Eindelijk de onbevlekte ontvangenis

 Het werd tijd, want het is alweer bijna kerst, en het zou sneu zijn voor Maria als ze niet door had dat ze zwanger was. Maar vandaag is dus de dag. Mooi, en deze blijde boodschap komt in Italie ook nog met een vrije dag wat wil de burger nog meer. Het komt dus neer op een lang weekend vrij. Veel mensen komen naar Napels om hier te wandelen en te winkelen. Het is in de kleine straatjes heel druk. Het is wel zo dat mensen net als in Amsterdam een paar straten aflopen en de rechts links laten liggen, maar in die straatjes is het dan wel vet druk. Overal verschijnen ook beelden met een soort het is genoeg napolitanen die er wonen gaan de deur niet meer uit. 

Gisteren toen Maria nog in het duister was over haar toekomst zijn we naar het kerkje geweest waar men zich bezig houdt met de zeven werken van barmhartigheid. Wie kent ze niet ze zijn mooi geschilderd door Caravaggio waar het schilderij sinds zijn vlucht uit Rome zo 1606 hangt. Hij heeft het daar ter plekke gemaakt voor de toen nog jonge stichting. 

Kijk hier is het. Je kan als je goed thuis bent in de kristelijk leer alle werken zien. 

Voedt de hongerigen, 

kleed de naakten, 

laaf de dorstigen 

bezoek de gevangen, 

verzorg de doden

Geen de pelgrim onderdak 

Verzorg de zieken. 

Nou beetje kijken en je ziet ze allemaal die toestanden. 

Hier zodat jullie weten waarom heel italie vrij is de onbevlekte ontvangenis. Jullie zien de heilige geest die in de vorm van een duif recht op Maria afschiet en haar dus zeg maar onbevlekt maakt. Verder is Gabriel zo aardig om het allemaal nog een beetje uit te leggen. In termen van het geloof hij verkondigd de boodschap. je kan je voorstellen dat Maria ook wel weer effen aan het idee moet wennen. Dus ja over twee weken komt de zoon gods door mij op aarde. Ja en daar moet ik dan nog twee weken mee rondlopen. 

Gelukkig waren er ook nog gewone zaken. Zoals het eten. 

Waarbij we eigenlijk in ongekeerde volgorde de maaltijd deden, eerst een dolce thuis, dat is een caprese van citroentaart, toen antipasti, maar dat was zoveel dat het een secondo kon zijn, gefrituurde ansjovis en tenslotte zitti alla Genovese, wat een soort stoofvlees was met uien. Nee niet echt vegan. 

De tweede caravaggio in Napels, de afranseling van Jezus, ik vind deze erg mooi.

En ik voor Capodimonte ja strak blauw, de lucht ik niet 

Veel stappen

 Dat kwam namelijk door de afspraak die we met onszelf hadden gemaakt eerst de bibliotheek gaan zien in het koninklijk paleis en daarna Capodimonte. In het paleis zijn we maar even geweest daarna een fikse wandeling, door Sanita naar Capodimonte. Dat Sanita is een stuk oorspronkelijk Napels. Daar rennen nog geen drommen toeristen doorheen. Het is zeg maar flink rauw. Je moet om bij Capodimonte te komen een flinke klim maken, dat deden we door een straat te nemen die trappen had en daarna met een soort van vals, maar dan ook heel vals plat naar boven ging. Het uiteindelijke doel was Capodimonte, zeg maar het rijks museum van Napels. Rijks is misschien niet helemaal waar, want ze doen er een weinig moeite om de geschiedenis uit te leggen, het is vooral kunst en klein beetje gebruiksvoorwerpen. Verder is het voor een deel nog paleis waardoor de balzaal nog gewoon balzaal is. Maar ja de kunst verzameling. Die is voor een deel afkomstig van twee belangrijke families, de Farnese, en de Bourbone. De laatste zijn hier ook koningen geweest, dus geen wonder dat ze mooie dingen wisten te bemachtigen. De eerste was ook vooral een paus in de 16e eeuw. Waardoor hij zelf geschilderd is door Titaan. Om de één of andere redenen, ik geloof dat familie van hem met de koning iets gezelligs deed is er een hele kunst collectie van de Farnese naar Napels verscheept. Waaronder het wereld beroemde beeld van Hercules, maar dat is in het archeologisch museum. Maar ja de schilderijen dus in Capodimonte. Waarbij dus die schilderijen van Titaan er uitspringen, maar ook een paar tekeningen van Michelangelo, een paar schilderijen van Rafael en natuurlijk hun Geseling van Jezus, maar die komt uit uit een lokale kerk. Oh dat schilderij is dan weer van Caravaggio. Er hangt natuurlijk een Artemisia Lomi Gentileschi Genteschille. De door haar geliefde voorstelling van Judith en Holofernes. Waarbij Judith het hoofd afhakt. Nou was zij verkracht geworden geraakt en had waarschijnlijk inspiratie in haar eigen leven gevonden voor deze voorstelling. Overigens, dom dom trouwde ze die man die een vriend was van haar vader. Nou ja het zijn ook allemaal maar toestanden moeten jullie maar denken. Ze kreeg van die vent ook nog een club aan kinderen. Ik vind het allemaal nou ja. Anyway het is een super museum, rest nog om te zeggen dat er zelfs een Andy Warhol is van de Vesuvius die uitbreekt. Oh nog wat caravaggisten, Mathias Stom bijvoorbeeld. Al vind ik daar altijd maar weinig aan. Een Jacob van Oostzanen, maar ook zalen vol met Luca Giordano en Guiseppe Ribera. Om de tocht naar beneden dragelijk te maken hebben we eerst een pizza gegeten voordat we weer door Sanita naar beneden gewandeld zijn, 's avonds was ik nog net in staat om schoenen te kopen. Het winkelen gaat mij nog niet super af. Ik heb wel een mooi tafelkleed gekocht met een afbeelding van Melchior en zijn vrienden. Dat dan weer wel, maar dat was al in Salerno. 

Padula Nocera

 Het zijn ook maar steden. Het huis in Padula hoe mooi ook gaat hem niet worden. Ik zou er moeten wonen als een kluizenaar, het is toch een beetje het Midwolda van Italië. Iedere keer als je iets sociaals gaat doen moet je uren en uren reizen. Nee het wordt te ingewikkeld. Gisteren dan naar Nocera geweest Inferiore. Dat dan weer wel, dat is aardiger qua bereikbaarheid, maar het appartement was weer niet veel. Het was vooral een betonnen doos, alles was ook gestript. Als ik het zou kopen zou ik nog wel kunnen kiezen uit welke kleuren het men zou gaan schilderen. Maar dan was er nog geen keuken. Het was wel zo dat het plekje waar de keuken zou moeten komen, of kunnen komen dan wel weer leuk was. Maar ja je moest ook nog wel goed kunnen vooruit denken. Verder was ik niet super beleefd tegen de makelaar. Ik begon meteen met tu waar het lei had moeten zijn. Maar ja ik ben ook maar een boer die per ongeluk italiaans spreekt. Daarna kregen we een rondleiding van Carmine door het museum. Het museum dat niet zoveel voorstelt, maar ja het zijn altijd zaken die ze binnen een beperkte straal uit de grond getrokken hebben dat is dan altijd wel leuk. De zaken uit Padula die echt bijzonder zijn zijn trouwens in het Petit Palais in Parijs. Hier zijn de bijzondere zaken, nou blijkbaar in het museum. Inclusief een paar schilderijen die nou ook maar beperkt tot de verbeelding spraken. Gelukkig wel een schilderij van Sinterklaas om nog een beetje in de stemming te komen. Ook nog een cassata gegeten dat is natuurlijk altijd leuk en lekker. 

De cassata, en het doet me toch een beetje denken aan Santa Agatha al weet ik niet precies waarom. Nou in ieder geval waren we 's avonds weer welkom bij L in haar nieuwe huis. Wat een beetje ingewikkeld was omdat ze er zelf niet was maar B ontving ons met even open armen terwijl nicht R met lief in de keuken al aan het werk gezet waren. Die hadden pasta gemaakt en een appeltaart dus met nog tortilla, of hier een frittata was het een leuk menu. L kwam gelukkig door de regen ook naar verloop van tijd binnen. Op tijd voor het toetje. Vandaag de rest van de dag eerst een bezoek aan de markt gebracht en daarna naar de botanische tuin gewandeld. En de markt een beetje geplunderd. Er zijn toch veel kerstspullen die je toe schreeuwen. We wilden weggaan maar werden aan de praat gehouden door Maria en haar Nuncio. Met meneer C waren we een beetje klaar. Die heeft ons ook geen koffie gegeven, maar Maria dus wel. Met de trein naar Napoli en dan uitstappen bij Montesanto en met de roltrap een heel stuk omhoog. Helaas de laatste trappen naar het appartement waren dan weer live. Omdat het laat was mochten we een dolce nemen met een koffie. I had een baba en liep een tijdje zingend rond want de het was eerder rum met een beetje baba, ik had een soort marsepein ding, een stevige hap. Maar ik moet van de regering meer noten eten, nou voor vandaag heb ik voldoende amandelen op. Denk ik maar ik moet eigenlijk Mona er over spreken hoeveel marsepein per dag je moet eten om aan de noten tax te komen. Je kan natuurlijk ook nep gevulde koeken eten als er bonenprut in zit. Aan het eind bij de grijze dakduif gegeten, die wordt steeds kleiner en ouder. Kleinzoon Antonio is inmiddels verloofd en wordt een serieuze knaap. De wandeling terug ging over de tribunale..........

Bij de grijze dakduif......... 

Blijkbaar thema voor vandaag muurschildering maken........

Avonturen

 Dinsdag kwam het met bakken naar beneden. Het grootste deel van de dag, soms iets minder maar er was eigenlijk de hele dag regen. Dus het leuk door Salerno wandelen viel een beetje in het water. s Morgens hebben we wel een wandeling langs de boulevard en verder gemaakt maar met al die regen was er toch relatief weinig aan. Een bezoek aan de markt ofzo dat hebben we maar overgeslagen. Waarschijnlijk was er ook maar weinig op de markt te beleven. Het was natuurlijk voor mij nog wel een mooi moment om langs de kapper te gaan. Verder hebben we ons even gemeld bij mevrouw de makelaar M. Maar die had natuurlijk voor ons ook weinig in de zeg maar aanbieding. Prijzen in Salerno sono siempre alto. Tja daar konden we het weer mee doen. Daarna bij een klein winkeltje een broodje gehaald en dat

samen met de rose die we al hadden aangeschaft soldaat gemaakt. Daarna hier tegenover de kerststallen bekeken. Hoewel het bleek dat het ging om een commerciële  presentatie was het toch leuk. Daarna nog even naar het provinciale museum gelopen. Nu loopt dat niet over van vernieuwing. Maar op de stoep stond een jongen van een jaar of 16 met een witte jas en een spannende coupe. Die wilde dat we naar binnen zouden gaan. Boven in het museum bleek een hele schoolklas van zeg maar 16 jarigen te staan die allemaal een favoriet schilderij hadden uitgekozen en daarbij tekst en uitleg gaven. Ook in het engels dat was vet leuk en we hebben in diverse van deze jongelui zeg maar een kwartje gegooid voor hun tekst en uitleg. Sommige deden dat heel leuk en verdienstelijk. Waarbij de jongen met de leren jas over zijn schouders de meeste punten kreeg. Maar ook anderen soms heel verlegen met hun blik op het schilderij gericht deden toch maar hun verhaaltje in het Engels. Ook een klein dametje met kort haar en later een punkie dametje krijgen een speciale vermelding. We hebben ook nog de docenten een compliment gegeven. Waarbij de jongeman met de jas over zijn schouders beter Engels sprak dan zijn docenten. Daarna een pizza gegeten en in de regen naar huis gestrompeld. 

Maar er was ook nog woensdag als een dag die alweer achter de rug is. Woensdag stond dan de trip naar Padula op het programma. Dat bleek ook weer uit verschillende onderdelen te bestaan. Want er was de trip. Eerst met een bus naar Polla, nog een beetje zenuwen in het team komt die bus wel hier is hij niet alleen maar daar maar dat ging allemaal goed. In Polla moesten we dan weer naar een kleiner busje. Dat overstappen ging zonder moeite. In Padula bleek het busje nog een soort van 3 kilometer buiten het centrum te stoppen. Maar we werden met de luxe wagen opgehaald. En nadat we ook de tante hadden opgehaald bleek vaders nog bij het appartement te zijn. Het appartement dan, wat dan zeg maar deel twee is van het avontuur, bleek inderdaad gigantisch te zijn. Het was ooit gebouwd door een voorvader. Die was naar Venezuela gegaan en daar rijk geworden. Een huis laten bouwen en daar een rustige dag door te brengen. In de loop van de tijd was het huis in drie appartementen opgedeeld. Een daarvan staat dus nu te kopen. Het bestaat uit een balzaal en diverse kleinere kamers. Je komt binnen door of een enorme poort of een deurtje aan de achterkant. Aan die achterkant is er dan eerst een garage. Dat is inmiddels een verdieping hoger. Aan de voorkant bij de grote poort is er ook een garage. Als je door de poort naar binnen zou gaan is er op dat niveau nog een wijnkelder en een wijnpers en dat soort dingen. Altijd handig voor op een dinsdag mocht je vervelen. Dan een een trap op. Dan ben je in het woondeel. Er is is eerst een soort terras met wat struiken. Een soort mini tuin op 1 hoog. Dan zijn er diverse kamers, een soort twee salons, een balzaal, twee badkamers, een mini keuken en de balzaal. Voor wie het nog kan volgen. 

De balzaal 

Een romantisch hoekje in slaapkamer 2......

Hier loop je tegen aan als je of op zoek gaan naar de wijnpers, of als je romatnisch door de hoofdingang komt. 

Dit is dan de installatie om wijn te maken. Nog even kijken naar gebruiksaanwijzing. 

Zo ga je dan naar boven........

Om vervolgens dit tuintje aan te treffen, of terras. 

Een hoekje in de leren salon 

De rode salon 

Daar hoorden zijn engelen zingen. 

Hemeltje wat een avontuur, een schitterend appartement, een derde van een paleis. Maar ja het is is helemaal in de middle of nowhere. Wat moet je er, hoe kom je er en hoe kom je weer weg. Ik weet het allemaal niet het is geen geld, maar ja het is dan weer ook op geen plek. Zucht. 

Dan was er nog het enorme klooster van al daar, tjeempie tjeempie wat een enorm gebouw. Was er ook nog de reis terug. 

Salerno

 Ja voor de mensen die mij volgen, oh en voor de mensen die mij niet volgen maar hier dan per ongeluk op belanden. Ik ben weer eens met I in Salerno. Hoe dan, nou eerst met de bus naar Schiphol, ik kwam naar mijn zin net te laat aan. Maar ja ruim op tijd om mijn koffer in een soort Transavia broodrooster te proppen waardoor ik hem pas weer terug zag op het vliegveld van Napels. Toen naar gate C18 gewandeld. Bijna alle verleidingen kunnen weerstaan. Maar wel toen I koffie kocht gezegd, als je naast mij gaat zitten met koffie dan wil ik dat ook. Een relatief rustige vlucht, een kleine italiaanse met een grote bril, maar een veel kleinere baby wist de baby gelukkig gedurende bijna de hele vlucht stil te houden. Vanaf rij 24 was het wel te horen dat een meneer op rij 18 af en toe een eenmalige hoest liet horen waardoor je dacht dat hij aan het einde van zijn latijn was. We landen min of meer op tijd, met de Ali bus voor de prijs van 5 euro naar het centraal station van Napels gegaan. Waar we weer 5,5 voor een trein ticket mochten betalen. Waarna de trein na een kwartier vertraging naar Salerno vertrok. Onderweg mevrouw Maria op de hoogte gebracht van ons laatste stukje van de reis waarna Nuncio op het pleintje zag dat wij het waren waarna we dan zomaar binnen waren in Salerno. Omdat het inmiddels al bijna 15.00 was gingen we op zoek om iets te eten. Dat werd een pizzacette, geloof ik nou italiaans voor Mini pizza. Met een glas wijn. Ik had een beetje verwacht dat het een soort van opgewarmd hapje zou zijn. Maar het had alles van een perfecte normale pizza, maar dan de helft. Dus mooi laat lunch hapje. Daarna langs de zee gelopen. Water en wijn gekocht, een boek een cd (nieuwe Giorgia yes) en daarna even langs de winkel van Lia gewandeld. Vele mooie licht objecten in de openbare ruimte gezien. Tenslotte was het tijd om te eten, en weer wat te drinken. Het eten was een bordje van zes gemarineerde ansjovisjes. Heel lekker, toen een flink bord rigatoni alla carbonara. Het bord was een koud en de pasta brandde ik zeg maar mijn bek niet aan. Dat had allemaal iets heter gemogen en tenslotte het toetje waar jullie de foto van zien. Nou ja en toen was het tijd om snaveltjes toe en oogjes dicht te doen. 

Misschien nog voor de liefhebber ik lees onderwijl een boek Lampedusa van Steven Price dat over meneer Lampadusa gaat. 
Ik ben er in, soms duurt het even en over de helft. 

Het toetje, het was een compositie, van baba all rum, crema di mascarpone en bovenop nog een svogliatelli, maar dat schrijf ik vast verkeerd. 

Al het mooie licht, over de schouders van een stoere dame 

Kijk dit is de mini pizza net zo smaakvol als zijn grote zus (ja want het is la pizza)

En dan weer bijna weg.

 Ik geniet nog van het uitzicht en een wandeling door San Teresa. Dat was rond 1910 wel echt een decadent buurtje. De tram was uitgevonden, tunnels werden gegraven en Rio werd hip. De rijken trokken zich voor een deel op de berg terug. Zoals de buurman hiernaast die een heel museum met een picasso, dali en Kees van Dongen achterliet. Ik denk dat het trammentje het leven op de heuvel mogelijk maakte. Ik geniet hier iedere dag van een ontbijt dat de gastheer liefdevol voor mij klaarmaakt. 

Er ligt een stuk, of twee stukken papaya uit eigen tuin en als jullie goed kijken zien jullie dat het bordje uit het van Gogh museum komt, maar ik vind dat je dan wel heel goed moet kijken. 

Nu een heleboel fotoś opgeladen. Die geven vooral een beeld van het bezoek aan het museum gisteren. Museum van Moderne kunst. Meneer Chateaubrian die ook het Hotel Copacabana bezat heeft de meeste werken die in de expositie te zien zijn geschonken aan het museum. Of meneer had een heel goede smaak of hij had goede adviseurs. Bovendien volgens de bijschriften was hij ook nog bevriend met een deel van de kunstenaars. Nou ja het tweede werk is in ieder geval van meneer Volpi. Ik raak nog een expert in Braziliaanse kunt.  

foto

Dit ben ik aan het desert, flan en koffie. Of nou voor de liever hebber creme breule. 

Dit was net een soort sorbet. Heel Rio gaat hier op het is een vrucht uit de amazone. De naam ja iets met P. Ik weet het ook allemaal niet meer zo goed. 

En dan nog maar paar foto's van vandaag........

Ik lijk wel altijd het zelfde t-shirt aan te hebben. Het beland nog al makkelijk in de was is dan mijn excuus. En vandaag een zoveelste boek uitgelezen. Het was een brits nigeriaans boek over drie vriendinnen ik ben benieuwd hoeveel mannen dan in Nederland hebben gelezen. Nou ja het gaat hier de boekenkast verstrekken. Onderweg naar het strand had het boek een beetje water gedronken. Maar niet voldoende om onleesbaar te zijn.