Nu is het echt de laatste dag

Ik ben reeds ingechecked, maar moet de boarding pass nog wel printen. Mmm niet vergeten. Verder blijf ik me toch altijd verbazen over de afspraken van alhier. Deze keer is het vooral Cesar en Demex die me verbazen. Cesar had gezeurd over een armband van Amsterdam. Ook nog geen makkelijke opgave, maar ik heb er naar gezocht en iets gevonden. Nou blijkt dat hij pas aanstaande donderdag tijd kan vrijmaken. Vorige week donderdag ook al maar toen was Demex onvindbaar en ging geloof ik de afspraak niet door. Gelukkig staan er dan wel weer anderen op de stoep.
Verder is men natuurlijk benieuwd naar mijn ontmoetingen met R. Nou ik heb hem een paar keer gezien, maar ik kon meestal doorlopen, één keer omdat ik van achter zag zitten, één keer lieflijk naar hem geknikt in de disco en gisteren zag ik hem uit een ooghoek. Verder waren mijn mollen aan het werk en hebben me op de hoogte gehouden. Morgen gaat hij naar huis, oh misschien kan Cesar met hem afspreken. Heb nog een nieuwe Cesar ook maar daar bekruipt mij het woord stalkertje bij. Die trouwens gelukkig alleen mijn whatsapp heeft. De prive hoor niet die van het werk. Tenslotte lees ik nu een gezellig homo boekje. Nou ja gezellig, het is uit 1983 ik denk dat de schrijver vrij snel daarna overleden is aan aids en het boekje gaat over een italiaanse amerikaan die homo is maar zijn vader moet er niets van weten. Maar het is goed leesbaar. Die mooie zinnen in Lolita die verwarren je toch een beetje met het onderliggende verhaal. Ik moet de film maar eens gaan bekijken. Ik herinner me wat beelden van Sue Lydon met haar hartvormig zonnenbril en het geloer van de oudere meneer. Ik zou zeggen James Mason maar het was iemand anders.
Ik heb een stoel genomen met wat extra beenruimte aan het gangpad van de middenste stoelen, je mag toch niet naar buitenkijken en er valt bovendien weinig te zien, het is oceaan of donker. Dus dan kan ik net zo goed naar het bordje toiletten aan kijken, en weer uit. Manuel die wees mij op een mooie reis die je zou kunnen maken door naar Areguippa te gaan, dan naar de weet ik veel vallei en dan door naar Puno. In Puno ben ik nog nooit geweest, dus dat is misschien wel een boeivol plan.Verder ja ik zie altijd op tegen Titikaka, vanwege Ab-fab. Oh and you can say Titikaka to shut up. Ik ga nog op zoek naar een nieuwe riem. Dat is het project voor vandaag.

Schuld en Boete, Lolita

Tja na Ina zit ik nu aan Lolita, dat is een soort schuld en boete rond het thema Thank heaven for little girls. Een soort schuld bekentenis, wie heeft zulke boeken, nou mijn zuster. Maar straks ook iemand in Peru. Ik was op zondag naar het Olijven bos in San Isidro. Dat wordt door zowel Capitool als Rough Guide aangeraden als een oase van rust, en het heeft een eigen biotoop waardoor er kolibris en wat al niet meer rondscharrelen. Gelukkig geen apen maar wel een eekhoorn en een echt zondag park gevoel met mensen met kinderen op fietsjes, en een groepje dames van de Prinses Irene club die een ode brachten aan een boom. Kan ook een ode geweest zijn aan de Andrew Sisters, Dont sit under the apple tree with anyone else than me. Maar het was genoegelijk. Vandaag met de bus naar Down town Lima om een bezoek te brengen aan de centrale markt, maar die bus die deed er zo traag over dat ik al bijna geen tijd meer overhad omdat ik ging lunchen met meneer Brya. Volgende keer meer van daar, want kan ik ook door Chinatown scharrelen. Nu was het te kort, maar ik wilde een zwartschort hebben en dat is gelukt. Voor 3 euro, als ik met de taxi heen en weer was gegaan was dat duurder geweest. Ik moet nog wel een beetje eerlijk zijn over het appartement, ik heb dan een mooi vergezicht maar hier beneden is een klein meer van asbest, met daarachter een zwembad. Dat is misschien op de foto niet superduidelijk, maar dat gekke rode muurtje is de achterkant van een zwembad, tenminste dat denk ik. Nou een pippie langkous villa en een zwembad, ik zou er wel kunnen verblijven. Verder dan nog maar fotos van de inrichting.
Ontbijtkoek, nou heb ik weer zoete wijn in mijn glas mmmm. Nog een hele fles te gaan. Het eerste glas is het ergste, misschien moet ik er spa met prik door gooien. Oh jullie zien natuurlijk mijn rommel rond zwerven. Alleen jammer dat er geen engels tv is. Dan zou ik een keer in slaap kunnen vallen bij een flauwe 90 ties film, zoiets als Sweet talk met Dolly Parton, helaas.
Nu maar even een muziekje op de youtube aangezet, het onvolprezen tribute voor Anita Baker tijdens de Bet. Waar blijft die nieuwe cd mevrouw Baker, drie jaar geleden aangkondigd, je zingt niet snel maar het lijkt mij.. Trouwens Chaka waar blijft die cd, die zou komen als bekroning op 60 lentes en 40 jaar in het vak. Straks zit je 50 jaar in het vak.

Ik zat me af te vragen of ik een boek van 100 euro moet aanschaffen over de geschiedenis van Lima in de pre-koloniale tijd. Maar ik las ergens dat in 1700 de Areguipa een straat was die een soort boulevard was langs pre-columbiaanse ruines nog voor een deel intact met mooie hyciendas. Ik krijg daar al best een beeld bij door. Verder hing er in die stadsvilla een schilderij van de Plaza di Armas in de oude tijd. Terwijl ik in de bus zat dacht ik als ik me dat nou eens allemaal voorstel dan ben ik volgens mij al een heel eind. Schijnbaar bouwden al die verschillende culturen bij gebrek aan tv met grote vreugde hun eigen tempels waardoor er dan naar verloop van tijd een hoop konden staan. Bovendien waren die spanjaarden natuurlijk wel gek, maar ook niet helemaal van de pot gerukt, dus die kozen Lima waarschijnlijk toch uit omdat het al wat was, en er al vrij veel infrastructuur aanwezig was. Dus ik denk dat ik eigenlijk met deze foto die 100 euro wel in de pocket kan houden. Mooi en dan nog een beetje dag dromen over hyciendas mannen op paarden en types in Inka pakken die er tussendoor lopen. Toen verkochten ze waarschijnlijk geen kettingen aan toeristen. Verder tja die eerste archeologen van Peru die begonnen gewoon in die tempels van Lima te spitten, ik wil niet flauw doen maar het is wel makkelijk. Je kan dan gewoon thuis eten, en je moeder merkt er niets van.  

Ina Boudier Bakker

Ik weet niet of ik het met het blog gedeeld heb maar vroeger was ik onder de indruk van de kloeke duidelijke titels van Ina Boudier Bakker. Klop op de deur, Stem in de gang, Boer in het gras, De straat etc. Nu was ik om die reden dan maar Klop op de deur gaan lezen. Best een werk maar een veranderend Amsterdam tussen twee oorlogen in en het verhaal van een echtpaar aan de Heerengracht, tussen 1870 en 1918 in. Met alle problemen, staduitbreiding, verkeerschaos, vluchtelingen etc, etc. Men herkent het, mensen die in de buitenwijk gaan wonen, achter het concertgebouw. Financiering van projecten, Vondelpark.
Nu dan mij op boek 2 gestort. Een novelle de straat, dat in 1924, toen mijn moeder haar eerste lente meemaakte (eigenlijk tweede, geboren op 20 mei). Maar wat zijn dan zo de problemen in 1924 in een straat in een nederlandse stad, nou een groep hongaarse kinderen die moet worden opgevangen, 30 (dertig stuks). Helaas geen volwassen hongaarse schone, want daar lusten vaderlandse politici wel pap van. Nee kinderen. De vrouw van de dominee stort zich op het project. Ze wil graag dat haar stad zich gastvrij opstelt, en er natuurlijk zelf ook nog goede sier mee maken, zodat hebben we ook maar weer gered. Helaas zit de toplaag van de stad er niet op te wachten. Ze willen nog wel gratis koek en koffie en een taartje verorberen, en de vrouw van de verzuurde notaris pikt zelfs een suikerklontje, maar een kindje uit Hongarije opnemen, dat gaat te ver in het verder zo gastvrije stadje. De onderwijzeres, helaas ongetrouwd en nog een paar mensen wel, maar de meeste mensen hebben een smoes om er niet aan te gaan. Tja jammer dat zo'n verhaal over acceptatie van mensen die hulp nodig hebben zo helemaal uit de tijd is. Misschien is Ida toch wat voor op de middelbare school, klein 150 bladzijden en er zit ook nog een verdwaalde tekening in. De tekening is van het koffie gebeuren. Verder gisteren naar het museum voor Italiaanse kunst geweest, in de jaren 20 van de vorige eeuw toen Ina Boudier Bakker met haar boek in de weer was en mijn moeder haar eerste stapjes zette kwam iemand zoals de ambassadeur op het idee om een kunst collectie te schenken aan Lima of Peru. Dat waren op dat moment allemaal moderne werken. Helaas heb ik geen foto gemaakt van de titels dus weet ik de schilders ook al niet meer. Maar het is een beetje werk uit de tijd van Breitner en dat soort schilders, en wat sociaal werk. Abstract ging het nog niet worden toen. Voor een half uurtje leuk om even doorheen te lopen. Daarna nog een tijdje in een parkje gezeten en s avonds een bier gedronken met Alejandro. Misschien wel die van lady gaga want hij staat met haar op de foto. Voor meneer A opzoek geweest naar een pet.
De fotos nog van het appartement. De buitenkant is onwaarschijnlijk lelijk. Zie de foto maar van binnen valt het wel mee. De liefhebber kan een video bekijken bij www.innperu.com. Waarbij moet worden aangetekend dat ik in Grete zit. Omdat de buurt ook nog eens goed is is het zeker een aanrader. Ok het is basic, maar ik ga hier toch geen uitgebreide anti-pasti maken. Nee eh ik zie weinig verse peterselie, anders zou ik het wel doen.

Stank

Als L weer iets weet, op markt van de heilige dingen heb ik een pak cederhout gekocht, maar die troep stinkt als de hel. Dat klopt waarschijnlijk ook want in de kristelijke traditie is de hel natuurlijk ook het vage vuur. Het vage vuur is weer een soort eeuwig durende vuurloop waar je toch redelijk ongeschonden uit kan komen. Want de duivel ziet ook nog kans om je eeuwig in de walmen van cederhout te roosteren, zoals men volgens een schilder in bologna doet met homo's. Maar ja iedereen die hebzuchtig is moet weer vloeibaar goud drinken, ook waarschijnlijk onder de geur van cederhout. Het is maar de vraag wat erger is. Dat hout stinkt in ieder geval. Maar dat was wel duidelijk.
Vandaag maar weer eens een beetje op pad geweest. Naar een Huaca :Huallamarca. Het is voor de liefhebbes in San Isidro en je loopt er van de Arequipa naar toe. Een taxi vond ik moeilijk omdat de twee mij naar de andere wilden brengen, en ik het suf niet had opgeschreven. Het zit op de Nicolas Rivera blok 2, haast niet te missen. Het is een misschien een beetje over gerestaureerde site. Maar voordeel daarvan is wel dat je een beter beeld krijgt. Nou het is dan een pyramide van 19 meter hoog. Geheel van zandstenen gemaakt. Er loopt een hellingsbaan naar de top. Ik denk altijd dat die dingen in de goede oude tijd helemaal beschilderd waren. En dat als je dan na 8 weken hobbelen met je llama eindelijk ergens aan kwam, ja dan zag je die beschilderde tempels en pyramides ja dan was je wel onder de indruk. Toch een soort zuid-as maar dan weer anders. Hoe was het, nou ik ben die hellingbaan op gelopen. Jammer dat je op dat plateau boven niet een mystieke ervaring kreeg. Ik heb gehoord dat cederhout zou kunnen helpen. Je krijgt met een beetje cederhout echt het idee van dat er offers gebracht worden in een smeulend vuur. Dom, waarom heeft niemand mij dat verteld en lees ik het nu pas op het blog. Nou ik moet zo eerst de was ophalen. Dat is ook weer gelukt. Nog een paar fotos en een foto van de peruaanse hond die de site moet bewaken. Het is 200 voor christus gebouwd en 400 jaar in gebruik geweest als tempel. Daarna geloof ik als begraafplaats en de inka leken er zelf hun potje te koken.
Tja. Grappig dat je in google maps eigenlijk een betere indruk krijgt van het geheel. De vraag is nog even of ik een dik duur boek moet gaan kopen over Lima voordat de spanjaarden de boel kort en klein sloegen. Ik ben wel benieuwd maar geloof dat het 100 euro is. Nee dat is teveel geld. Zo ook weer klaar mee. Ik las verder nog op het internet dat de andere grote peruaanse chef Gaston Acurio de hele wereld rond is geweest om peruaans eten aan de man te brengen. Dat is gelukt en hij is nu terug in de keuken, en gaat weer gewoon aan het koken.

water probleem

Was gisteren gelukkig om 22.00 voorbij. Ik heb nog maar eens goed op mijn ticket gekeken en ik kom op woensdag 27 weer naar huis, oh dus ik heb nog een week. Nou weer even zeuren dat een hele week extra in Lima misschien veel is, maar ach het is ook wel leuk. Wie weet kom ik helemaal tot rust. haha. Tja een hele dag zonder water, ik had wel wat water in bakken staan. Maar meer dan poedelen bij de teil wordt het niet en de toilet is toch anders met een stortbak dan dat je er met een bak water in stort. Maar het leed is weer geleden. Gisteren met meneer I dan maar wat highlights aangedaan, maar ja die ken ik natuurlijk een beetje uit het hoofd. Dus dat hoefde eigenlijk niet meer voor mij. Maar was verder wel leuk. Die darmen van mij zijn nog steeds geen 100% maar ja voordeel is natuurlijk wel dat ik niet vettig word. Ik ben geloof ik met de aanschaf van tweedehands homo boekjes wel een beetje op een verkeerd been beland. Er komen steeds minder homo's in voor. In het laatste boek al helemaal niet. In Armstead was het ook al zoeken naar gay actie. Verder had ik nog koffie gekocht zonder cafeine, nou ja een soort kruidenthee om toch een beetje wakker te worden zullen we maar denken. Vandaag moet I maar naar de Wacka kan ik een beetje boodschappen doen en zo. Ik zal nog een foto posten van het uitzicht van 4 hoog. Het is eigenlijk best wel ok, want ik kijk een heel eind weg. Alleen tegenover staan planten op een galerij en ik denk steeds dat het een dame is. Het appartement is net zo als de vorige keer, misschien is de badkamer iets afgetrapter, en de keuken is iets anders maar eigenlijk is het hetzelfde. Weer twee kamertjes, kan I mooi zijn eigen kamertje hebben. Hij is nu bezig met het ochtend toilet. Ik ga nu brecht lezen. Ik ga thuis mijn bowie singeltje van Baal opzoeken, misschien kan ik het bij concerto aan de fan brengen. Moet natuurlijk wel opschieten anders is de hype weer voorbij.
Over een toekomstig boek over Peru. Ik ga het doen rond allerlei ontmoetingen die ik heb mogen hebben hier, meestal goed, maar ik zal ook af en toe een slechte ontmoeting er in doen. Als voorbeeld in de bus naar god mag weten waar, de roughguide als onderdeel van het verhaal over Huaraz een jongetje dat waarschijnlijk op aanraden van zijn moeder een schriftje onder mijn neus duwde met engelse oefeningen er in. Zelfs in Huaraz zijn ze cosmopolisch en het was daar verder ook een avontuur om in Chavin te komen, al krijg ik nog steeds geld van die tour jongen, al is het maar 5 sole. Verder ben ik opgelicht, nou ja dat denkt iemand in Lima. Want in plaats van 5 sole zat er ineens 2 euro in de pot. Nou is een euro minimaal 3 sole, dus of ik gillend naar de politie moet rennen. Ik weet het nog niet. Misschien krijg ik eerder een peruaan achter me aan.
Voor wie het niet weet, er zijn beren in Peru. Niet alleen bears zoals we hebben in Nederland maar heuse beren. Ze rennen, de paar die er nog zijn ergens in de Andes. Stephen Fry heeft er zelfs een boek en een heuse bbc serie aangewijd. Eén van de reden waarom meneer Fry met deze beer zoveel heeft is omdat hij model staat voor beertje Paddington. Dat is dus een peruaans brilbeertje geloof ik. Zoveel weet ik nou ook weer niet af van bears en beren. Maar in 2015 was de burgervader van London in Lima en die heeft dat beertje op de foto in Lima kado gedaan.

In de jungle kwam ik meneer E tegen. Die werkt op een amazone cruise schip. Het kost iets van 1000 euro per nacht. M. vroeg zich af wie dat kan betalen. Onze eigen WA en de bijna onze (iemands)trots Maxima. Ja ja die waren op die boot geweest. Al wist M niet helemaal zeker of ze het waren, maar het was een dutch royal. Dus we ronden het gewoon af. Tja het is natuurlijk toch veel geld. Maar er is wel bier bij inbegrepen. Volgens I weten vooral mexicanen raad met alles waar drank in zit.

Geen water

Kai nu is er geen water in het appartement, om de een of andere reden hebben ze gedacht om de tanks op het dak schoon te maken. Dat schijnt en heel gedoe te zijn. En hoewel ze het jaren niet gedaan hebben moet het vandaag dan ineens gebeuren. Het zou tot 9.00 water zijn maar ook dat klopte niet eigenlijk was het vannacht al op. Ze moesten die tanks eerst leegmaken, nou dat is dan blijkbaar sneller gegaan dan ze verwachten. Naar aanleiding hiervan kreeg ik een gesprekje met de huisbaas. Over water, ik zei dat dat wellicht de volgende stof is waar we over gaan vechten. Nou lees ik het bericht over hoe slecht het is met het water in Iran. Dus misschien klopt het. Ik ben nu even in het gezelschap van I. Die via internet had aangekondigd om de lange reis van Santa Martha in Columbia naar Peru te maken. Je weet natuurlijk nooit helemaal of het gaat uitkomen wat iemand zegt, maar gisteren zat hij in de Mac Donalds dus vandaag gaan we sites bekijken. Gisteren met hem naar de zee gewandeld.
Verder Llogas uitgelezen, een bescheiden held dat zich in Piura en Lima afspeelt. Ik vond het wel een leuk boek. Nu weer een sloom homo boek, waarbij ik het homo gedeelte wederom maar met moeite kan ontdekken, nou ja tot bladzijde 40. Meneer R alweer in de straat gezien.
Ik ben nog een volle week in Lima, dus voorlopig tel ik nog maar niet af. Ga gewoon genieten, al hoop ik wel dat er snel weer water is.

Feest

Groot feest in Lima, want de dame is 481 geworden. Ik denk dat de precolumbinaanse tijd niet mee wordt gerekend. Ik type nu in de lobby in de hoop dat het met een normaal toetsenbord sneller gaat. Blijkt alleen dat de spatie balk net ze oud is als Lima. Maar het gaat toch wat sneller. M is terug naar Amsterdam. Maar ik geloof dat I na een lange reis uit Columbia straks op de stoep staat. Even voor M in facebook. In 1900 toen de rubber in Iquitos booming was heeft iemand het paviljoen van Eiffel in Parijs gekocht, dat was onderdeel van de wereldtentoonstelling toen en laten inpakken en naar Iquitos verscheept. Daar was de beste man inmiddels failliet maar naar een paar jaar heeft iemand het bouwpakket overgenomen en het herbouwt op het Plaza de Armas van Iquitos.
Maar inmiddels al weer lang terug in Lima. Waar het relatief goede nieuws is dat na een renovatie het MALI museum (Musem Arte LIma weer in oude luister is hersteld. Je maakt er een snelle tour door 3000 jaar geschiedenis van Peru van Vicu vazen tot moderne kunst. M gaf mij gelukkig het gevoel dat ik niet helemaal gekke henkie ben om ieder jaar terug te gaan naar Peru, er valt dan ook zoveel te zien, en het is totaal anders dan tussen de kaaskoppen en alle 168 andere nationaliteiten in Amsterdam. Ook nog een confrontatie gehad met R. ik heb hem toegeknikt. Je moet het ook niet overdrijven al die contacten. Kijk en als hij naar mij toegekomen was had ik natuurlijk iets aardigs gezegd. Als hij.....
Helaas stond ik daar net een beetje sneu en alleen te zijn op de disco vloer, maar 1 minuut later werd ik bestormd door twee heren waar ik via moderne communicatie berichten mee had gewisseld. Beide waren ruim voldoende, en voor hier grote heren. Had ik ineens een leuke avond. Ik miste M. zelfs nog maar een beetje.
Die trouwens nu zo ongeveer op vaderlandse bodem zou kunnen zijn. De foto's is van het laatste avondje uit. Eerst een pisco bij een super romantisch tentje, met een duitse dame in de bediening toevallig naast het hotel. In tegenstelling tot de rest van Lima dreunde we er de hut niet uit. Daarna gegeten bij alfresco. Die een soort mix van italiaans en peruaans leken te voeren. Een bord met verschillende soorten ceviche is het gevolg. En een bord met drie soorten causa, een soort van gevulde aardappel. Jammer dat er iets die avond verkeerd is gevallen. Daarna zijn we nog voor de laatste keer naar Berlin geweest, er lag een peruaanse naakthond op de stoep. Ze mocht niet naar binnen. Ze hoorde bij twee dames. Die Berlin is de hele nacht vertier, dus in de ochtend lopen de laatste mensen vrolijk naar huis. Ze maken veel kabaal maar lijken toch minder te schreeuwen dan bij ons.

Ja, L. deze foto kan ik dan het weblog niet onthouden. Het doet me denken aan een bezoek zeer lang geleden aan Amsterdam toen ik nog in Groningen woonde en ik met de gelovige M. op stap was. Omdat mijn houding als heiden bekend was hadden we afgesproken om beide zaken te combineren, eerst naar de Yoetje for Krist boot en daarna na Ein virus hat kein moral, een boeiende komedie over aids. Helaas kwamen we op de boot van kristenzielen een bekende tegen zodat het bezoek aan de bioscoop niet door ging en we in het gewone cafe belanden.
Tja met deze boot worden dus de zieltjes gewonnen, waarbij ik denk dat de gewonnen zieltjes niet mee mogen op de boot maar moeten dromen in de jungle over een mooi plekje zoiets als het paradijs.
Net terug uit de jungle en voor de laatste paar dagend in hotel Las Palmas, voor de liefhebber, juist die op Berlin, op rol afstand van de cafes en Legendaris. De vlucht verliep verder zonder bijzonderheden al had ik veel armworstel kontact met de verder aardige jongen naast me die ging uit leggen waar we waren. Met de greentaxi naar het hotel gegaan. Goede service, terwijl ook hotel Bora zeker niet verkeerd is. Waarbij wel moet worden opgemerkt dat mannenbezoek niet langer dan 20 minuten mag blijven. Dat is voor sommige dingen te kort en andere dingen weer te lang. Straks op jacht naar wat souvenirs en dat soort zaken.

Nauta en zo

Hier in Iquitos stroomt een belangrijke rivier, de Amazone, ondermeer langste rivier ter wereld, jammer voor de Amstel, en bevat een zesde van al het zoete water wat er is op aarde. Dat is weer jammer voor Spa. Maar zo rondopend zie ik bijna net zoveel stromen uit een verkouden M. Die stroomt bijna harder dan de Amazone. Ik hoop dat het snel opklaart. Eergisteren naar Quistacocha. Het dierentuintje anex uitspanning. Helaas waren de evangelisten net klaar met dopen. Er stond wel een bruidspaartje tot hun knieen in de modder voor een romantisch moment. Zag er eh ja, hoe hou je witte pak wit in de blubber uit, en verder romantisch. Naar zowel Quistachocha als Nauta gaan is toch voor een gringo een onderneming. Je moet naar Quistachocha een half uur hobbelen in een motortaxi en naar Nauta anderhalf uur met een gedeelde taxi. In Quista begon het donker te worden terwijl we aan een welverdiende inka cola zaten. Ik zei we kunnen beter gaan. Even later zaten we in de stromende regen in en motortaxi. We bleven relatief droog en in Iquitos had het helemaal niet geregend. Naar Nauta moesten we met 10 anderen in een soort busje. Hoewel we redelijk zaten en er bijvoorbeeld geen apen op schoot hoefden, of er ook nog bij een dame op schoot 8 kippen waren was het toch een moment van bezinning. Nadat we een bootje gevonden hadden, nou eerder de schipper ons gevonden hadden en de rivier opgingen brak er wederom noodweer uit. De regen sloeg recht het bootje in en hoewel de schipper doeken aan de zijkant aanbracht was het toch een soort van opmerken oh nu zijn mijn schoenen nat, nu mijn benen etc. M wilde terug naar de veilige haven, ik dacht het ook maar wist heldhaftig te zeggen nee het houdt vast zo weer op. En gelukkig deed het dat ook. Waarna we een paar dolfijnen zagen heel veel zwaluwen en nog andere vogels, een mooie zwart met geel en tenslotte de Victoria Regenia, dat zijn toch wel ongelooflijke planten.
Daarna weer terug naar de haven, en daarna deze keer met en stationwagen die ik speciaal voor ons liet rijden, en een dikke jongen, die mocht tegen betaling ook mee. Gelukkig zong hij voor ons onderweg en viel hij daarna in slaap. Vandaag terug naar Lima.
 

Haal die aap van mijn schouder

Eerder wel eens kennisgemaakt met apen in Indonesie, die meestal je tas open dreigen te rukken op zoek naar een stukje komkommer, waren de apen hier in de jungle weer anders. Ik moet zeggen dat het eerste aapje van een schattige op het oog apensoort was. Hij ging zoet op schoot liggen nestelde zich en viel meteen in een apenslapie. Best lief. Dit gebeuren was allemaal onderdeel van de excursie van gisteren, die ook nog dolfijnen en een toekan en boa en anaconda's liet zien. Waarbij de boa's geen bijzondere opsporing ambtenaren zijn maar slangen die met gespleten tong en volle maag naar toeristen kijken. Gelukkig was er naast die beesten, een tweetal pagagaaien en twee poema achtige beesten en de luiaard niet veel te zien in het dierentuintje. Wel was er een dame die dacht dat wij er met haar gids vandoor gingen. Maar haar eigen gids, meer een gezelschap heer dan een gids was ze een weinig te spreken over. Na een paar minuten naar haar geluisterd te hebben, heb ik haar in het engels uitgelegd dat ik dacht dat die meneer onze gids was en dat ik juist uit beleefdheid voorgesteld had hun groep even voorbij te lopen. Zij legde dat uit als dat haar gids geen tijd voor haar nam. De tijd die ze nodig had was vooral nodig voor het 4 jarige dochtertje, volgens M die het kind niet meer terug zag was het wellicht de reden waarom de anaconda ons zo loddig aankeek met een blik van ik heb mijn buik helemaal vol van toeristen. Maar ja. Nou verder ging de tocht dieper de jungle in, waar je tegen betaling kan poseren met halfnaakte indianen dames, nadat ik er smeuig over had verteld zei M vertel jij die kapitein maar dat ik het al gezien heb, ik heb al genoeg aap voor een dag op mijn schouder gehad. We gingen dus weer verder, op naar Belem, legendaris gemaakt in de film Fitzeraldo, van Herzog ofzo, met nog een glansrol van Mick Jagger. Ik moet wel zeggen dat we bijna schipbreuk in de meest letterlijk zin opliepen omdat een ander boot recht tegen ons op knalde. Bijna vergingen we met man en M. Maar even later bleek de schade mee te vallen, een stutje van het dak was niet meer, het ging er een beetje sneu bij, en de plank waarop ik leunde was ernstig los gaan zitten. Zo los dat ik er niet meer op durfde te leunen omdat ik anders dolfijnen voer was geworden. Die dolfijnen zagen we trouwens gelukkig ook een paar keer, een foto is niet gelukt. Maar met een foto van een aap is toch ook iedereen blij. Voor de aanhangers van het ware geloof eh als dat evangelisten is, dan is er goed nieuws want de blijde boodschap wordt nu ook per boot in de Amazone vertelt. Het schijnt zelfs zo te zijn, dat op het moment dat iedere ziel in de Amazone bekeerd is men hun vleugels wil uitslaan naar andere havensteden, zelf heb ik Volendam voorgesteld als belangrijke havenstad die nog niet door de evangelisten is bekeerd.
Verder dachten jullie net als Marjan dat ik er in gebleven was, wellicht in Sageretario, alwaar ik iet wat verlaat op zaterdag uit rolde. Maar nee ik ben nog gewoon hier. Op zondag hebben we de opgravingen of uitgravingen en restauraties gezien van Waka Pulcana. Voor de liefhebbers vallen vorige beschouwingen te lezen. Was er voor mij nog iets nieuws, de chileense nichten wellicht, die nog met een bandje van de homo disco liepen. Verder paar amerikanen en een vage amerikaanse dame, maar die zijn er geloof ik altijd. Maandag brachten we vooral door in transit, waarbij Diego op de luchthaven stond.
Gisteren zagen we Jorge. Die kwam natuurlijk op dag 1 meteen de boulevard op gewandeld. Ondanks dat Diego en hij geen vrienden zijn, hebben ze elkaars nummer en was Jorge er meteen. Hij wist ook over Central. Maar ik ging hem uitleggen over de 17 gangen, en je kreeg het maar niet aan zijn verstand gepeuterd hoe het werkte. Was het een buffet, nee, nee. Oh nadenk maar van 17 gangen zou je toch uitelkaar knallen.
Oh J. je kon er ook het vegetarische menu kiezen. Dat was wel iets minder gangen, 14 ofzo. Maar wij vonden eigenlijk dat het zeker voor een latino hut heel weinig vlees was, wel wat meer dingen uit de zee of rivier gevist, maar voor de smaken was het toch vaak een combinatie van verschillende vruchten en groenten. Dus eh je zou er als vegetarier ook prima een avond kunnen doorbrengen.

Barranco

Gisteren door Barranco gewandeld. Het oude vissersdorp en soort van luxe badplaats uit het verleden. Want als je in Lima geld had dan had je een zomerhuis in Barranco. Er staan dan ook veel mooie huizen, die helaas niet allemaal goed worden onderhouden. Er zijn drie kleine musea die altijd wel een bezoekje waard zijn het museum voor de moderne kunsten de religieuze kunst en tenslotte het Mario Testino MATE museum. Het was alleen jammer dat ze alle drie nou niet vreselijk hun best hadden gedaan met de tijdelijke kunst. Bij de modernen was het een beeldhouwer die blijken de verhalen altijd de woestijn in trekt en daar een blok vindt en onder de invloed van drugs of iets anders iets in die steen ziet en hem vervolgen mee naar huis sleept. Het waren over het algemeen vrij grote stenen, het is verder niet bekend wat de vrouw van de kunstenaar hier van vindt. Anyway een of twee dingen waren nog een soort van aardig. Hun vaste collectie is tering klein, maar wel een paar mooie dingen. En als je hier rondloopt dan hebben ze vaak ook wel andere dingen aan het hoofd dan moderne kunst. Daarna naar het strand gelopen, dat is altijd een killerwalk en naar de religieuze kunst gekeken. Daar veranderd in de loop van de tijd weinig in het museum. Er was een tijdelijk expositie van een peruaanse schilder die ook een paar leuke dingen had gemaakt, maar zeker niet alles. Tenslotte naar Naomi Cambell kijken bij Mario Testino en Diana. Het is mij altijd een groot raadsel waarom WA er niet als vast onderdeel tussen hangt, en Kate Moss wel. Daarna nog chifa gegeten in Barranco en met de bus weer terug naar huis. Omdat ik vrijdag uit was geweest na al het eten kwam een siesta mij meer dan goed uit.

Kijk de tijden staan er bij

Gisteravond een culinaire reis gemaakt in Central, het restaurant van  Virgilio Martinez, de inmiddels in Nederland ook beroemde chef, wie kent niet zijn kookboek Lima. Het verhaal is dat je in het restaurant langs 17 verschillende biotopen gaat, die 17 keer inspiratie opleveren voor een gerecht. De gerechten worden dan ook voorzien van een indicatie van de hoogte of diepte waar het gerecht vandaan komt. Verschillende soorten vruchten, mais, aardappel en wat al niet meer passeerden onze smaakpapillen. Het begon allemaal met Spiders on the Rock. Iets wat onze een zachte mousse van crab en zeeslakken bracht, met nog wat andere dingen, en een limoen smaakje. Het lag op een rotspartij, want decoratie is hier best belangrijk. Maar dat blijkt ook uit de foto. Het bracht ons 5 meter onder zee niveau.Dit gerecht was in ieder geval zeer smakelijk. Daarna volgde een paar dingentjes met advocado, en iets van een cactus, dit bracht ons naar een hoogte van 230 meter ergens in de droge streken. Daarna schoten we door naar een proeverij van verschillende soort mais en een speciaal soort passievrucht, die men alleen maar ergens in het begin van het regenwoud kan vinden op 860 meter hoogte. Om weer een beetje bij te komen gingen we de rivier in, op 180 meter hoogte. We kregen een zeer smakelijk hapje van rivierslakken. Hier zat ook nog een soepje bij, nou ja een borrelglas vol. Ook hier was weer wat citroen bij gedaan voor de smaak en ik vond dat het ook een beetje naar rivierklei smaakte.
Daarna schoten we hoog de andes in, 3900 meter hoogte.Ik weet eigenlijk niet meer zo goed wat dat was. Maar ga er nog een foto van posten. Oh misschien was het met die verschillende knollen deze keer zonder citroen. Weer terug naar de zeebodem voor scheermessen ofzo en zoete komkommer, was ook zeer smakelijk. Het waren vaak subtiele zoetje, zuurtjes een stevige bonk zout en dan nog een specifieke smaak. Daarna weer terug de berg op. Ik weet niet zo goed was. Ik ben de draad al kwijt. Er was op een bepaalt moment kip dat was trouwens op 2900 meter hoogte. Daarna volgde er iets peruaans en zeer bijzonder wat ik nog nooit had gegeten, maar het was dan ook van een hoogte van 1800 meter, namelijk quinoa.  Waarbij ik moet zeggen dat de kip het eerste gerecht was dat geen bijzondere smaaksensatie veroorzaakte. Tafelgenoot M murmelde iets over kip marsala, door hoogte ziekte was ze zeer vol geraakt, en dat kippetje klotse tegen het verhemelte aan. De quinoa met rundvlees was wel een lieflijk bergje met groene malse andesweides. De gebraden, of gestoomde sla, whatever die we op 0 meter (wat is dat nou voor hoogte) troffen viel ook goed in de smaak. Ergens in voorgerecht nummer 860 meter in het tropisch regenwoud was in het platgebrande stukje oerwoud een eend per ongeluk opgevlogen, en met gerookte slechte gevolgen voor de eend op het hapje beland. Dat verder een wortel was, maar die weer was opgerold in een blaadje. De smaak was eerst groen, toen een soort fruitige wortel en toen weer het gerookte stukje eend. Men wat een smaken doorelkaar. Je hele mond flipperkaste.
Eindigde in ieder geval met OT water. Veel wijn hebben we niet gedronken, hoor twee glazen. Als laatste paar gangen kregen we natuurlijk wel min of meer gewoon een toetje. Maar dat was hier vooral veel chocolade, eerst was er nog rozen ijs. Met een soort krokante structuur, rozenijs, tja het doet me toch vooral denken aan Paestum, want daar heb je immers de beroemde Paestum roos. En ooit at ik er met een andere M in een ander leven een rozenijsje, waar we trouwens toen door M mee naar toegenomen waren. Al die Ms doet me denken aan die beroemde film Diall ..... for murder. Even terug naar het ijs, er lag nog een pikante zoete peper bij, die vooral mooi rood op het plaatje was, maar het brandde niet echt je bek uit zeg maar.
We zaten naast de keuken en zagen in een soort terrarium alle jongens en meisjes druk in de weer met de bordjes kabouter eten. Alles werd onder onze ogen samengesteld, af en toe de brander er op, en weer was er een sierlijk tafreeel klaar om geserveerd te worden. We moesten natuurlijk wel raden wie is de chef, we dachten eerst aan een aardige jongen die zich overal mee mocht bemoeien; Die blijk het niet te zijn. Het was een beetje een baardige mager man, met ingevallen wangen, maar M heeft inmiddels ontdekt dat dag mogelijk is omdat hij pas vader is geworden. Het kan ook de stress zijn van de gedachte dat zijn kookboek ook in nederland gaat verschijnen.
Het kopje koffie was het beste dat ik tot op heden in Lima heb gehad.
Trouwens de overdag waren we met Manuel op pad geweest door down town lima. We waren ondermeer in een particulier huis. Daar waren allerlei fotos met de granddame, maar die bleek inmiddels te hemelen. Ooit bezat de familie die bevriend was met Pizarro het hele blok naast het presidentiele paleis, maar das war einmal. Inmiddels verhuren ze de salon voor ordinaire braspartijen. Ook zagen we de kleinste kerk ter wereld in Rimac waar de slaven woonden, hij was klein en de jesus beelden waren opgeleukt met kleine porseleinen hondjes die je normaal nog wel eens zag in een tienerkamer. Ik weet al niet meer wat ik die middag heb gegeten, het was bij een traditionele hut oh ja calamaris Manuel vond dat er cremas bij hoorden. De oberette vond dat we te veel eisend waren, en zij en mas, mas, mas. Het was niet echt mas voor haar fooi.
Overigens zitten er nog twee hutten in de top 100 van restaurants in Lima wie weet voor morgen. Ook leuk voor het blog.

 Oh dit is brood met cacao best lekker en soort ingedroogde uitgeharde boter, beetje heftige smaak

 Het gebeuren uit de rivier, jammer dat het met een vork prikje instortte. 180 meter

-

De bodem van de oceaan van -20 meter

 Het bergje beef met quinoa van 1800 meter hoogte. Let ook op het meertje

 het rozenijs gebeuren van 650 meter hoogte

 De chocola op de rotsen van 2190 meter hoogte

 

spinnen op de rotsen, van 5 meter diep

Een setje in de keuken

Rivieren gebeuren van 180 meter hoogte

 

 

De triplet van advocado van 230 meter hoogte

De verschillende soorten mais 120 meter

Dag in Lima

Een van de eerste dingen die ik wil dat mensen zien is het museum voor Archeologie, Antropologie en Historie in Pueblo Libre. Dat is niet het museum Herrara, ook mooi, maar ik vind het andere museum leuker. Dus wij er naar toe wederom in een taxi. In het museum alles bekeken, van eh de steen van Raimondo tot Vicu kippen en de grote galerij kamer waar twee koetsen in stonden opgesteld. Arme M. die dacht dat ze met 50 vazen uit de Chan Kay cultuur wel een goed overzicht had van de pre columbiaanse cultuur, nou dat is natuurlijk maar een 1000 ste of zo van wat je hier kan bekijken. Het museum geeft dus een goede aanvulling op het geheel, blijven er nog miljoenen vazen over, maar toch. Het is trouwens een foto van het gemeente huis. In vrolijke kerst stemming en de kerststal midden in het museum. Tenslotte een bordje ceviche. Na het museum hebben we om de hoek nog en kopje iets gedronken, dat men verkocht als koffie. Ik denk dat het brouwsel was ontstaan uit een menging van heet water en zeer sterke koffie. Maar het deed alleen kwa kleur aan koffie denken. Omdat het bijna kookte deed ook de temperatuur niet aan koffie denken. Gelukkig kon ik de smaak, welke weg kauwen met chocolade taarten. Daarna met een taxi terug, ik zag nog een bord naar een tempel of pyramide die ik niet ken. Volgens de spaanse wiki die ik niet begrijp is het er vreselijk mooi. Over lezen nog even Twee vrouwen van Mulisch gelezen, tja zo''n potten drama van hem, je blijft toch een beetje de pijp roken door het hele boek heen. Thuis had ik nog Suzanne Vermeer gelezen, tweede keer dat er een onverwacht familie lid het verhaal aan het eind explineerd Ik vond het een beetje makkelijk. Maar goed als studie materiaal zullen we maar zeggen. Ik lees nu Michael Thomas Ford, daar is ook al iemand doodgegaan. Het is een homo boek, maar de homo komt er nog niet super gunstig van af. Misschien moet ik toch een stapeltje Tina's lezen. Vandaag met Manuel naar het centrum. Ik ben benieuwd wat hij gaat laten zien. En dan daarna het sterren restaurant.

 

 

 

 

Alcanflores

Op verzoek een beschrijving van het apartement, foto volgen nog. M doet een dappere poging om zoveel dingen vast te leggen dat ze kan uitvinden van waar we van de straat, of van de plaatselijke Marqt (Vivanda) zitten, het is in ieder geval ingewikkeld. We zitten op de 14 e verdieping. Gelukkig is er een lift maar naar beneden mogen we die pas op verdieping 13 nemen. Er zal een ratio achter zitten, maar die is voor ons nog niet duidelijk. Verder is het een driekamer gebeuren. redelijk ruim woonkamer met daarin een keukeblokje. Louvre deurtjes is een geliefd thema, voor zowel de keuken, als ook alle binnendeuren. Het krijgt daardoor, ook dat het donker hout is een beetje oudbollige indruk. De bank en twee lounge stoelen, en ook de tafel zijn wel modern. De meubels hebben nog al een uitgesproken print waardoor M met een broek met ook een print een druk gebeuren wordt.
Twee slaapkamers, een met een. grotere twijfelaar en de ander met kleinere twijfelaar. Die is voor Marjan, het geheel kost 45 dollars, dus het is te doen.
Gisteren na tickets voor Iquitos gescoord te hebben naar de markt gewandeld en daar een hoop fruit gekocht. Waarvan 2 niet vaak door mij op de markt worden gezien. We gaan meemaken wat het is. Daarna even op meneer Lewis gewacht maar die kwam niet opdagen. Toen met een taxi geprobeerd naar kerk en het klooster van San Francisco te gaan. De taxichauffeur wist wellicht de weg maar zeker niet in Lima. In het centrum van Lima hebben we met hem een uitgebreide tocht gemaakt om het te vinden. Ik was er zelf sneller geweest, maar met de vele kwaliteiten die hij had was luisteren niet overontwikkeld. Maar we kwamen er en mochten mee met een touredguide, na betaling. Het was een meisje dat iets sprak waar ze waarschijnlijk of haar ouders veel geld voor had betaald omdat ze Englese studeerde. Nou dat englese was gelukt, maar of het ook englisch was, ik ben er nog over in vertwijfeling. Hoogtepunt van het klooster is de catacomben, en daar weer de mooie opgestapelde 25.000 paar dijbenen, allemaal in visgraat in kisten ter opluistering van de ruimte uitgestald. Het laatste hoogtepunt is een voormalige waterput met een deel van de 25.000 schedels ook weer mooi uitgestald. Het meisje wist het zo te brengen dat deze praktijken van de kolonialen waren, en niet van de vrije republiek der Peruanen. Ik denk dat de kerk gewoon vol was en alle wierrook ook niet op kon tegen wat er met 25.000 tegelijk onder de vloer lag. Maar misschien heeft ze gelijk.
Verder twee t-shirts gekocht en naar het Andres del Castillo museum geweest. Dat staat vol met mineralen. Piriet mooier van structuur dan wat Rem Koolhaas ooit kan tekenen, Verder is er een enorme collectie van Chankay aardewerk. Jammer voor M, die dacht dat ze er met dit aardewerk al wel zal zijn, nou het is pas het topje van de ijsberg. s Avonds eerst Manuel gezien, goh dat je een homo blij kunt maken met Mariska Veres in een bloemenjurk en daarna Eider die je natuurlijk makkelijk blij maakt met een drankje.

In Lima

De klm vlucht ging zeer soepel, pas diep boven Zuid Amerika ging het bordje van de turbulentie een keertje aan en toen mocht het ook nog nauwelijks een naam hebben. Lewis stond netjes op de luchthaven te wachten. En met een groene taxi, waarvan ik denk dat de naamgeving verder weinig te maken heeft met een groene uitstraling naar Miraflores gereden. Daar stond ja laten we haar Maria noemen ook weer te wachten en na de gebruikelijk instructies over een appartement. Afval weggooien voor warm water hier met de bezem opslaan en vooral de wifi code waren we ineens na 2100 lokale tijd van ons zelf. Met Lewis dan als extra aanhang, maar die babbelt wel een soort gezellig mee. Natuurlijk een filmpje gezien. Iets zoiets als de Marsian, over Matt Damon als marsmannetje tegen wil en dank, die ook nog gered moet worden. Toestanden maar gelukkig kan hij het in de film navertellen. Daarna nog een gedoe met Samuel Jackson, die  zwarte president is in VS maar wordt neergehaald in de airforce 1 boven Finland. Ook allerlei toestanden, maar door een finse held in spe wordt hij gered. Die moet de eeuwig zingende bossen in om een beer te schieten. Ja dat kan allemaal in Finland. En zo dan te bewijzen dat hij man is. Toestanden ook weer. Onderwijl las ik een boek over iemand die in de voetsporen gaat van de ontdekker van Machu Picchu en ondertussen ook de nodige vraagtekens zet bij het hele verhaal. Want immers niet de verloren Inca stad werd gevonden en omdat de zaak in gebruik was als varkenskot kun je je ook ernstig afvragen of iemand het dan wel ontdekt. Maar ja meneer Bingham heeft het natuurlijk wel geniaal op de kaart gezet. Jammer voor hem dat er niet zoveel goud, zilver of zelfs mooi aardewerk was. Dat was of gedoneerd aan de spanjaarden, of door anderen weggeroofd. Trouwens veel goeds over de Inca;s maar veel mooi aardewerk hebben ze niet achtergelaten. Als je dat in het museum bewonderd is het toch vaak door anderen gemaakt. Niet zijnde PRC, want hoewel het daar toen in de oude tijd ook goed ging met de economie waren hun export cijfers niet zo heel goed, eigenlijk een beetje zoals nu.
Verder moet die man in het boek berg op en af lopen en vindt hij eigenlijk de belangrijkste ontdekking die Bingham doet de ontdekking van het Inca trail. Daar zijn natuurlijk miljoenen wandelaars hem dan ook weer eeuwig dankbaar voor. In Yale liggen er nog karrevrachten spullen die hij op valse gronden heeft meegepikt uit Peru. Maar dingen die hij uit MP heeft gehaald, dat schijnen niet zeg maar Toechanamon achtige kwaliteit te hebben. Over de ontdekking van dat graf achter het graf horen we trouwens ook niets meer. Veel meer dan een nachtkaars, al dan niet uit zullen ze niet ontdekt hebben. Verder moet ik hardop nadenken over een reisboek van mezelf over Peru. Ik zou het misschien willen ophangen aan het soort thema dat Norman Douglas (wie kent hem niet) ja inderdaad die ouwe brompot die ook bevriend was met Elizabeth Bowen. Hij had altijd tijd voor een likely lad.