Wachten

Net met Manuel geluncht het zal waarschijnlijk wel even duren voor ik weer een gevulde advocado krijgt. In ieder geval 1 die boterzacht is. Helaas was ik gisteren door de consternatie van de blackout maar niet een mango wezen kopen, al oh wat zijn die heerlijk. Wel heb ik nog wat last minute dingen geshopt en ik geloof dat mijn koffer wonderlijk licht gaat worden. Dus Liesbeth ik smijt dat homo boekje wel in de koffer, en neem ook het boek van David Egger mee naar huis, want dat wil misschien nog wel iemand lezen.
Tja ik was nog op de markt. Ik heb nog even staan kijken naar stukken agave en een cactus blad, of een kilo peruaanse aardappelen, maar ja wat moet je met een tuna cactusblad, misschien kun je het poten en groeien er dan vijgen aan. MMM dat zou nog een plan zijn. Nog de luizen er op en in zou helemaal eh rood kunnen worden. Verder liggen er veel dooie kippen, en andere stukken vaag en minder vaag vlees. En dus het mooiste fruit van de wereld. Oh heeft mijn ding er geen zin meer in, ik moet hem nog al vaag inpluggen. Nou dan was dit het met het blog

Black out

Nee, niet van de drank. Al dacht ik gisteren wel van nou dit is de laatste avond dat ik los ga, laat ik met het bezoek maar wat rum kapotslaan. Dat was dan alweer snel gelukt, ja sommigen spugen er hier ook niet in. Nee toen ik terug kwam van het internet om mijzelf in te checken, helaas werd er geen upgrade aangeboden, bleek dat de stroom er af was, er was no luce. MMM dat was wel een boeivolle handicap te zijn want ik ga naar 6 hoog met de lift, kom daar in een halletje met twee deuren, een voor mij en een voor de buren. De nooduitgang is een soort achterdeur waar ik geen sleutel van heb. Ik bedacht toen ik voor de derde keer deze keer met Sergio was dat we de buren konden vragen. Ik geloof dat de rest dit niet meteen begreep, maar de buurman gelukkig wel. Vervolgens zat ik hier met Sergio en werd het aarde donker, die arme jongen is hem maar gesmeerd, maar ik ben wel blij dat ik hem heb gezien. Al is het laatste deel van het bezoek dan wel een beetje een zwart gat, en was ik blij met een abrazzo.
Ik ben daarna om 19.30 maar in bed gaan liggen, alleen. Ik wist het ook niet zo goed wat je in het donker, alleen verder nog kon doen. Ik kon natuurlijk bier gaan drinken of rondlopen. Maar in het eerste heb ik geen zin, het tweede weet ik nu wel. Dus maar een tukje gaan doen, om 2100 floepte het licht weer aan. Heb ik mijn lensen maar weer in gedaan en zit ik nu hier.
Vandaag weer naar Baranco, deze keer de musea bekeken. Die van Mario Testino en voor de moderne kunst. Mario lied zijn muses zien, Kate, Madonna en Gisele en in het andere museum was er David Chappelle. Ik heb me wel vermaakt.
Vandaag dus de laatste dag. Ik denk dat het heel rustig blijft.

Vamos alla playa

Ja ook het strand moest er maar eens van komen. Met Manuel als date. Strand hoewel het hier 300 meter vandaan is een serieuze zaak. Je moet natuurlijk zorgen dat je niet in de stad zit, maar het liefst een heel stuk zuidelijker, bijvoorbeeld het strand van Santa Maria, dat 40 km zuidelijker ligt. Daarvoor weer in een hobbel bus gezeten, die ons naar de Pan America sud bracht, de snelweg van Zuid Amerika en vanaf daar weer met een mini busje. Dat busje ging vrij direct en was voor begrippen in Peru goed te doen. Het zoefde meteen direct door, en maakte ook vrij veel vaart. Ik gooi er ook maar een paar fotos tegen aan. De eerste is van de markt, dan is er een man die Maria een wezen (?) groetje brengt. Of er is daar iets met gaycruisen en ik weet niet precies wat, dan een foto van Pachacamac, en tenslotte Manuel met mij op het strand. Het is duidelijk wat ik nodig heb, eerst dacht ik een statief, maar nee geluk heeft een nieuwe naam en selfie stok. Ai hoe kan ik nog leven zonder. Ik zag bijvoorbeeld iemand in Amsterdam, een jongen met een ik schat indonesische familie bij zich, die moesten een kwartier wachten omdat hij iets deed met een selfie stok, en daar diep en intens gelukkig van werd. Ja dat is het kado voor mijn pensionering, ik denk dat het ook een beetje een holygrail kado moet zijn, je wilt het heel graag maar toch zit het er steeds niet in. Een selfie stok dus. lk zag trouwens in het museum een soort gelijk object, maar dat was een selfie ranselaar. Daar kon je je zelf lekker mee ranselen, ik denk voor crypto homo"s als je geen potenrammer kunt vinden. Oeps. Nou vandaag dus weer op stap met Manuel, die is gek op de Beatles en Shocking Blue, en hij wist niet dat onze Mariska is gaan hemelen, dat ze nu in het achtergrond koor van Dusty Springfield zit. Oh die pers hier. Ik zag wel een programma over hoe mooi Amsterdam is. Met informatie die ik ook niet wist. Want de grootste winkel ter wereld en misschien wel het hele universum in halogrammen zit in Amsterdam. Nadat ik dit item op de televisie had gezien stonden ze rijen dik voor de reisbureau's. Een absolute mustsee, vergeet al dat getut met Rembrandt en zijn hij loopt op zijn laatste dagen schilderijen, nee de halogrammen (die dingen de lijken te bewegen; ik moet nog naar die winkel). Op het strand was het vervolgens mistig waardoor ik niet veel gesmeerd heb maar er toch verkreefting is ontstaan. Nu moet ik op een date, het wordt druk waarschijnlijk met afzeggingen. Demex, Cesar, Edison en the late Sammy

Lima

Ik zit nu in het tweede appartement, het is tering groot met drie slaapkamers. Het is alleen beetje jammer dat ik nu weer verkouden ben. Had het hele weekend geen stem, waardoor het maar goed was dat alle afspraken in thin air verdwenen en ik een beetje rustig kon rondscharrelen. Eerst was ik op zaterdag ochtend naar de markt gegaan. Daar een paar mango's gekocht, mandarijnen en druiven. Die Mango zijn me hier een partij heerlijk. Precies zoals ze moeten zijn. Helemaal volgens de mango droom. Al heb ik net de laatste gegeten, die was een beetje overrijp op één plekje. Het is niet zoals in Nederland dat je maar moet hopen dat hij goed is en je anders een half verrotte hebt.
Daarna moest ik verkassen, met de traditie van te laat zijn was het geen handige transfer. Er arriveerde een schoonmaakploeg, en zelfs de nieuwe bewoners, terwijl ik daar opgelaten zat te zijn. Ik weet nog niet of ik blijf airbn'en. Maar het appartement waar ik nu ziet is wel van alle gemakken voorzien. Ik kan 11 kilo in één keer in de wasmachine gooien, de hele inhoud van mijn valies. Verder is er een grote tv en de keuken is ook redelijk, zij het dat je zoveel toestanden aan basis moet kopen dat ik toch niet verder kom dan een ontbijt a cassa. Met dan wel die verschrikkelijk lekkere mango's.
Verder heb ik dan zaterdag gelunched, en ben ik vooral sloom geweest, geen disco alleen nog beetje rondkuieren in de avond.
Op zondag dacht ik, op naar Jockey Plaza, maar toen zag ik alle bussen naar het centrum en ben ik naar het centrum gegaan. Naar het eh Museum van Lima, daar was een mooie expositie van koloniale kunst. Zodat ik nu toch steeds meer het verschil leer te zien van de lima en cusco school van geschilder hier. Ik geloof dat het grote verschil is dat ze in Cusco meer rood gebruiken. Een deel van die schilderijen zijn vreselijk naief. Ik ben er ook niet altijd heel gepassioneerd over. Maria met melk is best een geliefd thema. Het tweede deel van de expostie was gewijd aan de portretkunst. Vooral het schilderij van Simon de Bolivar had grote indruk gemaakt op de bevolking.
Daarna door de Polvos Azul gelopen, een enorme overdekte markt, voor kleding, schoenen, tassen, toeristenmeuk, copies van cds en dvds en allerlei electronische benodigheden. Ook een plaats waar je als gringo makkelijk hoofdpijn van krijgt door alle overdaad.
De cds die ik had willen kopen heb ik niet gevonden.
Daarna naar.Jockey Plaza gescheurd met een taxi. Daar de topi-top leeg gekocht, met 3 t shirts en bij de Levis store twee pantalones.
Daarna terug naar Miraflores om te constateren dat de meeste heren better people hadden. Maar beter ook want ik was toch niet in staat om te praten. Flut homo boek van Gordon Merrick gelezen. MMMM misschien zijn zijn sexscenes een inspiratie bron. Het is veel gedoe, een hetro schilder wordt verleid door een mietje. De schilder blijft zijn vriendin wel eh bezwangeren. De hetro wordt steeds meer homo, gaat bij de homo wonen. Vlak voor het eind zijn ze helemaal gelukkig. Ze gaan naar Marseille voor een drugshandeltje, de schilder komt alleen terug. De homo gaat met de trein, maar wordt neergeschoten ofzo. De schilder neukt inmiddels met een prince, dus de grote liefde van eergisteren is meteen vergeten. Tja tja, en de sexscenes is vooral veel beschrijving van enorme lullen. Nog te vermelden is dat het boek uit 1979 is toen je je in de sex nog een weinig homo zorgen hoefde te maken.