Fabiola

 Ik zit hier in het hotel Fitzercarrald. Dat is natuurlijk vernoemd omdat de straat zo heet maar ook omdat je die gekke meneer hebt die met een boot door het oerwoud wilde om een waterval hoger een stuk te kunnen varen en dan zo handig allerlei rubber te verzamelen. Men zat toen midden in de Rubberboom. Men wist van gekkigheid niet wat men met het geld aanmoest. Hedentendage, ja dan schieten we millionairs en verwende kindjes uit Brabant de ruimte in. Stiekem hopende dat we ze nooit meer terug zijn. En als we ze dan terug zien in een soort favoriete ruimte serie. Rich pigs in Space. Maar helaas ze kwamen weer terug met beide verwende beentjes op aarde. Maar dus die meneer F. ja het was geen groot succes. Hij faalde aan alle kanten, bij het door het oerwoud slepen van de boot heeft de lokale bevolking die als slaven moesten werken veel doden veroorzaakt. Het was zeg maar een soort WK voetbal maar dan zonder mensenrechten organisatie. Daarna is er nog een film overgemaakt, met zeg maar I got moves like jagger in een hoofdrol. Helaas moest die weer op toernee en werd de film ook al geen groot succes. Fabiola is de directeur van het hotel. Ik weet niet of ze weet van mijn misschien hoge, nu zeker hoge chloresterol maar na 4 eieren omelet is het zeker het geval. Maar ze is erg aardig en vindt mij adorable. Dat zegt ze wel in het spaans maar ik begrijp het. Iedereen die het blog leest moet meteen naar dit hotel. Er zijn voordelen. De straat is niet zoals bij Bora 5 meter diep afgegraven. Er is ontbijt. En heel goed, naast die omelet, fruitsalade, broodjes sap en koffie of thee. Dus helemaal prima het is hier schoon. Er liepen de eerste dag steeds dames suf te vegen op de witte tegels. De douche is prima, had iets hardere straal gekund, maar op de verbrande huidcellen is een zachte straal een mooie massage. Het internet is goed, al hebben ze de neiging om de stekker er uit te trekken ofzo. Maar als ik 100 bel en zeg iets internet en male en nog wat gedoe en reset in het spaans dan doet het weer. Dat reken ik onder ongemakjes te te overzien zijn. Het is een soort enorme pijpenla naar achteren. Heel Peru bestaat uit blokken en je weet nooit wat er op een binnenterrein zit. Meestal een parkeergarage. Maar zoals in Lima zat er een soort gezellige L achter het blok langs met schattige kleine huisjes. Hier dus een pijpenla die naar achterloopt. Uitzicht heb je daardoor niet. Maar het uitzicht op de straat is hier een eindeloze optocht van Motorcarros of dat het is om de hele dag naar te turen. Er rijden nu ook ineens grote bussen rond. Een soort Kras bus met grijze types (of sterk weerspiegelend glas) en dus zo'n site seeing bus. Nou zou mijn tip zijn, doe dat in ieder geval niet. Ga dan in de normale stadsbus zitten. Dat zijn super gezellige koekblikken die aan alle kanten open zijn. Ze rijden in een vaartje dat je echt alle sites kan zien en wat de gids er bij vertelt dan kun je waarschijnlijk net zo goed uit eigenduim zuigen. Dit is de kerk, de belangrijkste kerk van de stad. Die is gesticht in 1880 toen Iquitos leefde in de waan van Rubberen Robby. Dit is het plaza di Armas. Dat gat links is waar het gemeente huis stond en toeristen info was. Het is 6 jaar geleden gesloopt om plaats te maken voor deze mooie schutting. Die zoals u ziet echt een soort verrijking is voor Hilton double tree er naast. Nou dat kun je ook wel uit eigenduimen zuigen. Misschien is die kerk uit 1879 maar weten we dat nog aan het einde van de tour. Bovendien val je waarschijnlijk in slaap bij het spaanse gemurmel. Daarna gaat de muziek aan en schrik je en denk je dat je midden in een Shakira concert in slaap bent gevallen. 

Vandaag zoals wel of niet gezegd terug naar Lima. Over een uurtje een taxi. Fabiola heeft nog al een keer gebeld met de taxi service. Helaas moet Uber hier zijn vleugels nog spreiden. 

Iquitos

 Ik denk dat iedereen alles onthoud wat er op het blog komt en ik alles maar één keer hoef te vertellen. Maar ja ik ga toch nog maar weer eens wat leuteren over Iquitos. Het ligt als havenstad van de Atlantische Oceaan een beetje midden in de jungle te zijn. Je kan hier prima met een bootje, als je handig bent met varen zo vanaf de Atlantische Oceaan opvaren en hier aanmeren. Het is wel een paar 1000 kilometer de Amazone op, maar als het IJselmeer lukt, dan zou dit ook moeten kunnen. Ik vind wel altijd dat die Amazone een kittige stroming heeft. Maar ik ben geen schipper dus misschien valt het mee. Er zijn in ieder geval geen sluizen. Iquitos net als de rest van de wereld gaat op in de vaart der volkeren. Daar waar je eerst naar Padrecotcha en nog wat plekjes met een bootje moest het was niet genoeg. Er moest en zou een brug over nou ja zeg maar het IJ komen. Dus daar wordt nu dapper aan gebouwd. Ik zag een soort karretje er op heen en weer rijden, dus blijkbaar gaat het volgens de bouwers, en de vooruitgang de goede kant op. Ik vraag me wel af wat er straks daar in zeg maar Iquitos Noord te halen is voor de burger. Het is waarschijnlijk wel een mooie rit voor de boy in een motortaxi, lekker die brug op en af scheuren hij meanderend lekker langzaam. Waarschijnlijk omdat anders alle motortaxis ongelukken begaan. Misschien is het wel een beetje de dood in de pot voor de haven van Bella Vista, een haven die zijn naam toch al geen eer aandeed. Nu was een stuk weg afgesloten om er voor te zorgen dat de lokale middenstand toch zijn mering had. Ik ben wel benieuwd hoe het uitpakt. Verder is men bezig met een enorm herprofileringsproject. Ik denk met een soort diepriool. Gisteren dacht ik misschien moet ik dat stukje er maar niet langslopen. De stoep bleek inderdaad naar beneden gestort te zijn. Het is in de straat van Bora-Bora hotel dus die zullen niet veel zaken doen. Maar goed dat ik daar niet in ben gaan zitten. Ik heb net een wandeling gemaakt richting markt. Ik dacht laat ik dat eens eerst doen nog voordat het helemaal loei heet wordt. Zo'n markt in den vreemde, en misschien ook wel bij ons, het blijft toch spektakel. Er liggen natuurlijk hoeveelheden groente en fruit. Sommige dingen jaloersmakend lekker er uit zien, en andere een bosje peterselie een beetje zielig paar dingen die we minder kennen. Pepertjes zo groot als een maiskorrel. Verder de voormalige levende haven, de kippen, die lekker geslacht een  beetje voorgaren in de zon. De onderdelen van het vlees, ik zag gelukkig geen pens, maar wel een hoopje kraaiepoten (hahaha nee niet in de spiegel) en dat soort heerlijkheden. Verder zag ik mooie bh's en dat soort zaken in de aanbieding. De Peruaanse schone houdt wel van strak en een rol vet is als je hem strak verpakt best aantrekkelijk, voor de Peruaanse man. Tenminste ik denk het. Gisteren met J. op pad geweest een beetje spelen varen in een bootje. Je vaart langs allerlei authentieke zaken mooi is altijd de traditionele nederzetting Bora bora. Men loopt daar in tradionele gebatikte rokjes te huppelen. Een soort verentooi. Allemaal helemaal authentiek. We kwamen aanvaren, petje af tooitje op. Toen we niet aanmeerden kon het petje weer op. Nog een paar dolfijnen gezien, maar die krengen laten zich niet fotograferen, of zou het net zijn als met die Indianen dat je er wat geld in moet stoppen. Vandaag omdat het zondag is ga ik niet zo heel veel doen. Misschien zo nog weer een wandeling een lunch en dan kijken wat de dag brengt. Morgen ga ik terug naar Lima daar ga ik lekker chillen en werken aan mezelf ofzo. 

Ontmoetingen in de jungle

 Daar was in ineens de ontmoeting met Fabienne zo midden in de Jungle. Nou klinkt dat een beetje als Stanley in Afrika, het was iets minder dramatisch. Maar ze bleek hier samen met haar man naar toe verscheept te zijn. Wat een avontuur, en wat ben ik dan toch saai. Want ze hadden dagen in de stromende regen in een hangmat gelegen met zingende Peruanen. Gelukkig waren het maar twee dagen en paste het bioritme van de zingende Peruanen ook weer goed bij hun bioritme. Ze gingen zo gauw het donker werd met de Peruanen op stok/ de hangmat in en een paar uur later zo rond een uur of twee vond iedereen het wel leuk om een even wat naar muziek te luisteren. Waarschijnlijk een paar dromen en avonturen te delen en dan weer verder te slapen. Er was wel een beetje paniek bij hun want je blijkt ineens overal met je vaccinatie bewijs te moeten zwaaien, van 3 keer. Zoals net bij de bank. Nu is haar man maar van twee prikken voorzien, maar voordat ze op stel en sprong naar Nederland zouden vertrekken bleek hij hier ook geboosterd te kunnen worden midden in de Jungle gemak aan alle kanten. Ze zongen nu van we gaan nog niet naar huis, eerst Tarapoto en dan verder met bus en toestanden half Zuid Amerika door dat duurt nog maanden voordat ze weer de zomer in Nederland zien. Maar wel een soort backpacken, terwijl ik dan het luxe kindje ben. Daarna ben ik een hele dag uitgeteld geweest, want ik had stevige keelpijn gekregen en kreeg mezelf niet in een actie stand. Ik ben maar op de hotelkamer gebleven, medicijn gescoord en vooral heel rustig aangedaan. Het is nu afgezwakt tot een beetje slap gehoest. Ik denk dat al die temperatuur wisselingen en vliegtuigen toch slecht zijn voor mijn broze keel. Maar nu gaat het weer. Ik heb dat eigenlijk altijd wel een beetje. Dus ik zag er niet meteen allerlei wilde toestanden in. Gisteren had ik een afspraak met meneer Loreto 2020. Het was jammer dat hij na de mister verkiezingen niet meer naar de sporttschool was geweest. Ik ook niet en ik denk als we dat alle twee hadden gedaan dat de motortaxi een stuk harder had kunnen rijden. Het is een aardige jongen wel een beetje met zichzelf ingenomen. Ik ging met hem naar Quistachocha maar dat bleek dicht te zijn. Eindeloos voor niets, nou ja tegen betaling in een taxi gezeten en dus weer hobbelde bobbel het hele stuk terug. Het is hier alleen wel een stuk minder gezellig dan met goed gezelschap. Er valt zeker nu Questachcocha dicht is toch maar weinig te doen. Ik vraag me af wie voert de dolfijn en wie voert de Ananaconda. Oh oh als die maar niet liggen te verpieteren. Ik weet het niet. Je kan ook slecht over het hek klimmen om te kijken of de dolfijn geen flipflop heeft. Het is hier gebruikelijk warm. Ik zit natuurlijk wel braaf een drankje te drinken aan de boulevard maar hield het gisteren braaf bij sap omdat ik mijn keel wilde sparen en ik dacht dat al dat koude bier misschien niet heel goed zou zijn. Maar ja het is ook maar geneeskunde van de koude grond. 

Terug in Lima

 Tja er zijn natuurlijk nadelen aan bussen ze vallen naar beneden. Maar met een vliegtuig gaan kan ook nog hard werken zijn. Zo stond ik gisteren met rode oortjes op mijn wangen op het vliegveld. Het ging allemaal leuk en relatief gezellig, wachten hier wachten daar zenuwachtig kijken of de koffer niet te zwaar is, nou we kennen het allemaal wel. Daarna verveeld rond hangen in een zaaltje, met veel uitzicht op de start en landingsbaan. Ik vond dat het relatief stil bleef, geen gebulder van een vliegtuig dat bijna door het zaaltje heen kwam. Ineens kwam er een juffrouw van het type dat je meestal gaan informeren over hoe je moet instappen, wie eerst, en wie helemaal niet. Maar dat bleek dus iedereen te zijn, niet instappen, dat ging ook niet want er was geen vliegtuig. Het bleek cancellado te zijn. Ik vond de informatie in Engels wederom heel goed. Ieder woord was te verstaan. Maar jammer dat er geen woord werd gesproken in het engels. We mochten met zijn allen terug hangen voor de incheckbalie. Dat duurde en duurde. Ik voelde me een beetje eh wat moet ik nou in vredesnaam. Met mijn simkaart en booking maar zelfde hotel als waar ik vandaan kwam geboekt. Maar toen ik uiteindelijk, 2 uur later aan de beurt was bleek dat Latam ook wel een hotel wilde boeken maar ja ik kon weer niet booking cancelladoen. Dus ben ik maar naar Sumak Palace gegaan me daar te goed gedaan aan bier en chips. Ondertussen ging H. tegen mij zeuren dat hij zielig voor mij naar de luchthaven was gereden. Nou ik had hem meteen afbesteld en normaal kijkt hij tijdens het rijen 25 keer op zijn telefoon en nu ineens een uur niet. Ik heb het maar betaald, tijdens zijn hier zwaar voor die knapen. En hij huurt die auto weer per week. Je zou er zo een Ken Loach film van kunnen maken. Ik kreeg een vervangende vlucht en dat ging wonder boven wonder allemaal soepel en op tijd. Dus niet zit ik weer in Lima. 

Ik ga nog even door met deze. Ja sorry.  Ik lees nu de klassieker die jullie waarschijnlijk allemaal kennen van Leonard T.A. van Veldhoven, Naar het verre zuiden van Amerika, De reis van een man alleen, zijn vertwijfeling, leven en ontmoetingen. De klassieker van een persoonlijk reisverhaal. Echter als ik aan de hand van dit boek het zuiden van Zuid Amerika wil leren kennen. Ik weet het niet. Hij gaat met een groep toeristen op een boot om kaap Hoorn te gaan. Koud en gevaarlijk. Walvissen, robben en pinquins worden gespot, er wordt op ijs gestaan en ik leer een paar dingen. Een goede bekende van mij Willem Schouten is als eerste door deze poort van ijs gevaren naar de stille oceaan. Een held, die Willem en natuurlijk ontdekker van de Schouteneilanden, naamgever van een straat in Amsterdam, wat wil een mens nog meer. Hij heeft de kaap vernoemd naar zijn geboorte stad, wat misschien de naam Kaap Hoorn verklaard. 

Het boek handelt vooral over het reizen in Zuid Amerika, pech met de auto beschrijvingen van mensen die hij in bussen, treinen en op de boot tegenkomt. Nou ja het boek zegt ook dat het een persoonlijk reisverhaal is. Dat is het ook. Maar een laagje dieper in het ijs van het land gaan we niet. 

Twee dagen ga ik in Lima verblijven, maar dan kom ik terug en ga ik hier nog een fikse tijd zitten. Nu hoef ik dus ook niet zoveel. Oh ik heb zo al een date. Ik moet nog opschieten ook. Gisteren ging ik bij Chelsey zitten ik zat er nog niet of er kwamen drie grote ferme hollandse jongens binnen. Ze spraken niet veel met elkaar. Leven de mobiele telefoon, je kan best met idioten op reis want je hoeft toch alleen maar in je telefoon te kijken. Ik geloof dat ze het vroeg vonden voor ontbijt, voor mij was 11 uur laat. Degene waar ik uitzicht op had was leuk om te zien. Maar er ging helemaal zo'n surfersdude uitstraling van uit. Ik weet niet of ze zaten wachten op mijn contact. Maar ze hadden relatief weinig oog voor hun omgeving en zagen waarschijnlijk niet een oudere homofiel ( we citeren Leonard) bij hun in de buurt zitten (dat was ik dan). In de boekhandel zag ik een boek liggen dat ééń van onze basishoudingen promoot, effen lekker niksen. Ik weet nog niet wat ik er van moet denken. Misschien moet ik het meesterwerk gaan bewonderen. 

In Ayacucho

 Gisteren, maar ook vandaag blijf ik gewoon rustig in het stadje. Gisteren bleef het heel lang regenen. De hele ochtend, maar ach klein ongemak. Gedacht aan een plu kopen, maar niet gedaan. Ik was naar de markt gelopen en naar een museum vlak daar achter. De markt is een bonte verzameling van bijna alles of heel veel. Van pikhouwelen tot varkenskoppen. Een vriendelijke varkenskop keek mij aan zo tenmidden van allerlei kippen. Je moet maar niet denken hoe het vlees hier op je bordje komt. Al heb ik nu wel een beetje last van mijn buik. Maar ja sla schijnen ze weer te wassen in de beek achter de schuur dus het schiet allemaal niet op. Het stadje houdt van zijn eigen regionale prutserijen. Men is hier dol op dingen beeldhouwen waardoor ik wederom een kerststal heb aangeschaft, deze is pocketformaat. Dus het moet mee naar huis kunnen. In het museum dat van een soort van Generaal of iemand belangrijks was geweest werd ik rondgeleid door een charmante soldaat. Met al die mondkapjes kom je er niet echt achter of iemand woest charmant is of alleen charmante ogen had. Hij wilde met mij op de foto. Dat vroeg hij aan mij. Na een paar grapjes tegen hem was het ijs gebroken. Hij bleek uit de buurt van die Vilcashuaman te komen. Dat is die site waar ik al was. Helaas was het museum niet veel bijzonders er hingen wat fotos en zaken die een generaal nodig heeft als geweren en dat soort zaken. Maar ja door die rondleiding van Kleiber vond ik het toch leuk. Na een lomo saltado dacht ik nu kuier ik naar het volgende museum dat bleek tot 15.00 dicht te zijn. Ging ik een uur wachten, of vandaag er naar toe. Ik besloot te wachten. Ik weet niet of het museum het wachten waard was, of een tweede wandeling. Maar ik zat naast een soort bushalte met allemaal scholieren die steeds in de bus sprongen en een beetje doen wat scholieren doen klieren stenen gooien naar toeristen oh nee. 

Ik moet nog even doorzeuren over de busrit. Want we reden dus langs angstige dieptes waar men nog een reling langs de kant van de weg moet maken. Maar als je te dicht langs de rotswand reed, daar lagen allemaal stukken steen die van de berg waren gedonderd. Dus het was een beetje de keus of met een steen op je hoofd thuis komen, of in de vallei belanden met busje en al. En ik vond die blokken steen ook best heftig. Misschien een tip voor de volgende reiziger die op basis van dit blog denkt Ja Ayacucho, nou ik zou een helm in de bus opzetten. Voor neerkomend gesteente. Mocht zo'n steen op je schoot vallen dan is waarschijnlijk de kans op nageslacht een stukje kleiner. 

Uiteindelijk mocht ik in het museum. Voorkom de rijen koop je ticket online. Ook hier is dat natuurlijk het geval. Al moet ik zeggen dat er in het museum nog 3 anderen waren, twee dames met een kind, dus ik had een volgens google, meestal vrij rustig moment uitgekozen. Het was een typisch provinciaal museum. Leuk en één ding waarvan je denkt hé dat heb ik nog nooit eerder gezien. Ze hadden een mooie Wari vaas maar dat mag hier ook wel en een paar enorme vazen, die men volgens info in Lima al als een soort Grieken kapot gooide. Maar die hadden ze hier dus weer aan elkaar geplakt. Het museum was onderdeel van een soort groter vermaak park. De botanische tuin en een theater lagen ook op het complex. Er was ook een soort van kermis. Kortom voor ieder iets leuks. 

Ik dacht 's avonds ik ga het nog een keer proberen met een simkaart en nu heb ik een simkaart. Drie euro armer maar ik kan straks in Lima makkelijk op straat een Uber aanroepen. Dan hoef ik niet veel moeite te doen met een taxi vinden. Stamelen waar ik heen wil, types die het niet begrijpen. Taxi chauffeurs die het dubbele vragen, alleen omdat zijn mijn blauwe ogen niet vertrouwen. De rest van de avond met Jaime en Zooner doorgebracht bierdrinken. Ik merk daar nu een beetje de gevolgen van. Maar het is nu precies 9 uur plaatselijke tijd. Dus ik vind dat ik het redelijk vol hou. 

Voor vandaag staan de kerken een beetje op het programma. 

Vilcashuamán

 Gisteren dan eindelijk Vilcashuaman van de bucketlist geschrapt. Ik had foto's gezien van een kerkje bovenop een enorme Inca tempel, of iets pre-Columbiaans en wilde dat graag een keer met eigen ogen aanschouwen. De ellende hier is dat alles meteen weer een halve of hele wereldreis wordt. Zo ook deze excursie. Ik moest natuurlijk weer mee in een busje met Peruanen. Misschien had ik een auto kunnen huren maar voor 20 euro had ik natuurlijk het nooit allemaal kunnen fixen. En eh nou misschien was het ook nog een beetje gezellig. De moeder van de jarige Guilermo, die 5 jaar werd babbelde een beetje met me. Wederom in een busje. Wederom beetje wachten voor we gingen. Daarna reden we de stad uit. Dat is tegenwoordig in iedere stad een circus. We gingen naar een tijdje aanleggen bij een soort van wegrestaurant. Nou weet ik niet helemaal waar het weg gedeelte op kon slaan. Het was langs de kant van de weg, en een paar mokerslagen zouden er voor kunnen zorgen dat het restaurant ook meteen weg was. 

Ah maar dit is het. Ik vond het aanbod van frisdrank wel een soort van vrolijk. Mijn meeste nieuwe vrienden gingen aan de soep. Maar ik weet het niet met die soep hier. Het is wel lekker maar er zitten ook altijd een paar stukken griezelig vlees in, stuk kippennek ofzo. Brrr en het was nog vroeg. Een kop koffie, die maar 50 cent was leek mij verstandiger. Daarna gingen we weer verder. We moesten naar een bijzondere plant kijken. Dat was een soort palmachtig ding. Familie volgens de gids van de Ananas. Het bloeide na een lange tijd en dan schoot er een enorme piel uit van wel tot 16 meter hoog. Het kwam volgens de gids alleen daarvoor. Het was in ieder geval rustiek. Ondertussen viel het op dat er een aantal zusjes mee waren die heel knap waren en bij iedere plant wel 7 keer op de foto moesten. Veel meer dan elkaar op de foto zetten was het voor hun niet. In de bus maakten we nader kennis. Ik moest vertellen dat ik uit Nederland kwam. De gids wist dat er in Nederland veel mooie vrouwen zijn. Ik zei dat de mannen ook heel knap waren. Daar moest de hele bus om lachen. Het ijs was zeg maar gebroken. Weer een stukje verder kwamen we na een stukje over een eng zandpad rijden bij de eerste pre-Columbiaanse site. Intihuatana. Een soort van tempels tegen de bergwand aan en een stuk van een Inca-muur. Volgens de gids ligt het aan een met de hand uitgraven meer in de vorm van een poema. Ik weet het niet. Ik denk dat het iets is als met Corona er moet nog veel verder onderzoek worden verricht. Het was wel een mooie wandeling zo door de bergen. Al bedacht ik mij pas later oh ja je zit hier hoog in de Andes zo boven de ozonlaag misschien is smeren ook een goed plan. Ik had een klein flesje meegenomen. Maar je mocht je tas niet meenemen de opgraving op. In de bus kwam het flesje zo ongeveer klaar (ja sorry) maar door al die druk verschillen, zo op 3500 meter hoog spoot de zonnebrandcreme me nog net niet in het haar. De site ja we moesten berg op en af. Gelukkig heb ik nog de wandelschoenen, al zit er een scheurtje aan de bovenkant. Wachten op de meisjes die poseerden of ze Doutze waren. Gelukkig hadden ze ook allerlei Wappie wijsheden. Bleek dat het ene meisje de  klei uit de mal had verorberd in een glaasje coca thee. Oh nee zelf verzonden. Maar ik moest wel steeds op ze wachten en het was niet voldoende om een oude homosexuele ziel te bekeren. Weer verder met de bus. Ik moest ineens denken aan dat mooie programma bij de NPO de gevaarlijkste wegen. Ik stelde mij een combi voor met de voice. Als we naar beneden zouden flikkeren zou ik een laatste oerschreeuw laten horen. Net toen ik peentjes zat te zweten. Haalde we een busje in met een aantal vrolijke heren op het dak. 

Gekkigheid zullen we maar zeggen. Gelukkig was het volgende programma onderdeel al weer in beeld. De lunch een zeer belangrijk onderdeel van het programma. Dus wij naar binnen in een hut, die hoewel goed geventileerd, ik zat in een soort Andesvalwind toch helemaal blauw stond van de rook. Ik heb omdat ik een beetje go-with-the=flow moest maar een kopje coca thee besteld. Dat schijnt goed te zijn tegen hoogte ziekte. 

Na het eten kwam dan het hoogte punt. We waren natuurlijk al een aantal hoogtepunten gepasseerd, niet het minste mijn zonnebrand. Maar we waren in Vilcashuaman. Ik dacht ik spiek op wikipedia en geef jullie een bom aan informatie. Helaas, het stelt weinig voor. Ik weet nu dat de tweede Inca tempel Uscu heet en dat er een gebeeldhouwde steen is maar die was volgens mij door afzettingen niet te zien. Ik vond het wel een heel mooi tempeltje en best gaaf van enorme stenen in elkaar gezet. Je mocht er niet op klauteren. Bovendien was het eigenlijk een stuk groter, maar een deel van de tempelmuur was door buren in gebruik en ook het kerkhof lag meteen achter de tempel. Maar mooi en hier met die mooie technicolor effecten. Ik vond het mooi. Zal ik er maar bij denken dan er meestal mais en maisbier aan de goden werd geofferd. Als het echt mis was en er veel bezworen moest worden een llama of een cavia. Een keer toen echt de financiele wereld op instorten stond hebben ze een jonge prinses geofferd. Toestanden waren het waar men nog jaren over heeft nagepraat. Regent het nou dat is niet de bedoeling. Ja shit. Meestal s avonds. Er was daarna nog de tempel op het plein. Ik denk dat de Spanjaarden het te groot vonden om het kort en klein te slaan dus hebben ze er maar een kerk opgebouwd. Ik vind vaak vaak wat die Spanjaarden er aan toevoegen een beetje spaanplaat uit de Gamma. Maar ok al met al ziet het er heel fraai uit. Nadat ik het hele complex had bewonderd kwam de gids mij vertwijfeld zoeken. Ik dacht dat iedereen al in de bus zat, maar dat bleek wel mee te vallen. Ik was alleen gemist bij een groepsfoto. Daar waren er wel genoeg van dus bij een kan men de Gringo er wel in fotoshoppen. Mijn oren zijn wel verbrand, stomme Voice ook met al dat hete nieuws. 

Paarse ziel

 Waar moet je nou aan denken bij een paarse ziel. Moet ik denken aan een dame in Utrecht die de slogan Mooi paars is niet lelijk, een mooie paarse ziel is een mooie ziel leefde. Of moet ik denken aan die kleine artiest die te vroeg is overleden. Paarse ziel, jullie weten het al want jullie quechua  is zoveel beter als dat van mij, het betekent natuurlijk Ayachuco. Ik wist het niet.

Ik ben hier gisteren aangekomen na een snel vluchtje uit Lima het is geloof ik 3 kwartier vliegen of 8 uur in de bus. Ik ben hier eerder geweest maar ik vind dat het nu allemaal mooi en overzichtelijk uitziet. Al heb ik nog weinig verkend omdat het hier aan het eind van de middag volgens mij vaak regent en ik daarom mijn wandeling maar niet heb gedaan. Ik ben wel zoals vermeld naar de kapper geweest. Dat was 8 soles, dat zou je kunnen terugrekenen naar ongeveer 2 euro. Maar omdat het met de dames heel gezellig was heb ik ook nog 2 sole fooi gegeven. Ik vond 8 ook weinig, in Lima adverteren ze met 40 dat is toch stevig meer. Ik moest natuurlijk gaan vertellen dat eh ja of ik getrouwd was. Nee dat schepte wel meteen perspectief, ik heb maar twee kinderen erbij verzonnen anders vonden ze me wel heel zielig denk ik. Ik had wel gezegd dat het lekker rustig is als je alleen bent dat vonden ze ook wel. Verder dacht ik als die 8 soles hier voor de kapper is en die dames gingen vragen wat ik verdien. Daar heb ik dan ook maar weer over zitten jokken. Ik heb verder nog mijn kleding voor zover die vies was naar de wasserij gebracht. Een aardige dame zei dat het daar om de hoek was. 

Op Grindr werd ik ondertussen besprongen door een klein Wari leger aan zeg maar stoottroepen. Ik was vooral benieuwd naar één oude Wari Jaime. Die zat ook tussen de bespringers. Ik ken hem van mijn tijd dat ik met meneer P hier was. Ik had op zijn deur geklopt maar die had zich nog al letterlijk op A gestort. Dus er was geen tijd voor mij, altijd leuk samen op vakantie. Ik ging een beetje bozig zonder doel op straat lopen en kwam Jaime tegen, die was onderweg of kwam van het zwembad weet ik veel. Maar het was een leuke jonge en heb daar zo rond 2001 een aangename middag mee doorgebracht. Ik heb hem later nog een paar keer gezien en zelfs de luchthaven belasting voor zijn vlucht naar Ayachucho een keer betaald, dat was 6 euro. Dat zit nu net als in Nederland in het ticket. Ik was ook wel benieuwd om hem te zien. Afgezien van het feit dat hij een beetje dikker is geworden, van al dat maisbier, kip en patat eten ,zag hij er goed uit. Hij heeft leuke fonkelende ogen. Maar ik had me er op verkeken hoe stervenskoud het werd hier in de avond. Dus hij zat gezellig te babbelen en ik kon alleen maar denken, oh oh wat is het koud. Bovendien ging zijn pisco sour er ook nog tergend langzaam in. Op mijn verzoek al eens naar binnen gegaan. Maar ook daar vond ik het nog steeds stervenskoud. Het was wel mooi midden op de Plaza di Armas. Maar ja met al die kou. Ik vond het moeilijk om de schoonheid er van in te zien. 

En dus vandaag mijn Wari tour gedaan. Nou ik moet zeggen dat er ernstige mogelijkheden zijn tot verbetering. Aan het meisje in de bus lag het niet. Ze bleef de hele tijd babbelen. Maar ze haalde er wel van alles bij. Zeg maar de talen van Peru, 24 en dat ze in Ecquador ook Quechua spreken. Maar daar spreken ze het weer uit als Kietsowa. Dus dat is toch weer anders. Verder vertelde ze veel over hoe de opgraving zoal tot stand kwam. Maar dat heb ik niet allemaal onthouden. Fujimori had een weg aangelegd. Waarschijnlijk om achter het lichtend pad aan te zitten maar dat werd niet zo verteld. Het viel me eigenlijk tegen. We mochten maar met 8 tegelijk naar binnen. Nou zou je verwachten met zo'n wereldberoemde site dat je minstens 7 dagen in de rij moet staan. Maar we konden wel meteen doorlopen. Maar we moesten twee van ons achterlaten, die gingen dan een half uur later. Wat zo lang duurde de tour. Wat viel er te zien. Nou dat zijn dus de fotos er zijn een soort twee vergaderzalen gevonden. Ik denk eerste en tweede kamer. De tweede kamer is alleen mannen. De eerste kamer is alleen vrouwen. Een boeivol idee wellicht voor de politiek. Alle haantjes in de tweede kamer en de dames in de eerste kamer. Jammer dat bepaalde confrontaties niet meer zullen plaatsvinden. Ik ben benieuwd of er dan nog uberhaubt wetgeving door zou komen. Het kan hier natuurlijk geweest zijn dat die vrouwen slimmer waren en ze dachten we kunnen het fixen met een klein clubje. Het hele gebied is bezaaid met cactusvijgen. Dus terwijl we moesten wachten heb ik 5 cactusvijgen gegeten. Waarmee ik waarschijnlijk aan de fruit behoefte van een dag heb voldaan. Ik zou er niet de oceaan voor overvliegen. Maar als je ze door een Huari dame geschild en al in een zakje krijgt is het wel te eten. Zo dan de mango's hier. Die zijn zo lekker als je droomt dat ze zijn, en dan trek je gewoon de bovenste uit het schap. Na het half uurtje op de Huari gingen we pottenbakken. Tja, we gingen naar een soort dekbedden verkoop met gekleid spul. We mochten zelf ook iets in een malletje proppen. Het leek mij klei van een goede erosieklasse, maar ik weet zo gauw niet hoe je dat bepaald. Ik kreeg een klein malletje en propte het vol en er was een gezellig setje in ontstaan van 3 centimeter groot ofzo. Ik mocht het houden maar wat moet ik er mee, dat gaat toch nooit van zijn levensdagen met de KLM heel in Nederland komen. Ik moet het eerst drogen. Nou ja ik had het in een lucifersdoosje kunnen proppen. Maar ja..... Toen gingen we eten. Die mevrouw in het restaurant had liever gezien dat ik een hele cavia had genomen, of zelfs een halve. Ik nam varkensvlees en kreeg een soort speklappen met nog wat andere gefrituurde meuk en beetje sla er bij. Maar ze bleef een soort van vragen met je echt nog niet 2 cavias en misschien een forelletje. Er was nog een frans setje ook. Ik dacht eerst dat ze wel ok waren. Maar helaas voor hun heb ik het niet getest. De jongen had krek een zelfde dopper als ik heb. Dus ik dacht eerst dat het kaaskoppen waren. Dus niet. Maar zei was zo'n arrogant frans meiske. Leek me. Daarna het was me een dagje gingen we kijken bij en Quinua. Dat is natuurlijk het ultieme punt in de Peruaanse geschiedenis. Hier hebben ze ondanks dat ze nog niet gewend waren aan de hoogte de Spaanse overheersers op een lelijke manier in pan gehakt. Hierna, zo in 1824 of 1828 was todo Zuid Amerika bevrijd van die Europeanen. Ik dacht altijd 1975 Suriname maar dat blijkt dus allemaal maar een Westerse blik op de geschiedenis te zijn. Simon Bolivar el liberator heeft maar mooi met Generaal Martin en nog zo wat mensen heel Zuid Amerika bevrijd. Het is wel jammer dat Verenigd Zuid Amerika niet een heel lang leven beschoren was en ik geloof nog voordat Peru bevrijd was Columbia ofzo al een eigen plan getrokken. En Suriname, ja het is bekend in Nederland gebeurt altijd alles later dus die sloompies hebben het niet eens meegekregen. Ik weet ook niet precies wanneer Brazilie en Frans  Guyana precies onafhankelijk zijn geworden. Oh Frans Guyana moet nog steeds onafhankelijk worden. Ik heb haar maar laten kletsen. Er was ook nog een Nederlandse generaal betrokken bij het hele gedoe. Ik kreeg niet goed mee aan welke kant deze beste man heeft gestaan. 

Ik ben er uit wat ik de rest van de tijd ga doen. Afgezien van mooi zijn en jullie vervelen. Ik ga eerst paar dagen naar Lima dan naar Iquitos, en dan nog een behoorlijke tijd in Lima zitten. Ik heb daar voor de tweede keer een appartement genomen. Ziet er op plaatje weer goed uit en het heeft weer een buiten. Het hotel wat het alternatief zou zijn heeft het ontbijt laten vervallen dan is er voor mij de lol ook wel weer vanaf. 

Uit een ander raam kijken

 Ik heb natuurlijk hier en daar verkondigd dat ik genoeg van had om steeds uit hetzelfde raam naar buiten te staren. Nou dat is in ieder geval gelukt. Ik zit hier in hoog zomer, het is flink heet. Het paraderen op straat met een mondkapje is eh nou ja het valt te overleven. Maar ik ben wel blij als hij binnen of op het terras afkan. Gisteren wederom niet zoveel gedaan. Al heb ik weer lekker een stuk gelezen, ben ik naar de zee gewandeld en heb ik s avonds met F. een biertje gedronken. F. kennen we nog omdat hij vroeger bij Il Mare werkte van Gaston. Maar nu zit hij in een lingerie winkel, een vreemde overstap. Maar ik heb hem opgezocht in zijn winkel. Die blijkt dan weer van iemand anders te zijn. Hij krijgt een soort provisie als iets verkoopt. Oh mensen worden hier toch wel slecht behandeld. Maar ja hij overleefd en zag er goed uit. Daarvoor ook nog Fernando gezien. Ik had allemaal van die die draai tolletjes die drie jaar geleden in de mode waren. Wat moet je er mee. Fernando organiseert al jarenlang een soort kerst uitreiking aan kinderen ergens in de achterbuurt. Ik dacht dat is een mooi dingetje om uit te delen aan die kids maar er was dus een paar jaar vertraging in gekomen. Mijn koffer is er wel een stukje lichter door geworden doordat ik die meuk kwijt ben. Naar de markt gelopen. Vooral om een turkse tas te kopen. Zo één met een rits die ik in het vliegtuig kan gebruiken op de terugreis volgepropt met zaken die een mens niet direct maar misschien ooit nodig zou kunnen hebben. In dat kader heb ik voor M gekeken naar een kandelaar. Die zijn hier in overvloed te krijgen. Maar ik vind het nog te vroeg om er heel Peru mee door te slepen. Bovendien heb ik zo een gewichtsmaximum, en dat is de helft van wat de KLM me laat meeslepen. Dus daar moet ik een beetje tactisch mee omgaan. 

Nou op naar een nieuwe dag. 

I am testing positive for the funk

 Soms krijg je een liedje maar niet uit je hoofd. Anyway we kent niet dit mooie nummer van Prince en George Clinton. Het heet eigenlijk We can Funk. Ik heb me door de biografie van Miles Davis heen geworsteld. Veel boeiende onderwerpen. Voor 500 dollar coke per dag snuiven, veel dames, veel Heineken drinken. De voordelen van heroïne in je dijen spuiten. Dat ziet de pelizie niet. Dat soort dingen. Hij heeft het wel over Prince, James Brown Cameo, en nog een hele trits sterren maar niet over George Clinton. Eh wat zal ik daar aan observatie aan toevoegen. Nou misschien was het boek nog dikker geweest anders. Had ik nog meer moeten slepen. Het was met dank aan de straat bibliotheek. Gisteren stond mijn dag vooral in het teken van een PCR test. Zoals ik al had verteld kostte het online boeken mij een halve zenuwinzinking. Ik heb ook ontdekt dat ik weinig stress kan hebben op dat soort vlakken. Maar gisteren moest ik dus naar de luchthaven met Herbert als taxista en weer terug. Ik vond dat het relatief soepel ging op de luchthaven. Ik had een soort van QR code bij de reservering gehad en mocht daarna plaats nemen in een soort theater waar we allemaal steeds een stoeltje opschoven. Het sprak voor zich dat een Peruaanse dame van grote schoonheid, waar ik echter niet ontvankelijk voor was en iets wat bovendien in geschiedenisboekjes gevonden moest worden voor wilde dringen. Ik heb haar een soort van wacht je niet toegegromd in mijn beste eh ik denk esperanjacco en ze nam haar plek weer in die zoals jullie kunnen vermoeden achter me was. Ik had een formulier moeten invullen waar ik de eerste keer hoofdpijn van kreeg. Had ik ook niet gedaan. Maar meisje bij de balie zeg maar had het ook en na een paar halen waarbij ik gewicht en lengte over en onder heb geschat kreeg ik een formulier van haar mee en mocht ik naar de theater opstelling. Daar schoven we steeds op en toen ik aan de beurt was ramde een andere dame, waarvan ik slecht kan zeggen hoe mooi ze was een stok diep in mijn keel en daarna in mijn neus. Toen was ik natuurlijk tevreden, want voor die 70 euro had ik wel ook een masochistische ervaring. Maar ik moet zeggen dat het in Amsterdam er prettiger aan toeging. Daarna lomo saltado gegeten. Bij een mannetje hiernaast die mij allerlei dure dingen wilde aansmeren. Maar ik had mijn zinnen op de lomo gezet, dus hij kon mijn rug op. Dat was niet zo heel erg geweest want hij was niet zo heel groot en ook niet heel dik. Die middag kwam meneer A nog langs die we al kennen van de wandeling naar Barranco, ik moet zeggen dat hij een soort string op zijn gezicht heeft de contouren van een mondkapje. 

Oh en dan natuurlijk de cliffhanger, ik ben weer negatief getest. 

Maar wel warm

 Gisteren niet zo veel bijzonders gedaan naar Baranco gewandeld, daar koffie gedronken en weer terug met een taxi. In het begin van de avond met twee oude bekenden een biertje gedronken. Ik heb nog steeds last van het tijdsverschil. Het is al flink heet voor vandaag en het is nog maar 9.30 ik vraag me af of ik vandaag wat ga doen en zo ja wat. Misschien moet ik maar eens met de taxi naar het oude deel van Lima gaan. Ik kan er wel een uber avontuur aan wijden, maar ik denk dat ik hier op de stoep geen internet heb. Dus misschien nog ergens een kop koffie drinken en dan kijken hoe het gaat. Gisteren ook even naar de toeristen markt gewandeld. Dat is natuurlijk net als veel middenstand een trieste bedoening. Als je er heen loopt staat de helft van de winkels leeg, en er lopen natuurlijk nauwelijks klanten voor. Ik wilde eens kijken of de stand met imitatie vazen nog steeds van de partij is en of ze een aardig katachtig dingetje in de aanbieding zouden hebben. Beide zijn het geval. Maar ik heb niks gekocht leek mij een slecht plan om daar half Peru mee door te hobbelen. Verder is veel van mijn energie gisteren opgegaan aan het vinden van een PCR test. Die heb je nodig voor een interne vlucht. Ik dacht ik loop er heen zeg, hoi ik ben Jacques kan ik een date krijgen. Is goed schatje morgen ben je de eerste. Maar zo bleek het allemaal niet te werken. Ik moest online. Daar strandde ik natuurlijk in allerlei formulieren toestanden en bleek geloof ik dat alles al vol zat. Nou moet ik voor naar de luchthaven maar ja dat betekend wel dat ik een test heb en dat Herbert er weer een leuke opdracht aan heeft. Het zijn me allemaal wel toestanden. Die vlucht omboeken en dit het kost me hoop energie. Maar ja ik ben dan ook superstress bestendig.

Met al die mondkapjes op hier, twee als je een soort van winkelcentrum ingaat 1 als je op straat loopt maakt het leven toch iets minder aantrekkelijk. Maar voordeel is natuurlijk wel dat alles open is en ik dus overal wel naar binnen kan. Ik heb de persconferentie niet gekeken of teruggekeken. Ik denk dat er wel het gebruikelijke gemekker zal zijn dat het allemaal onduidelijk is. Verder zag ik op NOS een rebelse dame uit Groningen. Ah zo mooi, als de revolutie dan begint zou het in een cafe in Groningen zijn. 
Ik lees de autobiografie van Miles Davis, het is erg veel drugs. Je krijgt bijna zin in een naald vol heroïne. Al is hij er verder niet heel enthousiast over. Meer dan het zijn leven toch wel helemaal beheerst zo begin jaren 50 en dat het wat minder gezellig is. 

Museum Larco

 Gisteren naar Museum Larco geweest. Voor de liefhebbers, dat zijn er ongetwijfeld velen ligt het in Pueblo Libre. Dat soort dingen weet iedereen hier, ik dan weer iets minder ken een paar wijken maar lang niet heel Lima. Ik blijf zo ver van het echte leven van Peru verwijderd. Dat is eigenlijk zeker het geval in Museum Larco. Het is opgericht of uitgevonden door meneer Larco. Die volgens het museum de hele pre-Colombiaanse cultuur van Peru in kaart heeft gebracht. Ze begonnen met een aantal onderschriften, van en hier heeft meneer Larco deze opgraving gedaan en die cultuur ontdekt. Nou was hij geloof ik vanaf 1910 ofzo actief dus viel er ook nog veel te ontdekken. Maar het is goed gesorteerd in de pre-Columbiaanse vazen. Veel verschillende culturen zijn er top stukken te ontdekken. Ik had Herbert maar weer ingehuurd om me te brengen. Ik wilde eigenlijk naar het Nationale museum maar die zijn dicht voor renovatie werkzaamheden. Er was wellicht een tijd dat je daar als hollander over kon klagen. Maar in Nederland duurt zelfs de verbouwing van het kleinste museum 10 jaar. Dus daar kunnen we in het buitenland niet meer over klagen. Het scheelt tijd, en ik geloof dat het wel snel weer opengaat. 
Maar ik heb dus tal van vazen bewonderd. Soms met mannetjes die met een stuk met een ijzeren ster elkaar de hersenen inslaan. Soms krijg je een gids mee die dan gaat vertellen dat het allemaal zulke vredelievende burgers waren. Tja en elkaar dan met zulk soort stokken de hersenen inslaan. Maar er zijn ook die een pinda, of een vrucht voorstellen. Ze hebben er geloof ik 200.000 een flinke hoop. Maar ze laten ook zien dat ze met mallen gemaakt werden. Dus misschien zijn er van dezelfde mal ook wel een groot aantal gemaakt. Ik mocht er weer lopen met dubbele mondkap op. Het leidt toch een beetje af van al het mooie op aarde. Ik dacht dat ik met Lewis zou gaan, maar ja die kon niet. Ik dacht omdat het een particulier museum is dat een tientje vraagt ik laat Herbert maar zijn uber ding doen en ga alleen naar binnen. Kan ik die jongen beter een lunch aanbieden. Dat werd Chifa en daar was hij blij mee. Ik ontdekte verder dat ik bijna door mijn lenzenvloeistof heen was. Ik in tranen, die flesjes daarmee gevuld. Nee bleek dat wat ik dacht dat reinigingsvloeistof was eigenlijk ook gebruikt kan worden voor inzetten. Ok nou voorlopig hoef ik daar nog niet heel erg over na te denken. 

Alweer PS 

Reizen

 Misschien weet niet iedereen het maar ik ben geen fan van reizen. Dat gehang, dat gewacht slenteren van wachtpunt naar wachtpunt het is allemaal onderdeel van het reizen. Ik vind het nog wel fijn als ik in een trein zit en kan denken ik ben de enige die weet dat ik hier ben. Ik heb alles wat ik nodig heb boven mijn hoofd en het leven is overzichtelijk. Maar in een vliegtuig heb ik die kick in ieder geval een stuk minder. Nu was ik decadent met de businessclass gegaan. Nee het is nog niet van de inkomsten van het boek. Maar ik dacht zo lang niet op reis dan verdien ik wel het beste. Ik heb natuurlijk geen auto, dus eh als ik denk wat die in een jaar tijd kost zonder dat je er nog fun van hebt. Maar ik geloof dat iedereen en alles corona aangrijpt om er net weer een stukje glans van af te halen. Dus geen aperitief meer. Dus geen gin-tonic. Waar moet het heen met de beschaving. Er was dan wel weer de mogelijkheid om online te gaan en een paar berichten te sturen. Het is natuurlijk vreselijk geklaag want het is echte luxe die businessclass en ik ben nu eigenaar van het een KLM huisje dat eigendom is van mijn beste vrienden, namelijk Huis ten Bos. Nou Herbert stond netjes op mij te wachten met zijn uber service. Bracht mij naar de hut en hielp me nog even om de eigenaar te bellen. Onhandig als je geen simkaart hebt. Maar ja ik kan er dus een beetje omheen werken. Ze hadden vergeten in de advertentie te zetten dat het een hele enge trap heeft en ik ook nog maar even moet zien hoe ik straks weer hier uit kom met koffer en al. Ik denk twee keer lopen. Eerst koffer ofzo en daarna de rugzak. Het is een trap als in de NamKhee op de Geldersekade. Maar daar hoef je er alleen maar op als je naar het toilet wil en neem ik vaak geen hutkoffer mee. Maar verder is het een schattig klein appartementje. Met een balkon, of pattio net hoe je het zou willen noemen. Het is hier heel rustig terwijl ik toch overal dichtbij zit. De keuken is natuurlijk minimaal maar dat is geloof ik ook vaker zo. 

Gisteren de eerste echte dag hier op stap geweest, overdag hoor met Hugo en Lewis. Beide ken ik al best lang. Peruaans gegeten en daarna met Lewis op stap gegaan om de mogelijkheden te verkennen om een ticket om te boeken. Nou mensen de tijden veranderen. De kantoren zijn allemaal zo ongeveer verdwenen van Pardo. Dus daar kon ik niet even snel naar binnenlopen. Ik had in de ochtend al naar een kantoor gezocht maar dat niet gevonden. Later zag ik op het internet dat het zo'n leuke plek was om les te krijgen. Oh nou eh dus was het waarschijnlijk een opleidingsinstituut. Weer lekker suf van mij. We moesten met een taxi ergens naar toe, en daarna naar een tweede mogelijkheid. Daar was inderdaad een kantoor maar een juffrouw die niet veel meer kon doen dan een bonnetje geven van het callcenter. Daar heeft de arme Lewis vervolgens een uur mee aan de lijn gezeten. Gevolg ik kan het ticket niet omboeken. Maar alleen in de tijd verplaatsen. Nou dat heb ik  maar gedaan. Ik ga naar Ayacucho, ik beloof plechtig dat ik niet alleen de bergen in ga. Dat ik geen stoute dingen in dorpjes ga doen en dat ik vooral in het stadje zelf zal blijven. Ik ga een paar keer daar waarschijnlijk een georganiseerde toer maken, maar dat is het dan ook wel ongeveer. Later heb ik nog Miqueas gezien en daar biertjes gedronken. Het eerste terwijl we naar de zonsondergang keken. Dat klinkt dan toch wel romantisch. Hij was jehova getuige. Daar is weinig aan. Je viert nauwelijks een feest en je mag niets. Toen hij vertelde dat hij homo was, nou ja dat is hier al een niet altijd goed plan. Bij jehova is dat natuurlijk nooit een goed plan, dus dat is een soort kwadraat overall stress. Maar gaat goed met hem en hij vond de video waarin ik pisco sour maak grappig. Misschien gaat hij me koppelen aan zijn broer om video's te maken. Waarin dan kan worden ingegaan op de kunst van koken etc. 

Vandaag naar museum Larco. Daar hebben ze 100.000 den vazen. Het is een particulier museum maar het staatsmuseum is aan het verbouwen. Renoveren. Nou dat is hier zonder dat je de situatie kent altijd nodig.