In Iquitos

 Het was gisteren wel een dagje. Vroeg op om naar Lima te vliegen, daar uren wachten en doorvliegen naar Iquitos. Ik weet het het is slecht voor de planeet. Wat moet er komen van de toekomstige generatie. ik heb er over nagedacht, ook omdat ik geen pensioen heb opgebouwd. In ieder geval niet noemenswaardig, slechts 36 jaar dus ik heb echt de toekomstige generatie nodig voor mijn pensioen. Ik wil eigenlijk vandaag met mijn handen in het haar gaan zitten, maar wil ook mijn haar laten knippen. Misschien kan ik het meenemen in een zakje kan ik er toch met mijn handen inzitten. Ondertussen zijn ze klaar met een stukje openbare werken in Iquitos. Het ziet er mooi uit. De straten zijn een beetje afgesloten voor verkeer. Nu koopt iedereen bier en gaat er mee op straat zitten. Al dan niet in de motorcaro. De Boulevard is er wel wat rustiger onder maar daar hebben ze weer nieuwe stoelen waardoor je niet helemaal gebroken thuis komt. Met al die pillen weet ik niet of alcohol een goed plan is. Ik heb een slokje pisco genomen en verder bronwater gedronken. Dat leek me wel verstandig. Verder stond er netjes een taxi met mijn naam te wachten en is de ontvangst in Fitzzcarrald aller hartelijks. Het is natuurlijk vernoemd naar die gek die een boot door de jungle wilde slepen. Om voorbij een eerste waterval in de Amazone dan weer een stuk verder te kunnen tuffen. Het plan mislukte jammerlijk. Er vielen doden, de werknemers deden niet wat ze moesten doen. Deze Elon Musk uit de oude tijd had geniale gekke plannen en is later verfilmd. Dus we kunnen het allemaal vast op netflix bekijken. Ik dan weer niet want ik moet nog steeds de eerste keer betalen. De eerste foto is de pisco, De tweede foto is mij met water en de jongen die de pisco soldaat gaat maken. Maar het was toen al bijna of helemaal middernacht en ik stortte langzaam maar zeer zeker in. Vervolgens hier nog de gebruikelijke onzin van lichtknopje etc niet kunnen vinden maar dat is uiteindelijk allemaal weer gelukt en de fruitsalade was bij het ontbijt. Nu lees ik weer de vreselijk dikke Paul Theraux die dwars door aftrika gaat. Toestanden en tot nu toe weinig vrolijkheid. Al ben ik dan wel weer over de helft. Het is in in gewicht in ieder geval een goed boek om achter te laten. Wel boeivol, maar of het nou goed gaat zo rond 2000 in Afrika. Ik krijg er geen goed beeld van. De mannen drinken bier en de vrouwen werken. Ik weet dat het voor veel Nederlanders als muziek in de oren klinkt. Ondertussen las ik ook nog een artikel in de Volkskrant over geweld tegen transgenders in Amerkaanse gevangenissen. Ik las op facebook dat het een goede oplossing is voor het probleem van verkrachtingen van vrouwen door transgenders. Dat is dan weer mooi. In Nederland ben ik het nieuws een beetje kwijt. Ik weet niet of Faber al een nieuwe coupe heeft. Als ze zo maar niet voordringt bij mijn kapper god oh god. 

Nu op naar een nieuwe dag. 

In Lima

Zo weer terug in Lima. De reis en alles ging voorspoedig. Alleen mijn avonturen met L vielen nog al al tegen. Ik heb eigenlijk alleen een avondje een biertje met hem gedronken en of je daar nu de halve wereld over moet reizen. Maar het gaat ook allemaal om ervaringen, illusies en wat al niet meer. Die heb ik er weer een paar bij. Maar nu dus in Lima. Op het vliegveld, de vlucht naar Iquitos gaat pas veel later en in de aankomst hal staan wat bankjes waar ik eigenlijk prima kan vertoeven. Het enige is dat het er zo ongeveer zo koud is als op het werk. Dat is waarschijnlijk om te verkomen dat mensen hier eindeloos blijven hangen. Ik wilde later wel ergens iets gaan eten. Maar ook daar kun je weer nie turen blijven hangen. En zo verstrijkt de tijd wel. Ja Ilo dus, nou eerst dat gedoe met dat hotel dat niks bleek te zijn een leegstaand pand. Een dame die een genoegelijke avond op een schommelstoel had ging zich er mee bemoeien. Maar die wist eigenlijk ooi  het adres niet. Daarna in een cafe iets nieuws gevonden, maar dat bleek eigenlijk nog wel ver weg. De dame van de hut was wel vreselijk aardig. Dus dat was een goedmaker. Toen ik daar om de hoek chinees wilden eten stonden er drie honden vreselijk te blaffen. In plaats van ze een doodschop te geven bleef ik natuurlijk nichterig een beetje staan. Toen dachten die honden natuurlijk prooi en beet een van die beesten. Daaran chinees gegeten. De volgende dag mijn verhaal gedaan bij die aardige dame. Die zei dat we naar de buren moesten gaan want die hadden waaarschijnlijk een vaccinatie bewijs. Dat bleek ook te kloppen. Maar ja helemaal gerustgesteld op hondsdolheid was ik nog niet dus werd ik naar een medische post gestuurd. Daar kreeg ik weer een consult van de dokter en pillen. 

Avontuur. Ondertussen had ik een iets netter hotel met ontbijt verzonnen, dicht bij de kust en met ontbijt. Daar heb ik dan meneer L gezien en met hem een mooi ceviche en voor hem alles er op en er aan gegeten. Dus toen was het nog wel een beetje genoegelijk. Gisteren dan weer terug terug gereden met de Flores, die doen er zeg maar 5 uur over toche een hele zit. Oh ik dacht ik ga wieberen als een paar oudere dames voor mij ook gaan wieberen. Die hebben dat gedaan. Nu zit ik hier alleen. Nou ja zo lang niemand er iets van zegt blijf ik nog even zitten. Want in vergelijking met de rest van het vliegveld is het wel superrustig. Gisteren dan niet zoveel gedaan. Mijn vlucht ging om 9 uur naar Lima. Ik kreeeg een pakketje mee van het het hotel zodat ik niet helemaal omvan van de honger. 

Tequenos lunch gisteren

En pollo en puree

De vis hap van L 

De behandelkamer van de dokter. Ik dach tja nou het is anders dan bij ons . Ik type op schoot en zonder muis het gaat toch net allemaal iets minder............

In Arequipa

Maar de fanatieke bloggers vroegen zich nog af hoe die opgraving er uitzag, nou zou dus. Het zijn 5 pyramides. Ze hebben de naam van een Franse Hugenoot, Mateo Salado. Die hier waarschijnlijk zo in de nadagen van de Iquisitie zijn leven ook weer niet helemaal veilig was. De vijfde pyramide weten ze nog helemaal niets van. De andere een weinig meer. 

 Ik heb gisteren op mijn gemak door Arequipa gewandeld en ben daarna met de bus naar Ilo gegaan. In Ilo kwam ik voor een kleine verrassing want de accommodatie bleek een soort van krot te zijn. En er was ook verder niemand te bekennen. Ik ben benieuwd hoe booking hier mee omgaat. Vooralsnog lijken ze de kosten gewoon af te schrijven, maar dan ben ik dan een minder van gediend. Maar we gaan het volgen. Vervolgens moest ik wel een andere locatie vinden. Omdat het al later was en ik niet goed op lette kwam ik in een buitenwijk terecht. De mensen zijn in ieder geval vreselijk aardig, maar ik ga hier wel zometeen weer weg naar een iets centrale plek. Verder stonden er honden op de hoek vreselijk te blaffen één heeft er gebeten in mijn been. Oh god, oh god, straks krijg ik hondsdolheid. Er zit in ieder geval in mijn broek een gat. En je ziet dat ik gebeten ben, maar niet echt diepe wonden. Ofzo, meer een rode plek. Pffff. Nou reden genoeg om zo weg te gaan. Ik moet nog eens bedenken wat ik moet doen tegen mogelijk rabies. Wat een gezeur. Laat ik hier eens bij de receptie gaan vragen wat te doen....... Heel verhaal verder eerst natuurlijk in mijn spaans uitleggen wat er gebeurd was, hier op de hoek, 3 honden. Gingen blaffen, ja nee en die mythe is niet waar. Toen zijn we op de eigenaar afgestapt. Die bleek dan weer bewijzen te hebben dat zijn honden ingeënt zijn. Maar toch was het dan misschien weer beter om toch naar een medische post te gaan. Ja daar kreeg ik dan weer een heel consult over mij heen. Met een bloeddruk test en nog zo wat. En een consult van de dokter.  Die wist mij vervolgens te verzekeren dat er al jaren geen rabies meer in Ilo was. Dus dat is ook mooi, daarna heeft hij mij been met de beet, die niet diep is, maar toch schoon gemaakt. En vervolgens nog een hand vol pillen voorgeschreven. Waardoor mijn ontbijt vooralsnog bestaat uit vooral pillen. Nou lekker dan, maar de mevrouw van het hotel is super aardig. 

Ach we zullen maar denken het zijn ongemakken die horen bij reizen. Vooralsnog weinig positief te melden over Ilo, al gaat het vast beter worden :)

Dit ben ik nog in Arequipa De witte stad. Het is een soort stad dat zegt dat ze niet helemaal bij Peru horen, zeg maar de Friezen van Peru. Het ligt heel hoog in de bergen. Een klooster en de regenboog berg zijn op dit moment de bijzonderste dingen die je er kan zien. Er is een mega kathedraal, maar daar was ik ook al geweest. De busreis naar Ilo was dan relatief avontuur. Eerst door de Andes, bergen waarschijnlijk zo hoog dat er niks op groeit. Daarna kregen we groenere gebieden. We reden door eindeloze rijstvelden. Dat dan soort romantisch is, die waarschijnlijk van water werden voorzien door mega snel stromende rivieren en een soort van kanaal beek. Ik dacht al dat zoet water niet zo snel, hou het vast doe er iets leuks mee. Maar ja misschien was het normaal voor de tijd van het jaar. 

Tja en dan stop de bus ergens. Staat er een jongen, is er een winkeltje en dat is het dan. Paar golfplaten en wat hout, waar je in nederland niks mee zou kunnen. 

Ja en dan stil want daar is de oceaan. Ondertussen was de busreis ook wel weer lang genoeg. Van 13.30 tot 18.15. Onderweg werden we er nog uitgestuurd, want er moest een soort bio check plaatsvinden. Misschien om te kijken of ik niet per ongeluk blauwe bessen met hepatitis mee had gesmokkeld. Daar hoor je als AH bezoeker de laatste tijd veel over. 

En toen was het boek van Grunberg weer nagenoeg uit, de titel is De asielzoeker. Ik had het gevonden in de buurt bieb. Het raakt nu een stuk uit de buurt. Ik weet niet of ze in dit hotel extra blij worden als ik het achterlaat. 

Sex en jongens

 Gelukkig heb ik niets meer van Marco gehoord, waarschijnlijk richt deze amor zijn pijlen op iemand anders. Gisteren heb ik eerst koffie gedronken met Migeas en daarna met Fabian op pad. Van de heren van een mogelijk avondprogramma hoorde ik niets meer. Arme meneer Migueas is voor altijd in een strijd met zijn familie, van die zijn jehova, en hij dan weer niet. Maar op dit moment gaat goed met hem. In de boekenkast beneden vond ik één van de meest beroemde kinderboeken over Nederland. Er zaten ook nog eens mooie platen in. Ik heb gezegd hou het maar. Ik hoop dat hij me binnenkort alles gaat vertellen over Hansje Brinker. Zijn standbeeld is zo mooi in Den Haag vereeuwigd in Madurodam. Ik stelde aan Fabian voor om naar het Nationaal museum van historie, etc te gaan. Dat vond hij een goed voorstel ze zijn helaas al jaren aan het verbouwen. Ik neem aan dat ze inspiratie opgedaan hebben bij het Stedelijk en het Rijks die natuurlijk ook jaren in de verbouwing waren. Maar het was ze toch gelukt om wat vazen, gouden voorwerpen uit te stallen en zo een beeld te geven van de geschiedenis. Bovendien waren ze in de verbouwingstress ook de kassa kwijt geraakt dus kon je er gratis naar binnen. Daarna heeft Fabian mij een lunch aangeboden. Waarbij jullie eerst zijn Patta zien, wat geloof ik spaans is voor Eend en arroz verde het is gekleurd met een kruid dat meneer twee keer heeft gezegd, maar waarvan ik geen klap begreep. Dus eh jullie moeten maar denken Peruaanse kurkuma. Daarna zien jullie mijn bordje van gedroogde aardappel. Aan de linkerkant, en de rechter kant ligt weer iets meer met yucca in plaats van de uitgedroogde aardappel. Die ik trouwens als spectakel vond tegenvallen. Blokjes aardappel en ik had het ook geloofd. 

Ondertussen heb ik wel dit boek uit dat ik hier achterlaat. 

Dit was dan mijn schotel. 
Er bleek nog zat tijd te zijn. Dus ik vroeg aan Fabian of hij nog zin had om naar een ruine te gaan. Jullie denken natuurlijk mijn sex en jongens gebeuren. Daar had hij hij wel oren naar, maar ook wel om naar Mateo Salado te gaan. Een pre-colombiaans tempel complex, wat eigenlijk een korte wandeling is vanaf het museum. Met een een gevuld buikje was dat prima te doen. De site blijkt wat op te gaan in de vaart der volkeren. Er was een wandel parcour aangelegd waardoor je over twee van de tempels heen kon klauteren en om de derde heen lopen. Er was wat aandacht voor opgravingen. Dat hadden ze als een soort Noord Zuidlijn gedaan, dus er lag ook een floppie uit het jaar 2000, een 3,5 inch wie weet het nog. Een vliegticket en ook zaken uit de oude geschiedenis, maar dat was allemaal vrij pover. Voor het museum zou ik ze nog aanraden maak een maquette over hoe het er mogelijk uit heeft gezien. 
Jullie zijn natuurlijk benieuwd naar foto's maar ik heb mijn grote camera al ingepakt. Jammer 

Maar later beter.  

Dus in Lima

In Lima 

Ik had voor de eerste dag de doelen nog niet zo hoog gezet. Ik wilde een sim kaart kopen. Dat is hier op straat voor uber en om niet vreselijk te verdwalen wel een soort must. Maar die had ik voor 40 soles eigenlijk meteen al te pakken. Misschien een beetje duur, maar ik dacht ach betaal ik in Nederland voor zoiets ook niet 10 euro of een paar schoenen voor een goedkopere aanbieding. Vervolgens begon ik aan één van mijn favoriete hobby's hier; lezen. Ik las al Carolijn Visser; Onder indianen en goudzoekers uit. Waarin ze zo rond 1990 aan het scharrelen is in Midden Amerika. Welnu de mannen zuipen iedere cent op zo gauw ze de kans krijgen en leven is veel meer een voorbij gaande zaak dan bij ons. Als je dronken bent met vrienden krijg je soms ruzie over de laatste slok, en dan overleef je dat niet altijd. Of nou ja er worden mensen vrij makkelijk overhoop geschoten en mensen bezwijken ook aan allerlei kwalen omdat medische hulp op dagreizen afstand is. De hulpverleners aan links Nicaragua zijn erg overtuigt van hun eigen heil aan de bijdrage van de mensheid. Daarna begon mijn tweede favoriete hobby wachten op een jongen. Die liet me 20 minuten wachten zei dat hij over 20 minuten kwam en toen ben ik maar weggegaan. Zelfs ik heb betere dingen in het leven te doen dan wachten op Marco. Ik ben koffie gaan drinken met een taartje. Daarna was ik uitgenodigd bij Herbert voor lunch, dat werd nog wel helemaal gekookt terwijl ik naar Netflix keek, maar straks heb ik de hele young royals gezien. Daarna weer naar de hut, met uber van de telefoon en hier een siesta gehouden. Ook weer een prettige hobby, ik heb ondertussen een koudje in mijn keel opgelopen. Maar daar heb ik weken voor om het over te laten gaan. Daarna heb ik een bier gedronken met die jongen van de middag. Hij praatte dat zijn favoriete hobby weer sex was. Ik ben maar niet begonnen over lezen etc, maar heb wel gezegd dat ik er weinig zin in had. Bovendien zeiden mijn nekharen, misschien ben je na een romatische nacht wel ontspuld. Dat is in deze westerse wereld misschien goed, maar hier zonder geld en paspoort ook weer minder leuk. En hij was niet leuk genoeg om het risico te nemen. Al dat geleuter over sex. Gelukkig werd ik gered door F. die uit het verre Chicago komt. En met mij een watertje heeft gedronken. Bij hem meldde zich ook alweer een jongen voor een romantisch avontuur en ben ik alleen naar huis gegaan. Carolijn wachtte nog wel op mij. Ik had de BBB die ik graag mail nog een mail gestuurd. Ik zeg maar tegen ze dat ik het zo knap vind dat ze meteen een alternatief voor de stikstofcrisis op tafel hadden. Ik zeg je kan zien dat jullie in alle stille hebben nagedacht over het beleid en dat is te zien ook. Tenslotte zitten ze al 4 jaar te broeden op plannen. Logisch dat ze met iets goeds voor de dag komen. Ik heb gezegd dat hun voorstel om landbouw in harmonie te brengen met de hoeveelheid land, en water en bodem sturend te laten zijn voor landbouw veel meer gericht op natuur even pijn gaat doen maar daarna perfect is. En dat ik het een goed voorstel vond. Geniaal zelfs. Nu hebben ze gevraagd of ik al lid ben. Misschien kan ik 5 euro lid worden. Ik heb ook gezegd dat ik mijn vrijwilligers werk heb opgezegd, ik moet wel klaar zijn voor de nabuurschap gedoe van BBB als het moment van hun waarheid daar is. Jammer voor mijn N. en de mensen van de Nederlandse les, maar dat Nabuurschap heeft veel meer kansen. Dus BBB jullie zijn goed bezig. Nou zo steek ik (sorry mensen even mind schellen voor de ogen) mevrouw van der Plas veren in haar reet. Zo die kan ze opsteken. Of er uittrekken met haar groene nagels. 

En vandaag ga ik Fabian weer zien. 

I

 

In Lima

 Na wederom een lange vlucht in Lima. Het blijft toch een heel eind die meer dan 10.000 km in een 12 uur durende vlucht. Bleek er bij aankomst ook nog de weg opengebroken naar het vliegveld waardoor ik lang op H. moest wachten, terwijl ik eigenlijk wel aan een douche toewas. Het was ook al na het middernachtelijk uur. Bij het hotel bleek dan ook nog eens dat ik helemaal niet in het land was. Want het meneertje typte een o in plaats van een 0 en dat andere paspoortnummer bestaat niet eens. Maar ja ik ben dus in Lima. Belangrijkste voor vandaag is een simkaart scoren. Soms gaat het makkelijk en soms is het een lange weg. Maar het is nu nog heel vroeg dus ik denk dat winkeltjes nog liggen te slapen. Wat kan ik zeggen over de vlucht, nou er zaten weinig mensen in de klasse net onder business. Het was er eigenlijk wel rustig en afgezien van hier en daar wat turbulentie ging het verder allemaal rustig en voorspoedig. Een vertraging van 20 minuten bij vertrek werd helemaal weggepoetst. En ik heb naar Indiana Jones gekeken dat wel aardig. Ik zit in het zelfde hotel als vorig jaar. Het zit lekker centraal en leek mij een goede plek om aan te komen. Niet in gewicht, maar voor eerste paar dagen. Ik dacht dat ik van alles was vergeten maar dat blijkt ernstig mee te vallen. Ik ga hier een paar dagen rondhobbelen, tot zaterdag en dan naar het zuiden