Gisteren dan de Paaldanshut nog een keer bezichtigd, maar nee het wordt het niet. Goed om er heen te wandelen, want toen ontstond het beeld dat je prima door Carmine kunt wandelen, maar dat juist het stuk alto toch een brug te ver is. Het huis, dat voor een deel onder de grond ligt is waarschijnlijk een deel van het jaar vochtig, en hoewel het grappig is dat je in een soort van eigen bubbel zit is dat ook meteen weer een nadeel.
De foto met de brommer is van de ingang. Daarna volgen er een paar foto's van binnen. Het blijkt heel gewoon te zijn om een huis met alle troep achter te laten. Deze komt dus met alle meubels er in. Maar ja daarna krijg je natuurlijk wel meteen allerlei vragen is dit mijn smaak. Word ik hier nou super gelukkig van. Maar het is natuurlijk wel weer makkelijk. Ik ging extra voelen op de plek bij de deur daar was best een vochtplek en die was ook groter dan op de foto's. Dat met dat het toch ver is, en je doordat je op de begane grond zit en je contact met buiten een tuin is maakt dat je weinig van Italie meekrijgt en maakt dus dat je denkt tja dan is het tenslotte toch veel geld. En je weet natuurlijk niet waar je in de toekomst nog mee te maken krijgt. Wel een plusje dat je geen duizend trappen op hoefde.
Dan een hutje waar Yet mij op wees. Die wijst eigenlijk op bijna alle hutten. Het soort makelaar dat pas gelukkig is als jij iets gekocht hebt, waar je dan ook nog oprecht gelukkig mee bent. Geen half werk en geen halfbakken broodjes aan de man brengen.
Na 4 trappen op bij de Via Canali de hut, met uitzicht, uitzicht maar dan weer geen buiten. Voor de liefhebber wel met air-co. De trappen je kon er veel over zeggen de makelaar maar ook de makelaar een jonge dame moest in de puf. Ik vond het ook niet echt luie trappen, en dus vier. Wat dan weer wel het geval was dat ze extra stijl waren. Maar de hut was dan wel in het centrum. Je kwam binnen in de keuken. Die was vrij langgerekt, daarna de badkamer en dan iets wat door een grote tv en een bankje aandeed als woonkamer en dan een trap naar boven waar een bed was. Het voordeel was dat het één ruimte was waardoor je niet voortdurend met de deuren hoefde te slaan. Maar ja mocht je ooit bezoek krijgen die moeten dan wellicht bij je in het vrije smalle bed. Het was wel de mooiste paarse keuken die ik ooit gezien heb. Maar ja al die trappen. Op de daling ging ik al bijna onderuit. De locatie en het uitzicht is super. Maar je kreeg een beetje het idee of het later aan het palazzo was geplakt, een soort extra dakrand. Met al die illegale bouwsels weet je ook nooit of iets door de welstand helemaal is goed gekeurd.
Daarna dan nog hutje drie bekeken. We kunnen wel zeggen dat donderdag dan voor zover het hutten bekijken was zeer succesvol was. Als die andere 3 dagen ook zo mooi waren geweest, was ik nu tal van beelden rijker. Maar helaas.
Hoe zal ik nu de laatste hut beschrijven. Tja het was wel een soort hut, het was 40m2 groot. Het was een soort aanzienlijke kamer, met daarvoor een keuken en aan de zijkant een badkamer. Keuken en badkamer zagen er redelijk uit maar die grote kamer, ja dat was een grote kamer. Onder een historische boog en eigenlijk te groot, daar stond een bed en twee uitklapbedbanken. Waardoor het beetje troeperig was. Het belangrijkste van de hut was een tuin. Een leuke tuin, met je eigen citroenboom dus heel leuk. Maar ja niet veel bijzonders. Het deed me een beetje denken aan de airbnb die ik ooit deelde in New York. Nu koffie zou eigenlijk nog meer moeten volgen.
Conclusie stop maar dromen over een huis JACQUES
Geen opmerkingen:
Een reactie posten