En alweer bijna weg

Minder dan twee weken is ook kort. Het is natuurlijk lang genoeg voor twee steden. Maar misschien moet ik ooit een keer zes weken gaan om Brazilie eens beter te verkennen. Het is natuurlijk een heel groot land en wat heb ik er nu van gezien. Bijna niets ook die andere keren niet. Al zijn Rio en Sao Paulo natuurlijk iconische steden. Het is natuurlijk niet het droge noorden of de jungle. Dus nou ja dat moet allemaal nog maar een keer gebeuren. Als de wereld weer normaler is ofzo. Nu heb ik in ieder geval een prima tijd gehad. Ik word steeds wakker op die schitterende locatie van P. Uitzicht over het centrum van Rio. De grote nieuwe kathedraal lelijk maar goed in het zicht. In de verte een luchthaven en gisteren was er een kolibrie die op zoek was naar de bloemen. Ik hoop dat het hem gaat lukken om er een succesvolle zaak van te maken. De locatie is hoewel een beetje moeilijk te bereiken heel mooi gelegen. Hoewel moeilijk te bereiken. Je kan die trap die bij iedereen op de foto staat op of af en dan ben je er al bijna. Ik heb natuurlijk zelf ontdekt dat Uber hier heel goed werkt. Dus dat kan allemaal ook prima. En als je die trap afloopt dan ben je weer bijna in de Metro dus ook dat is eigenlijk maar gezeur. Hij knijpt hem zelf nog al voor overvallen en enge toestanden. Ik heb tot op heden niets van dat alles meegemaakt. Maar ik ben nog niet vertrokken. Gisteren weer een paar musea af gehobbeld. In de het gebouw van de bank was een overzichts- tentoonstelling van Candido Portinari. Dat is denk ik een beetje de Braziliaanse Picasso waarbij dit ook vooral voortkomt uit de hoeveel werk die hij heeft achtergelaten. Meer dan 5000 werken en hij in dezelfde tijd en ook wel regelmatig opzelfde manier zeg maar invloeden gebruikt. De bank had dus een aantal van zijn werken verzameld en een 8 uur durende film voorstelling gemaakt waarin een groot deel van het werk voorbij kwam. Soms mooie en soms iets minder mooi. Ik heb natuurlijk niet die hele voorstelling zitten bekijken. De verveling kan ook nog wel eens toeslaan laten we dat maar zeggen. En de oude gebouwen hebben hier nog een liftbediende, het was een dame, dus ik kan niet zeggen liftboy. Ze moest met een levensbedreigende handel de lift in werking zetten. Candido schildert natuurlijk het leven zoals hij dat zag in Brazilië.  Spelende kinderen op het strand, moeder de vrouw met een kind op haar armen en dat soort mooie dingen. Foto's opladen blijft een beetje, maar nu heb ik gewoon alles op het chroomboek gegooid en gaat het lekker soepel. Dus een blog, met denk ik mooie foto's die twee waar ik in het raam hang zijn een soort Bahia foto's denk ik zelf waarin een Bahia dame meestal als een soort jordanese uit het raam hangt bevallig te zijn en de wereld, of in ieder geval haar straatje goed in de gaten te houden. Maar het is uit het raam van P. zijn slaapkamer. Als er liefhebbers zijn kan ik er ook nog een foto van P tussen hangen zeg maar. 

Na het bezoek aan Candido zijn we nog naar een museum gegaan van een rijke meneer die zo in de jaren 30 een villa voor zichzelf liet bouwen, hier aan de overkant van de straat. Met een schitterend uitzicht over Rio. Dat bewijzen zeg maar die andere foto's. Deze rijke meneer had weer op dat moment veel mooie dingen gekocht. Natuurlijk van Candido, dat was natuurlijk beetje moeilijk kiezen met die 5000 werken. Maar ook van Frans Post. Dat blijft natuurlijk altijd grappig om het werk van een Hollander hier te zien. Hij had ook nog een Kees van Dongen op de kop getikt. Ik vind het wel grappig dat die Frans Post vaak wordt geduid als een Vlaamse artiest. Dat doet het hier blijkbaar beter dan een Hollander. Mmm zouden we zo'n slechte reputatie hebben. Er hingen ook nog wat net iets mindere Franse werken maar wel bijvoorbeeld Rosa Bonheur, en Berthe Morisot. Al heb ik daar geloof ik niet bewust een foto van gemaakt. 

Oh nu lijkt het net of ik over een a4 heen ga. 

Ik ben blij dat het filmpje op het werk wordt gewaardeerd. Ik zei tegen jongen communicatie en dame P&O ik doe one take. Ik ben echt van de one-take. En na de introductie vraag van S ratelde ik het hele verhaal er bam uit. Ik vond het ook wel aardig van mezelf want het was inderdaad vrij informatief. Maar ja ik heb de reputatie hoog te houden van je gooit er een kwartje in en het gaat helemaal los. Dat was dus wederom gelukt, dank voor de complimenten. Ik heb het zelf nog niet gezien. Dat krijg je als je maar one take doet, dan laat men je niet kiezen van welke take de beste is. 

Overdag gisteren Braziliaans gegeten, je krijgt hier echt altijd en overal bonen bij. Zelfs bij de bonen krijg je zeg maar bonen. 's Avonds echter Peruaans, dat is hier nu blijkbaar ook een soort van hip en misschien wel happening. We hadden een soort verzamel schotel met twee soorten ceviche besteld. Nou ja P. ik zat er een beetje naast te kijken van ok het zal. Het had van mij nog een tikkie pittiger gekund. In Peru zweet je soms uit je hemd. Dat viel hier nog wel mee. Daarna nog een drankje gedaan met een jongen die duidelijk meer native amerikaanse genen heeft dan veel andere die je hier op straat ziet voorbij scharrelen. Maar hij kwam dat ook uit Belem, de havenstad van de Amazone. En zo zat de avond er weer op. 

Candido 

Frans Post 

En dat was het alweer voor Sao Paulo

 Ja het is hier vroeg in de morgen. Ik heb al gedoucht en ben eigenlijk wel klaar voor de nieuwe dag. Maar het ontbijt zaaltje gaat pas over kwartiertje in alle glorie open. Gisteren weer met E opgetrokken. Deze keer voor de lunch en een beetje daarna hangen. Ik wilde nog naar een museum gaan maar daar had ik ineens geen tijd meer voor. Nou ja op zaterdag had ik ook wel een stevige dosis kunst gehad, ik kon daar zeg maar nog wel van nagenieten. Hier doen ze net als in Lima de grote straat afzetten zodat je er kan fietsen of lopen. Verder omdat die straat 6 banen is gebruikt men het om allerlei uitingen eh tot leven te brengen. Het is de kans om met je K-pop groepje je dansje aan de wereld te laten zien, nou ja in ieder geval de wereld van Sao Paulo. Dus zoiets doen ook veel mensen. Je loopt langs mensen die hartstochtelijk op een instrument staan te rammen. Vaak met een soort opgeblazen speaker er bij. Zodat het allemaal niet heel verfijnd klinkt. Dan staat er verder op weer een clubje die aandacht vraagt voor de goede zaak van Bolsanaro en verderop Lula. Tussendoor kun je ook nog even een booster vaccin in de tent halen. Makkelijk zo alles op straat geregeld. De k-pop jongeren vond ik het meest bijzonder. Voor de lunch liep ik nog een stuk richting het afro museum maar dat had ik dus eerder moeten verzinnen. Ach nou anders, oh ik ben er al een keer geweest en het was geloof ik aardig maar ik weet het niet heel goed meer. Als het meer was geweest was de indruk groter geweest toch. 

E wilde vervolgens bij Bahia restaurant eten. Dat Bahia is blijkbaar toch wel een ding. Het is de streek rond Salvador. De stad die even Nederlands is geweest en omdat het vrij ver de Atlantische Oceaan in steek richting Afrika was het een punt waar veel schepen met slaven afmeerden. Dit kenmerkt tot heden ten dagen de bevolking die er ook een beetje een eigen cultuur op nahouden. Rio doet dat ook, en ik denk dat ze in Sao Paulo alleen bezig zijn met geld te verdienen. Maar ik moest dus met Paulo ook al naar een Bahia restaurant. Ik denk ook dat het staat voor een beetje een volkse keuken met duidelijke smaken die niet te duur is. Al kan het ook zijn dat ze op zoek zijn naar goedkope plekken omdat niet iedereen hier zwemt in het geld. Ik kreeg een bord met wat stukjes vlees en plakjes worstje, rijst met bonen en salade met koriander. Ik had al een hapje genomen toen ik de foto maakte, ja sorry maar ik vergeet het altijd. 

Ondertussen ben ik weer terug in Lima oh nee Rio eh suff, nou ja dat Zuid Amerikaanse landschap onderweg in zo'n bus het is toch allemaal een beetje, oh nee anders. Want het is hier beduidend groener dan zo rond Lima, dat tonen de foto's. Het is iets van zes uur in de bus, maar dan moet het allemaal helemaal soepel gaan, en de vraag is of dat ooit het geval is. Gisteren en die andere keer in ieder geval niet. Er was een vrachtwagen helemaal uitgebrand. Daar stonden allerlei mannen in gele en andere hesjes bij en natuurlijk de hulpdiensten. Daar was de weg een stukje voor afgezet. Verder was er nog iets aan de hand waardoor we van de snelweg afmoesten. Over een soort provinciale weg, dat duurt dan ook altijd meteen een beetje. Weer gegeten bij zo'n kilo wegrestaurant. Tja nou ja het was eten. Ik vond zelf de arabische kilo knaller in Sao Paulo nog de leukste in het genre. Daarna natuurlijk weer snel verder met de bus. Ik weet inmiddels alles over de Ondergrond van mister Ripley. Tja ik denk dat de titel verwijzing is omdat hij voor dood wordt achtergelaten onder de grond. Boekje van Henk van Os beeldenstorm gelezen in de hoop mijn kennis over kunst bij te spijkeren. Dat is dan weer ten dele gelukt. Veel over een museum in Heino, waar ik geloof ik weinig over weet en over handvaten van Japanse zwaarden. Ik weet dan weer niet of ik heel blij ben met die kennis. Gisteravond hier in Rio indiaans gegeten. Er was Roti bij. Ik geloof dat Roti hier minder is ingeburgerd dan in Suriname. Plan voor vandaag weer beetje heen en weer lopen over de Copacabana. Oh dat klinkt toch wel stoer. 

Pinacoteca

 Gisteren dan op pad naar de pinacoteca. Om de één of andere reden was het gratis. Misschien altijd maar het museum voor religieuze kunst er naast was ook al gratis. Ik durf nu niet meer in de ontbijtzaal te typen. Dus maar in mijn kamertje. Het is zondagochtend en nog best vroeg. Het museum heeft een grote overzichtstentoonstelling van Adriana Varejao. Ik had nog nooit van haar gehoord. Maar ik vond het wel boeiend. In een eerste zaaltje waar ik keek had ze barokke schilderijen gemaakt. Ze was ooit ergens een barokke kerk binnen gewandeld en zeg maar blown away geweest door alle barokke toestanden. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen. Bijzonder was dat zo las ik sommige van die werken al 30 jaar niet in Brazilië te zien geweest waren. Ik ging een bordje bestuderen en daar bleek inderdaad een werk van meer dan 30 jaar oud geleend te zijn van het Stedelijk. Blijkt maar weer hoe weinig ik van cultuur weet. Jullie denken natuurlijk allemaal tja Adriana ja logisch. Nou die barok vond ik in ieder geval een leuke inspiratie bron. In volgend zaaltje was ze geïnspireerd door de huizen met Portugese tegels. Die vond ze als een soort huid om gebouwen zitten en eigenlijk vragen om te ontdekken wat er achter zat. Ook dat vond ik een leuk thema. Nou al met al ben ik bijna fan Adriana. Ik ga haar in ieder geval een beetje in de gaten houden. We weet gaat dat schilderij in het Stedelijk, als we het ooit terugkrijgen wel in de permanente collectie. 

Dit is Adriana zelf 

Het museum aan de buitenkant 

Tekening van beeld Riace, al wisten ze dat niet in het museum, voor de liefhebber zie ook mijn kuit

Schilderij uit het stedelijk 

Verder was er, ik weet niet waarom het er hing een kaart van het deel van Brazilië waar ooit onze jongens voor gevochten hadden. Het was een kaart van Blaue en volgens mij behoorlijk uit de oude tijd. Om de een of andere redenen was de titel iets met Belga. Dus nu krijgen de Zuiderburen de schuld van de miserere die wij hier veroorzaakt hebben. Er stond ook nog iets bij van dat het uit Dresden kwam, de kaart. Ik denk dat degene die kaart heeft opgehangen eh nou niet zijn beste dag had. In het museum was verder veel aandacht voor hoe de kunstenaar te werk gaat. Met schetsen etc. een schets viel mij in het bijzonder op. Ik weet niet of ik dat zo helemaal kan zeggen maar ik herkende er veel van mij zelf in. Of nou in ieder geval van tatoeage. We hebben hetzelfde beeld gezien, meneer de kunstenaar en ik. Het gebouw van het museum is geloof ik al vrij oud. Bij een laatste verbouwing hebben ze besloten het er een soort van ruïne achtige uistraling aan te geven ik vond het wel mooi. Het museum gaf een beetje de ontwikkeling van de schilderkunst hier weer. Het begint natuurlijk met koloniale plaatjes en hier en daar een religieus werk. Vaak van Europeanen en dat ontwikkeld zich dan zo in de loop van de tijd tot Adriana en Alfredo waar ik het al eerder over had. 

Een schoenpoetser met pauze 

Het was er misschien omdat het gratis was best druk en er liepen veel lokale mensen, tenniste dat denk ik rond. Ik hoorde bijna net zoveel portugees als in het Rembrandtpark. Het voelde bijna als thuis aan. Daarna de weg overgestoken. Dat is een soort halve snelweg, 8 banen breed ofzo om de chaos een beetje reguleren was er nog wel een stoplicht maar dat voelde toch ook als voor met gevaar voor eigen leven. Maar ik ben er nog. Het museum was niet zo groot, een verdieping. Met natuurlijk de gezellige koloniale schilderijen van heiligen en een flinke hoeveelheid beelden, veel dingen die mooi verguld waren een echte pracht en praal. Gelukkig was er ook een zaaltje met kunst over dingen waar de kerk zich vandaag de dag over zou moeten opwinden. Armoede bestrijding dus dat was ook wel weer grappig om te zien. Sebastiaan speelde helaas maar een kleine rol in het museum. In Rio zou het anders zijn want daar is het de patroon van de stad. Eh overigens dat zou ik eens moeten opzoeken zowel Sebastiaan als Roche zijn pestheiligen. Ik vraag me af of de pest hier ook heeft huisgehouden. Ik stel met mij toch vooral voor bij middeleeuws Europa. Dan maar gek dat die heiligen hier ook populair zijn. Misschien door Europeanen die gevlucht waren voor de pest. Ah dat klinkt meteen logisch. Daar hoef ik dan verder niet meer over na te denken.  In den avond tenslotte was ik door E uitgenodigd om daar te eten. Super lief. Ik moest een stevige tocht in een Uber ondernemen. Maar daar was het leuk. Hij had Caldo di Verde gemaakt. Wat zich natuurlijk laat vertalen als groene soep. Wat dan weer een verbastering zou zijn voor snert want het was in ieder geval erwtensoep, met worstjes er in. Nou eh dus bijna snert. Daarna weer met een Uber terug. Die gek reed kijk hard, met luide muziek ik was blij dat zoals met veel zaken er uiteindelijk weer een eind aan kwam. 

Sao Paulo

 Ah een stad met bijna net zoveel inwoners als Nederland. Ongelooflijk. Gelukkig zie je ze niet allemaal tegelijk. Ik geloof wel dat hier dan weer minder boeren zijn die boos zijn op de regering. Ik zit dus aan de Av. Paulista, een stevige weg die een soort het centrum vormt van de stad. er is ook nog een oud deel. Maar daar zijn minder activiteiten. Hier allemaal hoge gebouwen, etc inderdaad een soort Zuid As maar dan een stuk groter. Aan beide kanten de straat zijn brede stoepen zodat de Paulisten hier ook graag gaan flaneren en hun gezicht laten zien. Dus het is wel een goede plek om te zitten. Ook omdat het Museum de Arte Sao Paulo hier zit. Een museum met een collectie die gezien mag worden. En gisteren door mij is bekeken. Al was er een verdieping gesloten daar waren ze iets nieuws aan het voorbereiden. De historisch collectie was opgeleukt met werken uit de Braziliaanse collectie, en waar je eerst begon met de oudste werken waren nu de jongste werken het begin. Dat gaf ze natuurlijk mooi de kans om Braziliaans werk te promoten. Ook vrouwen zijn natuurlijk in de mode en onderdeel van het moderne expositie gebeuren. In de oude werken is dat natuurlijk wat moeilijker zoeken. Gelukkig waren er wel wat moderne dames, en zo werden we meegenomen in de geschiedenis van de schilderkunst. Dus eerst moderne werken van dames, en brazilianen, en daarna via Picasso, Leger, Van Gogh en Amedeo Modigliani,  dieper de geschiedenis van de schilderkunst eh ja ingezogen. Bijzonder is dat een Jeroen Bosch hebben. Ik zag ergens met veel moeite op het internet dat hij wel echt schijnt te zijn. In ieder geval ziet het er allemaal heel echt uit. Met al die gekke wezens en toestanden. Verder Rafael, Botticilli, een studie Rubens en dat soort werk. Van Cranach ik weet het nooit de oudere de jongere, misschien wel de dochter al is daar weinig over bekend. Nu eens niet een dartelende naakte Eva maar een portret van iemand die ik verder ook niet ken maar die waarschijnlijk in Duitsland van 1500 zijn sporen meer dan verdiend. Ik wilde al zeggen dat de ontbijtzaal vol liep maar ik ben gevraagd plaats te maken voor andere hongerige gasten. Dat heb ik maar gedaan en nu zit ik op het bed. Ik zal eens kijken of ik het een beetje ga volhouden. Er was een overzichts- tentoonstelling van Alfredo Volpi. Ik had nog nooit van de beste man gehoord, maar hier is hij wereld beroemd. Hij maakt veelal een beetje naïeve schilderijen. Soms met een religieus thema maar ook met feesten en wapperende banieren. Bij sommige schilderijen dacht ik ja dat is wel een beetje vijf op een rij. Maar ja dat heb je met de zonnebloemen van van Gogh ook. Ik vond het wel een mooie ervaring. Daarna een bordje pasta gegeten. Wat niet de beste pasta ooit was, maar misschien wel de beste pasta die ik tot op heden in Sao Paulo heb genuttigd. Daarna met E biertje gedronken tot het bijna middernacht was. Er liep een zwerver in de rondte die letterlijk een uur in de wind stonk. Ik dacht dat de uitbaters van het cafe hem iets gaven zodat hij verderop ging staan. Hij kon echter alleen maar schuifelen, en  als hij in de wind stond hemeltje lief ik ging bijna over mijn nek. Wat een stank. En die mietjes hier hebben ook maar beperkt een luchtje op. Er kwam van alles voorbij daar op het hoekje van voor de liefhebbers Rua Augusta. Dus het was wel een leuke ervaring, en vanavond ga ik dineren bij E. Kan ik onder een andere mango boom zitten. 

Kijk dit is het bier dat ik dronk.........

 Tussen het museum in........

Alfredo Volpi zijn versie van de Heilige Lucia met haar oogjes in een soort spiegel 

Hoe het museum de zaak opstelt 

Frans Post mag natuurlijk niet ontbreken. De schilder die in het gevolg van Prins Maurits mee ging om Brazilie Nederlands te maken. Een project dat niet heel geslaagd is geraakt. Maar hij heeft veel schilderijen gemaakt 12 geloof ik in Brazilie en de rest in het Mauritshuis. Paar jaar geleden werd er in het Noord Hollands archief tekeningen van hem ontdekt. Hij maakt vaak een landschap en dan een exotisch beest er in dat we in Europa zo rond 1630 nauwelijks kenden. Bijvoorbeeld een gordeldier zoals het schilderij in het rijks. In dit schilderij zit een anaconda verstopt. Maar ik moest heel goed kijken, rechts onder zie je zijn kop. 

De Paulista 

Koffie filter....

Eten in vliegtuig 

 Terwijl ik op het zonovergoten terras zit met uitzicht op de kathedraal en een klooster probeerde ik koffie te zetten. Soort van ouderwets met een filter en opschenken. Maar het filter wordt hergebruikt (heel goed) maar er zat een gat in dus de koffie ging er met een rotgang doorheen. Moest ik het een beetje herstellen. Het was uiteindelijk gelukt met het koffiefilter. Daarna ben ik met de bus naar Sao Paulo gegaan. Het veroorzaken van een bus ticket bleek nog wel een beetje een ding te zijn. Ik dacht hup hup online en klikken en je hebt een ticket maar dat bleek zwaar tegen te vallen. Ik kwam er bij normale sites niet doorheen. Ook P zijn creditkaart werkte niet. Of deed het daar in ieder geval niet. Uiteindelijk via zo'n verzamelsite, Busbud een ticket gekocht. Volgens de website moest ik het nog ruilen voor een officieel ticket en na een half uurtje wachten kon ik plaatsnemen in de bus. Hij was dusdanig dat je bijna plat kunt. Het is dan toch altijd spannend wie er voor je gaat zitten. Inderdaad iemand die die mogelijkheid helemaal ging gebruiken. En best wel eh nou ik moet zeggen dat hij vrij fors was. Een mooie stevige jongeman. Eh je zou hem ook dik kunnen noemen. Dus een paar keer bengde hij de stoel met al zijn gewicht, en er was voldoende van volledig naar achteren. Nu dus in Sao Paulo. Ik zit in een eenvoudig hotel. Klein kamertje maar het bed is prima en de douche hoewel met zo'n eng elektrische ding is prima. Dus ik heb prima geslapen. Het zit naast de Paulista dat zeg maar de drukste weg is van heel Sao Paulo, nee dat misschien niet maar wel hun soort van Zuid As, of the Mile uit Chicago. Het is nu vroeg in de ochtend, als 8 uur. Ik heb het ontbijt achter de kiezen en maak gebruik van de ontbijtzaal om dit te typen. Op het kamertje hebben ze helaas geen goede office plek ingericht. Ik mis al bijna het uitzicht bij P. Het is toch wel een enorme luxe zo'n enorme plek. Al gebruikt hij maar een klein stukje, en is hij vooral bezig met plannen maken om er iets mee te gaan verdienen. Ze en hij ook zijn dol op een leuke plek om te ontbijten, die hut is daar perfect voor en een air b&b kan ook makkelijk. Maar voor andere dingen hebben ze geloof ik meer vergunningen nodig. De meneer die het gekocht heeft, vooral met het idee dit is de perfecte plek ik moet het hebben is een Zwitser en die wil alles op de nette manier met vergunningen etc doen. 

Verder komen hier binnenkort verkiezingen. Ik weet ik moet me er beter niet mee bemoeien. Maar sinds ik op het stembureau een actieve bijdrage heb geleverd aan de democratie mag ik toch een mening hebben. Ik vertrouw Lula meer dan Bolsonaro. Ik las een boek toevallig van één van mijn favoriete over Italie schrijvers Peter Robb een heel boek over Brazilie vol heeft geschreven en daarin ook over Lula schrijft. Het boek is al wat ouder zodat Bolsonaro er niet in voorkomt. Maar hij schrijft dat Lula had beloofd om veel meer mensen een redelijk huis te geven. Ik denk zoiets als ik voor Colombia op de tv zag, en hij heeft dat inderdaad bewerkstelligd. Een deel van Brazilie is er van overtuigd dat hij ook tot over zijn oren in de omkoop zit, en met name dat zijn zoon heel rijk is vindt men een teken aan de wand. Maar toch, aan het eind van de dag vind ik Lula net iets beter. En het feit dat het geen hysterische roeptoeter is, en hij niet voortdurend homofobe kletspraat heeft maakt voor mijn Lula net iets leuker, overigens denkt een groot deel van Brazilie blijkbaar hetzelfde, zo zag ik gisteren op de tv. 

In Rio was het museum twee keer, ik dacht eerst de reguliere dag, maar blijkbaar meer gesloten. Nu zijn er nog twee andere musea daar, maar één met duffe oude kunst en andere met te moderne kunst, voor mij zeg maar installaties waar je aan kan bezeren of dingen die per ongeluk door de schoonmaker worden weg gemikt. Ah wat was het toch mooi in FOAM met het landschap van papierproppen van een japanse kunstenaar veroorzaakt door een continu draaiende printer waar een bezoeker in gesprongen was. De suppoost had bijna tranen in zijn ogen. Ik vond het grappig, de reactie van de kunstenaar ik weet het niet. Maar als het mijn kunst zou zijn zou ik er ook om moeten lachen en een verhaal houden dan het jammer is dat we niet ons eigen landschap kunnen vormgeven of iets dergelijks. Hier in Sao Paulo is één echt bijzonder museum. Daar hebben ze zelfs een Jeroen Bosch. Het hangt allemaal los in de zaal en je krijgt een snel overzicht van de schilder geschiedenis. Van oud tot modern. Bijvoorbeeld ook van Gogh en Picasso dus daar ga ik zo naar toe kuieren. Maar aan de tijd te zien heb ik nog alle tijd van de wereld. Ik zal zo wat foto's bij het verhaal stoppen. Voor de liefhebber. 

Over eten. Ze zijn hier nog niet van het minder vlees. Ik heb met Paulo twee keer vlees gegeten. Eén keer wat ze een parmingiano noemden, de andere keer iets met worstjes en gebakken ei. Oh nu is het zelfs gelukt een foto te verplaatsen Het is wel leuk als ik daarna mag doortypen ja dat is gelukt. 

Dit uitzicht moet ik missen. Ik zit nu dus aan die drukke weg. Al gaan drukke wegen vaak rustiger worden in de nacht en ik prima heb geslapen, zoals eerder gezegd. Maar over het eten dus. Verder zijn ze dol op buffet restaurants waar je per gewicht afreken. Gisteren onderweg en eergisteren heb ik dat ook gedaan. In het begin krijg je natuurlijk neiging om alles op je bord te gooien. Maar na de tweede keer wordt dat gelukkig al minder. Gisteren met die bus stopten we op een bus halterplek. Net tijd om snel iets uit het buffet op het bord te gooien, naar binnen te schuiven en weer door. Al reed de bus soepel en snel door hadden we bij aankomst een kleine vertraging. Maar dat zal wel normaal zijn. 

Toch ook weer lief van google dat die foto's van mijn telefoon ook weer direct hier zijn. Nou ja deze foto is bij het Calatrava museum dat is dan wel weer open, maar is een Wetenschapsmuseum ofzo zeg maar de Braziliaanse variant van Nemo, hastikke leuk en belangrijk, maar weer niet mijn expresso.  Overigens is het hier niet zo dat omdat ze koffie verbouwen de koffie overal niet beter kan. Dat is weer jammer. En voor boeken die ik gelezen heb. Het eerste boek ging over Italie, het diepe zuiden. Toen een boek van Vargas over iemand die een vliegend bordeel moet aanleggen in de jungle. En nog een soort de buren van Saskia van Noort maar daar was weinig aan. Spanning opbouwen en eigenlijk niks mee laten gebeuren. Tja. Dat van Vargas was dan weer allerlei manieren om het verhaal te vertellen. Een beetje opgewonden, oh dat past natuurlijk wel bij een bordeel in de jungle. Maar eh meer hijgerig, oh ook dat past bij een bordeel. Nou jet was wel een leuk boek. Verder ben ik steeds door het tijdsverschil best vroeg de paden op en de lanen in. In Rio dacht ik dat ik op pad ging om 10 uur. Was ik al helemaal met metro etc verplaatst en overal en nergens gekeken was het nog steeds 10 uur. 

Rio

 Na een best lange vlucht in Rio. Het was toen ik aankwam inmiddels half elf in de avond dus een avond programma bestond uit niet veel meer dan een douche. P ging uitleggen hoe het allemaal werkt met de plek waar hij nu is in Santa Teresa. Een vriend heeft een enorm gebouw gekocht waar vroeger al een b&b in was. Maar nu door vergunningen etc even niet. Hij heeft jaren in een hotel gewerkt en weet wel ongeveer hoe dat wereldje in elkaar zit. Het gebouw heeft meerdere verdiepingen met grote terrassen. Er zit een enorme mango boom, waar je de bijna rijpe mango's zo uit kunt plukken. Het derde terras is overgroeid met planten dat wil hij uitruimen en op termijn een zwembad van maken. Er is een mooi dakterreas en ik zit nu op een soort overdekt terras te typen. Ik geloof dat het voor hier koud is maar ik zit lekker in een korte broek. Ik heb uitzicht op half rio. Bijvoorbeeld de hele lelijke kathedraal, maar ook een vliegveld en een soort downtown gebied. Die wijk Teresa ligt op een heuvel. Vroeger was het beroemd om de tram die er naar boven ging. Maar die is een keer naar beneden gevallen en toen was het uitje net iets minder populair. Het is nog vroeg maar ik ben al uren wakker. Dat hoort bij het tijdsverschil. Ah Straks nog wat meer van die basis dingen regelen zoals geld en een simkaart. Dan kan ik helemaal er op uit. Zijn moeder is er ook omdat P. vandaag jarig is. Zaterdag was er een feestje maar dat heb ik jammerlijk gemist. 

Ik ga straks door met schrijven nu eerst nog beetje door met opstarten. Oh nog niemand had spontaan gekeken. Nou mooi dan kan ik nog even door leuteren. Vandaag vooral een beetje van die basis dingen verder gedaan zoals geld getrokken en een simkaart aangeschaft. Toch weer handelingen die de eerste keer tijd kosten. Daarna boven in ergens in het Santa Teresa geluncht het is geloof ik hier een combinatie van dure huizen en charmante krotten die bijna uit elkaar vallen. Maar dan zit er ineens weer een sjiek hotel waar Amy Winehouse een tijdje heeft doorgebracht. Vraag is natuurlijk welke categorie die hoort nou ja eigenlijk wel in beide. Ik geloof dat Brazilië ook nog niet helemaal van het vlees af is, dus ik heb een behoorlijk stuk vlees gegeten. Het uitzicht was mooi, maar op een bepaalt moment werd het toch wel erg warm. Daarna nog even alleen op stap geweest maar was geen succes en ik moest met een uber terug en het duurde heel lang voordat de uber app het adres pakte, eerst zou ik alleen maar 300 meter verder in de straat gaan. Hoofdpijn en dat dus maar niet gedaan. Maar de aanhouder wint en nu zit ik comfortabel in een soort woonkamer. Direct achter de voordeur mocht er een gast binnenkomen dan kan ik die in ieder geval verder helpen. Jammer dat die er nog niet zijn. 

Het plan is namelijk dit. Een vriend van P. heeft het gekocht en die heeft als hobby onroerend goed kopen. Heeft al een groot appartement in de Copacabana en nu dus dit. Er zijn 7 kamers mogelijk, maar ook zoiets als ontbijt of lunch en misschien iets van feesten ofzo. Maar dan moeten er de nodige vergunning zijn en ik geloof ook vooral op het gebied van de hygiëne.  Je loopt vanaf hier wel zo via de wereld beroemde tegeltjes trap naar beneden. Die trap ook weer een wonderlijk fenomeen staan enorme rijen aan mensen voor te wachten op een selfie of foto momentje. Moet je gewoon achter in de rij aansluiten. Je kan ook een trap stuk hoger gaan, maar ja dan krijg je weer belabberde foto's dus dat wil ook niemand. Als je trouwens er over naar beneden loopt dan is er weer niet zoveel bijzonders aan te zien en ben je ineens beneden, dwars door de foto's heen van iemand.