Daar moeten jullie de klassiekers in muziek maar een over opslaan. Ik dacht te helpen met een link. Dat lukt niet meteen. Jammer. Maar ja in Napels dus. In Montesanno, voor de liefhebbers zo ongeveer als een plakje kaas in een tosti tussen de twee stations in die van de Metro en Fumiculare. En natuurlijk helemaal onvindbaar voor twee kaaskoppen die begeleid werden door een Napolitaanse, die ook denk ik het richting gevoel had van een pantoffeldiertje, maar we kwamen er en kregen twee keer hulp van een charmante Napolitaanse dame. Helaas was de beschrijving superslecht. Maar voor de liefhebbers ga recht voor het Fumiculare station staan, loop er rechts omheen, blijf langs de gevel lopen tot je bij nummer 35 bent. Ik zou het zo beschrijven, ik denk dat het beter zou zijn. Maar ja nadat we een zonnig Amsterdam hadden verlaten, een beetje te laat, want het vliegtuig had een slappe band. Kwamen we aan in een Napoli waar het regende. Na taxi en dat we dus een stief kwartiertje alles gedaan hadden behalve singing in the rain, maar eerder searching in the rain kwamen we aan bij die hut en brak ook meteen de zon door. Dat dan. Het middag uur was inmiddels verstreken. Er was nog wel tijd voor een stukje pizza maar een hele maaltijd dat leek ons weer een beetje te veel. Dus snel een pizza, toen bleek er even verder op nog tijd voor een dolce. Om de pijn en het leed van de wereld en de kinderen in het bijzonder te verzachten zijn we naar het hospitaal van de poppen gegaan. Het was alleen niet veel bijzonders, er hing een heel arsenaal aan plastic onderdelen van overleden poppen. Zeg maar een beetje het strand van als er zeecontainers verongelukken. Heel mooi voor de liefhebber van poppen armpjes, of poppen beentjes. Wat zit er nog meer aan een pop. Nou dat soort dingen. Ik had verwacht een huilend kind met een dokter die probeert een been een beetje in dezelfde kleur te vinden. Maar ja wie ken ik nou op dit gebied, oh ja de heilige Cosimo en Damanio, die zetten een been van een donkere meneer terug aan een lichtere meneer nou zo iets. Ook nog het naar het museum van de moderne kunsten geweest. Dat is maar voor een derde open. Het was wel twee euro duurder dan de poppen dokter, maar er hing dan wel werk van Koons, Solewit en stond een beeld van Sierra. Dus nou een overvloed van kunst. Jammer dat I bij het zien van de kunstige ingerichte entre bijna een epileptische aanval kreeg maar ook dat hoort bij moderne kunst. Heftige emotie, volgende keer mogen ze ook de rest open gooien, twee verdiepingen erbij. Kunnen ze bijvoorbeeld wat mode ofzo hangen, of design van stofzuigers en de fiat, maakt niet uit wa.
Beetje rondgelopen. Een winkeltje bekeken, en nog eens een winkeltje bekeken. Ik heb nog een een overhemd en twee t-shirts weten te kopen. In de Fusaro raakte ik bijna overtuigt van de noodzaak van een winterjas die ik niet nodig heb. Heb ik spijt, nee ik heb geen spijt want ik heb al een jas, die jufffrouw drong ook veels te veel aan. Hoofdpijn. Daarna gegeten bij de grijze dakduif. 85 is ze inmiddels en ze werkt zich nog de tering. Al bestaat het nu vooral uit het warm houden van de troon en kijken of Antonio zijn best wel doet. Die ondertussen door de hut loopt en zorgt dat alles draait. Maar ja ze denkt nog niet aan pensioen, en denkt waarschijnlijk ook nog na over president worden. Ik had een bord, bordje kun je niet zeggen fettucine bolognese en daarna, ik had het maar eens omgedraaid mozzarella met ham, allemaal weer heerlijk. Om thuis te komen de spacca di napoli afgewandeld, en 10% van het eten verbrand. Helaas zit de overige 90 % nog ergens.
Uitzicht uit de hut. Ik zie de gele zonnewijzer terwijl ik aan het typen ben. Dat soort dingen. Wel nog fris maar misschien iets meer aandoen dan een t-shirt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten