Laatste dag in Lima

Het zit er weer op. Ik heb gisteren nog een club vrienden gezien. Carlos Manuel, die zijn vriendje bij zich had, daarna Alfredo, die was zijn ID vergeten, om vervolgens zijn bluetooth te vergeten. Toen ingechecked, en mezelf getracteerd op een upgrade naar businessclass. Ik hoop dat ik het niets vind anders wordt het natuurlijk een dure grap. Maar ik dacht ik heb in Peru zelf weinig gevlogen, en ik heb niet zoals Maggy the Cats negen levens. Dus waarom niet, de liefhebber kan eens vragen hoe duur het was. Daarna gewacht op David, die een probleem had met zijn werk en inplaats vanom 6 uur om 9 uur kwam. Gelukkig heb ik niet al de tijd voor Ripley doorgebracht. Cesar kwam nog langs en tenslotte ben ik met David naar het feestje van Walter gegaan.
Ik heb onderwijl bijna al mijn gekochte presentjes uitgedeeld. Sommige dingen zijn bij iemand anders beland, maar anders liep ik er nu nog steeds mee rond en om het nou terug te slepen naar Amsterdam dat gaat te ver. Ik heb alleen de make-up voor Sammy niet overhandigd. Dat kan ik natuurlijk ook niet aan één van die andere jongens geven. Ik ga het meisje van het hotel er blij meemaken. En ach misschien is het maar beter ook dat ik Sammy niet te veel slijm voor je het weet zit je vriendjes af te pikken en dat verwijt wil ik niet een tweede keer krijgen.
Ik heb daarvoor in de plaats weer wat spul van hier ingeladen. Waaronder het fraaie beeld van Sebastiaan, dat hoop ik heel uit de verpakking komt. Ik vond met name mijn tripje naar Huancayo leuk. Niet dat het nou de navel is van de wereld. Maar zo hoog in de Andes midden in de niksigheid het had zeker iets. Alleen jammer dat er helemaal geen avondprogramma was geregeld. Maar een goede ervaring. De bus daarheen gaat over een pas van wel 5000 meter, maar als je het niet hoeft te lopen dan valt het mee.
Van de boekjes die ik gelezen heb waren die van Gordon goed voor het oefenen van eindeloze sexscenes, die niet heel erg boeiend hoeven te zijn. Het boekje over de Incatrail was leuk en het boek dat ik nu lees Felice Picano is ook wel aardig.
Heb niet alles uitgelezen. Onderwijl heb ik Gert Jan gegoogeld. Had ik natuurlijk ook meteen kunnen doen. Het is een vormgever, bekend van logo's van alle homokroegen, April, Exit, Havanna. Een biografie van hem kan men lezen in de geschiedenis van de reguliersdwars. De beste man is nu tuinboeken aan het schrijven. Ook dat moet gebeuren.
Vandaag ga ik nog maar een laatste keer door Miraflores scharrelen. Het is altijd een beetje een sloom gevoel als je geen kamer hebt. Maar Humberto staat achter de receptie. Die trouwens nu een braziliaanse vriend heeft. Gisteren bij Walter op het feest was de gemiddelde leeftijd hoger dan in een disco. Eén jongen woont in Barcelona, en een ander was per ongeluk een paar dagen in Amsterdam geweest en had het erg leuk gevonden. Dat is toch altijd leuk om te horen. Verder was het nog nieuws dat er in Amsterdam een museum was geopend over prostitutie. Al kreeg men er.geen beeld bij door.
 

Terug in Lima

Tja wat kunnen je zeggen over een bustocht door Peru. Ik geloof dat het niet zoveel uitmaakt, het duurt in ieder geval altijd lang. Van Huancayo naar Lima 7 uur. Al die tijd rolt het landschap voorbij. Eerst was het regenachtige Andes met voortdurende mooie doorkijkjes. Ik heb regelmatig de ipad voor het venster gehouden voor een foto. Toen de laatste anderhalf uur door Lima. Die 9 miljoen mensen moeten ergens wonen en zo met de bus de stad uit kom je er een beetje achter. Het is niet als in Hong Kong waar je vinex wijken van wolkenkrabbers hebt, nee iedereen maakt zijn eigen hutje en bouwt dat later met stenen tot iets, als er weer eens geld is plak je er stenen tegen aan of je maakt er een verdieping bij. Op diverse plekken heb je totaal ontoegankelijke bulten zand, daar mogen dan de minst gefortuneerden hun kampen opslaan, of 30 of 40 km buiten de stad. Ik las over Djakarta dat men een armen wijk ver van de stad bouwden en daarmee meteen een verkeersprobleem creeren. Want iedereen moet dan minstens een uur als een sardientje in een bus zitten. Je blijft je hier natuurlijk verbazen over alles wat rijdt. Onderweg zag ik een bus waar de band kaduuk van was gegaan. MMM iedereen stond er een beetje omheen. Soms hebben die goedkope busmaatschappijen maar één bus. Ik zat gelukkig vrij luxe en onze bus reed gewoon zonder gedoe naar Lima. Ik zag nog wel ergens een hele club van die huisjes staan die men langs de kant van de weg plaatst op het moment dat er een ongeval is geweest. Ik dacht nou hier is dan zeker een hele bus naar beneden gestort. Gelukkig reden wij gewoon door.
Terug in Lima had ik allerlei dates, die wel en niet kwamen opdagen, volgens het gebruikelijk recept. Ik zag vooral meneer Edison, waarbij ik lang geleden op zijn trouw ceremonie was, hij is natuurlijk al jaren lang weer gescheiden. Het was geen echt huwelijk maar eh nou ze gaven elkaar toch iets van eeuwige trouw ofzo, maar ja dat duurde dus toch ook weer niet alle kerstdagen.
Tenslotte met hem naar Sagretario geweest. Ik vind het leuker dan Down town, maar dat had ik waarschijnlijk al gemeld. Vandaag wil Edison naar het strand, maar het zal mij benieuwen of hij vroeg uit de veren is. Hij zei dat hij hier om 10 uur zijn, oh dat wordt 6 uur s avonds. Dan was er ook nog Roberto die wilde mij ook zien, heel graag zelfs, zo graag dat hij ook niet kwam opdagen. Tja, eh en maar bozig doen omdat ik geen tijd heb. Ik was naar Barranco gegaan om te kijken of Mario misschien een boek heeft over de Vargas broertjes maar helaas. Daarna op Sebastiaan jacht in het centrum. Een hele mooie gevonden hoop dat hij heel overkomt. Ik ga mijn best doen.

Gert jan Deunk

Ergens in septtember ofzo ging ik naar de kringloopwinkel op de postjeskade. Met enige regelmaat trek ik er wat tweedehandsboekjes. Weg die ik achterlaat op vakantie. Bij het bezoek in september was er een enorme collectie homosexueel spul. Veel pockets maar ook catalogie van exposities. Natuurlijk werd ik hebberig voor 50 cent per boekje. De catalogie waren ondermeer de expositie van Maplethorn 1986 uit bologna en die van twee jaar later in het stedelijk. Ik weet beide exposities nog. Met ondermeer de nakende Patty Smith aan de vverwarmingsbuis.  Daarnaast nog een hele catalogus gewijd aan Sebastiaan. Ik dacht toen vab stel dat ik zou gaan hemelen dan was waarschijnlijk mijn boecllectie daar ook beland. Nou moet ik wel zeggen dat gert jan waarschijnlijk iets ouder is. Ik had in 1986 geen geld voor een catalogis. In de boekjes stat de naam van get jan af en toe. In een boek zit een verwaald kaartje uit indnsie. Van iemand met een slecht handschrift. Mijn Gert Jan woont dan op de Heerengracht samen met zijn vriend. Tja wat is gebeurt met Gert Jan waarschijnlijk heeft hij het papierloze tijdperk ondekt nu ik nog.
Onderewijl zit ik in de bus.  Ok...........................

Arwaturo en meer oude stenen.

Gisteren zag ik in het museum bij Warivilca dat er ergens nog een mooie Wari muur zou moeten staan. Dat het Wari is bedenk ik erbij maar het zou kunnen. Toen ik gisteren met nieuwe sokken en schone was door de stad slenterde kwam ik bij een bureautje dat tours organiseert en die hadden een archeologische tour. Langs die site, die dan trouwens Arawaturo heet. Voor de liefhebbers ligt het bij Chupaca. Helaas bleek de tour niet te gaan. Ik kon wel mee om op de sneeuw te gaan staan en nog zo wat van die dingen. Maar daar loop ik dan weer niet warm voor. toen ik zei dat ik alleen maar naar die ene site wilde zei die mevrouw dat je er ook prima heen kon met een bus, of voor het wat luiere volk met een taxi. Dat heb ik dus vanmorgen maar gedaan. De taxi was heen wel 6 euro en terug zelfs iets meer. Maar ik kreeg daar wel een tocht voor. Met een chauffeur met ongekende neusharen. Dat moet ik nog wel even opmerken. Nadat we een paar keer de weg gevraagd hadden, dat moest soms in quetcua. eh fout geschreven. Werd ik bij een stenen trap afgezet. Een paar boeren in de omgeving die iets met mais, bonen of aardappelen deden verder geen mens te bekennen. Nou is het een soort natuurlijke reflex als je bij een trap staat om dan toch maar naar boven te klimmen dat heb ik ook maar gedaan. Het was een flink eind. Maar tenslotte zag ik een bordje dat ik op iets van 3455 meter zat. Ik verwachtte eigenlijk wel aan de hemelpoort te staan maar helaas. Toen ik eindelijk boven was, en ook nog een paar keer flink moest zuchten omdat het toch ijle lucht is, was het wel erg mooi. Er was inderdaad een soort muur met grote uitkijk gaten er in. Je kon de hele vallei in de gaten houden. Ik vond het een erg mooi bouwwerk. Ik weet natuurlijk niet wat er nog van over is, maar dit was een stuk van een paar honderd meter lang. Steeds een stuk muur en dan een doorkijk gat, of passage. In het begin was het vooral muur, maar later werden het bijna vierkante kamertjes, of huisjes. Dus misschien mochten daar de Wari krijgers een genoeglijke avond doorbrengen met cocabladeren kauwen en een lekker maisbiertje. Terwijl ze een beetje met elkaar flirten, want waarschijnlijk kreeg je de Wari dames niet zomaar de heuvel op.
Er was verder niemand geen bewaker en geen toerist. Maar deze mooie site staat helaas ook niet heel duidelijk in de Rough guide. Toen ik ze een keer een mail stuurde zeiden ze dat het onmogelijk was om actueel te zijn, nou deze site is er al bijna 1000 jaar. Dat schat ik tenminste zo in. Dit was ook weer een stukje waar Debb en Sebas zich prima vermaakt zouden hebben. Het is hier groener dan in Ayacucho. Ik denk zelf dat het net als bij Cajamarca komt omdat de warme lucht van de oceaan hier omhoog gaat en daardoor afkoelt en de regen laat vallen. Het is hier nu rond zessen en het wordt donker, ik denk dat er zo wel weer een bui gaat vallen. Maar ik zit met een biertje op de veranda van het hotel. Dat klinkt toch best plesant.
Na al deze ervaringen jeuken mijn handen voor "Tot op de bodem"
's Middags nog naar het museum geslenterd, eerst met een taxi die me oplichte voor een euro extra. Maar het bleek ook prima te lopen. Ik wis alleen niet zeg maar waarde nieuwe prinsengracht was, of dat een verlengde is van de normale. Ja dat bleek te kloppen over een wild kolkende Amstel lag het vervolg deel van de Areguipa. Bij de woest kolkende rivier heb ik voor deze vakantie de meest mislukte foto gemaakt. Er werd iets met rode kleurstof in de rivier geloosd. Ik heb daar een zwartwit foto van gemaakt. Oh en nog even over de MAC waarde. Als je natuurlijk hier een willekeurige wandeling maakt zit je er bijna altijd overheen. Komt nog bij dat ze denken dat benzine o.i.d. goed is tegen muskieten ofzo. Waardoor ze in Iquitos de homo bar onder de benzine dampen zetten, en ik gisteren in het busje terug ook blij verheugd zag dat er net met benzine ofzo gesprenkeld was. Zo werd ik in ieder geval niet bedwelmd door de dampen uit het verkeer. Het museum had een enorme collectie opgezette beesten, ik ben daar natuurlijk niet zo goed in maar ik zag slangen, pelikaan, apen, een alligator, luiaards, veel verschillende uilen, andere eng uitziende roofvogels, een enorme collectie kevers, heb ik nog minder mee, opgezette vogelspinnen en nog zo wat beesten. Mooi voor de liefhebber. Er was een aanzienlijke collectie mineralen, daar kon ik weinig fraais aan ontdekken ook omdat de meneer het licht nog moet aandoen.
Daarna waren er de gebruikelijke vazen, waarbij het in dit museum helemaal zonder toelichting moest, ik mocht ook al geen fotos maken. Ze hadden er wat aardige nasca vazen. Een aantal wari vazen en nog een paar Inca bier bekers. Maar daar had ik al veel van gezien in het bierpullen museum van Areguipa. Het wordt een bleur. Ik vond een paar dingen mooi. Ze hadden een 15 cm groot schaaltje van koper of zilver. Daar was een Inca of Nasca nou ja een van die typen bezig een andere op te offeren. Die lag in het midden en er stonden nog twee naar te kijken. Mooi omdat het nou ja een duidelijke voorstelling is, en klein en van metaal. Verder hadden ze een paar staven, alla die van Sinterklaas waarmee vast de Inca of wie ook op feestdagen een extra rondje meemaakte. Verder was er een moche vaas van een man met een enorme wegtrekker. Al was het leuk geweest als er iets van informatie was geweest. Maar dat is voor mij sinds brussel 1900 de tragedie. Een vaas is steeds vaas al is er niemand.
Ik zit hier in een Posada, santa Maria. Je kan ze vinden, dat heb ik ook gedaan bij booking.com. Ik ben tegen globalisering, maar ja veel dingen zijn toch handig. Het heeft een 1900 gevel en ligt aan de meubelboulevard. Bij de buren kun je banken kopen waar zelfs een turks of marokaans gezin schele hoofdpijn van zou krijgen. Inclusief corpulerende zwanen voor op de salon tafel. Oh woonde ik hier maar trok ik al die winkels leeg. Het is een voorhuis met daarachter een tuintje en mijn kamer zit in een soort achtergebouw. Ik geloof dat er nog meer kamers achter zijn. Maar dat weet ik niet. Ik vind die veranda waar ik nu zit wel lekker. Het is toch wel prettig om niet altijd op de hotelkamer te zitten. Ik weet het maar ik vind een hotel leuk.  Ik vind het hier wel leuk al weet ik niet zo goed wat het avond programma kan zijn. Er schijnt hier een homo disco te zijn. Na een halve kip (tussen de 2 en2,50) en een bier zou dat de avond besteding kunnen zijn. Maar ja het is nog lang geen weekend dus die disco is zeker niet open. Bij de buren was het gisteren wel bal, daar klonk luiden peruaanse beat muziek en druk gepraat. Onderwijl is er sax les.

Veel Sebas en Debby hier

In het dorpje Huari is een Wari tempel, dat is vanaf hier 6 km met een taxi, of een bus maar dat vergt uitzoekwerk. Met de taxi dus. Ik werd op een pleintje afgezet en er was een soort van poort me daarachter de ingang naar de tempel. Er leek niemand te zijn dus ik ben maar doorgekuierd. Het was afgesloten, de muren van het ding waren iets van 4 meter hoog en dubbel, met een soort dakje er op gemetseld. Ik liep er maar verder omheen. Toen ik er ongeveer half om heen was zag ik dat je met wat geklauter over de muur zou kunnen kijken. Ik ben natuurlijk geen held met hoogtes, maar besloot toch die kant op te klauteren. Ik keek in de dubbele muur, die ongeveer een meter uitelkaar stonden. Ik was er moederziel alleen. Heb een tijdje van het uitzicht genoten, en me afgevraagd of Maria hier verder op een huisje zou hebben. Nou is op zich de streek hier nog redelijk bewoont, maar die tempel lag daar wel alleen te zijn. Hij is trouwens na de wari gebruikt door een local clubje en daarna is hij ook nog Inca geweest. Terug toen in het museum bezocht, wat wel een euro kostte bleek dat ze je vanaf daar meenamen naar de tempel. Het is vanbinnen een groot vierkant. Volgens mij hebben ze er éé'n dame gevonden, die was tenminste in het museum. Maar ja verder weten ze er vaak niet veel van. Er lopen onder de tempel verschillende waterstromen. Het deed me zelfs een beetje denken aan Nasca met de diep onder de grond verborgen stroompjes. Bij een stroompje had ik op de heen weg een meneer allemaal flesjes zien vullen. Volgens de gids kon je er vanalles mee doen, wassen, drinken, spinazie in koken. Ik geloof haar op haar ogen.
Toen ik de eerste keer de site afliep keek ik naar een winkeltje, daarvoor zaten twee indianen die om een praatje verlegen waren. Ik weet nu dat hij Paulino heet en zij iets van Esperanza. Ik heb water bij ze gekocht. Het museum was niet veel. Maar daarvoor zat een plaatselijke archeoloog potscherven af te stoffen.
Vooral toen ik in de tempel stond en er stiekum aan het op klauteren was dacht ik erg aan Debb en Seb. Dit was het gevoel dat ze hadden toen ze op zoek waren naar sporen om hun zaak op te lossen. en dat zo in de Andes, in die ijle lucht op 3000 meter hoogte. Erg mooi. Verder was er nog een kerk.

Maggie the cat

Ik ben in Huancayo. Tja wat een mens daar moet. Ik kreeg ineens A cat on a hot tin roof gevoel. Al klopt het niet helemaal want het komt met bakken naar beneden en ik durf niet eens niet de 5 meter van de receptie naar mijn kamer te lopen door de verder leuke patio. Maar er zijn hier wel veel zinken daken. Ik ben net aangekomen en afgezien van een kop cocathee heb ik nog niet veel meegemaakt. Gisteren was het rustig. Ik moest een beetje bijkomen was naar de pyramide in Miraflores gekuierd. Daar krijg je een toured guide. Ik geloof dat ik herhaling val. Nou het was een stuk of 6 uur hier met de bus naar toe. Ging allemaal super relaxed. Al had ik ook in de bus ruzie met internet. Nou die regen gaat maar door. Straks moet ik aan de juffrouw nog vragen of zei misschien mijn vuile was wil behandelen. Wordt ook meteen kouder maar daar had ik al een beetje op gerekend.
De was ben ik inmiddels kwijt. Het regende s avonds best regelmatig. Zo regelmatig dat ik er genoeg van kreeg en met een fles wijn op mijn kamer gaan zitten. Ze doen in het hotel niet aan ontbijt maar wel zeer regelmatig bieden ze thee aan. Er liep net inderdaad een kat op het zinken dak. Nu Gp boos op mij is kan ik hem geen boekjes meer geven. Dat is jammer voor hem.
Ik heb gisteren het stadje verkent. Het is ver van huis. Alle dames lopen met een Inca muts op en ze zijn klein. Verder is het hier kouder, maar het is wel op 3200 meter hoogte. Tjeempie, de lucht is hier ook ijler. Zal ook wel geen ozon laag hier zijn.
Nou ik ga een taxi zoeken voor de excursie

Zondag

Dat is natuurlijk de dag na zaterdag. Bij zaterdag in Lima hoort natuurlijk voor mij uitgaan. Dat was in Sagretario. Met meneer Jorge die eigenlijk bij Iquitos hoort en Luis. GP was boos weggegaan. Ik had mij geergerd aan de tv show waar hij graag naar kijkt, een soort spel zonder grenzen, voor mooie mensen in hun strandkleding, met een paar flauwe dikkers en dragqueen achtige typen, met veel kinderachtige spellentjes, een kaartenhuis bouwen door stoere mannen, etc. Het gaat maar door en hij kijkt er graag naar. Maar het is natuurlijk niet een plek om veel te leren over de geschiedenis van al hier. Ineens was hij weg.
Daarvoor had ik een bezoek gebracht aan het museum de la nacion. Maar dat heeft zijn beste tijd wel gehad. De naam is ook van de enorme gevel getrokken. Het is nu het ministerie voor cultuur. Dus ik denk dat ik daar niet meer heen hoef. De expositie over het lichtend pad is er nog steeds. Dat zijn allemaal fotos van bloederige toestanden, niet echt gezellig.  Verder was er een special over een vreselijk decadente barokke kerk ergens in nowhere country, met fotos van de lokale dorpse feestelijke heden.
Daarna tenslotte naar Sagretario, de jongens kochten ook bier. Ik dacht dat ik een toeval kreeg, ik heb nog wel eens meegemaakt dat iemand iets koopt, maar dat we met zijn drieen zijn en er om de beurt een bier gekocht wordt, ik had het nog niet meegemaakt. GP kocht bijvoorbeeld gisteren een flesje drinken, maar dan alleen voor zichzelf.
Vandaag ga ik niet met een taxi of een busje en blijf ik de hele tijd in Miraflores, heb net de tempel bezocht. Kreeg een opmerking van een dame uit Seatle over mijn tatoo. Tja nou zijn had zelf sokken aan die waarschijnlijk in Seatle in de mode zijn. Ach ze was wel aardig. Ik heb haar uitgelegd dat het hoofd is van de Apollo van Belvedere, die wel mooi in het Vaticaan museum is. Zodat het ook nog een beetje een stichtelijk element heeft.