Caravaggio in New York

Tja van de drie Caravaggios die er in Napels horen, heeft er één dat beroemde lied gevonden, take me for a night in New York, dus die hangt daar tijdelijk. Dat is het Matyrdom van de Heilige Ursula. Wat bij mij altijd een heilige is die ernstig tot de verbeelding spreekt, want juist zij is het die met 11.000 maagden van ergens in Engeland vertrekt op weg naar het heilige land, omdat ze nog een nachtje wil slapen over haar aanstaande huwelijk. Dus gezellig, maar op de heen of terug reis worden alle 11.000 maagden in Keulen verkracht, ja geschiedenis herhaalt zich. Al krijg ik wel een beetje medelijden met die overrompeling van al die maagden. Hoeveel mensen woonden er rond 1.000 in Keulen en dan 11.000 maagden. Ik geloof trouwens blind al die verhalen van heiligen. Dit is trouwens die Caravaggio die er tijdelijk is. Tja het is wel het zelfde meisje als op andere schilderijen. Maar ik moet het thuis nakijken. Wat zeggen mensen er van die er meer voor doorgeleerd hebben. Vandaag de laatste keer gegeten bij de Grijze Dakduif, een simpel maal deze keer we hielden iets meer zelf de regie. Die amerikaan die in Parijs woont en op dezelfde manier italiaans spreekt als Diana Ross was er ook weer, en tutti. Ieder woord sprak hij luid en duidelijk uit. Vandaag het koninklijk paleis bezocht, de Gerrit Honthorst kon ik niet vinden, maar het was wel leuk om door die enorme koninklijke balzalen heen te dolen. Een andere min is dat ze nog bezig zijn met de renovatie van het balkon, waardoor je ook niet daar op kunt of mag huppelen met uitzicht op de Vesuvius. Jammer, toen beetje winkeltjes gekeken op de Toledo en ommestreken, mijn voorlaatste aanschaf gedaan. En dus net gegeten bij de Grijze dakduif. Waarbij moet worden aangetekend dat ze geen grijze wolf is maar een dakduif. Ik maak me wel zorgen of ze er de komende 20 jaar ook nog zit. Ze heeft weinig fidusie in dat haar zoon het gaat overnemen. Dan komt het roemruchte familie bedrijf sinds 1932 tot een einde. Misschien ontstaat er weer iets nieuws. Waar we gisteren waren was het eten goed, al schreeuwde er een man vreselijk hard in zijn telefoon.
Dat was net ook in de lift, in het hotel zitten ook een groot aantal heren uit Afrika, en een dame. Die is marokaans of zoiets. De heren zien er erg hetzelfde uit, tengere donkere heren die van schreeuwen houden. Meestal buiten of in de telefoon. Gelukkig hebben er geen last van ik denk dat ze een verdeling hebben gemaakt, hun vooral op de eerste twee verdiepingen, en toeristen hoger in het gebouw. Ik leer straks nog vlot typen op mijn surface, al sla ik wel hard op de toetsen. Maar het gaat steeds beter, misschien moet ik nog een beetje er op oefenen.
Morgen weer naar huis.....................

Caravaggio in Napels

Blijkt er een expositie te zijn van italiaanse kunst in 150 schilderijen, wel makkelijk een overzicht hopla en klaar. Er was ook een Caravaggio, Maddalena Aldorato. Hij lijkt erg op de Maddalena uit Rome in Doria P. Ik vraag me echter af of hij echt is. Het is dezelfde vrouw als die in Rome, die dan ook weer het zelfde is als de verdwenen dame uit Berlijn. Maar ze is van achter genomen, geschilderd, moet ik eigenlijk zeggen. Een plaatje volgt later, Verder was het schilderij dat het meeste tot de verbeelding sprak een Pitloo, de beroemde schilder uit Arnhem, wie kent hem niet. Verder een beetje tinteretto, titiaan en nog zo wat meesterwerken, die niet allemaal meesterlijk waren, maar ok. Verder een Ribera, en nog een Giordano. Wel raar want de laatste twee waren in Amsterdam Spaanse meesters. Maar ja Ribera hadden ze wel weer omgedoopt zodat het echt italiaans klonk. Verder naar een suf klooster geweest, gisteren, tegenover de Dom. Daar staat helaas de kerk met meesterwerken van Mathias Stom op instorten en mag je er als toerist niet in. Maar er was ook een pinacoteca, wat Ribera en nog een Stom en nog zo wat werkjes. Ik dacht even als het Rijks dit had waren ze meteen goed gesorteerd met Italiaanse meesters, hier sterven ze gewoon weg en komen er per dag 7 toeristen of minder langs. Maar ja het is Napels.
Vandaag gingen we op naar het grote Museum Capodimonte, wereld beroeapmd vanwege de Afranseling van Caravaggio. Verder een paar bijzondere Titiaans twee tekeningen van Michelangelo, een mooie Van Oostzanen, en natuurlijk een hele rits Matia Pretti, Ribera, en nog veel meer. Het was voor M het derde bezoek, de eerste keer ging het hele museum dicht zo gauw we naar de kassa juffrouw hadden gelachen. De tweede keer was de helft van de tweede verdieping, juist met de Ribera, Preti, Gordano en nog zo wat van die kwaste boeren dicht. Het spreekt voor zich dat Marjan nog steeds niet weet hoe al die schilderijen er uit zien want ook nu was dit deel dicht. Wat wel bijzonder was dat ze iemand, ik weet al niet meer wie een Agatha wie wel in extase is maar haar borsten zijn er net af, gezellig. Gecombineerd met Louise Bourgois, van wie dat mooi werk in Den Haag staat, hangt kunnen we niet echt zeggen, en Michel wie kent niet haar op de kiek bij Robert Mapletorn. Oh niet tegen M zeggen maar ik heb het boek, het is aan de betere kant van de boedelscheiding gekomen.
Verder heb ik 4 onderbroeken gekocht, twee jasjes, niet die met scheuren dat vond M. dat ik er te veel uitzag als een funky chique zwerver, het was ook een moeilijk jasje alleen voor een paar keer. Ik heb nog een in between jas gekocht en nog zo wat spul waar ik het nu allemaal niet meer van weet.
We zijn twee keer bij pizza 22 geweest, dus nog geen 22 keer. Ik had er vandaag de pizza met Fraciollio ofzo, ik zou zeggen Napolitaanse broccoli. Wel lekker hoor, beetje bitter, we zullen maar zeggen zoals de liefde.
Onderwijl lees ik over Chanel, die van de Pour Homme, ze gaat naar de premiere van een ballet waar in Capodimonte een ode aan gebracht wordt, omdat het de Napolitaanse inspiratie is van Picasso. Kai, nou afgezien van dat het heel mooi was waren het een paar schilderijen, en ik denk dat M ook blij was geweest als ze had kunnen zien hoe mooi Armisitia Genteschilli schilderde. Maar ja misschien moet ze nog een keer terug. Bij het laatste schilderij van Caravaggio, hangt er ook nog één. En daar hangen ook nog 20 pitloos...........Misschien morgen

Dan maar Lecce

Al zijn we daar eigenlijk al weer een tijdje weg. Maar we verbleven er in een hotel, of wat het was met twee kamers en een homoseksuele gastheer. Die ons koffie gaf maar geen ontbijt. Het was een echte oude villa. De kamers hadden een mooie tegelvloer en we mochten samen een keihard bed delen. Waarvan het bed groter was dan de matras. Het was een hele kamer daardoor heel licht. Lecce is zoals we allemaal weten bekend om zijn Spaanse barok. Een architect is er helemaal op los gegaan en de kerken zijn in alle uithoeken aan de gevels vol met engeltjes druiven, en wat je allemaal niet kon bedenken tijdens de Spaanse barok. De kerk zit er zeg maar onder. Ik geloof dat het gemaakt is van een zacht zandsteen dat vreselijk aan verwering onderhevig is en in een tijd van de vergeten zure regen blijf je zeg maar restaureren. Wat ze dan ook druk aan het doen waren bij de Santa Croce. Hij wordt er vast mooier van. Maar ja nu stond hij in de steigers. Verder natuurlijk gewoon flink in de rondte gelopen, bij een hut gegeten nog bekend van met A. Waar je voor 5 euro een heel bord groente kan laten opscheppen in het kader van de anti-pasti. Onderweg naar Lecce hebben we vanaf Taranto langs de kust gereden. Hoewel het erg aanvoelde als kust, was het vooral badplaatsen die nog niet helemaal tot leven zijn. Beetje saai, we waren het dorp Nardo ingereden. Ik denk dat bijna niemand weet dat Nardo is ontstaan doordat een stier er met zijn hoeven in de grond sloeg en er water omhoog spoot. Ik wist het in ieder geval niet. Verder was er niet super veel te beleven. Er was nog een bruiloft, nee niet die van Marjan of mij, maar van een bella coppia italani. Verder veel dames op enorme hakken, die strompelend de festiviteiten bij woonden. He was groot feest.
Nu is de auto weer bij meneer hertz. Die een mooie azuur kleurige bril heeft. Menig vrouw vergeet natuurlijk meteen het woord auto en wil met hem ritjes maken om samen met de bril in de zee te kijken. Wij hebben alleen de auto terug gebracht. Wachten nu op de bus naar Napels. Die ik heb geprobeerd te boeken via het internet, een stuk duurder dan een paar maanden geleden. Maar ja wat doe je er aan. Hij rijdt wel soepel van Napels naar hier, dus terug waarschijnlijk ook, al komen we dan wel in de avond spits.
Wat ik las, eh in ieder geval Stephen Fry, weer een biografisch geschrift, blush oh blush hij was aan de coke, verder een boekje van David Leavit, dat ging over het overschrijven van boeken, waar hij zelf ervaringsdeskundige van is. Nu een ingewikkeld frans wel vertaald boekje over iemand die aids heeft, ook een biografisch geschrift. Oh ook nog Tofi en een boekje how i payed for college. Nou eigenlijk veel flauwe kul maar het ruimt wel lekker op. Want tot op heden zat er geen het mag blijven boekje tussen.

 

Foggia

In Foggia, en bevrijdingsdag. Een mooie tocht gemaakt naar San Giovanni di Rotondo. Zoals iedereen weet de plek van Padre Pio. Helaas hadden we net niet genoeg tijd om in de file te gaan staan om de kerk die Renzo Piano bouwt over de bescheiden resten van de Padre. M. had het geniale voorstel om het museum te bezoeken, een absolute must voor allerlei padre memoriabel. Eh waarschijnlijk sandalen, touw en allerlei zaken die kenmerkend zijn voor de heilige. Een absolute must, jammer dat het museum dicht was. We hebben nog getwijfeld over of we naar het graf van de ouders van de padre moesten gaan maar als je de context van het museum mist sta je daar ook maar. Dus wij weer door, door was dan naar het Castel del Angelo ofzo. Maar daar stonden dan weer 1200 italianen in de file, want het was immers bevrijdingsdag. Dus dat hebben we maar overgeslagen, bovendien moesten we op tijd terug zijn voor het beste museum van Foggia. En er is hier op dat vlak veel, veel concurrentie. We zagen nog wel kans om een brushetta te eten in Manfred, nog iets. Met mooi uitzicht op eh Garganno, oh ik moet een gids erbij pakken. Te lui.
Er waren, waarschijnlijk omdat het bevrijdingsdag was veel mannetjes op de motor, die deden erg van vroem, vroem, en kunstjes in de bochten, op andere stukken deden ze het kunstje op je plaat gaan waardoor er ook voor de ambulance op deze mooie dag nuttig werk was te verzetten.
Terug in Foggia, na een snelle siesta, want zo'n museum heeft alle aandacht nodig die het kan krijgen bleek dat de bewaker een zenuwinzinking nabij was. Aan hem de taak om het museum te bewaken, maar ook nog eens uit te leggen dat op deze speciale feestdag het museum dicht was. Dus eh het mooiste van Foggia en Padre Pio blijft voor ons een geheim.
Drama.
Ondertussen bleek je in het hotel te kunnen eten. Na eerst in Foggia bij de plaatselijke siciliaan gegeten te hebben. Ik een soort pesto van courgette en aubergine, en daarna veel, te veel dolce, oh en ook nog een bord spinazie. Bleek je dus in het hotel te kunnen dineren, we kregen eerst Kikkererwten, die ze hier graag eten, in een soort soep. Toen vitello, niet bijzonder maar zeker smaakvol. De volgende dag was het penne met vedure, wat zich liet vertalen als broccoli en nog wat andere dingen en daarna veel vlees met een worstje met venkel

Rodolfo

Diep uit Puglia komt natuurlijk één van de belangrijkste acteurs ooit. Rodolfo Valentino, ook wel bekend als Rudolf Valentino. Naast de heiligen als San Nicola en Padre Pio natuurlijk ook leuk om een heilige te hebben in een moderne medium. Hij komt uit Castellanata. Helaas was zijn museum dicht, maar om te denken dat je de zelfde lucht inademt als Rudolf ooit, dat is toch wel bijzonder. Oh nou en trouwens hetzelfde geld voor Bari met San Nicola, de goede heilige ligt daar al 1000 jaar heilig te zijn en zijn heilige eh eh stralen uit te stralen, als je die kan meepikken, dan kun je zo weer met een gestrekt been de problemen in van deze wereld, zoals de zwarte pieten discussie. Het misschien leuk zijn als boetedoening dat die Sylvana bashers de keus krijgen of naar Rodolfo op bedevaart, of naar San Nicola. In de laatste geloven ze, dus de keus is makkelijk.
We gingen eerst naar Napels, daar met de bus, wat een vijf euri aan investering kostte met de bus naar Bari. Helaas regende het pijpenstelen, zodat de pizza in de middagzon in het water viel. Maar de bus reed soepel en in één streep naar Bari. Daar moesten we nog 400 meter over viaducten en onder sporen door klunen om bij de Airbnb te komen. Dat bleek een groot maar basic ikea ingericht appartement te zijn. Maar we hadden ieder ons eigen kamer. Er was op het wereld wijde web geklaagd over dat de stoptrein zo ongeveer door het appartement reed. Wij stonden slechts om zus uur naast ons bedje omdat dat in Bari een goede tijd is om de glasbak te legen. De tweede paasdag dat we er door brachten was een beetje sloom. Gelukkig konden we wel onderdak vinden bij de kerken. Er is ook nog een oude kathedraal ofzo, daar ligt een andere heilige opgeslagen, maar die is minder geliefd bij Sylvana haters. Je kon er wel onder wat dan trouwens tot de eerste ruzie leidde, met een blauw oog als een vertraagd effect, Marjan vond het te duur, 3 euro om onder een kerk te kijken. Maar je kon er naar romeinse stenen kijken en vroeg kristelijke mozaïeken, dus ik vond het zijn geld wel waard. Verder was het gezellig druk bij San Nicola.
De volgende dag hebben we de pinacoteca bezocht, die was in verbouwing, waardoor de entre 0,50 euri kostte, volgens Marjan was dat precies goed voor een museum. Ik vind het hoogte punt een schilderij van Vincenzo Bellini, van de heilige petrus, de martelaar, uit zoiets als Padova, met een bijl in zijn hoofd. Helaas liepen er voor die 50 cent steeds een meneer mee waar je geen fotos van mocht maken. Er was ook nog een Mathias Stom, maar ondanks dat ik geen kenner ben van zijn werk vond ik hem matig. 3 keer een Luca Giodano, waarvan één bijzonder. Ze zeiden hier dat het een Napolitaanse meester was, maar iedereen weet sinds de Hermitage dat het een spaanse meester is, omdat hij 3 weken of jaar in Madrid heeft gewoond.
Nou ja toestanden, daarna heb ik een broodje met Bresola gegeten en was het alweer de laatste dag in Bari.
De volgende dag met een omweg via het Castel del Monte (zie de Italiaanse cent) naar Matera gereden, al moest Marjan al het sturen doen, en mijn vriendin Navigatia de wegbewijzering. Het Castel is een wonder van bouwkunst, zomaar in the middle of nowwhere zoiets. Alles 8 kantig en geen frutsen of fratsels. Eigenlijk viel Marjan daar op haar plaat, omdat ik niet met 70 studenten in een busje voor 30 personen wilde en we daardoor een stukje moesten lopen. Daarna naar Matera, daar was het vinden van het hotel even een uitdaging, maar dat kwam eigenlijk vooral omdat het in een grot verstopt was. Dat wist vrouwe Navigatia natuurlijk niet, ze bracht ons perfect naar de plek, maar ja een grot dat had ze ook niet bedacht. Ten opzichte van 10 jaar geleden zijn de Stassi weer helemaal tot leven gebracht. We zijn in twee grot kerken geweest. Jaren, jaren geleden klaagde de Volkskrant dat het allemaal wegschimmelde, maar inmiddels zijn er kaartjes te koop en zijn de kerken open. In de Stassi zitten gezellige hutjes waar je Spritz kan drinken, of een wijntje kan drinken als zij kamertje van het hotel. We hebben daar een lekkere orchiette gegeten, ik weet alleen niet meer precies met wat voor saus.
De volgende dag naar Taranto gereden, helaas is het mooie hotel op de kade geschiedenis geworden, maar we zitten er best leuk bij in hotel de sole. Het uitzicht is op de haven. Vandaag nadat we Museum Marta hebben bezocht waar ze een paar dingen uit de rijke geschiedenis van Taranto hebben zijn we naar meer grotten gaan kijken, helaas waren die niet te vinden, maar stonden we ineens voor het dichte museum van Rodolfo............