rijst en kip of vis aan het maken waren. J. zijn motto had hij ergens in Matheus gevonden, het boek Matheus, in Nederland vooral bekend van de Passie en dan rond de paas, ja dat boek dus. Dat citaat was iets met geef de mensen te eten. Dat vond hij belangrijker dan mooie kerken bouwen of ze met moraal om de oren te smijten. Nee zorg maar dat ze te eten hebben en dan misschien nog gemeenschap opbouwen. Nu was hij bezig met watertanks te bouwen. Maar een boze buurvrouw lag dwars. Die wilde geloof ik niet dat de mensen boven haar makkelijk een douche kunnen nemen. Vervolgens zei hij dat water er duur was, omdat het met tanks naar boven moet worden gesleept, en ook gas moet per tankje naar boven. Het is dus nog al duur om daar arm te zijn. Bij de tweede gaarkeuken waar we naar binnen gingen werden we op een stoel gezet en eerst voorzien van iets te drinken, daarna een bord soep en een hoofdgerecht. Rijst, zoete aardappel, salade en gefrituurde vis. Onderweg kwamen we steeds mensen tegen die hem kennen als priester. Daar moest hij dan even een praatje mee maken. Al werd de eerste dame afgedaan als een roddelzieke tante. Die altijd alles moest weten om het vervolgens te kunnen doorvertellen. Ik liep de hele tijd vol in de zon en dat was misschien niet het beste plan. Nu heb ik een rode neus. 

Maar dit was nog voor de rode neus.......

J met de dames van de gaarkeuken waar we gegeten hebben. Leuk leuk 

Was er ook nog een wandeling over de markt. Aan groente maar ook dooie kippen geen gebrek. 

Maar er was ook nog zeg maar een sapje op de markt. Dat was eigenlijk ook weer een halve maaltijd. 

Het was heel bijzonder om iemand te ontmoeten die gek is op Peru en zijn leven heeft gewijd aan hier dingen voor de arme mensen voor elkaar te krijgen. Die gaarkeukens heeft hij op heel veel plekken gemaakt. Op de markt kwamen we nog een jongetje met zijn moeder tegen waar het niet zo goed mee ging. Die werd nog even gezegend. J heeft wat last van zijn hart, maar hij rende als een kievit de berg af. Anderen uit Bathmen zouden er een voorbeeld aan kunnen nemen, ja.

Aan het eind was hij beetje moe, maar ik had ondertussen een kleine waterval aan zweet geproduceerd en wilde eigenlijk alleen nog maar een douche, dat mocht ik daar ook doen. Kreeg ik zelfs een vers kleedje maar dat vond ik te ver gaan. Dus ik ben met de Uber weer terug gegaan en in Miraflores het zand van mijn lijf gespoeld. Nu weer lekker fris en een heel avontuur rijker.