Dus inderdaad geen huis maar wel meer ervaring met excel :)

 Nee er komt voorlopig geen huis voor mij in Salerno. Beter om een huis te huren, of in de airbnb, casa vacanza te blijven. Om de verantwoordelijkheid te dragen voor een vochtig of klein huis ergens in Salerno dat is het niet. Jammer, jammer, ik had het gevoel dat met name Monica van de makelaar goed meedacht. Over anderen heb ik mijn twijfels. Daarbij kreeg ik toch een beetje het gevoel, zeur niet en koop het gewoon. Maar ja het is geen paar sokken waar je als ze niet zitten makkelijk afscheid van kan nemen. Ik had ook andere beelden over de samenwerking met de makelaar vanuit Nederland. Ik stelde een lijst op van twintig appartement, de eerste keer nog een keer aangevuld met nog een stuk of 10 extra. Ik hield daarbij ook rekening mee dat bijvoorbeeld grote kantoren samen wilden werken dat schijnt ergens provisie te schelen. Dus op basis van die vijftig appartement zou ongeveer de helft of een derde wel tot een afspraak leiden. Nou dat was de vorige keer op het punt van vertrek 3, en nu 4. Maar daarbij moet worden aangetekend dat er één hetzelfde was. Van de laatste vier hebben we er twee niet gezien omdat de afspraak werd verzet naar een moment dat ik aangegeven had niet te kunnen en bij de eerste was de verhuurder ziek. Dus hebben we de eerste keer uiteindelijk 3 hutten via de Nederlandse samenwerking gezien en de deze keer 2. Waarbij er dus 1 hetzelfde was. Ik had ernstig andere beelden over de samenwerking. Ik dacht dus dat ik tegen deze tijd minstens een stuk of 15 verschillende appartementen had gezien. Ook het advies om op grote kantoren te zoeken was een slimme tip, want al snel bleek dat die samenwerking weigeren. Dus dat was vooral een goede ervaring om mijn excel skills een beetje op te voeren. Ik moet dus zeggen dat de samenwerking voor mij met die makelaar in Nederland vooral was om mijn excel skills te verbeteren. Waarschijnlijk een vrij dure cursus. 

Maar ja ondertussen hebben we het vreselijk leuk en gezellig gehad in Italie. Ik ga misschien wel tegen Y en I zeggen dat ik nog steeds een huis zoek zodat ik een excuus heb om nog een paar keer met hun op pad te gaan. Lekker door Napels en Salerno gebanjerd, veel gegeten. Gisteren de laatste pizza bij Pizza 22. Er stond bijna een tik-tok rij buiten. De trein van Salerno rijdt direct naar Montsanto dus dat is ook weer vreselijk handig. Jammer dat we hier vier trappen op en af moeten. Maar ook dat mag de pret niet drukken. 

Er was ook nog een laatste delizie en limoncello. Voor deze keer. 

Gejaagd door de huizen.

 Gisteren dan de Paaldanshut nog een keer bezichtigd, maar nee het wordt het niet. Goed om er heen te wandelen, want toen ontstond het beeld dat je prima door Carmine kunt wandelen, maar dat juist het stuk alto toch een brug te ver is. Het huis, dat voor een deel onder de grond ligt is waarschijnlijk een deel van het jaar vochtig, en hoewel het grappig is dat je in een soort van eigen bubbel zit is dat ook meteen weer een nadeel. 

De foto met de brommer is van de ingang. Daarna volgen er een paar foto's van binnen. Het blijkt heel gewoon te zijn om een huis met alle troep achter te laten. Deze komt dus met alle meubels er in. Maar ja daarna krijg je natuurlijk wel meteen allerlei vragen is dit mijn smaak. Word ik hier nou super gelukkig van. Maar het is natuurlijk wel weer makkelijk. Ik ging extra voelen op de plek bij de deur daar was best een vochtplek en die was ook groter dan op de foto's. Dat met dat het toch ver is, en je doordat je op de begane grond zit en je contact met buiten een tuin is maakt dat je weinig van Italie meekrijgt en maakt dus dat je denkt tja dan is het tenslotte toch veel geld. En je weet natuurlijk niet waar je in de toekomst nog mee te maken krijgt. Wel een plusje dat je geen duizend trappen op hoefde. 

Dan een hutje waar Yet mij op wees. Die wijst eigenlijk op bijna alle hutten. Het soort makelaar dat pas gelukkig is als jij iets gekocht hebt, waar je dan ook nog oprecht gelukkig mee bent. Geen half werk en geen halfbakken broodjes aan de man brengen. 

Na 4 trappen op bij de Via Canali de hut, met uitzicht, uitzicht maar dan weer geen buiten. Voor de liefhebber wel met air-co. De trappen je kon er veel over zeggen de makelaar maar ook de makelaar een jonge dame moest in de puf. Ik vond het ook niet echt luie trappen, en dus vier. Wat dan weer wel het geval was dat ze extra stijl waren. Maar de hut was dan wel in het centrum. Je kwam binnen in de keuken. Die was vrij langgerekt, daarna de badkamer en dan iets wat door een grote tv en een bankje aandeed als woonkamer en dan een trap naar boven waar een bed was. Het voordeel was dat het één ruimte was waardoor je niet voortdurend met de deuren hoefde te slaan. Maar ja mocht je ooit bezoek krijgen die moeten dan wellicht bij je in het vrije smalle bed. Het was wel de mooiste paarse keuken die ik ooit gezien heb. Maar ja al die trappen. Op de daling ging ik al bijna onderuit. De locatie en het uitzicht is super. Maar je kreeg een beetje het idee of het later aan het palazzo was geplakt, een soort extra dakrand. Met al die illegale bouwsels weet je ook nooit of iets door de welstand helemaal is goed gekeurd. 

Daarna dan nog hutje drie bekeken. We kunnen wel zeggen dat donderdag dan voor zover het hutten bekijken was zeer succesvol was. Als die andere 3 dagen ook zo mooi waren geweest, was ik nu tal van beelden rijker. Maar helaas. 

Hoe zal ik nu de laatste hut beschrijven. Tja het was wel een soort hut, het was 40m2 groot. Het was een soort aanzienlijke kamer, met daarvoor een keuken en aan de zijkant een badkamer. Keuken en badkamer zagen er redelijk uit maar die grote kamer, ja dat was een grote kamer. Onder een historische boog en eigenlijk te groot, daar stond een bed en twee uitklapbedbanken. Waardoor het beetje troeperig was. Het belangrijkste van de hut was een tuin. Een leuke tuin, met je eigen citroenboom dus heel leuk. Maar ja niet veel bijzonders. Het deed me een beetje denken aan de airbnb die ik ooit deelde in New York. Nu koffie zou eigenlijk nog meer moeten volgen. 

Conclusie stop maar dromen over een huis JACQUES 

Huizenjacht

 Dat is tenslotte het doel. We zijn gisteren in ieder geval langs een agencia gelopen. Ter geruststelling Boccia waar we ook al zaken mee doen want die hebben nog een hut in de aanbieding. Een plek die nu een airbnb is dus. Nou ja maar ja helaas zit het in de verhuur en is het niet op de Via Mercanti 28 en heeft het ook niet een bloemen behang. Het is niet de hut waar we nu zitten. Ik denk dat ik die voor 160 zou willen overnemen. Oh wat een geld, en verantwoordelijkheid. Zucht, maar ja gisteren had er een bezichtiging kunnen zijn van een appartement. Op de foto's ziet het er nog minder uit dan paaldansen. Het lijkt of het een stuk minder is dan de paaldans hut, met name omdat het buiten een soort plaatsje is tussen twee flats in gekneld. En kleiner en nog minder ramen. Ik denk eigenlijk op basis van de plaatjes dat ik daar niet gelukkig van zou worden. Dus ik heb gezegd dat we die date maar niet gaan doen. Ook voor een deel opluchting. Vandaag dan straks wederom op pad naar de paaldans hut. We gaan het meemaken. Ondertussen voelt de missie niet als super geslaagd. Waarom doe je er zelf niet meer aan. Ja ik heb die Nederlandse club ingehuurd, die maken afspraken. Op basis van de lijst van 20 die ik mag indienen. Maar ja dat leidt dus uiteindelijk tot anderhalve afspraak. Eigenlijk hebben we reeds 1 hut gezien, en dat is vandaag de laatste dag dat we gaan knallen. Met nog 1 hut te bekijken maakt het dus een totaal van 2 wat natuurlijk nou ja als je het vergelijkt met iets anders kopen, je niet de slogan kan zeggen de keuze is reuze. Misschien kun je het zeggen maar dan moet er nog iets volgen naar reuze zoals belabberd. Maar ja gisteren omdat de dag dan gevuld was met afspraken zijn we eerst koffie gaan drinken bij Ciro die zit toevallig hier onder. Die vertelde over zijn leven en zijn zes, ja zes honden. Gelukkig heten die hier cane, dus de boodschap kwam langzaam binnen. Daarna zijn we naar de botten van de Heilige Tecla gaan kijken. Die Griekse prinses die geen jammerlijke marteldood stierf. Want ze wist zich te redden van de brandstapel. Dit gebeurde allemaal vlak na Christus want ze was een volgeling van de apostel Paulus, en nog maagd bovendien. Tja als je dan niet heilig wordt dan weet ik het ook niet meer. Maar dat dus, we werden een bijna warm welkom geheten door de meneer die we al eerder in het museum hadden gezien. We kregen belangrijke delen van zijn leven te horen, hij had in Madrid gewoond. Dat was helemaal top. Maar Rome en Milaan dat was alleen maar chaos geweest in zijn leven. Dus was hij nu met zijn vriendin en kind gelukkig in Salerno. Of nou ja hij had een leven opgebouwd. Daarna buurten bij Makelaar. Vanuit Nederland mag dat niet, maar ja als je in een week lang twee afspraken hebt van 10 minuten dan zou je ook nog iets anders kunnen doen. Door wandelen naar Pastena bijvoorbeeld. Daar kregen we dan ook weer het levensverhaal van de dame te horen. Ze had hier en daar een instructie of boodschap op haar arm en zei had dan weer geen zes honden maar zes kinderen. Die eerste zou zeggen die honden zijn als mijn kinderen, ik weet niet wat die dame over haar kinderen zou zeggen. Waarschijnlijk dat zes honden beter zouden luisteren. Toen we een dolce wilde smeet ze de koffie die ze al voor ons had neergezet weg, want je moet eerst je dolce dan je koffie....De schat, al zag ze er uit of ze met haar dijen zes kinderen had gebaard. Maar de dag was nog jong, en nadat we een broodje hadden gegeten, 4 euro voor twee. En een beetje wijn voor zeg maar dutch courage gingen we onderweg naar Nocera. Want daar wachtte ons een excursie naar het Museum van Sarno. Dat aardig is, en voor de liefhebber met de metro uit Napels de bereiken is. Ze hebben daar allemaal dingen die moeder aarde heeft prijsgegeven. Wat zaken uit de Prehistorie, grieks een tussencultuur, wat van de etrusken en de Romeinen. Het verhaal is dat het rond de rivier Sarno altijd goed vertoeven is, de aarde is vruchtbaar, de vrouwen mooi en de druiven zijn er rijp. De tomaten heten zelfs San Marzano en zijn DOC wat wil de italiaan nog meer. We werden door Carmine opgepikt, zijn vrouw had na 32 jaar een pauze aangevraagd. Ik geloof ook dat er iets was gebeurt in het pauze filmpje. In ieder geval praten zijn kinderen niet meer tegen hem. Maar hij is onschuldig aan alles en duidelijk een slachtoffer van het leven. Hij was er door gaan roken, en omdat hij weinig kon of wilde koken overgeleverd aan de plaatselijke middenstand. Ondertussen was hij gaan werken als vuilnisman. Dan moet je om 3 uur op want ze vinden het hier beter om midden in de nacht de vuilnis op te halen. Laat ik maar denken dat hij vanwege alle ellende 's nachts niet kon slapen en dus dacht nou als ik toch wakker lig kan ik ook nog iets leuks doen voor de samenleving, zoals ons rond rijden. In het museum. Het was een mooi palazzo en dus die dingen uit de oude tijd. Grappig was een vitrine met van die voto beeldjes. Iets wat je meeneemt naar de godheid of heilig om iets gedaan te krijgen. Iets wat ze heden ten dage naar de heilige smijten. En een paar griekse graftombes met voorstellingen. Omdat het net vrouwendag is was er ook veel nadruk voor de graven van dames, die dus ook niet zomaar onder de grond werden gepropt maar ook een schat aan spullen meekregen. Wat een feest. En Carmine maakte ondertussen 100 foto's ik denk om daarna aan zijn collega's de vuilnismannen midden in de nacht te laten zien dat de Bella Hollandese was geweest. Maar het was allemaal nog niet voorbij want we gingen nog eten met Jenny, die had al 154 keer gebeld om zeker te weten dat de afspraak door ging. De marito en dochter waren er bij. Jenny een aardige rustige dame die lerares is, haar dochter die verlegen uit haar ogen kijkt, maar ondertussen en haar man die geoloog is. Ze waren in Amsterdam en Zaandam geweest er gaat natuurlijk niets boven dat hotel in Zaandam. Ik heb een beetje gepraat met het meisje, maar veel meer dan ja en nee kreeg ik er niet uit, dus dat werd hem niet. De pizza was met pesto uit Trappani, omdat ik dat altijd over de pasta gooi was ik er naar benieuwd. Ik heb heel bescheiden 1 wijn gedronken. Dat mocht ook wel na al die verhalen over de scheiding en geologie. Want het ging allemaal in het italiaans. Daarna met trein naar Salerno terug. 

Het plafond in de kerk, je denkt koepel, maar de schilder heeft het zo weten de schilderen dat het voelt als een koepel. Maar het is dus vlak. 

De air bnb die niet te koop staat fuck 

De beeldjes met allerlei aanroepingen

de trein terug naar Salerno. 

Gisteren vergeten op publiceren te drukken

 Dus vandaag twee blogs, gisteren, als in 12 maart hebben we daadwerkelijk een huis gezien. Voor de liefhebbers van de lijst, nummer 20. Maar voordat het zover was hebben we eindeloos door Salerno gewandeld. Op de markt geweest en daar sinaasappelen gekocht, en allerlei meuk bekeken. Daarna een beetje door Salerno gelopen. Met als belangrijkste doel zoveel mogelijk van de expositie van Letizia Battipaglia te zien. Ik kende ook haar naam vaag, maar zij was de maffia fotograaf in Palermo. Ze stond vaak vooraan als er weer iemand was neergeschoten. Ze wist er goede foto's van te maken. Hier en daar een andere foto, maar toch veel al rond het lief en vooral veel leed van de maffia. Als je er te lang naar kijkt is het toch vooral heel ongezellig. Weer iemand neergeschoten terwijl oom agent er nog een beetje naast la bella figura probeert te doen. Ze hangen her en der in Salerno. Dat is wel leuk bedacht en in één palazzo hangt feitelijk het meeste, daar mochten we dan entre betalen. Maar het was wel de moeite waard. En natuurlijk nog hier en daar kans gezien om een kerk binnen te lopen. 

Het huis dat we mochten bezichtigen https://www.idealista.it/nl/immobile/29129016/ was dicht bij de botanische tuin. Je moet eigenlijk bijna helemaal het historische centrum uitlopen. En het was op de eerste verdieping. Wat een beetje raar was want de derde verdieping lag op straatniveau. Daarna daalde je dus twee verdiepingen en kwam je in het huis. Er werd een verontschuldiging uitgesproken want het huis was verhuurd. In de keuken stonden een paar jongens van een soort Oost Europese arbeidsmigranten, vrienden van de BBB, noodzakelijk om de landbouw, de kassen, slachterijen en daar waar Nederland, en blijkbaar hier ook iets voor staat, uitstraling te koken. Dat maakte een blik op de keuken wel een beetje moeilijker. De badkamer was vrij klein en blijkens de foto een beetje vrolijk gemaakt met wat schimmel. Daarna waren er drie kamers, maar die waren open met elkaar verbonden, je moest dus via alle kamers om bij de laatste te komen. Deze bleken tijdelijk ingericht als slaapzaal voor de jongens, en er bleek ook nog een meisje achter een gordijn te zijn. De kamers waren afgeschermd met een gordijn, zodat er een soort van corridoor was. Maar het raam was steeds aan de zijde van de deuren. De deur gaten waren in verband met het feit dat het een historisch gebouw was niet te verplaatsen. Als je er afzonderlijke kamers van zou willen maken zou je een soort U gang moeten bouwen waardoor je achter langs die kamers je zou kunnen verplaatsen. Dat leek mij wel veel hoofdpijn te worden. Het feit dat er een stuk of 10 mensen dakloos zouden worden of er misschien wel een mening over zouden kunnen hebben was ook niet heel uitnodigend. De makelaar was aardig en op tijd. Maar door al die jongens en meisjes uit Oost Europa voelden wij geen warm onthaal. Dat was wel vreemd, want er waren er genoeg voor een onthaal. Helaas deze hut gaat het niet worden. Belangrijke reden is dat het zonder verbouwing niet geschikt is om er met meer mensen te verblijven, want dan moet je dus steeds door iets wat aanvoelt als een kamer klunen voor je bij het toilet bent, of met een drankje van de keuken naar de woonkamer. Als dat probleem gefixed zou zijn zou het best een leuke hut kunnen zijn, maar het was nu ook wel een beetje uitgewoond, en die types maakten het natuurlijk ook niet veel beter. 
Daarna een pizza gegeten en eerst nog meer door Salerno geslenterd..........

De huizenjacht........

 Het gaat wederom super goed. We werden wakker met het beeld dat we twee huizen zouden gaan zien. Eén in Salerno en de andere in Cava di Tirreni. Dat zijn de helft van de afspraken. De verwachtingen waren nog hoger gespannen dan de vorige keer, vier afspraken, de vorige keer drie. Het gaat steeds beter en beter. Eigenlijk hebben we nog een vijfde afspraak. Die is op zaterdag, nu hebben wij stom als we zijn, gezegd dat we niet beschikbaar zijn. We zijn hier tot vrijdag. Een afspraak op zaterdag is dan ook heel logisch. Onhandig om terug te vliegen terwijl er een afspraak is. Ja dan moet je ook maar niet ver van te voren plannen om een afspraak te maken. 
Dan de eerste afspraak, gisteren, nou die werd in de loop van de ochtend afgezegd. De loop van die ochtend dat we in de trein zaten om hier redelijk op tijd te zijn. Even een broodje eten, koffer neer zetten en op naar de afspraak. Gelukkig hadden we dan meer tijd voor de afspraak en tijd om door Cava te wandelen. Daar regende het pijpenstelen. Wat natuurlijk de beleving van de stad niet ten goede kwam. Bij alle lokale bars die open waren heb ik een dolce genomen. Dat maakt het leven toch zelfs in de regen nog een beetje dragelijk. Wij vol goede moed en natte schoenen om iets voor zessen bij de hut staan. Alles was door ons goed voorbereid. Afspraak nummer twee, de helft van de afspraken op 1 dag, wat een opwinding en dat allemaal in Cava di Tirreni. Ah daar was zelfs onze makelaar. Een charmante jongen met een beetje voor italianen vettige bril. Hij had zelfs de naam van een aardsengel; Gabriele. Ons geluk kon niet op, de dolces wel. Helaas bleek dan de huurder van het appartement ziek, waardoor we het niet konden zien. Maar ja omdat het toch de helft van de afspraken van deze week was hebben we er zeg maar van genoten. Wat een klote zooi, zeg. Ik zoek twintig appartementen bijelkaar op het internet. Ik betaal voor het maken van de afspraken en die worden afgezegd. Ik heb minder en minder fidusie in het hele gebeuren. De vorige keer op basis van 35 voorstellen van mij, 3 afspraken en nu 4, waarvan 2 afgezegd, en ok een vijfde als we in het vliegtuig zitten. Ik heb nu wel een mening over de samenwerking met die nederlandse makelaar, en dat is toch wel als je een weekje op vakantie wil en geen huizen wilt zien, ga met ze in zee. Je ziet de zee je kan mijmeren aan de boulevard en denken, oh ik kan blijven zitten. Want er gaat weer een afspraak niet door. Misschien maar beter ook want al die afspraken maken die niet doorgaan is ook nog een dure hobby. De foto met het gele dolce is de verslaglegging van het succesvolle deel van de expeditie naar Cava, een dolce, maar ja of ik daar nou al die makelaarskosten voor wil betalen. 

Zo is er straks geen geld voor nog een dolce. 

Carbonara

Groente eindelijk 

San Carlo en Vasari

 Vasari, wie kent hem niet. De grote schrijver van 'De levens van de grootste schilders, beeldhouwers en architecten'. Jammer ik denk bijna niemand, maar naast dat hij schilder was heeft hij levens van die types beschreven zo ergens in de 16e eeuw. Ik geloof dat hij met tal van goed bevriend was. Ergens zo in 1540 kreeg hij een uitnodiging om naar Napels te komen om een kapel te schilderen. Toevallig in de Sant Anna van Lombardije. Dat is er nog steeds, maar tegenwoordig verstopt in een Museum. Tja nou dan moeten we wel zeggen dat dat eigenlijk het enige is in het museum. Oh en nog een beelden groep alla Bologna die den haren uit het hoofd rukken bij het zien van Jezus, levensgroot. Grappig omdat je vanaf de voeten van Jezus het clubje bekijkt en Jezus in zijn hemelse voeten duidelijk spijkers heeft gehad. De artiest heeft ook aan alles gedacht. Ik denk dat het van diezelfde man uit Bologna is, maar ja zo goed weet ik dat ook weer niet. Nou het plafond van de kapel. Het waren een beetje fresco's waarvan ik dacht de beste man heeft best goed naar Michelangelo gekeken. Maar ja die vereerde hij geloof ik weer als een half of hele god, dus dat kan wel kloppen. Al was het plafond dan weer minder druk beschilderd dan het in de Sixtijnse kapel. Verder was het mooi, maar ik merkte geen vervoering. Ook niet bij de rest van het reis gezelschap. Het maakte onderdeel uit van een lange excursie door de winkelstraat, ja schoenen en winterjas, want die had ik nog niet. Dik ding maar het past nog in de koffer, dus ach. Al scheelt het misschien dat ik een paar lege flessen mee had die ik hier achterlaat. We zijn vanaf Monsanto naar de zee gewandeld en weer terug. Onderweg was er tijd voor winkelen, een dolce, een pizza en dus het museum. Een wel bestede middag. Bij het slaan van de avond moesten we in de Opera zijn, deze keer geen dag te laat, blunder, blunder blunder. Het zou een piano concert worden met Bach en Hayden. Maar de pianist was eh nou nergens te bekennen. Misschien was hij boos bij zijn moeder gebleven want op het toneel stond alleen iets van een klavecimbel en een paar stoelen. Het bleek inplaats van een pianoconcert een kamer orkest te zijn. 4 mannen die aan de strijkstok hingen en een heer met een fluit. De klavecimbel toetsen werden alleen in het eerste stuk beroerd, daarna ging ook deze meneer ik denk aan een strijkstok hangen. Maar de meneer op fluit deed erg zijn best. Het duurde een uur, dus dat vond ik ook wel mooi. Het was dus in het San Carlo theater. Dat is de de Opera en een klassiek opera gebouw. Callas heeft er ooit nog staan zingen. Maar ja die was ook in het concert gebouw. Maar hier in La Pirata van Bellini. Toen was ze nog een gezellige mollige Maria, in plaats van La Divina. Maar ja gisteren was ze er niet, en zelfs haar geest was er niet. Wel redelijk veel publiek in de zaal. Voor ons zaten dames helemaal strak van kapper, pakjes en alles mooi en fraai. Maar ja het was wel een beetje kinkerbuurt. Niet veel dames, ja die voor ons zaten op hoge hakken en de dames die plaatsen aanwezen, mensen zagen er netjes uit. Maar niemand was in gala. Misschien ook door het tijdstip, dat het een beetje een tussendoortje was. En dus met dat uurtje aan concert was het ook een tussendoortje. Het nam wel een beetje de plek in van het diner. Maar ja we hadden die pizza al achter de kiezen, dus verhongerd waren we niet. Er was nog plek voor een aperol en een dolce. Wat we hadden dat nog net uit de bakker kunnen scoren voor die dichtging. Daarna was de avond wel zo ongeveer afgelopen. Vandaag naar Salerno. Oh wel optimaal want we zitten zo ongeveer boven een metrostation, maar de lokale blijkt in 1 keer naar Salerno te gaan. Perfecto, ook omdat die koffer nu wel een beetje meer pesante is, die lege flessen wogen toch niet zo heel veel.............

Een lokale heilige, ik weet het ook niet......

Napule e

 Daar moeten jullie de klassiekers in muziek maar een over opslaan. Ik dacht te helpen met een link. Dat lukt niet meteen. Jammer. Maar ja in Napels dus. In Montesanno, voor de liefhebbers zo ongeveer als een plakje kaas in een tosti tussen de twee stations in die van de Metro en Fumiculare. En natuurlijk helemaal onvindbaar voor twee kaaskoppen die begeleid werden door een Napolitaanse, die ook denk ik het richting gevoel had van een pantoffeldiertje, maar we kwamen er en kregen twee keer hulp van een charmante Napolitaanse dame. Helaas was de beschrijving superslecht. Maar voor de liefhebbers ga recht voor het Fumiculare station staan, loop er rechts omheen, blijf langs de gevel lopen tot je bij nummer 35 bent. Ik zou het zo beschrijven, ik denk dat het beter zou zijn. Maar ja nadat we een zonnig Amsterdam hadden verlaten, een beetje te laat, want het vliegtuig had een slappe band. Kwamen we aan in een Napoli waar het regende. Na taxi en dat we dus een stief kwartiertje alles gedaan hadden behalve singing in the rain, maar eerder searching in the rain kwamen we aan bij die hut en brak ook meteen de zon door. Dat dan. Het middag uur was inmiddels verstreken. Er was nog wel tijd voor een stukje pizza maar een hele maaltijd dat leek ons weer een beetje te veel. Dus snel een pizza, toen bleek er even verder op nog tijd voor een dolce. Om de pijn en het leed van de wereld en de kinderen in het bijzonder te verzachten zijn we naar het hospitaal van de poppen gegaan. Het was alleen niet veel bijzonders, er hing een heel arsenaal aan plastic onderdelen van overleden poppen. Zeg maar een beetje het strand van als er zeecontainers verongelukken. Heel mooi voor de liefhebber van poppen armpjes, of poppen beentjes. Wat zit er nog meer aan een pop. Nou dat soort dingen. Ik had verwacht een huilend kind met een dokter die probeert een been een beetje in dezelfde kleur te vinden. Maar ja wie ken ik nou op dit gebied, oh ja de heilige Cosimo en Damanio, die zetten een been van een donkere meneer terug aan een lichtere meneer nou zo iets. Ook nog het naar het museum van de moderne kunsten geweest. Dat is maar voor een derde open. Het was wel twee euro duurder dan de poppen dokter, maar er hing dan wel werk van Koons, Solewit en stond een beeld van Sierra. Dus nou een overvloed van kunst. Jammer dat I bij het zien van de kunstige ingerichte entre bijna een epileptische aanval kreeg maar ook dat hoort bij moderne kunst. Heftige emotie, volgende keer mogen ze ook de rest open gooien, twee verdiepingen erbij. Kunnen ze bijvoorbeeld wat mode ofzo hangen, of design van stofzuigers en de fiat, maakt niet uit wa. 

Beetje rondgelopen. Een winkeltje bekeken, en nog eens een winkeltje bekeken. Ik heb nog een een overhemd en twee t-shirts weten te kopen. In de Fusaro raakte ik bijna overtuigt van de noodzaak van een winterjas die ik niet nodig heb. Heb ik spijt, nee ik heb geen spijt want ik heb al een jas, die jufffrouw drong ook veels te veel aan. Hoofdpijn. Daarna gegeten bij de grijze dakduif. 85 is ze inmiddels en ze werkt zich nog de tering. Al bestaat het nu vooral uit het warm houden van de troon en kijken of Antonio zijn best wel doet. Die ondertussen door de hut loopt en zorgt dat alles draait. Maar ja ze denkt nog niet aan pensioen, en denkt waarschijnlijk ook nog na over president worden. Ik had een bord, bordje kun je niet zeggen fettucine bolognese en daarna, ik had het maar eens omgedraaid mozzarella met ham, allemaal weer heerlijk. Om thuis te komen de spacca di napoli afgewandeld, en 10% van het eten verbrand. Helaas zit de overige 90 % nog ergens.  

Uitzicht uit de hut. Ik zie de gele zonnewijzer terwijl ik aan het typen ben. Dat soort dingen. Wel nog fris maar misschien iets meer aandoen dan een t-shirt.