Eerder wel eens kennisgemaakt met apen in Indonesie, die meestal je tas open dreigen te rukken op zoek naar een stukje komkommer, waren de apen hier in de jungle weer anders. Ik moet zeggen dat het eerste aapje van een schattige op het oog apensoort was. Hij ging zoet op schoot liggen nestelde zich en viel meteen in een apenslapie. Best lief. Dit gebeuren was allemaal onderdeel van de excursie van gisteren, die ook nog dolfijnen en een toekan en boa en anaconda's liet zien. Waarbij de boa's geen bijzondere opsporing ambtenaren zijn maar slangen die met gespleten tong en volle maag naar toeristen kijken. Gelukkig was er naast die beesten, een tweetal pagagaaien en twee poema achtige beesten en de luiaard niet veel te zien in het dierentuintje. Wel was er een dame die dacht dat wij er met haar gids vandoor gingen. Maar haar eigen gids, meer een gezelschap heer dan een gids was ze een weinig te spreken over. Na een paar minuten naar haar geluisterd te hebben, heb ik haar in het engels uitgelegd dat ik dacht dat die meneer onze gids was en dat ik juist uit beleefdheid voorgesteld had hun groep even voorbij te lopen. Zij legde dat uit als dat haar gids geen tijd voor haar nam. De tijd die ze nodig had was vooral nodig voor het 4 jarige dochtertje, volgens M die het kind niet meer terug zag was het wellicht de reden waarom de anaconda ons zo loddig aankeek met een blik van ik heb mijn buik helemaal vol van toeristen. Maar ja. Nou verder ging de tocht dieper de jungle in, waar je tegen betaling kan poseren met halfnaakte indianen dames, nadat ik er smeuig over had verteld zei M vertel jij die kapitein maar dat ik het al gezien heb, ik heb al genoeg aap voor een dag op mijn schouder gehad. We gingen dus weer verder, op naar Belem, legendaris gemaakt in de film Fitzeraldo, van Herzog ofzo, met nog een glansrol van Mick Jagger. Ik moet wel zeggen dat we bijna schipbreuk in de meest letterlijk zin opliepen omdat een ander boot recht tegen ons op knalde. Bijna vergingen we met man en M. Maar even later bleek de schade mee te vallen, een stutje van het dak was niet meer, het ging er een beetje sneu bij, en de plank waarop ik leunde was ernstig los gaan zitten. Zo los dat ik er niet meer op durfde te leunen omdat ik anders dolfijnen voer was geworden. Die dolfijnen zagen we trouwens gelukkig ook een paar keer, een foto is niet gelukt. Maar met een foto van een aap is toch ook iedereen blij. Voor de aanhangers van het ware geloof eh als dat evangelisten is, dan is er goed nieuws want de blijde boodschap wordt nu ook per boot in de Amazone vertelt. Het schijnt zelfs zo te zijn, dat op het moment dat iedere ziel in de Amazone bekeerd is men hun vleugels wil uitslaan naar andere havensteden, zelf heb ik Volendam voorgesteld als belangrijke havenstad die nog niet door de evangelisten is bekeerd.
Verder dachten jullie net als Marjan dat ik er in gebleven was, wellicht in Sageretario, alwaar ik iet wat verlaat op zaterdag uit rolde. Maar nee ik ben nog gewoon hier. Op zondag hebben we de opgravingen of uitgravingen en restauraties gezien van Waka Pulcana. Voor de liefhebbers vallen vorige beschouwingen te lezen. Was er voor mij nog iets nieuws, de chileense nichten wellicht, die nog met een bandje van de homo disco liepen. Verder paar amerikanen en een vage amerikaanse dame, maar die zijn er geloof ik altijd. Maandag brachten we vooral door in transit, waarbij Diego op de luchthaven stond.
Gisteren zagen we Jorge. Die kwam natuurlijk op dag 1 meteen de boulevard op gewandeld. Ondanks dat Diego en hij geen vrienden zijn, hebben ze elkaars nummer en was Jorge er meteen. Hij wist ook over Central. Maar ik ging hem uitleggen over de 17 gangen, en je kreeg het maar niet aan zijn verstand gepeuterd hoe het werkte. Was het een buffet, nee, nee. Oh nadenk maar van 17 gangen zou je toch uitelkaar knallen.
Oh J. je kon er ook het vegetarische menu kiezen. Dat was wel iets minder gangen, 14 ofzo. Maar wij vonden eigenlijk dat het zeker voor een latino hut heel weinig vlees was, wel wat meer dingen uit de zee of rivier gevist, maar voor de smaken was het toch vaak een combinatie van verschillende vruchten en groenten. Dus eh je zou er als vegetarier ook prima een avond kunnen doorbrengen.
Verder dachten jullie net als Marjan dat ik er in gebleven was, wellicht in Sageretario, alwaar ik iet wat verlaat op zaterdag uit rolde. Maar nee ik ben nog gewoon hier. Op zondag hebben we de opgravingen of uitgravingen en restauraties gezien van Waka Pulcana. Voor de liefhebbers vallen vorige beschouwingen te lezen. Was er voor mij nog iets nieuws, de chileense nichten wellicht, die nog met een bandje van de homo disco liepen. Verder paar amerikanen en een vage amerikaanse dame, maar die zijn er geloof ik altijd. Maandag brachten we vooral door in transit, waarbij Diego op de luchthaven stond.
Gisteren zagen we Jorge. Die kwam natuurlijk op dag 1 meteen de boulevard op gewandeld. Ondanks dat Diego en hij geen vrienden zijn, hebben ze elkaars nummer en was Jorge er meteen. Hij wist ook over Central. Maar ik ging hem uitleggen over de 17 gangen, en je kreeg het maar niet aan zijn verstand gepeuterd hoe het werkte. Was het een buffet, nee, nee. Oh nadenk maar van 17 gangen zou je toch uitelkaar knallen.
Oh J. je kon er ook het vegetarische menu kiezen. Dat was wel iets minder gangen, 14 ofzo. Maar wij vonden eigenlijk dat het zeker voor een latino hut heel weinig vlees was, wel wat meer dingen uit de zee of rivier gevist, maar voor de smaken was het toch vaak een combinatie van verschillende vruchten en groenten. Dus eh je zou er als vegetarier ook prima een avond kunnen doorbrengen.
Ik denk dat het tijd is voor een wonder. Niet erg origineel, maar ik zie die evangelisten al over de Amazone lopen en misschien valt er nog wat aan dolfijnen te vermenigvuldigen, of doen ze dat alleen met dooie vis?
BeantwoordenVerwijderen