Gisteren niet zo veel bijzonders gedaan naar Baranco gewandeld, daar koffie gedronken en weer terug met een taxi. In het begin van de avond met twee oude bekenden een biertje gedronken. Ik heb nog steeds last van het tijdsverschil. Het is al flink heet voor vandaag en het is nog maar 9.30 ik vraag me af of ik vandaag wat ga doen en zo ja wat. Misschien moet ik maar eens met de taxi naar het oude deel van Lima gaan. Ik kan er wel een uber avontuur aan wijden, maar ik denk dat ik hier op de stoep geen internet heb. Dus misschien nog ergens een kop koffie drinken en dan kijken hoe het gaat. Gisteren ook even naar de toeristen markt gewandeld. Dat is natuurlijk net als veel middenstand een trieste bedoening. Als je er heen loopt staat de helft van de winkels leeg, en er lopen natuurlijk nauwelijks klanten voor. Ik wilde eens kijken of de stand met imitatie vazen nog steeds van de partij is en of ze een aardig katachtig dingetje in de aanbieding zouden hebben. Beide zijn het geval. Maar ik heb niks gekocht leek mij een slecht plan om daar half Peru mee door te hobbelen. Verder is veel van mijn energie gisteren opgegaan aan het vinden van een PCR test. Die heb je nodig voor een interne vlucht. Ik dacht ik loop er heen zeg, hoi ik ben Jacques kan ik een date krijgen. Is goed schatje morgen ben je de eerste. Maar zo bleek het allemaal niet te werken. Ik moest online. Daar strandde ik natuurlijk in allerlei formulieren toestanden en bleek geloof ik dat alles al vol zat. Nou moet ik voor naar de luchthaven maar ja dat betekend wel dat ik een test heb en dat Herbert er weer een leuke opdracht aan heeft. Het zijn me allemaal wel toestanden. Die vlucht omboeken en dit het kost me hoop energie. Maar ja ik ben dan ook superstress bestendig.
Met al die mondkapjes op hier, twee als je een soort van winkelcentrum ingaat 1 als je op straat loopt maakt het leven toch iets minder aantrekkelijk. Maar voordeel is natuurlijk wel dat alles open is en ik dus overal wel naar binnen kan. Ik heb de persconferentie niet gekeken of teruggekeken. Ik denk dat er wel het gebruikelijke gemekker zal zijn dat het allemaal onduidelijk is. Verder zag ik op NOS een rebelse dame uit Groningen. Ah zo mooi, als de revolutie dan begint zou het in een cafe in Groningen zijn.
Ik lees de autobiografie van Miles Davis, het is erg veel drugs. Je krijgt bijna zin in een naald vol heroïne. Al is hij er verder niet heel enthousiast over. Meer dan het zijn leven toch wel helemaal beheerst zo begin jaren 50 en dat het wat minder gezellig is.
Heerlijk dat je kunt gaan en staan waar je wilt, daar wil je wel een of twee mondkapjes voor op toch? En gelukkig heb je geen bril, dus je zit niet in de mist. Hier blijft het weer somberen, dus tel je zegeningen!
BeantwoordenVerwijderen