Naar Capodimonte

De foto geeft een beetje aan dat ik wel moest wandelen. Zeg maar van de scooter is weinig meer over. Het is een soort post industriele kunst geworden. Misschien brengt het als kunst nog wat op. 

Gisteren de wandeling gemaakt door Sanita naar Capodimonte. Voor de liefhebbers dat is het museum met de meeste schilderijen van Napels. Het is tot stand gekomen door de koninklijke collectie, die van de Bourbons, en van Farnese, wat dan weer een andere adellijke familie was. Gevestigd in een roze paleis midden in een park wat wil een mens nog meer. Nou ja het ligt een beetje buiten het centrum en je moet er een halve berg voor beklimmen. Maar ja dan krijg je wel wat. Met de bus is een optie maar die bussen lijken er uren over te doen, en maken soms rare dwaaltochten. Ik heb ontdekt dat lopen sneller en leuker is. Ook omdat je dus door Sanita kunt kuieren. Dat heb ik gedaan. Eerder had ik een route die een beetje leek op die van de bus, met een lift halverwege en dan een enorme trap in een soort verlaten parkje. Nu heb ik ontdekt dat je met minder treden maar wel met flink vals plat door Sanita kunt wandelen. Dan loop je wel een tijdje door een stukje waar het niet echt vreselijk druk is, af en toe een scooter. Maar ja het is wel een overzichtelijke snelle route. 

Ik ging eerst naar binnen in de kerk van Santa Caterina a Formiello, want ik kon mij niet heugen dat ik daar ooit een bezoek aan had gebracht. Ik dacht dat er een museum bijhoorde, dat was 2 euro, en ook niet veel meer waard. Maar de meneer die de rondleiding deed wist veel te vertellen. Helaas is er niet veel blijven hangen. Het was gebouwd in opdracht van een adellijke familie. Dat kreeg ik nog mee, en natuurlijk opgedragen aan Caterina, ook dat kreeg ik mee. Het was eerst een klooster geweest maar ik denk dat de monniken waren weggerend, maar dat zei hij niet. Het was met de gebruikelijke vervallenheid, en de mededeling dat er nog het één en ander gerestoreerd moest worden. Ook dat was wel duidelijk  

Dit is weer eens een boeivol schilderij. Dit is de slag bij Otranto, dat is geloof ik een belangrijke veldslag tussen de turken en italianen. Logisch dat de priesters die in de slag vielen meteen heilig werden zodat je die hier een soort van met een hoofd al in de wolken kunt zien. Terwijl er verder op nog gewerkt wordt aan nieuwe heiligen. Maar ja zo rond 1500 en daarna stonden de turken natuurlijk wel ernstig aan de poort van Europa te hameren. Zodat men er wel een groot gevaar in zag. Nou dat leidt tot dit soort eh kunst. 

Dan het museum Capodimonte. Ze zijn bezig met een verbouwing. Dat moet ook af en toe gebeuren. Ik geloof dat ze er in de jaren 90 vele jaren mee bezig geweest zijn. Dus eh wie weet hoe lang het nu gaat duren. Het is in ieder geval aanleiding om alles te verslepen en de Caravaggio uit te lenen. Die is tijdelijk naar Rome verhuist, alwaar ze er 28 ofzo verzameld hebben. Dat is een hele hoop voor een tijdelijke expositie. Dat krijgen we in Nederland nooit voorelkaar. Dat handje vol in het Rijks was zeer uitzonderlijk. Maar ja dus deze keer geen Caravaggio. Verder vond ik het een beetje een rommeltje. Een deel van de schilderijen hangt op zijn oorspronkelijk plekje, een deel is als soort thema bijelkaar gezet en een deel is dus of opgeslagen of uitgeleend. Nou ja dat uitlenen maakt het natuurlijk wel mogelijk dat je zonder op pad te gaan op diverse plekken een schilderij of iets anders kunt bewonderen. 

Hier is een stukje uit het laatste oordeel. Voor de liefhebbers zie je wat heiligen. Die blote dame is Catherina, en Sebastiaan is ook te herkennen. 

Als je wat leent krijg je er soms iets voor terug dit is een Rubens uit Rome die ze dus als wederdienst hebben mogen lenen. Waardoor ze een zaaltje hadden met 5 Sebastiaans. Voor de liefhebber, ik overzichtelijk en leuk. 

Dit is deel van de wandeling door Sanita, het stille straatje met een enkele scooter 

 Ja en je zou je bijna in de landerijen denken. Ik heb onderweg maar een pizza gegeten, en voor de liefhebber gisteren 16 kilometer gewandeld. 

Napels

 We zijn er weer. Ooit de grootste stad van Europa, en Napolitanen zullen zeggen van de wereld. Maar daar zou ik lijstjes over moeten na trekken. Het was in ieder geval aan het eind van de Middeleeuwen de grootste stad van Europa. Liet Parijs en Londen achter zich, en Rome was toen afgezien van het Vaticaan maar een beetje een dorp met alleen maar ruïnes. De grote Pausen brachten daar wel verandering maar Napels bleef een grote stad. Vandaar dat je hier eeuwen over elkaar opgestapeld kunt zien, vanaf Grieks, Romeins, Noormannen, Spanjaarden en dan nu de druk rondspringende Napolitaan himself. Onder iedere kerk gaat wel een geschiedenis van nog een paar eeuwen eerder schuil. Dat geld natuurlijk voor kerken in het centrum. Voor buitenwijken weet ik het niet. Het is wel zo dat ieder dorpje of stadje ook weer over een opgraving beschikt. Dus als er een oud stadje is dan is de geschiedenis nog ouder. Kijk maar naar dat Nocera Inferiore, grote opgraving midden onder het plein van de stad. Wel gesloten, maar dat is ook weer de italiaanse traditie. Het is voor het eerst sinds best lang dat ik helemaal alleen in Italië ben. Het is dan toch altijd net wat anders. Het is natuurlijk minder leuk om alleen op een terras te gaan zitten en een drankje te doen. Daar moet ik mezelf nog toe zetten, en je beland natuurlijk ook minder snel op plekken buiten je eigen comfort zone. We kunnen daar ook heen, eh nee zeggen is te groot, eh misschien morgen of.... Oh dat is goed laten we dat morgen doen. Nu mag ik het allemaal zelf bedenken. Nadat ik aankwam moest of wilde ik mij melden in een teams meeting. Dat ging een beetje met horten en stoten. Men kon mij half verstaan. Nou ja dat was geloof ik genoeg. Gaat lukken daar straks op bodem breed. Of niet dan zijn er zoveel anderen, en ik heb 10 minuten samen met iemand anders. Dus nou ik denk dat het moet lukken. Waarschijnlijk beter dan de online verbinding. Daarna door Napels gewandeld. Meteen een groot rondje gedaan. Anders valt die stappenteller maar in slaap. Gisteren was het 14 kilometer. Ik vind niet zo ver maar dat kwam ook omdat ik groot gedeelte van de ochtend in de trein zat. In de Galeria viel mijn blik op 4 mooie jongens. Helaas ik weet niet hoe ik een video moet toevoegen. Jullie moeten er maar om vragen als jullie het willen zien.  Ik maak het dan maar goed met foto's van het eten en de wandeling, en de trein reis. Ik was expres aan de kant van de zee gaan zitten. Ik was eerst de halve trein doorgelopen. Ging ik ergens zitten geen uitzicht, ging ik ergens zitten moest de koffer in het rek. Teveel gezeur, uit eindelijk zat ik ergens koffer kon er naast en later ook nog een heerschap. Die dacht omdat ik die koffer voor hem tussen mijn benen schoof ik zijn elleboog er in mijn zij ook nog bij kon hebben. Ik lees nu Italiaanse buren van Tim Sparks. Dat heb ik waarschijnlijk ook gelezen in jaar kruik, maar het is leuk om het weer te lezen. Hij huurt een huis ergens in het Noorden. In een gebouw met een stuk of wat andere Italiaanse huishoudens waar allerlei zaken en zaakjes mee zijn. Vermakelijk. Het blijft alleen wel in Napels ook omdat het einde van het boek alweer in zicht komt. 

Salerno vanuit de trein. 

Aubergine bij Da Giovanni

Het kasteel als in een jongensverhaal

De galerij zonder de boys. 

 San Guiseppe di Copertino, eindelijk eens een foto van deze heilige, of een schilderij. Hij is bekend, wie weet het niet van levitazioni. Dat is dan weer latijn, volgens Google, maar hij kan zweven. Volgens internet was het een niet al te slimme man die het wel tot priester schopte, en vervolgens bleek dat hij kon vliegen zeg maar. Ik heb wel eens in boekjes over Italië over dit soort heiligen gelezen. Kwam een goedgelovig meestal oude dame de kerk binnen en dan hing meneer pastoor tussen hemel en aarde. Niet mee te zingen met Edsillia, maar het kwam wel in de buurt, er is meer tussen hemel en aarde, ja een vliegende pastoor. Ik vind het een heus wonder maar met al mijn kerkbezoek in Italië moet ik het nog meemaken. Misschien morgen. Het is wel een pre denk ik om heilig te worden als je een beetje onnozel bent, bij Padre Pio is dat ook al één van zijn vele deugden. De andere is dat hij goed met zuur overweg kon.  

Dit moois heb ik mogen aanschouwen in Nocera Inferiore, daar was ik al uitgebreid met Ingrid door heen gelopen. Maar ik dacht misschien moet ik nog naar het museum en kijken naar de archeologische schatten die ze daar hebben verzameld. Ook daar zijn de Etrusken geweest en die hebben er je snapt er niks van Etruskische zaken achter gelaten. Ik moet zeggen dat de suppoost, al zei hij geloof ik dat hij slechts een administratieve kracht was, maar toch. Hij ratelde de hele geschiedenis van Nocera, van voor naar achter in mijn oor. Helaas begreep ik een soort 50% versie misschien ook omdat ik niet altijd even goed oplette. Hij wees mij in ieder geval op het erotische meesterwerk van het museum 

Tja misschien even op klikken, maar dan zie je toch wel duidelijk een soort van uitgebuite griekse dame. Maar ja omdat het allemaal uit voorbije tijden is en de dame die model heeft gestaan voor dit werkje nou ja die zal na 2500 jaar wel andere dingen aan haar hoofd hebben dan dit. 

Dit is de buitenkant van het San Antonio kerkje in Nocera. Ik was er met I ook al zeven keer omheen geweest. Beneden is een messen winkel, nou ja eigenlijk een winkel van sinkel. Met ondermeer schiet geweren, kerststal meuk en veel messen. Maar het was een ongelooflijke uitdragerij binnen waardoor de eventuele lust om een mes te kopen verdampte, met als vragen wat moet ik met een mes, het is mooi, ja maar wel 60 euro, ja maar het zit in een mooi kistje, ja nou en jij later ook. Meneer mag ik, oh nee help laat maar. Oh blij geen overbodig mes gekocht. Op naar de volgende uitdaging.

Helaas bleek de pinacoteca dicht te zijn.  Het blijft hier spannend met of iets open is of niet. Het kan verkeren dat iets 20 jaar dicht is. Maar ja daar zijn we in Nederland inmiddels ook best goed in. Terug naar de archeologie. 

Kijk iets uit het Romeinse rijk. Ik weet verder niet wat het was. In het archeologisch museum waren gelukkig nog een paar schilderijen. De vliegende heilige, maar ook Lorenzo die later geroosterd werd. Hier is het een leuk onschuldig joch, dom genoeg houdt hij het rooster al vast. Ik zou het verstoppen. In het Rijksmuseum is er ook één daar is Lorenzo een stuk ouder. Wat zouden ze na het roosteren met hem hebben gedaan. Mochten de heidenen kannibalen zijn dan zou ik de jonge versie aanraden. 

Er was zelfs een Sebastiaan. Wat wil een mens nog meer 

Ook die kijkt nou ja meer van kijk nou wat ik heb, niet dat het zeer doet, maar ik voel me nu al bijna heilige. En ach de heilige Irene komt zo ook nog die weet ook vast raad. Ondertussen vond ik Nocera dan als stadje wel ok, er is een gezellig pleintje. Een museum dat niks voorstelt maar er gaat wel vaak een trein naar toe en er is meer leven en meer dood te bekennen dan in Baronissi. Dus dat is dan weer goed om te weten. 
In aansluiting op mijn blog over Baronissi nog een foto van aldaar en een foto van Caserta. De Pucinella op de fiets is uit Baronissi

Baronissi

 Gisteren naar het altijd fraaie Baronissi geweest om te kijken of dat een mooie plek zou zijn om te leven. Nou ik vond het geen mooie plek om te leven, misschien om dood te gaan, maar om te leven nou nee. Het goede nieuws is dat er wel een boekwinkel is en een klein winkelstraatje. Ik vond er een bar dronk er koffie en ben hem weer gesmeerd. Ik heb de winkelstraat anderhalve keer op een neer gelopen, volgens google was het er meestal druk. Ik denk op een schaal van Baronissi, drie oudere types met een hond. Het meisje in de bar had net een nieuwe tattoo. Ik denk dat dat het nieuws van Baronissi van de afgelopen dagen goed samen vatte, oh en meneer Sergio komt niet meer langs met zijn hondje want één van de twee is gaan hemelen. De busreis heen door de bergen of heuvels en een beetje om dat was nog wel leuk. Ik had per ongeluk, maar vond het niet erg de bus genomen die omreed. Ik zat te midden van dames, ik wilde zeggen huisvrouwen die hun boodschappen hadden gedaan in Salerno en nu druk kwekkend onderweg naar huis gingen. Of naar hun minnaar je weet het toch niet. Ik hoop maar niet naar Sergio. Terug had ik een snellere bus en had ik dan nog weer tijd om in Salerno over de markt te wandelen. Daarna koffie gedronken bij Ciro. 

Ik was de avond er voor al naar de kapper geweest. Het oude kappertje kon ik niet meer vinden. Nu zat op die plek, of zo ongeveer een barbier van twee hippe Marokkanen. Waarvan ik het niet heel erg vond dat ze zich met mijn haar gingen bemoeien. Ze waren met de jongen voor mij uren, of zo voelde het bezig want die moest van die sneetjes in zijn kapsel hebben, alles perfect opgeschoren, zijn baardje moest worden bijgewerkt. Verdwaalde haartjes op de rest van zijn kaak moesten worden verwijderd. Hij moest er helemaal perfect uitzien. Ik denk dat hij aan mij relatief minder werk had. En daarna mocht ik ook nog bij L couscous eten. Verder dan maar lekker op de boulevard gezeten. Twee keer een blik bij Monica naar binnen geworpen. Maar die was niet aan het makelaren. Wat is het werkwoord daarvan. Ik ben steeds lui en gebruik foto's van de telefoon. Nu missen jullie een foto van Baronissi, maar daar staat een foto van Salerno tegenover. Dus nou ja ook mooi. Er kwamen trouwens enorme schepen aan. Containers en later zag ik ook een marine schip. 

Moet ik iets over Trump zeggen. Ik ben zo trots op hem dat hij zijn eigen golf toernooi heeft gewonnen. Verder tja dat hij zijn vriendje Elon zo in gevaar brengt is niet handig. Maar ja alles om vrede te krijgen. Want dat zou hij op de eerste dag doen. Verder vraag ik mij af of alle Republikeinen die zo mooi dansen op YMCA bekend zijn met alle onderliggende verwijzingen. Zoals you can have a cup of milk. Dat zal toch echt verwijzen naar een portie mannelijk zaad. En dan maar zeggen dat Democraten dansen als homo's. Ik nam aan dat dat als beledigend moest overkomen. Maar ja als je zelf smeekt om een dosis zaad. Hoe serieus moet je mensen dan nemen. In een docu over homosexualiteit hadden ze het ooit over de hit In the navy, the american marine wanted this for a while as a recrument song, but after they found out about the Village People the idea quickly sank. Ja dat soort dingen. Nou het is mooi dat een kampioen golfen golft, en sommige mensen moeten gewoon doen waar ze goed in zijn. 

Caserta

 Laatste paar uur in Caserta. Er gaat een directe trein van hier naar Salerno. Wil een mens het nog beter hebben. Het is wel een beetje jammer dat R zich in het geheel niet heeft gemeld. Terwijl dat een belangrijk doel van de reis naar hier was. Maar ja ach, dan niet. Dan vervolgens door een italiaans stadje lopen is ook altijd leuk. Dan vermaak ik mezelf wel. Super lief dat L mij voor de deur van de bed & breakfast afzette. Een pand waar denk ik Nonna die van haken hield is gaan hemelen. Ik kreeg een redelijk kamer, alleen moest ik voor de badkamer de gang over huppelen Waarbij de badkamer wel weer helemaal voor mij was. Er stond zelfs een wasmachine maar ja die heb je op dag 1 nog niet echt nodig. Bleek het open museumdag te zijn. Je mocht zondag gratis naar het museum. Zeggen ze iets over hollanders, voor het paleis van Caserta stond een enorme rij. Zo lang dat je dacht nou laat maar en hetzelfde gold voor het park. Ik moet maar teren op de herinneringen die ik er aan heb. Waarbij de eerste keer met M bizonder was we waren met een knal roze Seat Marbella, eigenlijk een Fiat Panda met een andere naam vertrokken uit Salerno. Met klassiek een kaart op schoot. Aangekomen met de snelweg moesten we zoeken naar het paleis. Maar ja dat domineert de hele stad en de snelweg eindigde bij het paleis. Opkijkend van de kaart was daar het paleis. Gisteren dan met een enorme rij er voor. Ondertussen had ik al wel mijn kaartje gekocht voor de reis van vandaag. Al had ik ruzie met de automaat. In en op de kerken hier is Sint Sebastiaan rijkelijk aanwezig. Hij blijkt de patroon van de stad te zijn. Dus vandaar. Ik lees ondertussen ik denk weer met Godfried Bomans in Rome en daarvoor Mister Ripley Underground. Ik denk dat ik de laatste als werk kan boeken. Twee keer een pizza gegeten, één keer hier om de hoek en één keer bij Da Michele die al sinds 1870 bezig is met pizza bakken. Ik denk dat hij er geen genoeg van kan krijgen. En net een citroen yoghurt gegeten. De foto's zijn allen met de telefoon. Helaas heb ik geen gezellig bureautje of tafeltje in de kamer zodat ik het nu voor het eerst aan een laten we zeggen sta bureau doe. Een bar ding in de lobby waarbij er wel krukken zijn maar die staan ook weer een soort van onder de constructie. Moet ik nog vermelden dat ik een vreselijk smak maakte in de douche. Als je binnenkomt is het lager, ik had geen rekening gehouden met de stap omhoog en daar lag ik met mijn goede goed toilettas handdoek en nog zo wat. Gelukkig geen blijvend letsel. Beetje boos op mezelf maar ja dat blijft ook weer geen weken hangen. Ik heb hier dus vooral veel kerken van binnen gezien, beetje ontspannen in een parkje en plantsoen en gisteren geschuild voor de regen, die een tijdje met bakken naar beneden kwam en nu op Salerno 

D