En dan weer terug naar Lima

 Ah ik begin net te wennen in Iquitos. Af en toe een suri achter de kiezen, een beetje wandelen, in een motor carro springen en dan weer verder. Dat hier niet zoveel te doen is, alleen achterover leunen omdat het zo heet is ook wel prettig. Maar vandaag dus terug naar Lima. Gisteren eigenlijk vooral met meneer E een taartje gegeten. Meneer J had mij dan weer uitgenodigd voor de lunch. Dat moest een hele operatie worden. Zijn moeder moest gaan koken. Ik mocht dan natuurlijk niet vertellen hoe ik hem kende, ik moest maar een teacher zijn. Het huis had hij al verteld was een puinhoop men was net bezig met het maken van een nieuwe verdieping. Daardoor was er even tijdelijk geen dak, en lag zeg maar de rest van het huis in puin of in aanbouw midden in de salon. Ik weet dan niet of het een goede plek is om visite te ontvangen. Maar ja ik ben ook wel eens ergens geweest waar in plaats van een salontafel een berg wit zand in de woonkamer lag. Wit zand zo leerde ik later in de jungle schaars aan het worden is vanwege alle bouwwoede. Dus misschien is een huis met een berg puin als salontafel ook wel gezellig. Hij had verder gemeld dat hij een tuin had met allerlei planten en hij gisteren nog een leguaan had gezien. Nou dat klinkt natuurlijk allemaal als avontuur, een huis zonder dak. Ik denk dat mijn buuf relatief minder moeite zou hebben om te bedenken waar de lekkage zit dan ze nu heeft. Ik dacht al is deze operatie niet een straat te ingewikkeld aan het worden. Dat bleek ook het geval want meneer J zei dat hij ziek was. Gelukkig was hij later voldoende herstelt om een portie ceviche online te laten zien. Ik zat natuurlijk wel zonder lunch. Oh zie je wel helemaal overstuur niet eens een foto gemaakt van de tallarin saltado. Nou ja dat is geroerbakken spaghetti met soort van chinese mix van groente en kip. 

Ik had dus wel een taartje daarvoor daar is gelukkig dan wel een foto van. Citroentaart, ik moet zeggen dat de merinque boven op een beetje uit de stuitenballen fabriek kwam. Dat had in mijn ogen weinig te maken met opgeklopt eiwit dat op een lage temperatuur is gegaard. 

Ze zijn hier dol op portugese tegels. Rond 1900 was dit een zeer welvarend stadje. Het was het hoogtepunt van de rubberboom en rijke heren wisten van gekkigheid niet wat ze moesten doen. Ze waren zeg maar de Elon Musk van hun tijd. Maar dan wel op bescheiden schaal alleen in het stadje. Maar ze importeerden dus vrachten tegels uit Portugal en verfraaiden hun huizen er mee. Vaak enorme hutten die ook onderdak boden aan het bedrijfsproces rond rubber. Vraag mij er niet naar hoe dat allemaal ging. En er ontstond dus langs die Amazone een decadente cultuur. In het braziliaanse Manaus liet met midden in de jungle een opera bouwen. Het leven is hier verfilmd in Fitzcaralldo van Wenders uit 1982. Met daarin een rol voor Mick Jagger, ja die kent men dan weer wel. De film gaat over een man die heeft verzonnen om een boot door de de jungle te slepen voorbij een waterval zodat hij stroomopwaarts nog goede zaken kan doen met rubber. Een gedoemd project, en zo bleek ook een gedoemde film. Maar ja wel geschiedenis. En voor de liefhebbers zit er ook een mooie scene in de Il dario di motobicicletta over het leven van Che. Hij zwemt de amazone over. Volgens zijn dagboek en de film. 

Maar ja dat heeft een alles weinig te maken met de taartjes etende toerist. 

Dit is dan het ontbijt. Het is veel maar ik moest van Fabiola goed eten, want zo'n vlucht naar Lima is maar hard werken.