Bijna weg, nu uit Napels

 De koffer is een soort van redelijk gepakt. Alle nieuwe spullen er in gepropt. De vuile was verzameld en straks nog een laatste rondje, tanden poetsen en dan klaar voor vertrek. Ik wil eigenlijk nog citroenen scoren. Dus dat moet zo gebeuren. Maar verder dan maar over gisteren. Veel gelopen, maar dat is een weinig nieuws. Veel gezien en cultureel gedaan, drankjes gedaan en gegeten. 

Ik heb als eerste daad koffie kopjes weten te scoren. De collectie blijft gelijk, nu zijn het glazen varianten. Ik weet het nooit helemaal koffie uit een glas. Met melk vind ik het altijd een beetje een smerig gezicht, maar zwart en dit zijn espresso kopjes is het nog daar aan toe. I wilde naar het uitzicht van Mergelina. Dan moet je een berg op en kijk je alsof je een romantisch schilderij hebt uit over de Napels, het castello del'uvo en de Vesuvius. We moesten daarvoor in metro. Dat ging allemaal best soepel. We waren bij zee en wandelden een pier op, het was wederom schitterend weer. Strak blauw er was een boten verkoop gaande. Van die speedboot jachten. Allemaal blinkend in de zon, wel iets anders dan het bootje dat te koop staat via M. Ok maar ja die boten, er liep natuurlijk ook flink veel geld rond, je vraagt je dan altijd af of dat via eerlijk hard werken is, of het oud geld is, of nog een andere variant van geld. Ik denk dan vaak toch stiekem aan de laatste variant van geld, die net iets minder te maken heeft met hard werken. Maar ja je weet het niet, als je zo op een afstandje naar iemand kijkt kun je toch niet in de ziel kijken. Maar het was heel mooi weer. Wie wil er dan niet met een luxe vrouw stoer doen op een speedboot. In ieder geval Joe. Maar ja wij voldeden niet helemaal aan de definitie van luxe vrouw en werden niet mee gevraagd op een tochtje. Dus moesten we zelf maar met de fumiculare omhoog naar het uitzicht. Die fumulare, was een soort scheve tram van één stel, die gebouwd is als een soort trap. Je stapt in de tram steeds hoger, tree voor tree. Dan schiet je omhoog, dat is tenslotte de bedoeling. 

Ik ben dan met mijn hoogte vrees altijd een beetje bang dat het touwtje breekt waar het hele ding aan hangt. God oh god, maar dat gebeurde niet en het uitzicht was vanaf de eerste halte al als vanaf een ansichtkaart. Dus dat was leuk. Er was nog een kerk maar die zat vol gelovigen en het was zondag dus die zal vol met gelovigen die halleluja en ja en amen riepen. Daar hoorden we weer minder bij.  We zijn naar beneden gelopen, dat was haarspeld bochtjes kronkelend naar beneden. Daarna hadden we een kleine beloning verdiend en bestond het eerste deel van onze lunch uit een spritz met wat snacks. 

Dit is dan de spritz. Daarna de lange wandeling langs zee, met veel slenterende italianen. De mogelijkheid om een suikerspin te kopen. Ik zag dat het een romantische hap is, maar dat het idee van een suikerspin lekkerder is dan hem feitelijk op eten. Die ene keer dat ik het heb gegeten, weel de roze variant herinner ik mij toch vooral een plakkerige zoete hap. Hier zag ik er één omgekeerd in de vuilnisbak. Gelukkig was er voor ons nog net tijd voor een ijsje. Daarna boekwinkel, ik heb geen kookboek gekocht deze keer. 

We waren op pad naar de Galerie Italia. Hoewel het heel druk was op de Toledo. Ik denk vooral voor wat tik-tok zaken was het bij de Galerie opvallend rustig. Doel is daar de Caravaggio die de laatste momenten van de heilige Ursula weergeeft. Ja die van die toestanden in Keulen. Op de terugweg vanuit het beloofde land wordt ze met haar 11.000 maagdelijke reisgenoten jammerlijk vermoord daar in Keulen. Dat is nog eens een vrijgezellen party, 11.000 maagden naar Rome en weer terug. Jammer dat je dan over Keulen moet. Maar ja. 

Hier is ze het staat geboekt als de laatste Caravaggio die hij geschilderd heeft. Hij liet het achter in Napels, maar het moest ergens anders heen gestuurd worden, terwijl de verf nog nat was. Hij was weer in de gratie. Een bisschop had in Rome voor hem gepleit en hij ging met een boot zo snel mogelijk terug naar Rome, helaas werd hij onderweg ziek, en was dit dus zijn laatste schilderij. Hij stierf een veels te jong ergens waar het bootje strandde. Ja eh ik weet ook niet precies waar. Maar dit schilderij is dus het laatste schilderij van hem. Pas in 1970 aan hem toegeschreven, daarvoor dacht men nog Mattia Preti. 

Er was ook moderne kunst een Andy Warhol. Die blijkbaar wel van de vulkaan hield

Klaar voor een avond in de opera. Nieuw jasje, nieuwe overhemd, het mag allemaal wat kosten. 

In de opera. het was alleen een concert met muziek van Mahler. Een beetje saai, 3 of 4 strijkers en soms een mevrouw met een fluit. We zaten in een loge. Dat was nog even een gedoe. Er zat al een engels stel. Het was zo geregeld dat I en ik op een een bar kruk op de besproken plaatsen achter elkaar moesten zitten, dat Engelse stel dan weer 1 op een stoel eerste rijtje en de dame er achter. Er was een soort rust. Kwamen er twee grijze dames aangevlogen. Die kwamen van Procida, een eiland van paar kilometer. Een engels een schots. De schotse was na haar hele leven in Parijs naar haar vriendin gegaan die al 40 jaar lang op Procida gelukkig getrouwd was en twee kinderen had. De dame uit Parijs had nou niet een wuft oelala kapsel. Maar eerder een soort grijze spaghetti storting kapsel, war sinds ze 7 jaar geleden uit Parijs was vertrokken geen coiffeur meer aan had gezeten. Ze waren super aardig, niet tegen ons, maar wel tegen elkaar. We praatten even met ze, en toen waren ze ineens zo helemaal klaar met ons. Het was waarschijnlijk toch dat gezellige Brexit, Britten onder elkaar. Jammer want nu hebben we niet kunnen vragen wat je moet doen om een grijs spaghetti kapsel te kunnen krijgen. En begon ook het concert dus ja dan kun je beter niet meer vragen naar iemands kapsel. Het fiedelde een beetje te saai en hetzelfde iets meer dan een uur door. Ik denk dat sommige die fluit mooi hadden gevonden. Maar die ging ook vaak in de kantine genieten van een glaasje, ze was niet de hele tijd op het podium. De tweede violiste moest weer weg voor een slokje water, die kreeg een hoestbui. 

Tenslotte nog gegeten, helaas was Pizza 22 chiuso, wat dan italiaans is voor dicht. Er zat om de hoek iets van de broers van of zo ingewikkelde Napolitaanse naam. Mooie maar slome jongen in de bediening. Ik had er gehaktballen genomen als antipasti, daarna een bordje gnocchi en tenslotte de laatste delizie di limone voor dit jaar. Jammer want zo komt er een eind aan het eten hier. 

De pasta met courgette en kaas van tafelgenoot

de gefrituurde ansjovis van tafelgenoot 

Gehaktballen ja. 

Avonturen, maar nu Napels

 Gisteren vanuit Salerno naar Napels vertrokken. We hadden op vrijdag nog een heel avontuur na Paestum, want we gaan een huis bekijken in Pagani. Het was een aardig huis, met een leuk balkon. Je zat boven een winkelstraat wat een prettig hart is van Pagani. Er zat zelfs twee huizen verderop een fietsenmaker. Maar ja de indeling van het huis was weer rottig. De badkamer, maar ook dus het toilet zat achter de ouder slaapkamer. Als je vanuit de tweede slaapkamer naar de badkamer wilde moest je altijd door de ouder slaapkamer. Wat natuurlijk met bezoek en romantische liefde weer niet handig is. Rare indeling. Nu waren de slaapkamers vrij diep, dus je zou kunnen denken daar maak ik dan een gang, maar ja dan blijf je natuurlijk ook een beetje aan de gang. Een tweede oplossing zou zijn een badkamer maken waar nu een wasmachine en nog zo wat van die shit stond. Maar ja ik zei het al je blijft aan de gang. Dus ja ik weet het niet, ik weet het niet. Ik hou het geld voorlopig maar op de bank. En mijn bitcoins oh die had ik 12 jaar geleden moeten kopen. Straks heb ik niks meer aan mijn dollars en kan ik alleen nog maar koffie bestellen met bitcoins. Wat een toestanden. 

Het eten van vrijdag. We waren door een verkeerd gepakte trein half Campania nog door gereden, van Pagani, naar Giovanni die Mercato, naar Fratte en toestanden. Dus gingen we heel laat eten. Het eten was prima, maar de bediening was nou niet om over naar huis te schrijven. Hier zien jullie mijn carbonara. 

Hier ligt Puntarella, dat is een soort Romeinse witlof, dunne stelen. Die in reepjes gesneden zijn. Was lekker en verfrissend, en het is toch ook goed om af en toe een beetje groen op het bord te hebben. 

Gisteren in de ochtend nog even door nog even snel langs Ciro gegaan. Die zat daar met een deel van zijn hondjes in de bar. Daar een koffie gedronken en een cornetto. En een bezoek gebracht aan het archeologisch museum. Altijd leuk. Klein, maar Etruskische, Griekse en Romeinse opgravingsdingen vanuit de buurt. Hoogtepunt is het de bronzen Apollo, die helaas een beetje werd verziekt door een sprekende Apollo van een soort A-I project. Leuk wellicht voor de maker, maar omdat het kwebbelde vanaf een scherm werd de echte bronzen Apollo er een beetje door ge-outstaged. 

Gisteren zijn we naar Napels vertrokken. Met een slome stoptrein, maar die bracht ons wel in de buurt van Piazza Dante. We moesten nog een 10 minuten met de koffer zeulen. (misschien een tip minder troep meeslepen Sjak). Ja ja ik weet het maar toch. Nou het was even een raadsel om in de hut te komen. Het is toch leuker als er een meneer (m/v) op je wacht die zegt en dit is de sleutel voor dit en dit is de sleutel voor dat. Maar ja we moesten het allemaal zelf uitvlooien. Met name de deur van de poort weten we eigenlijk nog steeds niet hoe die open moet, maar daar hebben we een sleutel van. Daarna een sleutelkluisje. Pffff maar daarnaar waren we binnen. Op het Piazza Dante dus. Valt te google waar het is. I wilde graag een film zien van Paulo Sorrentino, een nieuwe film Parthepone. Over een dame die met de stad vergeleken werd. Het verhaal ontging mij, maar met die Sorrentino films ik geloof dat een verhaal nooit helemaal zijn sterkste kant is. Dus het was een aanéénschakeling van mooie plaatjes. Fraai, maar ja ik had om het te volgen ook wel een verhaaltje kunnen waarderen. Daarna een pizza gegeten bij Pizzeria

22. En een wijntje gedronken bij een veel te dure bar. Maar ja dat weet je van te voren ook allemaal niet.

De berichten uit Nederland worden ernstiger is er al een negatief reisadvies afgegeven is het veilig om terug te keren. Nou ja toestanden. Als het allemaal zo duister blijft moeten we desnoods gaan proef wonen in Pagani. Graag hoor ik berichten daarover. Het eerste huis daar stond leeg, en met een natte lap en een flinke dosis schoonmaak middel zou je je daar airbnb kunnen wanen. Het is wat die noodtoestand. 

Het openbaar vervoer.

 Oh het openbaar vervoer hier kan toch ook tegen vallen. Onze trip naar Paestum viel daardoor in het water. Want we gingen via Ponteganano waar een archeologisch museum is. Dat was open en was een leuk bezoek. Blijkt dat de Etrusken, waarvan ik dacht dat ze alleen maar in midden Italië zaten toch ook helemaal naar het zuiden waren door gehobbeld. Volgens het museum wel vooral via de kust en omdat Pontecagnano zo'n leuke vriendelijke omgeving was met een baai konden ze daar leuk naar binnen varen. En er vervolgens een levendige stad oprichten, met Fratte natuurlijk ook als belangrijk onderdeel van hun nederzetting alhier. In het museum waren dan weer meer Griekse vazen van de Sydney schilder. Tja hoe al die schilders aan hun naam komen. Maar het was een leuk bezoekje. Op het station bleek echter dat de trein verder naar het Zuiden naar Paestum pas over anderhalf uur zou gaan. Toen zijn we maar in een trein terug naar Salerno gedoken. Daar vervolgens een broodje gescoord en een beetje rond gehangen tot we een huis mochten bezoeken. Het huis was in Canalone. Dat is een soort buitenwijkje dat vastgeplakt zit aan het centro storico maar dan nog net iets verder. Langs de botanische tuin en dan nog door de hoogte in. Dan is het een soort vallei. M. wachtte daar bij de bushalte op ons. Ik had door alle opwinding, nou meer door de stevige klim een beetje een natte rug. Dus eigenlijk eerst even een beetje in de puf. Maar we waren er. Het bleek een appartement van een jong stel te zijn, de kleine Nicola was 4 jaar oud. Je kwam binnen met een hek, dan een deur en dan nog een enorme deur. Met die tweede en derde deur had je beetje veranda. Er was een woonkamer met een keuken. Met een raam met uitzicht op de zee, een slaapkamer, met een raam en uitzicht op de zee, er was nog ergens een fransbalkon, achter de badkamer was nog een soort extra kamer, wijnkelder, een stukje lager. Misschien zou ooit de buurvrouw het stukje tuin verkopen waar je dan in zou kunnen struikelen. Dan was er nog het gastenverblijf. Maar dat zou iemand ook over het hoofd kunnen zien als bezemkast. De locatie was ok, Ingrid vond het te vochtig. Maar het was vooral dat als je die hele klim had ondernomen dat er niks van een beloning was. Als je nou of een platje had gehad in die tuin waar je naar de klim een wijntje kon doen. Of een enkele schets toevoegen aan het weblog. Maar nee het waren allemaal dichte ruimtes. Of nou ja het huis was helemaal naar binnengericht. Dus helaas, gelukkig ik voel geen liefde. Dus dat was hem ook alweer niet geworden. Dan in de avond langs L. gewandeld. Die vroeg wat gaan jullie eten, ik wilde graag een bordje Penne Arrabiata eten. Dat heeft ze vervolgens voor ons gekookt. Wij hadden een flesje wit meegenomen en tussendoor zelfs een uurtje niets gedaan ook dat kan nog. 

Daarna op vrijdag onze reiswond gelikt en besloten om alsnog naar Paestum te gaan. Maar ja het is wel pover gesteld met de treinen die er heen gaan. Dus hadden we goed op de borden gekeken en besloten dat we om 9.20 dan in een trein moesten zitten. Dat lukte en we waren een half uurtje later in Paestum. Daar natuurlijk naar het duikertje gekeken en tussen de tempels lopen dwalen. Er waren bijna geen toeristen. Niemand met een vlaggetje en een bus mensen van een cruise, alleen twee Italiaanse schoolklassen en een handvol verdwaalde toeristen. Ook Italianen gaan niet meer in deze tijd van het jaar. 

Beetje minder Aperol, maar eens een campari soda. Net iets pittiger zeg maar dan een spritz. 

Kijk dit ben ik dan op het station van Salerno voor het eerst in de morgen met een jas aan. Maar later was die toch vooral decoratief. 

Onderweg bij de etrusken. Helemaal in Pontegannano 

Foto shoot op de boulevard

Man met vis op de markt. 

Ja Paestum dus, de vergeten Griekse stad. Het was dus een levendige Griekse stad zo 2500 jaar geleden. Ze stonden de Etrusken iets verder op soms naar het leven. Verder kwamen er ook nog wat andere types voorbij. Maar na de Romeinen werd de stad overvallen door malaria. Het kwam verder van zee te liggen en raakte zeg  maar in vergetelheid. Tot dat het ergens in de 17e eeuw wordt herontdekt. Iemand betrokken bij de aanleg van een weg ontdekt het en het komt terug in de belangstelling. De tempels zijn van uitzonderlijke kwaliteit. Het schijnt dat dit het neo klassieke bouwen heeft ontketend. Donald J Trump, lets make America great again, gaat in een huis wonen dat geïnspireerd op de Neptunes tempel van Paestum. That makes America great again. Er zijn drie tempels en er was ook moderne kunst voor de grootste van de drie neergezet. Dat heeft ons dan relatief net weer iets minder geïnspireerd. Maar ja verder blijft het hier heel erg mooi, en is het leuk als een een site bijna geheel door mensen en toeristen is verlaten. 

Oh oh

(6 november) Nou zo te zien is Trump bijna president. Eindelijk een jonge man. Lang leven Elon Musk, die kan nu ongestoord geld en macht verzamelen en doorgaan met zijn vage feestjes. Lang leven Fox News die hoeven nu nooit meer iets van waarheid te laten zien, alleen de fox kant van het nieuws. Lang leven de dictators, oh wat mooi voor mattie Vladie, en Orhan, het wordt een groot feest voor hun. Plannetjes maken om de democratie om zeep te helpen. 
Maar ondertussen zitten we in Salerno. Hier gaat het leven gewoon zijn gang. Meloni heeft natuurlijk bedacht dat rechten voor de LGBTI+ een stuk minder zijn, geen adoptie voor zelfde sexe stellen en zo. Dat zal een inspiratie zijn voor Donald. Ik zou alleen willen zeggen tegen Donald, ik heb gezien hoe goed je kan pijpen, vergeet niet dat je dat van Roy Cohn hebt geleerd, een wijze in jou ogen homo. Hij is dan wel niet overleden aan Aids maar eh ja waaraan eigenlijk. 

Het leven in Salerno ja dat gaat gewoon door. 

7 november. Wat een dag verder gisteren 6 november Trump is president. Tja nou het land krijgt wat ze gestemd hebben. Een man die aan 1 % van de mensen denkt. De superrijken en de rest in de kou laat zitten. Wij daarentegen zitten hier steeds in een super aangename temp van 22 graden en een strak blauwe hemel. 

Gisteren was het doel om naar Pagani te gaan en daarna naar Nocera (superiore/ inferiore; ik kan het niet uit elkaar houden). We zouden dat pas in de middag doen en zijn eerst een beetje door Salerno gaan lopen. Ondermeer over de markt. Ik wilde een ouderwets zeepdoosje. Om af en toe op mijn reizen een stukje zeep te kunnen hebben. Die heb ik voor 1 euro op de markt gevonden. Blij

Maar er was ook een bericht van makelaar Monica, die zei kom nu naar het kantoor. Ze ging uitleggen dat voor mijn budget het te schudden was om een huis te vinden. Het is een optie op mijn hut in Amsterdam te verkopen en dan hier heen te verhuizen. Maar ik weet het nog niet. Daar moet ik nog over nadenken (nou antwoord is nee). Daarna een koffie gedronken bij een meneer met zijn moeder. Hij had mooie herinneringen aan Amsterdam. Zijn oude moeder hing aan zijn lippen. Hij keek als de ideale zoon uit de ogen. Zijn tanden waren weer iets minder. Toen hij hoorde dat we uit Amsterdam kwamen gingen zijn ogen fonkelen en ja daar was hij geweest. Toen hij bekende dat hij in een coffeeshop alleen een vruchtensapje had gedronken. Deed de oude moeder het bijna in haar broek van het lachen. Zelfs zij zou geen vruchtensap in een coffeeshop nemen. Daarna met de trein die van een ander perron vertrok naar Pagani geboemeld. In Pagani een wandeling gemaakt, fruit en een broodje gekocht dat verorberd in het park daarna met de makelaar en haar compagnon van Re-max, naar een appartement gekeken. Ook hier was oma weer net overleden. Haar flessen water stonden nog vol in de kast. De lege flessen wijn stonden er nog. Er waren twee stoelen van het formaat tuinstoel waar oma haar laatste dagen in had doorgebracht en de familie had geen moeite genomen om iets op te ruimen. Iets dierbaars mee te nemen of verder ook maar iets te doen. Oma mocht ze terug keren op aarde kon weer gewoon door met haar leven. Bijzonder en ik vond het een aardige hut, maar ja dat Pagani, de laatste trein gaat om 21.20 en de boekenwinkel was al jaren dicht.  Maar Giovanna was erg aardig. De meneer legde ondertussen uit aan Ingrid dat er veel maffia toestanden waren. Ik weet niet of dat dan toevoegt aan de oorspronkelijke ervaring. Maar ja wat een verhalen. Als kind was hij over de lijken heen gesprongen. Hij was er door getraumatiseerd toestanden. Maar ik vond het leukste appartement wat we tot op heden hebben gezien, prijs kwaliteit. Groot redelijk op orde en voor 125.000. Maar ja Pagani. Giovanna vond ook wel dat het misschien slim was om eerst eens een tijdje in een airbnb te gaan zitten. Dat vond Monica ook en die wist meteen een hutje, maar ja dan weer buiten de stad. Ik vond het al een heel avontuur maar de dag was nog lang niet voorbij er was nog de afspraak met Carmine. Voor de tijd was er nog net tijd voor een campari soda. Met een hele boel stucchini erbij. Lekker lekker. Die ging ons meenemen naar een kerk. Daar was een bijzondere expositie gewijd aan water. De kerk was heel bijzonder het was een Romeins badhuis geweest waar een kerk over gebouwd was. Maar die kerk was dan weer vroeg christelijk. We ontdekten ook nog dat Pompeij niet het centrum is van de beschaving, of Rome, of Amsterdam. Nee maar Nocera daar was en is vanalles uitgevonden. Ik weet niet wat allemaal maar laat het je niet op de mouw spelden. Nocera is de oorsprong van beschaving. Het was een koepel. Hij was nog in hele goede staat. In het midden stond een groot doopvont, het was ook een Baptistery Santa Maria Maggiore Nocera Inferiore. Het gebouw is rond 554 gebouwd. Vandaar dat het waarschijnlijk een soort Agia Sofia lijkt, wel weer grappig om dat te bedenken. De pilaren zijn voor een deel Afrikaans marmer.  En toestanden met de tijdelijke expo van water, want er mochten natuurlijk geen gaten of anderszins in de muur worden geboord. Daarna na uitleg van 3/4 heren was er nog een tijd voor een pizza. Carmine moet vroeg op want hij moet vuilnis ophalen in de nacht. 

Het eten van dinsdag, ja een worstje 

En beetje fultoze pasta 

Het toetje van gisteren. 

De wijn van gisteren.

De pizza 4 stagioni 

De 

UItzicht uit de hut. 

Ik op de boulevard
Mijn toekomstig bedkamer 

De kerk 

En waar ik in de toekomst tv kijk 

Ingrid is er

 Zondag had ik een slome dag. Ik had natuurlijk het nodige rondgelopen. Maar ik had weinig zin om echt iets te gaan bekijken. Ik was al een paar keer met een groot doel op pad geweest, en ik dacht nou een sloom dagje kan ook geen kwaad. Dus alleen een paar kerkjes binnen gewandeld. In één van de kerkjes zat ik wel meteen in een opgraving te kijken. Verder het boekje over het dagelijks leven in Pompeij uitgelezen. Ik vond het vooral grappig om te lezen dat het nog heel lang grieks is gebleven. Dat ze tot het boek geschreven werd, maar was boek uit 1988 en nog daarvoor geschreven door een fransman geen aanwijzingen hadden gevonden die duiden op christenen. Volgens mij hebben ze dat inmiddels wel gevonden. Of hebben ze het graag willen vinden. Ja en dagelijkse leven, het is toch altijd maar de vraag of je daar van alles over wilt en kunt leven. Want stel dat we dat voor onze tijd zouden beschrijven. Nou ze waren in ieder geval fanatiek in sport en bij een wedstrijd van het één of ander waren met een twee verschillende teams zelfs heuse rellen uitgebroken. Die gladiatoren stonden natuurlijk in hoog aanzicht en er zijn ook homo leuzen aangetroffen. Zo van Mario schatje kom snel terug ik mis je Antonio. Maar dan met Griekse of Romeinse namen. De lagere klasse ging weinig of niet naar school, terwijl de hoge klasse zowel Grieks als Latijn ingestampt  kreeg. Verder waren ze dol op vissaus die ze tot ver buiten de stad afzetten. Natuurlijk ook weer in verschillende kwaliteiten. Ze maar export kwaliteit en mindere kwaliteit. Oh nu eerst ontbijt dan museum dan naar Salerno. Dat is gelukt ondertussen in Salerno. Men is hier alweer druk met de avonturen voor de kerstverlichting. Helaas is de opening als wij alweer zitten te genieten van de Hollandse luchten. Maar meer over gisteren. Tja Ingrid meegenomen naar Bonopace, bij het mannetje aan de overkant een broodje gekocht en dat opgegeten met uitzicht op de Vesuvius. Daarna door Napels gewandeld, eerst met als doel de winkel van de Loteria in de Via Tribunale. De tribunale heeft een totaal onlogische nummering. Ik denk dat de gene die de loterij in beheer heeft ook de huisbenummering had bedacht, getallen liepen op en af. Even en oneven hinkelde door de straat van links naar rechts. Ik denk dat als je een huis hebt daar je gewoon naar de loterij man gaat en een balletje ophaalt en dat is dan ook je huisnummer. Daarna met enige opwinding een tentoonstelling met de grootse terugkeer van  Artemisia Gentileschi  naar Napels. Dat werd groots gevierd in de het klooster van Santa Chiara. Opwinding alom. Uiteindelijk was het dan maar één schilderij. Wonderlijk uit Beiroet off all places. Tja nou daar valt op dit moment al niet zo veel te genieten, en dan hangt hun schilderij ook nog in Napels. We hebben toen ook nog maar de kerststal en de resten van het badhuis bewonderd. En vooral natuurlijk de tuin die bij het klooster hoort. Dat was allemaal bijzonder, maar dat verhaal van Artemisia dat was toch een beetje boerenbedrog, maar ja dat hoort er allemaal bij. 

Kijk een christusdoorn met een duidelijke zegening :)

Een aperol dat dan toch ook altijd een zegening is. 

 

En een bordje penne lisce op zijn Siciliaans, met aubergine en mozzarella ook alweer een blessing. Dus ja die expeditie bij de grijze dakduif het blijft bijzonder . Helaas weet ik niet waar die foto verstopt is. EH 

Nou die moest wel echt uit de grotten van het internet komen. Maar kijk de hele familie en ja ze wordt steeds kleiner en kleiner. Maar was een leuke avond. Antonio had zich zaterdag geschoren, dus die zag er ook fris uit. 

Naar Pozzuoli

 Gisteren de toch ondernomen naar het Castello Aragones di Baia. Wat zeg maar ten noorden van Pozzuoli ligt. Omdat daar het archeologisch museum zit van de Campi Flegrei. Zo dat moest ik wel even uit maps trekken. Maar die Campi Flegrei het grote vulkanische gebied ten noorden van Napels. Ik was ooit met L begonnen aan een lange tocht er naar toe. We dachten we lopen het laatste deel gezellig langs de zee maar kwamen op een weg met allerlei vage bedrijven en toen we uiteindelijk met een stukje bus bij het museum kwamen bleken ze alleen de ochtend open te zijn. Jammer van de expeditie. Nu had ik een directe bus gevonden, die ging er wel 47 haltes over doen, maar leek voor een belangrijk deel wel langs de zee te rijden en hij ging direct. Andere opties waren ongeveer net zo lang. De bus reed eerst langs de haven van Napels, en daarna langs Chiaia, dat is weer een park langs de zee. Onderweg reden we nog langs het huidige stadion van Napels, dat vernoemd is naar Diego en daarna langs het klassieke stadion van Pozzuoli. Maar dat bewaar ik voor een volgende trip, die er waarschijnlijk wel in zit. Tenslotte na veel gebrabbel van twee heren aangehoord te hebben, waarschijnlijk uit de buurt van Senegal. Ik vraag me af waarom die altijd zo luid en duidelijk articuleren. Nou hun aanwezigheid was bewezen. Kwam ik aan bij het kasteel. Het was met recht een kasteel. 

Dat krijg je als je hardnekkig de flits uithoud. En ik moet zeggen dat ik eigenlijk geen goede foto heb van het kasteel 

Jullie zien het hier vanaf de weg. Nou ja het was nu in ieder geval open. Er was wel weer een excuus want natuurlijk was het voor de helft gesloten. Maar we kregen toch weer een aardig overzicht van dingen die ze zoal gevonden hebben hier. Waarbij het natuurlijk wat dingen zijn uit de pre-historie. Wat aardewerk. Dat spreek altijd bij mij minder tot de verbeelding. Daarna Griekse vondsten, en al die andere types die zich druk maakten over de streek voor de Romeinen kwamen waar dan ook weer de nodige zaken van waren. Al waren dat vooral beelden, al dan niet meer of minder compleet. Het grappigst vond ik een vaas die was beschilderd door de New York schilder. Ik geloof dat ze in New York een hele mooie Griekse vaas, nou ja wel uit deze streek en dat ze hebben ontdekt dat die man (was het een man; waarschijnlijk) meerdere vazen heeft beschilderd, zo ook deze twee. Zo denkt men, waarschijnlijk was het een vrouw, of zijn moeder. Maar voorlopig noemen we het de New Yorkse schilder. Verder wat aardige beelden. Er was ook een mooi nagebouwd grieks grafmonument. 

Ik had wel het gevoel dat van alle ruimte die het kasteel mogelijk zou kunnen bieden ongeveer 10% in gebruik was als museum. Er was een verdieping lager, daar was het belangrijkste voor een toerist in ieder museum het toilet maar verder was de zaak afgesloten. Wie weet wat voor moois ik daar nog had kunnen zien. 

Kijk het soort beelden dat ik wel kunstig vind. Het hoofd was een beetje kwijt. Ik had het ook los in de ruimte gezet, zodat de liefhebber ook van de billen had kunnen genieten. Helaas hadden ze dat niet gedaan. 

Het uitzicht van het dak was in ieder geval fantastisch. Ze dachten omdat het zo'n fraai uitzicht had dat Caesar, en misschien ook wel Nero er zijn villa had. Ik geloof dat Nero in de loop van de tijd steeds betere pers krijgt. Hij schijnt op het moment van zijn brandstichting van Rome ook buiten de stad geweest te zijn. Nou kan hij opdracht gegeven hebben, maar hij heeft het in ieder geval zelf niet in de hens gestoken. Misschien zat hij hier wel gelukkig en tevree in zijn villa aan de zee. Hij zong een vrolijke moppie, dus wie weet O sole mio. Laten we dat maar denken. 

In kader van afgesloten zalen, en zalen waar je alleen maar een blik in kan werpen was er nog deze zaal. Ik denk dat ik daar een mooi clubje beelden beter had kunnen bestuderen. 

De weg terug was iets minder soepel dan heen. Ik denk dat er een bus was uitgevallen waardoor ik geruime tijd in de zon heb kunnen werken aan wat vitamine d. Die klotste er bijna in winbare hoeveelheden zeg maar uit. Maar het is hier vreselijk aangenaam. Ik denk iets boven de 20 graden en de hele dag strak blauw. Waardoor het zowel in zon als schaduw prima vertoeven is. 
Daarna een broodje gegeten van de mannen hier tegenover en daarna weer een zoveelste stadswandeling gemaakt. Het wordt of is hier wel druk. Ik dacht ik ga de Spacca afkuieren, maar daar werd ik een soort klem gezet door mensen die bleven staan en alles blokkeerden met kinderwagens. Het was echt kinderwagen avond, door de Tribunale gewandeld die was net iets minder druk. Na eerst nog wat voor in de kerststal gekocht te hebben. Ik weet hij is overvol, maar toch. Ik kan het niet laten. Ik koop de goedkoopste plastic rommel. Ja wat heb je er aan. Niks. Maar toch en daarna nog een shirtje gekocht, want nou ik had het niet nodig. Daarna de wandeling terug naar grijze dakduif gemaakt. Daarvoor nog een spritz naar binnen gewerkt. Daar liepen wat meisjes, nou ja meisjes eh bejaarden van lichte zeden rond. Eén die haar make-up van Halloween nog op had, een soort gruwel clown wilde flirten. Ik zei dat ik homo was, ze zei dat kan ik zien. Pffff. Ik was, ben beledigd, door een gruwel clown. 

Maar ik zag gelukkig ook nog een Sebas verstopt in de mis van de kerk. 

er was nog semi freddo van citroen. 

En wederom een flink bord bolognese

Dit is de spritz......