De stranden in Noord Peru hebben de reputatie dat ze heel mooi zijn, dus toen Jean voorstelde om naar het strand te gaan was ik wel voor. Het bleek weer een heel avontuur te zijn. We moesten eerst naar het busstation. Daar was het een heel gedoe, want 20 euro kon niemand wisselen. Toestanden, bleek uiteindelijk te lukken maar het halve busstation moest ondervraagt worden, wie komt er ook met zulke bedragen aanzetten. Later 100 sol het dubbele gaf in het restaurant ook stress. Ik heb het toen zelf gewisseld, weliswaar voor een ander biljet van 100 sol maar dat bleek minder problemen te geven. Ik denk 30 euro dat moet toch lukken. Maar blijft ingewikkeld. Maar ja uiteindelijk konden we plaats nemen in de bus en reden we al snel richting Paita dat is vanuit Piura gezien een streep naar de kust. Wel makkelijk omdat hier de verhoudingen toch anders zijn dan in Nederland kun je dat soort wegen makkelijk aanleggen als een rechte streep. We kamen nog langs een archeologische site, maar de bus jakkerde voort over de weg. In Paita bleken we nog een stukje te moeten voor uiteindelijk in Colan waren. Dat deden we dan weer met een collectieve taxi. Maar ik had geen zin om andere types te wachten. Dan betaal je ook voor de fictieve passagiers, maar hoef je daar verder niet op te wachten. Colan bleek een strip langs de zee te staan waar allemaal huizen, of strandhutten op stonden. Er was niets van een bedje over een parasol te huren en de strip strand was vrij smal. Er was wel enige activiteit van vissers die hun gevangen waar aan het slachten waren. Ik vond nou niet dat ze met een kano of roeiboot zoveel vis hadden gevangen dat je er een jong gezin van zou kunnen onderhouden, men was bezig met behulp van een enorme bulldozer een grotere boot op het land te slepen. Daarna hebben we een romantische, want dat zijn strandwandelingen toch altijd romantisch, gemaakt. Dat was wat mij betreft open op een leuk paviljoen, bijvoorbeeld Woodstock ofzo. Maar het bleven huisjes die je kon huren, of verhuurd waren, maar meeste leken dicht bij totaal verval. Achter het strand bleek het niet veel beter, daar was een enkel bungalow kamp, maar omdaar koffie te drinken moest je flink investeren, en een soort day member worden. Helaas ben ik dat niet geworden. Bij het aanlandingspunt van de taxi was wat horeca dus zijn we daar maar weer naar toe terug gegaan met de motoraxi, na een kopje koffie en wederom een wandeling. Nu langs de mooie boetiekjes op de boulevard. Eh zandweg, met twee plekken waar je plastictroep kon kopen voor op het strand en wat verwaaide kleding daar gegeten en daarna de reis met alle uitdagingen weer aanvaard. Een goed avontuur, maar het was meer naar het strand dan op het strand. Terug in de bus was ik dan ook nog het kokertje van mijn zonnebril verloren. Jammer het kwam uit Brazilie en hoorde bij de bril. Nu heb ik een nieuwe uit China bijna het zelfde. Het verdriet is van korte duur. Aan zee at ik dan een gefrituurd visje en een portie ceviche.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten