Iquitos en Crea

 Ik zat hier een beetje duf rond te hangen, ik weet het story of my live. Maar ja vroeger ging ik natuurlijk altijd naar Peru met een perfecte gids. Ik kan er over uitweiden


, maar dat is misschien niet even netjes. Iemand die altijd vol met goede ideeën zat over waar te gaan. Waar ik als een schim achteraan liep. Nou ja dat dus dus maar Fabiola van het hotel vroeg of ik CREA ken; Centro de Rescate Amazonico, ofwel het Amazon Rescue center. Daar redden ze de Manaties, een soort van eh zeehond, maar dan anders. Die waren ernstig met uitsterven bedreigt. Locals maakten er soep van, en daarvoor werd de huid op allerlei manier verkocht. Ik denk dat dat een grotere bedreiging is dan een local die er soep van maakt. Er werden scheepsladingen vol naar Europa gestuurd wel zo handig met die zeehaven. Ieder voordeel, heeft zijn Johan zullen we maar zeggen. Maar nu met behulp van het Dallas Aquarium gaat dat niet meer gebeuren. Die brengen de beesten met veel tam-tam terug in de oorspronkelijke omgeving en je bent Amerikaan of je bent het niet je bouwt er meteen een heel centrum om heen en vraagt een goede toegangsprijs. Nu zeiden ze in het praatje dat al het geld terug gaat naar natuurbehoud, dus dat moest ik dan ook maar geloven. We werden rond geleid, langs die zeehonden dus, en een paar alligators, en nog zo wat geredde apen. Want het was zo vertelde een jongen mij geen dierentuin, maar een animal farm en als de beesten weer op eigen benen konden staan werden ze weer losgelaten. Maar ja ik zag een apie met een arm die zou nooit meer aan lianen kunnen swingen, en sommige pagagaaien waren ook zo gekortwiekt dat ze niet van hun tak het bos in konden vliegen. Volgens de jongenman waren sommige ook gewoon wel gewend om hun natje en droogje te krijgen. Dat soort toestanden. We liepen natuurlijk langs een Ayahuaska plant met alle smaken er naast om het leuker te maken. Toestanden. Daarna kwamen we bij een stuk jungle, white sand jungle. De jongen legde uit dat het bedreigd werd. Want het witte zand was ook nodig voor de stad, om huizen te maken ect. Het was schrale grond waar maar een beperkt deel van de jungle vegetatie hard op groeit, en daardoor zeldzamer. Ik zag al grondbankachtige taferelen voor met nadruk op redding van de natuur en circulair toepassen van materialen. Misschien kan ik hier mijn tamales gaan verdienen voor bij het ontbijt. Hahahah. 

Gisteren was ik met de bus, je hebt hier van die supergezellige busjes naar de Mall gegaan. Het leek mij een perfect tochtje voor met de bus. Dat was het ook, de bus is wel nou ja niet het meest luxe vervoer, maar je hobbelt gezellig met de stroom mee. Iquitos heeft dus nu ook een mall. Leven de vooruitgang die niet te stoppen is. Maar ja ondanks dat ik er twee t-shirts heb gekocht is het natuurlijk wel een saaie bende, die overal in Peru ongeveer gelijk is. Het verschil met Piura was dat deze geheel overdekt was. Maar de winkels waren zo ongeveer gelijk. Voor de liefhebbers was er ook een chinese supermarkt oriental 

Oh als ze het onderhouden wordt het mooi!!!!!!

De mall

De manaties 

Plaza di Armas Iquitos 

De oude supermarkt hier Cohen 

Een ripley, toppie-top een sagafabella of hoe het heet, nou de zelfde meuk als in Piura, In Lima zijn ze groter en hebben meer merkjes hun eigen winkel. Hier was het geloof ik alleen Adidas. Wel lekker een tijd door de grote supermarkt gedwaald en gedacht aan allerlei zaken die belangrijk zijn maar die ik absoluut niet nodig heb. Dat soort wijsheden en dan natuurlijk een biertje op de boulevard. 

Voor de fans......

 Ik ben in Iquitos. De stad in de jungle en aan de Amazone. De grootste Atlantische havenstad van Peru. Je kan hier vanuit NL zo naar toe varen zonder dat je om kaap Hoorn heen hoeft. Kaap Hoorn die trouwens ontdekt is door de beroemde ontdekkingsreiziger, of tenminste daar gaat hij in de geschiedenis voor door omdat hij als eerste om het zuiden van Zuid Amerika voer, en toen weemoedig dacht laat ik deze plek vernoemen naar thuis, naar Hoorn, ja en zo is dat dan weer gekomen. Daarna zette hij zeil naar de Schouteneilanden. Die toevallig al zo heetten nog voordat, nee dat zal wel niet kloppen. Die heeft hij gewoon naar zichzelf genoemd. Nou ja zeg, ik weet niet of er veel koloniaal bloed aan hem kleeft. Het is niet zo dat er in Zuid Amerika door zijn ontdekkingen nou veel plekken met moordende hollanders zijn ontstaan. Voor zover ik weet. Oh helemaal heilig is hij niet hij was betrokken bij de slag om Bantam, en daarna werd zijn schip ingepikt door Coen. Toen hij uiteindelijk via Kaap hoorn in Indonesie was aangekomen, nou lekker dan. Het was het doorbreken van het monopolie van de VOC ja en dat mocht natuurlijk niet. 

Iquitos dan, ik heb er gisteren wat rondgewandeld. Zondag is natuurlijk altijd een duffe dag, al kwam ik zaterdag aan. Toen heb ik alleen een bier gedronken aan de boulevard. Zondag was dat eh gezelliger, maar weer van korte duur omdat Jorge er bij was. Overdag dus wat rondgelopen. Richting de markt van Belem maar alle normale winkels waren dicht en dat vond ik ook weer relatief saai. Het is wel zo dat ze een straat al een paar jaar helemaal aan het opknappen zijn. Dat beloofd mooi te worden. Enorme plakkaten natuursteen en mooi straat meubilair. De plaatselijke jeugd had het al gevonden. Je kan er met een drankje op bankjes zitten en dan zijn er winkels die wel een fles rum en cola aan je verkopen. Dat geloofd gezellig te worden als het helemaal klaar is. Dan is het ook nog een leuk loopje van de Plaza di Armas naar een ander koloniaal pleintje. Ik denk dat het leuk kan gaan worden. Al blijft de jongelui dan natuurlijk wel tot diep in de nacht op straat zuipen. Maar ja dat gaat hier door als gezellig. Dus dan is het gezellig. Op de hoek van dat andere pleintje zit een een heel mooi koloniaal hotel. Echt in grootse stijl. Ik mag hopen dat ze daar een deel van de Fitzaraldo film hebben opgenomen. Dat moet ik thuis nog maar eens gaan checken. Iquitos gaat op in de vaart der volkeren en er is nu een heuse Mall. Wat een vooruitgang. Nu zijn alle standaard winkels voortaan ook hier. Nou ja ik denk dat er zo een kijkje ga nemen. Anders kan ik er niet over meepraten. Ik lees nu Nicci French, in de tussentijd een gay boekje gelezen De bleke metgezel. Over types op de Engelse kostschool. Tja en nou was wel aardig maar ik laat het wel achter. Liesbeth is maar druk met die filmpjes om onze boeken te slijten. Ik ben benieuwd of het de verkoop gaat op stuwen. 

Het ontbijt in Iquitos 

De lunch, het was bij de chinees vandaar die gebakken wantan, en daarna lomo saltado

De nieuwe straat in Iquitos

Duidelijk minder nieuw, waar wel kansen voor zonnepanelen. 

Het hotel dat er zo mooi uitziet

En de vernieuwing die maar door gevoerd worden. 
 

En weer weg uit Piura

 Wat een verschil het vliegveld van Lima en Piura. In Piura is het één vlucht in de twee uur. Dus het is hier super rustig. In Lima zijn het er natuurlijk een stuk meer. Het was eigenlijk een paar minuten in de taxi om hier te komen. Het zijn gewoon van die stad of buitenwijk straatjes waar de taxi door heen moest. Nu ben ik dus via Lima onderweg naar Iquitos. Ik moet straks om de luchthaven Lima wel even wachten afhankelijk hoe snel het allemaal gaat. Maar dat leek mij beter dan een paar dagen in Lima en dan weer verder. Al was het alleen maar omdat naar de luchthaven ook een uur kost en terug dus ook, nou die tijd zit ik nu extra te wachten in Lima. Hoop alleen dat ik de koffers meteen mag hoef ik daar niet mee te slepen. Ik heb een handbagage koffer maar ik vind het wel handig als ze die in het ruim gooien. Mijn koffer had weer een opdoffer gekregen in de taxi. Ik was gisteren met Jean naar de markt gegaan. Ik vind met name al die kippen etc op een markt hier vrij onsmakelijk. Je moet er maar niet teveel aan denken dat je het mogelijk even later zit te eten. Verder natuurlijk een bonte uitstalling van alles wat een mens nodig kan hebben in een mensen leven. Naast het aanbod van voedsel. Waarbij de stapels exotisch fruit mij altijd tot de verbeelding spreekt. Maar eigenlijk ook de hoeveelheid speelgoed meuk, kleding, ondergoed etc etc. Het blijft je verbazen dat het allemaal mogelijk een weg gaat vinden naar een gelukkige eigenaar. Met name ook de hoeveelheid telefoonhoesjes die je ziet. Bij ons ook al we redelijk, maar hier zijn er altijd bergen en bergen. Ik denk dat er regelmatige een hele container met hoesjes een weg vindt door Peru om vervolgens iedereen blij te maken met nieuwe hoesjes. Ik weet alleen niet hoe sterk het nou aan mode onderhevig is. Ik doe met zwart jaren, en bovendien kijken ze maar raar als je een Nokia telefoon hebt dat is toch een beetje een telefoon uit de tijd van Graham Bell, wat weet u eigenlijk over Graham Bell. Na de Moord op de volkstuin ben ik nu Neal Cassedy aan het lezen. Eigenlijk na alle zelfkant die Geert Mak al beschreef in zijn reis in de voetsporen van John Steinbeck opnieuw een onderdompeling in de zelfkant van de Amerikaanse samenleving van de jaren 30. Wat een gezelligheid allemaal met elkaar in slooppanden en een vader aan de drank. Broers die hem mishandelen, maar hij gaat dan wel naar school. Het is auto-biografisch dus het zou je niet verbazen als het feitelijk verhaal een beetje anders ligt. Zelfde als met die reis van Steinbeck die in een soort zelf gemaakte camper gaat rijden. Zogenaamd allerlei lifters meeneemt maar waarschijnlijk gewoon van hotel naar hotel reed omdat hij ook zijn dame te veel miste. Oh dit gaat maar weinig over Piura. Nou het is hier vooral heet. Ik denk dat het overdag snel 35 graden is. De straten zijn stoffig en natuurlijk is er veel verkeer. Van motors waar je op kan meerijden, taximotor, die wij tuk-tuk zouden noemen. Waar je dan ook weer in mee kan. Die natuurlijk stevig kabaal maken en dan nog auto's bussen en wat vrachtverkeer. Het Plaza di Armas is fraai opgeknapt. Maar de rest is een rommeltje. Jammer dat ze niet iets meer moeite steken in opknappen van de historische binnenstad. Maar ja de locals gaan liever naar de Mall die heb ik ook bezocht. Maar ja dat is natuurlijk een aanéénschakeling van winkels die je overal ziet. Nee ze zouden wat meer moeite moeten stoppen in het opknappen van het centrum. Maar ja waarschijnlijk hebben ze andere dingen aan het hoofd. 

Het is hier relatief dicht bij Ecuador. Maar van ongeregeldheden merk je niets. Ik zat wel te kijken naar die containerschepen. Ik dacht nou ja het is natuurlijk van Ecuador als het gras daar te heet wordt onder de voeten, wellicht een makkelijk andere haven. Ik ben wel benieuwd wat voor dirt Femke nu weer over haar heen krijgt met haar nieuwe plannen. Ik ben niet voor maar het is een mooie steen in de vijver. Want inderdaad zoals het nu gaat is er ook geen oplossing. Die criminaliteit die boven wereld overneemt dat is toch ook griezelig. Nou ja als je tenminste deel uitmaakt van de boven wereld. Anders denk je natuurlijk het is al lang best, een mensje meer of minder maakt het uit. 

Nu dan in de VK blijkt dat het merendeel van Nederland voor krimp van de bevolkingsstapel is. Ik vind het goed nieuws. Het geeft bovendien met slimme sommen wellicht mogelijkheid om na te denken over groei van de veestapel. Is immers niet de mens, maak van uw scheet een donderslag, een belangrijke producent van methaan. Een gevaarlijk broeikasgas. Maar mooi en van Kalkhoven roept op om dan maar eens extra te kijken hoe je creatief met de vergrijzing kan omgaan. Niet alleen maar jammeren maar innovatie en samenhorigheid. Helemaal mee eens. 

Nu ben ik in Lima, om die uren door te brengen op het vliegveld. Ik mocht mijn koffer meteen in het digitale systeem gooien. Toch wel eh dat ze hier ook net als bij de KLM meegaan in die vaart der volkeren om al het grondpersoneel, of een groot deel te ontslaan. Maar ja dan moeten er weer mensjes staan om het uit te leggen. Het is ook niet meteen voor iedereen, de toerist duidelijk. Of voor mij het is wel zo dat de vlucht naar Cusco op het punt van vertrekken staat. Da is natuurlijk goed voor een deel van de westerse maar ook voor alle toeristen. 
Aarzel niet om dit te delen. Ooit ga ik rustig leven van de advertentie opbrengsten. Zijn jullie allemaal welkom in Italie. 

Een leguaan in een parkje, Jean vond het de normaalste zaak van de wereld, maar ik vond het best een heel beest. 

De gele pepers en pikantere pepers

De gezellige uitstalling van allerlei fruit

En nog een keer fruit

En zo ziet er dan uit als je de straat op kijkt

Koffie in de avond

De lunch weer groene pasta nu met een stuk kip er op geland en Papa huaina, eigenlijk beetje saai had ik ook al 

En het sapje wat ik dronk terwijl ik ook naar buiten staarde

Naar het strand

 De stranden in Noord Peru hebben de reputatie dat ze heel mooi zijn, dus toen Jean voorstelde om naar het strand te gaan was ik wel voor. Het bleek weer een heel avontuur te zijn. We moesten eerst naar het busstation. Daar was het een heel gedoe, want 20 euro kon niemand wisselen. Toestanden, bleek uiteindelijk te lukken maar het halve busstation moest ondervraagt worden, wie komt er ook met zulke bedragen aanzetten. Later 100 sol het dubbele gaf in het restaurant ook stress. Ik heb het toen zelf gewisseld, weliswaar voor een ander biljet van 100 sol maar dat bleek minder problemen te geven. Ik denk 30 euro dat moet toch lukken. Maar blijft ingewikkeld. Maar ja uiteindelijk konden we plaats nemen in de bus en reden we al snel richting Paita dat is vanuit Piura gezien een streep naar de kust. Wel makkelijk omdat hier de verhoudingen toch anders zijn dan in Nederland kun je dat soort wegen makkelijk aanleggen als een rechte streep. We kamen nog langs een archeologische site, maar de bus jakkerde voort over de weg. In Paita bleken we nog een stukje te moeten voor uiteindelijk in Colan waren. Dat deden we dan weer met een collectieve taxi. Maar ik had geen zin om andere types te wachten. Dan betaal je ook voor de fictieve passagiers, maar hoef je daar verder niet op te wachten. Colan bleek een strip langs de zee te staan waar allemaal huizen, of strandhutten op stonden. Er was niets van een bedje over een parasol te huren en de strip strand was vrij smal. Er was wel enige activiteit van vissers die hun gevangen waar aan het slachten waren. Ik vond nou niet dat ze met een kano of roeiboot zoveel vis hadden gevangen dat je er een jong gezin van zou kunnen onderhouden, men was bezig met behulp van een enorme bulldozer een grotere boot op het land te slepen. Daarna hebben we een romantische, want dat zijn strandwandelingen toch altijd romantisch, gemaakt. Dat was wat mij betreft open op een leuk paviljoen, bijvoorbeeld Woodstock ofzo. Maar het bleven huisjes die je kon huren, of verhuurd waren, maar meeste leken dicht bij totaal verval. Achter het strand bleek het niet veel beter, daar was een enkel bungalow kamp, maar omdaar koffie te drinken moest je flink investeren, en een soort day member worden. Helaas ben ik dat niet geworden. Bij het aanlandingspunt van de taxi was wat horeca dus zijn we daar maar weer naar toe terug gegaan met de motoraxi, na een kopje koffie en wederom een wandeling. Nu langs de mooie boetiekjes op de boulevard. Eh zandweg, met twee plekken waar je plastictroep kon kopen voor op het strand en wat verwaaide kleding daar gegeten en daarna de reis met alle uitdagingen weer aanvaard. Een goed avontuur, maar het was meer naar het strand dan op het strand. Terug in de bus was ik dan ook nog het kokertje van mijn zonnebril verloren. Jammer het kwam uit Brazilie en hoorde bij de bril. Nu heb ik een nieuwe uit China bijna het zelfde. Het verdriet is van korte duur. Aan zee at ik dan een gefrituurd visje en een portie ceviche. 

Het strand met al het vertier 

Een eenzame Gringo op het strand

Zien jullie Jean ook een keer........

Een rog die als een spook op apengapen ligt

Vissers met vis villen

De strandhutten

De lunch en het taartje aan het eind van de middag.

Overigens als jullie het blog leuk vinden, ik vind het leuk als meer mensen het lezen, dus deel het dan. Wie weet maakt Google binnenkort advertentie opbrengsten aan mij over, of word ik gevraagd door gemeente Colan om hun definitief op de lijst van de top bestemmingen te plaatsen. 

Groet maar weer............

Piura

 Het is natuurlijk een open deur maar Piura is de streek van de Viru  cultuur. Wederom een tering oude cultuur, die drie herkenbare fases kent. Fase I en fase III, oh ja en fase II. Hoe kan ik het vergeten. Nou en er is hier een heel museum aan gewijd. Dat is vaak weer een groot woord. Al was het op zich een aardig gebouw. Ok het zag er een beetje uit als een bunker uit de tijd van ik weet niet wie, Maar je kon er rondom naar boven lopen en dan kwam je in de steeds modernere Peruaanse tijden. Je begon dus met de Viru I vazen. Boeivol wat ik niet wist is dat ze van die vazen hebben met twee buiken en die gebruiken ze als fluit. Ze vullen ze deels met water en blazen aan de ene kant er in, en aan de andere kant ontsnapt de lucht met een fluittoon. Als je dan vervolgens met die vaas beweeg krijg je afhankelijk van de waterstand een andere toon. Ik denk dat het een beetje oefenen is. Maar voor een dirigent is het wel makkelijk, je hoeft alleen maar je hand hoger te houden en het hele orkest van vazenfluiters volgt je. Ik vind trouwens die Chris Zeegers niet leuk. Ik vond hem in het begin een beetje arrogant, en eh later heeft hij dat deel van zijn imago versterkt. Maar ik denk dat al die types van maestro nog wel vazenfluiters hadden kunnen aansturen. De Viru, nou het gaat langzaam over in Chimu. Die hebben wat gestileerdere vazen. Ik zag er geen Nasca in terug, maar dat is natuurlijk ook 2000 kilometer verderop. Al was er altijd wel handel en uitwisseling tussen grote delen van Zuid Amerika. Wat verder markant is voor de Vicus is dat ze goed waren in metaal bewerking en je een hoop gouden mond of oorschildjes zag en ze zich dus in de loop van een eeuw aanpassen aan de Chimu cultuur. Aan de overkant was nog een soort twin building dat duidelijk bedoelt was voorHet museum van de religeuze kunst rust geen zegen op en is voor onbekende tijd gesloten. Weer wel het huis van meneer Grau bezocht. Dat was natuurlijk mooi in mid 19 century style ingericht. Een zoon en dochter werden bijna 100 dus die hebben nog lang de verhalen van de familie in alle trots kunnen voortvertellen. Het is ook niet niets om af te stammen van de zeg maar de vader des vaderlands, toch Willem A. of Maxima. Nou ja voor Maxima bijna. Daarna weer chifa gegeten en het museum van de Bank van Peru bezocht. Daar hadden ze die uitleg over hoe het werkt met die fluit en vaas. Een uitgebreide siesta gedaan en daarna een rondje gewandeld met gids Jean, spreek uit als Gin. 

Hier kunnen jullie een beetje zien hoe het werkt met dat gefluit. Je blaast lucht in de kant van de eend zijn kont, en er kwaakt een vrolijke fluittoon uit zijn snavel 

Hier het beeld dat de hal van het museum domineert, het geeft natuurlijk, de zee, den natuur en de moeder met kind weer. Ik denk dat het vanuit een pre-colombiaanse invalshoek is gemaakt en dat moeder en kind niet verwijzen naar Maria en Jezus. Er was een aardige dame in het museum die ons wees op de schoonheid van het beeld. 

In dit beeld kan ik me nog beter voorstellen hoe je er op fluit. 

Hier zie je dus de overgang naar Chimu, leuk he

Een mummie ook hier. 

Een kleine vijzel uit de oude tijd. 

Hier voorbeelden van sierraden die je volgens mij meestal onder je neus moest dragen. Lastig als je een snorremans bent, maar daar hadden ze hier geloof ik niet veel liefhebberij in. 

Waarna we de avond afsloten met het toasten met Aperol-spritz. Ondertussen is het hier toch wel echt warm, als in 34 graden. Blijf ik hier tot zaterdag en daarna Iquitos, via Lima. Het hotel is aardig. De kamer had net iets luxer gekund, er is bijvoorbeeld alleen het licht aan het plafond te schakelen bij de deur, en de kraan in het fonteintje heeft in de ochtend problemen met water geven, maar dat kan natuurlijk ook aan de gemeente liggen. Ik begreep dat Sael in Lima ook op bepaalde uren water heeft, en de rest van de dag er geen water uit de kraan komt. Dat zal ook ooit ons lot worden. Zeker nu er wordt besloten om al het water voor de landbouw te reserveren, en voor golfclubs, en voor kappers die haren blond verven. De rest van het volk zal op een houtje moeten bijten. Er wordt verwezen door NSC dat er in de bijbel als je water wilt hebben je gewoon op een steen kan slaan. De stad ligt vol met stenen, ik bedoel maar volgens een christelijk concept. Sla maar op die stenen. Hier dus een mooie kans om te wennen aan de nieuwe wereld. Maar beetje water om te scheren, en ook bijvoorbeeld om in Den Haag Carolien, je handen te wassen nadat je net nog met een mestvork de oppositie hebt bewerkt. Ik zeg voor dat soort situaties om de stront van je nagellak te kunnen wassen moet er water in de steden beschikbaar zijn. Gelukkig kon ik wel onder de douche maar op dag 1 was dat in de morgen ook aarzelend, en WC doortrekken wordt dan ineens ook een soort slimste mens. 

Voor de liefhebbers lees ik nu Moord op de volkstuin. Een DWDD klassieker die jullie waarschijnlijk allemaal gelezen hebben. Nee ik hoef de uitkomst nog niet te weten. 

Tja

 Ik heb het boek van Geert Mak uit, het speelt in 2010 en geeft een inkijkje in de ontwikkeling van de Verenigde Staten. Laatstelijk is hij in New Orleans, een paar jaar na Katrina. Het is allemaal niet om vrolijk van te worden. Maar het geeft wel een beeld van de VS en hoe het waarschijnlijk nog allemaal erger kan. Met bijvoorbeeld het beeld dat belasting betalen afpakken van geld is en een linkse hobby. Dat moet je altijd voorkomen, ook al zouden de aller rijksten dat best willen. Nee je moet altijd voorkomen dat de overheid iets van je afpakt. Dat is wel herkenbaar. En ach in Nederland, onze grote vriend gaat regeren via twitter. Wel zo makkelijk. Nou ik kan het niet genoeg herhalen. De PVV stelde een paar jaar geleden voor dat iedereen met 60 met pensioen kon. Ik denk dat het zeker voor politici moet gelden. Als ik kijk  hoe hard die arme man van in de zestig nog moet werken. Ik zeg gun Wilders zijn welverdiende pensioen. Hij heeft er hard voor gestreden. Het is verdiend. 

Ondertussen was ik dan gisteren met J. als gids naar Catachaos. In Catachaos is iets verder op de site van Narihuala. Helaas zouden ze nog iets meer kunnen doen aan onderzoek naar de site. Ik maak er uit op dat het een oude tempel is met een enorm of aanzienlijk plein. Ik geloof ook dat hij vele culturen heeft doorstaan. Ik had zelfs het idee dat het ook in de Spaanse tijd nog een ding was om er iets leuks van te maken want er stond boven op een kerk in verval van de Onbevlekte Ontvangenis. De kerk zag er uit of er al jaren niemand meer bevlekt on onbevlekt was  ontvangen. Maar wel bijzonder om te zien dat die pre-columbiaanse tempels altijd christelijk gemaakt moeten worden. Er vlogen nog wat kleine schattige uiltjes rond. Waarschijnlijk in werkelijkheid rotbeesten, maar ze zagen er schattig uit. De tocht er naar toe bestond uit een rit in een colletieve taxi en nog een stukje met de motortaxi. Dat is hier weer een helemaal ingeburgerd fenomeen. Maar ja een goed gesprek kun je zo op de achterbank van de brommer wel vergeten. Maar op de weg terug was het een luxe exemplaar met twee deuren. Dat had ik geloof ik nog niet eerder gezien. De site, daar moet ik eigenlijk over vertellen. Nou de bouw is zo 500 voor christus begonnen, de Tallan was toen de belangrijkste cultuur heen. Ze leefden in harmonie met de natuur en leefden van landbouw en visserij. Na de Tallan hebben diverse andere culturen er ook hun steentje aan bijdragen. Er staan twee pyramides, en in het midden is dat plein. Tja eh wat moet ik er nog meer over verzinnen. Heden ten dage zou je kunnen zeggen. In de nabijheid zijn diverse graven aangetroffen. Opvallend is dat er ook enkele graven aan vrouwen gewijd zijn. Dit bewijst dat vrouwen een belangrijke plek innamen in de Tallan beschaving. Dit maakt de de Tallan beschaving vergelijkbaar met de Dame van Bruna. 

Maar ja ik verzin een deel. Er was een piepklein museum bij, met uitleg waar ze ook geen weken over nagedacht hadden. Verder was het vooral een rondgang over de site, over pyramides kijken naar de kerk en het platform, stil staan in de schaduw en weer door. 

Midden in het altijd bruisende en vaak chaotische Catachaos

Jacques met een Peruaanse hot 

 

De lunch, ceviche, tacu, tacu en ik denk gelatine

Ik die het nachtleven hier onveilig maakt, hahahaha