Mucho calor

Dat zeggen ze hier altijd tegen elkaar. Ik denk altijd dat Nederlanders gek zijn op het zeuren over het weer maar hier kunnen ze er ook wat van. Nou was het geloof ik de afgelopen dagen ook flink warm, boven de 30 graden. Dan kun je er hier dus ook over klagen. Het is wel jammer dat ik niet meer de hele tijd voor Liesbeth een plan moet bedenken. Ik word er zelf slomer onder. Gisteren gegeten bij S. Daarna een tijdje doorgebracht met meneer M. Die zijn ouders zijn van de Jehova getuigen. Ook in Lima zullen we maar zeggen. Hij was op zijn 17 met zijn vriendje uit de kast gekomen, daar bij de getuigen. Geen goed plan, de ouders van zijn ex praten niet meer met hun zoon die naar Argentinië is vertrokken, maar daar inmiddels nieuw geluk heeft gevonden. Ook M heeft het zwaar gehad maar is nu wel een redelijk normale homo en daar mee redelijk normaal mens. Hahaha. Maar wat kunnen types die naaste liefde prediken mensen en elkaar toch een hoop ellende aandoen. Ook voor die ouders van de ex die hebben wel mooi de heer maar geen zoon. Waren ze slimmer geweest hadden ze iets minder heer gehad en twee zonen. Ik zeg dom, maar daar denken ze zelf waarschijnlijk anders over. Misschien moet ik Arie Boomsma op ze af sturen, die heeft altijd wel liefhebberij in dit soort verhalen tot een roze kleurig einde te brengen. Ik heb de heren vandaag S en ook M gepord om naar de dierentuin te gaan. Maar ze zijn hier niet altijd van het doorpakken met afspraken. Maar dat is geloof ik wel het leid motief van het blog.
Met dat appartement is het wel een beetje sloom gesteld. De hoeveelheid handdoeken voor een week, 3 is vrij minimaal. Ik heb daar iets over gezegd, en ook gevraagd of ik morgen iets langer mag blijven. Dat laatste is geen bezwaar en ook over die handdoeken kreeg ik de mededeling I see to that now. Dat was gisteren, die actie heeft nog niet geleid tot een nieuwe voorraad. Maar het idee is er zeg maar.
Ik ga niet langer blijven. Van Lima heb ik nu voor een tijdje mijn portie wel gehad.

 

 

Bijf ik langer

1.  

 

Vanuit het raam heb ik toezicht op een ontgravingsproject. Ik heb het bodemonderzoek opgevraagd bij de gemeente. Er wordt een ondergrondse parkeergarage aangelegd. Denk ik, met al die carro's is daar hier wel vet behoefte aan. Ik moet wel zeggen dat het een tering herrie is. Het schoonheid slaapje wordt nog net niet met een pneumatische hamer kracht bij gezet. Maar ze zagen en doen wat af, oh check ja wordt grond in de vrachtwagen gestort. Zoals jullie kunnen zien schiet het schoonheidslaapje er bij in. De wallen worden groter, straks lopen er drommen toeristen overheen. Verder een belangrijke bekentenis, ik krijg toch wat meer moeite met hele nachten aan de zwier zijn. Ik was gisteren in de disco maar ik had er al snel tabak van. Ik was er naar toe met een nieuwe jongen. Gustavo uit Venezuela. Het stikt hier van dat soort gasten, die zijn allemaal op de loop voor het regime aldaar. Al denk ik dat het motief om te vluchten vaak economisch is ingegeven. Maar ja een land met een inflatie van 2 miljoen procent, dat is natuurlijk ook best veel. Tja dan denk je toch, Nederland weg wezen, ik ga naar Venezuela. Daar zijn in ieder geval nog kansen om er iets van te maken. Al dringt met de inflatie maar terug tot 1 miljoen procenten, dan is dat al een enorme verbetering.

Ik heb als eerste de foto's gedownload nu is er een hardnekkigheid met centreren ontstaan. Helaas ben ik op de baby computer niet handig genoeg om dat er weer uit te halen. Ik hoop dat jullie er doorheen kunnen lezen. Anyway anders is het een episch gedicht daar is Liesbeth toch nog naar op zoek. Gustavo had zijn spullen, niet dat het veel was bij mij geparkeerd, een tasje een trui en een petje. Die kwam hij op 5 uur ophalen. Tjeempie anders had ik misschien ook tot 5 uur in de disco gehangen. Verder weet ik ook al niet meer hoe ik foto's van de kleine camera hier op krijg. Er was een truuk maar die ben ik jammerlijk vergeten.

Dan is er natuurlijk de vraag wat dat wonderlijk mooie schilderij in zeg maar poepkleuren hier op het blog doet. Nou dat zit namelijk zo, maar dat hoef ik jullie niet te vertellen. Het is een schilderij naar een tekening van Leonardo da Vinci, die heeft naast het schilderen van de Mona Lisa twee keer Anna, Maria en Jezus geschilderd, misschien wel vaker, maar hij was niet heel actief met schilderijen afleveren. Dit schilderij is een uitsnede van een tekening. Dat verklaart ook waarom het meester werk een soort van grof is opgezet. De eigenaar van het appartement heeft  het denk ik bij de vuilnis gevonden. Mijn bezoek roemt de extreme lelijkheid van het schilderij. En ik moet ze wel een beetje gelijk geven. Maar ach ik kan nu makkelijk een schietgebed richten tot Anna die je helpt bij het vinden van een man. Ik denk dat het dan toch ook vooral is voor vrouwen die al onbevlekt zijn ontvangen, en verdere schande in de buurt willen voorkomen. Enter Jozef in het verhaal, die trapte er mooi in. Zodat Maria toch een fatsoenlijke vrouw bleef. Heb ik het natuurlijk niet over Maria Magdalena die wat meer van de afdeling gevallen vrouwen is.

Wat bracht gisteren. Een wandeling met Kevin en daarna lunch met hem. Hij was nog al timide keek mij nauwelijks aan. Het was een plan van H om met hem te daten. Maar volgens mij was het net een avontuur te veel voor hem. Daarna de siesta, de gevuld was met en symfonie van bouw geluiden. Ik heb ook nog wat stortbonnen afgetekend. Daarna meldde Gustavo zich waar ik met Iscaac samen bier mee heb gedronken. Ik viel zoals gemeld om 1 uur om in de disco. Niet door drank, maar van de slaap.  

 



 

 

 

 

 

 

Lima

Het wordt natuurlijk saai, maar weer een verhaal over Lima. Maar ja ik moet toch rijk worden met het blog, dus weer eens een poging. Gisteren was ik naar het centrum van Lima gegaan. Op het plein San Martin staan volgens mij altijd een soort keuze groepen de revolutie te verkondigen. Je kan een beetje kiezen, die groep of die groep. Als het heftig wordt dan kunnen ze zeg maar door de plaatselijke kalverstraat stormen op weg naar het presidentieel paleis. Maar daar was gisteren geen sprake van. In de winkeltjes liggen wel veel t-shirtjes maar weinig riepen koop mij, koop mij. Dus het blijft even bij de twee die ik al heb gekocht. Ik ging maar kijken naar Santa Rosa, die ligt handig bij San Martin de Porres en San Juan Macius, je hebt een hele club heiligen bij elkaar. Makkelijk. Santa Rosa, was een beetje een gekweld meisje, erger dan Moaning Murtle uit Harry Potter, zeg maar van een heel zwaar leven. Ze deed veel goede werken, gaf brood aan de oudjes en minder bedeelden, gaf haar Iphone aan iemand uit Venezuela. Dat soort dingen, maar omdat ze puurder wilden worden geselde ze zich zelf ook nog flink. Omdat ze zoveel brood aan de oudjes gaf had ze zelf ook al geen brood meer. Volgens de moderne maatstaven zou het een gevalletje zijn van opname en behandeling tegen anorexia maar vroeger noemde je dat heilig. Dus toen ze voor haar twintigste de pijp reeds aan Maarten gaf werd ze daarna al snel heilig. Dan moet je een paar wonderen verrichten, een blinde ziende maken, iemand die al dood en begraven is weer tot leven wekken, 1000 mensen bekeren, het werk is bekend. San Martin is weer een ander verhaal. Die was namelijk een halve Afro, om in het klooster te komen was dat geen pre. Hij mocht slechts als bediende aan de slag. Het is ook geen wonder of juist wel dat hij altijd is afgebeeld met een bezem. Verder kon hij makkelijk op twee plekken tegelijk zijn. Bijvoorbeeld als sloerie in de disco en toch vroom de vloer vegen van het klooster. Of een droombaan hebben bij de Zeeman en gewoon op vakantie zijn in Peru. Ik ga het ook proberen, Peru is al binnen nu nog de Zeemanbaan.
Terwijl die derde heilig daar weet ik eigenlijk weinig van. Dat is een fletse verschijning. Ik vind het wel slim van de paus om Lima te bedelen met heiligen, dat geeft toch wat binding.
Het klooster, het was mooi maar een beetje aangeharkt. Verder beetje sloom dat er geen mogelijk was om te zitten. Daar zaten verveelde bewakerstjes op de enkele stoel die er was. Ze hadden ook nog een galerij met kunstwerken kunnen maken maar daar waren ze niet aan toe gekomen.
De jongens hadden weer andere plannen. Er zou eerst gegeten moeten worden, maar daar hoorde ik niets meer van. Toen uitgaan, maar ook dat ging niet door. Planning hier is een drama. Al had ik uiteindelijk wel een prettige avond met een jongen in de berlin bar biertjes drinkende.
Dat soort verhalen, nu ga ik Sael voor de lunch, die maakt hij nu en dan komt er zo een taxi voorrijden.
Dat verkeer hier het blijft mijn persoonlijke zorgenpunt.

Solo in Lima

Ik ben nu alleen in Lima. Maar gisteren belde meneer Cesar op waar ik was en of hij langs kon komen met 3 vrienden. Ik heb ze eerst meegenomen naar de supermarkt om bier te kopen. Anders vervelen ze zich natuurlijk na een moment de pestpokken. Daar hebben ze zich vervolgens te goed aan gedaan, al is er nu in de koelkast meer bier dan daarvoor blijkbaar neem je dat niet mee. Cesar zijn vriend Paul was ook van de partij, ik moet zeggen dat van die andere twee mij de naam nu even ontschoten is. De andere was nog een soort stoer en nummer 4 weer timide. Die had ook nog snel een flesje water gekocht. Daarvoor had ik met Seal geluncht, dat moest gebeuren in de supermarkt Plaza Vea. Wat weer een kwartier in de taxi was. Ik krijg last van mijn polsen als ik hier te lang type. Shit. Nog een beetje proberen. Die supermarkten hier, overal ik ben er dol op. Ze hebben een enorme lading spullen. Plus dingen als autobanden, die hoewel ik ze hier of ergens waar ook direct nodig heb toch handig dat het er is. Overigens zijn de banden hier gemiddeld gepolijst, je ziet weinig dingen zo mooi glad gepoetst hier als autobanden. Dat verkeer, ik denk dat alleen al betere autobanden hier een milieubesparing zou kunnen opleveren. Wat een gedoe met het klimaat daar. Nou ja misschien gaat Rutte vallen. Kai zouden we dan een premier krijgen die een beetje gaat praten over Hegel en met zijn blote bips de zaak opleukt. Het is anders, maar ik lees dan zelf weer weinig Hegel, dus ik kan niet mee praten. Hier is het vooral Venezuela dat de gemoederen bezig houdt. Ik dacht trouwens gisteren dat Manuel II met me wilde stappen maar die is verdwenen in thin air. In de supermarkt hadden we een kip gekocht met friet. Dat was de voedzame maar niet geheel vegetarische lunch. Maar de kip was toch al dood.
Liesbeth stond er op om op de laatste dag deze mooie hoofddeksels te kopen. Ik dacht dat een petje vaak achterste voren wordt gedragen. Maar ik durfde dat hier niet helemaal aan in het verkeer. Het boekje van Iris Murdoch, the Net is nu wel uit. Het was redelijk vermakelijk over een jonge schrijver kladloper die allerlei avonturen heeft maar uiteindelijk kiest voor zijn hond. Als ik op een bepaalde manier scheef zit gaat het geloof ik wel.
Ik had wel in Plaza Vea wijn gekocht, dus daar wilde ik van gaan genieten voor de invasie, gelukkig waren het aardige jongens. Rustig kan ik niet helemaal zeggen want ze moesten wel veel praten. Rond de klok van 12 verdwenen ze, ze wilden vandaag naar het zwembad, maar Paul is niet meer online, ik weet niet of het doorgaat. Ik wilde zelf eigenlijk door het centrum van Lima wandelen, op zoek naar misschien een t shirt, want het zal jullie verbazen, dat heb ik nog niet, maar inderdaad kan ik ook in de ik heb niets nodig modes gaan. Ik heb tenslotte al een pet, ik hoef dan ook niet meer me te ergeren aan nekharen die uitsteken. Nou ja tot ze onder de pet vandaan uitsteken.
Cesar wilde geloof ik eigenlijk vandaag romantisch met me ergens eten, maar ik weet niet of dat na gisteravond nog actueel is, ik denk eigenlijk van niet. Planning hier is niet iets wat echt leeft ofzo. Ik eet wel af en toe een cacao boon. Ik denk inderdaad in een sausje dat het best lekker zou kunnen zijn.

Chocolade

In mijn grote enthousiasme om meer over bepaalde zaken te weten heb ik een cacao peul gekocht. Een enorm ding. Volgens de dame op de markt simpel je snijd hem open. Peuzelt het vruchtvlees op en de bonen daar maak je chocolade van. Dus ik gisteren de boon opengesneden. Bleek inderdaad een aar aan vruchtvlees in te zitten. Helaas geen foto van. Dat vruchtvlees was in geen velden of wegen te bekennen. De bonen zaten verstopt in een glibberige, slijmerige coating. Dat bleek wel eetbaar te zijn, maar of het nou ook echt lekker was. Beetje zurig en de peul die bleef in een vlies steken. Dus afsabbelen gaf geen resultaat. Ik dacht misschien kook je het eraf dat bleek ook geen succes te zijn. Misschien eerder op het internet moeten kijken. Met een mes een inkeping maken maakte dat je de schil er wel verder afkreeg en dus uiteindelijk een mooi boontje overhield. Dat boontje hebben we vervolgens geroosterd. En daarna op het internet gekeken. Daar bleek dat je het een weekje moet laten fermenteren en ze dan drogen en dan roosteren. Mmm de volgorde was niet helemaal goed. Maar het resultaat is een boon die als je hem opknaagt de structuur van een cashewnoot heeft maar een beetje bitter is. Daarna hou je we de smaak van chocolade in je mond. Dus inderdaad we zitten ergens halverwege het proces. Maar ja het was van Houten en niemand anders die er chocolade van wist te maken. Volgens Liesbeth is zo'n boon overal goed voor. Ze kwam zelfs met het plan om het in scheerzeep te verwerken. Met dat vet, dan moet de zeep toch heel zacht worden. Precies maar dat hadden ze bij Prorasso ook al bedacht. Het is nog een hele toestand voordat je een bonbons heb gemaakt. Ik eet nu de geroosterde boontjes en het heeft wel wat. Vooral dat bittertje heeft wel wat. Nou maken de Mexicanen immers een pikante chocolade saus. Met dat alleen maar bitter en cacao effect kan ik me er wel iets bij voorstellen. Het was wel een mooie vrucht. Voor de liefhebber van het blog, ik weet het niet helemaal zeker, maar misschien had Liesbeth er nog één in de bagage gestopt.

Lima

Veel dagen dus in Lima. Na het rondje Barranco zijn we naar het nationale museum voor archeologie, antropologie en geschiedenis geweest. Voor de liefhebbers is Pueblo Libre, op het Plaza Bolivar. Maar ik ben er al vaak geweest, het is een beetje mijn favoriete museum. Het is denk ik een museum van de staat en het biedt een mooi overzicht van wat Peru zoal te bieden heeft, op die drie onderwerpen. Ik geloof dat een steen ergens uit de bergen 1500 voor christus tot de hoogte punten van hun collectie behoord. Verder is er natuurlijk het nodige aardewerk en helaas is de gesel verwijderd. Dat maakte wel indruk op mij, een ding met allemaal ijzeren kettingen die je zou kunnen gebruiken op het moment van boete doening. Helaas ben ik op mijn lijst van zonden nog niet zo zondig geweest dat ik het nodig had.
Al zit ik nu wel met een kater, maar ja dat is alweer een boetedoening op zich. Zondag hebben we net als de rest van Lima nou ja een paar honderd daarvan een tochtje op de fiets gewaagd. In Lima is de Areguipa op zondag afgezet, in de hoop dat Limezen zich massaal op het sporten storten. Een jongenman wees mij er op dat je links moest houden omdat men dan rechts kon rennen. Nou voor die drie joggers die ik heb gezien leek het mij overdreven. Ik heb er door de fietsexcursie wel een kleurtje bij gekregen.
Gisteren zijn we dan nog naar het klooster geweest. Oh ik ga nog een keer proberen die foto op te laden van een kuize non. Ja dat is gelukt, die speelt hier op een Ravel. Ik weet ook niet wat het is, maar de non heeft heel wat aan haar strijkstok hangen. Het is het klooster van de monniken zonder schoenen. Descansado of iets wat er op lijkt. Mijn spaans is na die drie keer les toch nog steeds niet optimaal. Jammer vandaag gaan we naar de Alcanflores, dat was eigenlijk al gisteren maar ik was het vergeten, een beetje, maar Julia de baas daar helemaal. Die heeft zelfs het appartement dubbel geboekt ofzo. We konden er gisteren dus ook niet in. Suf, gelukkig dat we dan niet uit Ayacucho daar op de stoep stonden. Na het klooster waren we nog door het centrum gewandeld. Er is daar een hele mooie boulevard voor het klooster. Je kan zo bedenken dat je daar in een rijtuigie helemaal naar de Areguipa zou rijden; Vinkeveen is dan ook weer ver weg. Gisteren eindigde de dag met Seal en zijn maat Ibrahim waar mee ik teveel bier heb gedronken en even in de disco heb gekeken. Nu ben ik een beetje brak. Maar ach... Ik las een Vlucht regenwulpen. Zo mooi, zo mooi over het bitter zoete gereformeerde leven dat ik nu alle boeken van Maarten wil gaan lezen. Eh niet dus, maar ik vond het wel leuk toen hij op de tv stond te zwaaien met wortels. Gelukkig niet laat mar Jacques. Ik heb per ongeluk heel veel glazen gekocht, misschien zit er wel lood in het glas, want ik denk dat mijn koffer nu loodzwaar is. Dat toetsenbordje blijft me ergeren. Al las ik ook nog wat Italiaanse flut boekjes. Beide over de vader zoon relatie, maar de ene vanuit de zoon. Vader is failliet en zoon moet geld uit Zwitserland halen, een coming of age road book. Tja aardig maar ook niet om 5 keer te lezen. De ander vanuit de vader, die een beetje norse Siciliaan die zijn zoon het familie kapitaal vergokt. Drama de zoon geraakt dood, maar krijgt niet veel karakter mee. Ik weet het nog niet maar misschien doet de vader hem wel de das om. De zoon komt er in ieder geval niet sympa uit in het boek. Maar bevestigt wel mijn beeld van die dorpen daar helemaal gesloten gemeenschap.
Oh ik moet zo het hotel betalen. Dat is toch overal hetzelfde. Gisteren nog wel pasta met pesto gegeten. Vroeger heette dat groen, nu pesto. Gerecht blijft hetzelfde



 sc

LPC failliet

Nou zeg, vertrekken we in alle vroegte uit Iquitos. Op het vliegveld van Iquitos bleken we niet meer mee te kunnen. Te laat voor inchecken. Ik ging zwaaien met de reservering voor de vlucht naar Ayachucho mochten we na nog wat gedrein toch mee. De Zwitserse dame voor ons ook blij. Volgens Liesbeth was ze al bijna in huilen uitgebarsten. Daarna moesten we uren en uren wachten in Lima en toen eindelijk de vlucht van ons op het schema moest verschijnen, verscheen hij niet. Na een beetje rondgelopen en gevraagd te hebben bleek dat onze maatschappij failliet was. We hebben toen eerst met een mannetje over het vliegveld gelopen, er was nog iets van een bureau ofzo, maar Liesbeth dacht ineens dat het een slecht plan was. Toen zijn we met een taxi naar een busmaatschappij gegaan. Maar Liesbeth had geen zin in 10 uur bij nacht en ontij in een bus te zitten dus zijn we maar gewoon in Lima gebleven. Gevolg daarvan is wel dat ik zelf dan wel erg veel tijd in Lima ga doorbrengen. En straks natuurlijk alle uitjes die je hier kan doen en die ik al tig keer gedaan heb nog een keer ga doen. Maar ja ik ga me vervolgens goed vermaken. Maar we zitten dus een beetje tegen ons zin nu in Lima. Wel in hetzelfde aangename hotel, dus er valt eigenlijk niets te klagen. Al zit hier een hele club hetzelfde soort mannetjes die Parijs Dakar mee hebben gedaan. Er zit nog een bejaarde ronde miss bij. Die heeft denk ik wel een ronde gemist. Maar ja ze dacht natuurlijk als ik die immer geile hans in Peru ist, met die immer geilen peruanen;. Ik kan meer beter meegaan. Nu is ze natuurlijk in het gezelschap de schonste fraue. Wat geen verdienste is verder, beetje nest korte mannetjes van allemaal over de 60. Leuk hoor. Ze hebben thuis wat te vertellen.
De hele ontbijt zaal is een skihut.
Gisteren naar Barranco geweest. Daar zitten drie kleine musea die je met één ticket kan bezoeken. ER was eerst het museum voor de moderne kunst. Tja er was een video ding over het milieu, groeiende plastic soepen. De mededeling dat recyclen leuk en goed is maar dat het voor plastic te laat is. In de grote hal was een soort open dialoog mogelijk met de moderne kunsten maar ik vatte hem niet helemaal. In de tuin was een kolibrie bezig werken te verrichten. Maar helaas bij een Kolibrie wordt dat ook nooit groots en meeslepend. Er was nog een kanarie, nou ja een knal geel vogeltje. Later zagen we nog een jeans merel. Die had een spijkerjackie aan. Toen naar het museum voor de religieuze kunst. Daar begon het te regenen. Gelukkig was het zilverwerk opgeborgen. Met al die katholieke pronkstukken heb ik een weinig. Kettingen kandelaren etc mooi maar het hoeft niet in het museum. Al snap ik dat je moet laten zien wat je gedaan hebt met al die geroofde spullen. Er was wel een expositie over de inca's maar ik heb betere gezien. Er was eigenlijk nu al niets dat mij is bijgebleven. Daarna naar Mario Testino. Die hoewel ook ge me too is, toch gewoon zijn museum heeft. Hij is er rijk genoeg voor maar het is een leuk museum Goed dat hij dat heeft geopend want het geeft Barranco ook een beetje cachet. Nou de foto van Doutse is niet mer

Laatste dag in de jungle

Het loopt soms allemaal net iets anders dan gepland. Gisteren gingen we naar Nauta. Het was de bedoeling om daar op een bootje te springen en te varen naar waar je kan staren waar twee rivieren samen komen en de Amazone een soort kwaliteit meekrijgt die de Amstel ook heeft. Het regende echter daar waardoor de excursie in het water viel. We waren wel met een taxi naar Nauta gegaan. Je rijdt dan eindeloos of in ieder geval 100 km over het eiland waar Iquitos ook op ligt. Die taxi's rijden wanneer ze vol zijn, we zaten er met zijn 5 passagiers in. Wij tweeën op de tweede achterbank. en scheuren maar. Terug zaten we in een mini busje. Het hotel heeft nog steeds mijn kamertje niet opgeruimd. Misschien moet ik het gaan vragen of ze dat nog doen. Anyway in Nauta kwam het met bakken naar beneden en leek er ook een geringe kans op beter weer. Dat er eigenlijk ook niet kwam pas toen we weer terug waren in Iquitos. Maar voor het blog leverde het twee foto's op. Ondertussen scharrelt zoals jullie ook kunnen zien Beatrice een soort verdacht door het Rembrandtpark, opzoek naar mij. Maar ja ik zit 12.000 km verder op. Aan een biertje op de boulevard van Iquitos. Waar dan geen foto van is. Dit in verband met discretie. Of iets dergelijks.
We hebben daar in Nauta een bordje salade gegeten, dat bleek eigenlijk een tomaat in plakjes gesneden en daarna een flink bord lomo saltado. Alleen was de lomo deze keer pollo.
Liesbeth heeft terwijl ik de contacten onderhoud met Luis, de mede passagier tijdens de vlucht maar ook motortaxi bestuurder hier in Iquitos de banden aangehaald met Clair. Claire of Clairisse zoals ze hier heet is een dame uit zoiets als Nieuw Buinen die een Australische man kreeg. Daar mee in dat land heeft gewoond en ook de nationaliteit aangenomen. Maar toen al schilderend er achter kwam dat ayahuasca een geheime inspiratie bron voor haar was. Ze heeft huis, haard en man verlaten om naar Iquitos te gaan en is daar shavrouw geworden. Via een meneer in Lima had ik een copy van haar visite kaartje gehad. Mijn gaydar was even afgegaan bij die man. Het blijkt haar man te zijn, maar het is vooral een zakelijk huwelijk. hahaha. Maar Liesbeth had een date met haar en ze nodigde ons uit om bij haar huis in Padre cotcha langs te komen. Dat hebben we gedaan. Ze woont daar in een groot oorspronkelijk huis.  Een huis met palmbladen bedekt, een grote ruimte met wat verschillende delen. Er waren adrie andere mensen, een meisje uit ook Australie, die op de plaatselijke echte vlinder boerderij vrijwilligers werk doet en een engels stel dat de ayahuasca behandeling gaat ondergaan. Je schijnt er vreselijk van te moeten kotsen en de lonely planet (dank Thijs G) zegt dat als je het gaat doen hun hun handen er van aftrekken. Its your own risk, blindheid en dood zijn bijwerkingen als je het niet goed doet. Ik heb er ook weinig zin in om purgerende wijn te drinken waar je van opschoont. Maar ja die dame is vreselijk aardig en heeft een lange tocht gemaakt om daar te komen. Mocht er liefhebberij zijn, ik heb het kaartje, mij kwam ze als volledig integer over. Ze liet de struik zien waar je het uit haalt, het is een houtje waar je ik weet het niet op moet bijten ofzo. Verder waren er ook nog andere plantjes die er door heen moet roeren. Persoonlijk vind ik de tocht met Luis in de motor carro ook leuk, ieder zijn eigen trip, ieder zijn eigen tocht.
Eh morgen gaan we in alle vroegte naar Lima en door naar Ayachuco. Al. lijkt het voor L. zoveel op elkaar dat die ook zomaar een andere trip kan nemen.
Gisteren met Luis een trip gemaakt. Nadat we bier hadden gedronken op de boulevard ging ik achter op de motor. Zonder helm, want ik ben net naar de kapper geweest. Gingen we eerst kip eten, voor Peruanen heel belangrijk, eerst aten we kip en daarna..... Daarna gingen we bij de benzine pomp bier drinken. Wat kan ik daar over zeggen. Nou ons aller trots Ray en Anita kwamen voorbij. This is the twillight zone, and you are not all alone. Toch altijd leuk, en zover van huis bij de benzine pomp. Je weet soms niet wat je mee maakt. Het boekje van Carolijn Visser over hoge bomen in Hanoi heb ik achtergelaten in ayahuasca centrum. Dat is in het Nederlands, misschien leuk voor Claire. Oh ik heb mijn gewone mail al lang niet bekeken.

Regen in de jungle

Nu in de jungle maar het schijnt de hele week te gaan regenen. Fraai want je mogelijkheden lijken toch meteen te beperken al het regent. MMm nou ja het beste er maar van maken. Gisteren zijn we hier met een vertraging aangekomen. Ik las ondertussen over het leven van Alexander de Grote, Klaus Mann heeft het boekje geschreven. Ik ben er nog in bezig, maar hij is al wel helemaal naar India gegaan. Toestanden. In het vliegtuig zaten we naast een aardige jongen. Meneer Luis, die wil wel onze gids spelen. Maar nu is hij nog niet wakker. Denk ik, ik weet het niet. Gisteren zijn we eerst nog even naar Barranco geweest. Niet met voldoende tijd om naar MATE te gaan het museum van Testino. Wat ik altijd wel een leuk uitje vind. Daarna naar het vliegveld, wederom met een taxi experience, deze keer was het relatief rustig, zowel met de chauffeur als op de weg. Al deed hij wel weer een paar kunstjes waar je in Nederland waarschijnlijk een ingreep voor had gekregen. Op het vliegveld bleek er van alles aan de hand te zijn. Zo heftig dat ons twee uur wachten moest worden goedgemaakt met een kadetje en een bekertje incacola. Daarna zaten we dus naast Luis, die op zijn 22 al een kind van anderhalf jaar heeft. Kijk daar zouden mijn jonge collega's een voorbeeld aan moeten nemen. Overigens, voor Luis wel handig hij gaat in Iquitos wonen en de moeder met het kind van anderhalf in Lima. Tja ik moet nog even dat verhaal in VK lezen over Co ouders, ik vraag me af of je het kind iedere week heen en weer kunt sturen tussen Lima en Iquitos. De fotos zijn nog uit Lima. Ik denk wel zonder dat ik me nog veel in de materie heb verdiept dat de hechting hier tussen ouders en kinderen wellicht anders is. Bovendien is het ook vaak dat ze in één de steden wonen, maar ouders wonen dan ook nog wel eens gescheiden van elkaar. In Iquitos is het volgens mij wel een schande als je hetro bent en 25 als je nog geen kind hebt. Maar ja nu met al die regen het is hier natuurlijk straks buiten alleen maar een natte badpakken parade, en ook die shorts van de jongens, wat doe ik hier nog te typen, bij de airco die niet echt heel erg makkelijk uit of aan gaat. Nu is hij in de aan. Nou geen Luis vandaag. Hij moet met zijn familie dingen doen. Dan is het plan maar om naar Belem en zo te varen. Gaan we ook weer ontdekken of we dat zelf kunnen regelen. Oh voor het eerst of eindelijk type ik een beetje snel en normaal op het windows tablet. Meestal regent het fouten. Maar nu gaat het heel lekker, al ben ik er voor nu dan wel weer bijna klaar mee. Ik was gisteren nog naar de disco er is er nog maar 1 hier. De rest is heen gegaan. Ik had er aanspraak van een best dronken jongeman die zijn best deed om op mijn kosten nog dronkener te worden. Op zijn voorstel om nog de hele stad door te gaan op zoek naar meer bier en vertier ben ik niet ingegaan. Ik moest mij ook weer om 8 uur melden in de ontbijt zaal. Daarna nog met een tweede groepje ook een bier gedronken maar toen maar naar het hotel gegaan. Ook weer een avontuur dit keer in de motortaxi, de taxi kon niet te snel hij maakte gevaarlijke knallen. Heen kon de jongen het niet vinden. Zo in de regen was het toch minder grappig.

's

Lima

Eerst maar beginnen met de ogen uitsteken. Het vliegtuig zat knetter vol en daarom moest ik me melden tijdens het inchecken. Ik bleek te zijn overgeplaatst, naar de business class. Dus ik zat ineens aan het glaasje champagne, goede wijn etc, kon er bij gaan liggen etc. Top top zelfs een klm huisje op de koop toe. Een echte Amsterdamse een pand op de Leidsegracht, leuk leuk. Dus ik kwam zeg maar best uitgerust aan. Daar stond vervolgens Lewis op ons te wachten. Oh doordat we niet samen waren ingecheckt, moest Liesbeth helaas wel gewoon tussen de normale mensen zitten. Ik zat dan tussen de neo rijken. Waaronder een russische walvis met vrouw die mij deed denken en ja dat kan ik dan weer niet opschrijven in het www. Maar de rus die lag al snel te ronken. Kijk die nieuwe 777 zijn best stil je kunt zelfs iemand horen ronken die naast je ligt. De meneer aan de andere kant kwam uit Singapore en was directeur ofzo van een cacao plantage. Maar ik dus blij in Peru met een KLM huisje. De man naast mij wilde het niet eens.
In Lima met Lewis en Liesbeth een biertje gedronken en water gekocht daarna nog een blik geworpen in Down Town, daar stond meneer I met een beetje dikke vriend. Maar ik viel om en moest de volgende dag om 8 uur ontbijten. Toen meldde zich om 10.00 meneer D. maar de tondeuse die ik voor hem heb meegesleept kon zijn goedkeuring niet weldragen. Ondankbaar nest, kun je en tondeuse ook in een donker plaatsje verstoppen. Op dag 1 al klaar met deze held. Daarna zijn we naar een huaca gewandeld, en daarna met een taxi naar Plaza di armas te gaan de kathedraal te bekijken en religieus spiritueel hout te kopen. Ik vind dat het op dusdanige wijze stinkt dat je denkt ja daarmee wordt je geroosterd in de hel. Maar omdat ik daar nog nooit geweest ben, weet. ik het niet zeker.
Ik wilde uitwijden over de taxi. Taxi en verkeer is hier wel zeg maar een dingetje. Je moet de prijs een beetje van de voren weten want die moet je onderhandelen. Bij het zien van een gringo schrikt de eerlijke taxi chauffeur natuurlijk een beetje en doet er standaard de helft bij op. Vervolgens beland je in een auto die van buiten misschien nog glans heeft, maar soms zie je ook nog asfalt onder je voeten. Ze rijden natuurlijk allemaal als gekken. Inhalen, afsnijden, het is allemaal ernstig standaard. Vanaf Miraflores ga je over een soort van ring, de via Expresso, maar ja ieder jaar zijn er natuurlijk volksstammen mensen meer met een auto. Die gaan daar ook allemaal toeren. Dus staat hij eigenlijk half vast. Waardoor je weer extra kunstjes moet doen om te kunnen blijven rijden. Je ademt in een ritje wel voldoende fijn stof in om een diamant van te maken. Dat dan weer wel. Ik ga geloof ik zo ontbijten.