Catania

Ah de stad van Bell Antonio van Brancati, later in 1960 nog zo mooi verfilmd met Marcello in de hoofdrol, scriptbewerking van Passolini, waarbij ik wel moet toegeven dat ik de naam van de schrijver moest opzoeken, maar wel lang geleden het boek heb gelezen. Je kan met een beetje dichtgeknepen ogen in de helft van de jongens een Bell antonio herkennen. Antonio die niets beter heeft te doen dan de Via Etnea op en neer te flaneren, af en toe een sigaret. Even een mooi ragazza bewonderen en weer door flaneren. Een mooie film en volgens mij staat hij voor de liefhebber op Youtube, ga ik in ieder geval daar onderzoek naar doen. Gisteren hier aangekomen nu resideren hier weer de M & M hier, waar we mee gegeten hebben. Verder nog weinig van de cultuur genoten. Maar dat is hier toch vooral straatleven. De olifanten zijn er nog. Het is hier met al die spaanse barok net een opera theater. Gisteren in het kader van de passegiata was ik bij het Bellini theater geraakt. Daar hielden zich allerlei jongelui op, veelal zwart. Een vroeg aan mij of ik iets nodig had. Het bleek dat de plaatselijke wiethandel daar plaats vindt en ik heb een tijdje met een jongen uit Gambia gepraat die zich bezig hield met de wiethandel. En toen was hij weer weg. Nu regent het weer gezellig hier. MMMM straks zijn wij de vissen op de vismarkt. Fraai is dat. Nu komt er omweer bij. PFfff het is echt een enorme bui, hoop dat het maar weer overgaat.

 

Marina di Ragusa

De reis naar Ragusa di Marina is toch net iets langer dan je zou verwachten vanuit Salerno. Voor de liefhebber ligt het aan de zuid kust van Sicilie. Eerst met de trein naar Catania en dan met een huurauto verder. De nacht was inmiddels wel gevallen stik donker hier. Dus of de weg hierheen mooi was dat bleef nog even een verrassing. Laura was bij de Villa om de nodige explicaties te geven over vooral de 30 verschillende lichtknoppen. Pfff overal floept iets aan en uit. Later bleek dat het systeem maar heel beperkt tegen regen te kunnen, bij een bui vielen de stoppen uit en zaten we in het donker. De zaterdag hebben we besteed aan het huisje vol met eten te proppen en drank. Vrijdag avond hebben we buiten de deur gegeten, bij een hutje waar ze pasta met zwaardvis en munt hadden. Dat als meest onderscheidende smaken. Daarna een mini casata die wel klef was met een dus te kleffe marsepein. Dat kon nog wel beter. Zaterdagavond had ik groetjes pasta gemaakt met rozijnen, sardientjes en venkel. Die beviel heel goed, daarvoor gegrilde groenten, waarvan een deel in de bbq belandde. Pas later bedachten we dat het misschien dat het een goed plan was om er nog een rooster op te leggen zodat er een ruit ontstond waar weinig meer door heen kon vallen.
De boeken die ik had gelezen, Dorresteijn en Donna Leon vond ik bagger, dat van Dorresteijn was echt bagger, al heette het Echt Sexy. Een soort poging om een puberroman te schrijven. Ik vond het niet geslaagd, bovendien was het gedateerd, omdat er met Hyves en dat soort toestanden werd gewerkt. Back to Sicili, op zondag naar Karima geweest een aanpalende site. Veel is er niet van over, maar omdat het ook niet is volgebouwd en ze er wel 800 amforen hebben krijg je toch een beeld, en ook een soort van mooie zondagsrust. Maar het vraagt meer fantasie dan Paestum.
Op maandag zijn we naar Piazza Aremia geweest wereld beroemd om de mozaieken. Ze zijn dan ook erg mooi. We zijn vooral door het dorpje wezen wandelen, wat veel berg op en af was. De kerken en museum waren dicht, maar het was dan ook maandag. Op dinsdag naar Ragusa Ibla geweest, dat is het oude Ragusa. Er is een kerk die gigantisch oogt maar feitelijk alleen facade is. Een enorme gevel en verder ja vooral niet te veel. De kerk van de heilige Roccos was vrij sober, er was 1 beeld en de rest was waarschijnlijk in de loop van de eeuwen verdwenen. We herkennen de heilige omdat hij vaak zijn rokje optilt om een pestwond te laten zien verder staat er een hond naast met een brood in zijn bek. Het verhaal wil dat het een pelgrim was die van Rome terug kuierde naar Frankrijk, waar weet ik niet meer. Anyway de beste man kreeg de pest, en kwam in de bossen door ziekte overmand gestrand. De hond rende naar het dorp en bracht iedere dag een broodje waardoor de heilige opknapte en door kon gaan met heilig zijn. Het is mij onbekend of die pelgrims een actieve bijdrage hebben geleverd aan de verspreiding van de pest. Het was een geliefde heilige, kijk bijvoorbeeld naar het beeld in het Rijksmuseum naar een beeldje.

Laatste uurtje Salerno

Salerno zit er dan weer bijna op gisteren is Tj begonnen aan zijn wereld reis naar huis, die gaat via Rome, eerste stuk met de trein, dan naar Moskou, dan naar New York om dan tenslotte naar San Francisco te gaan. Een hele reis ik word al moe als ik er aan denk. Vanuit Salerno zijn we naar Paestum gegaan en naar Amalfi. Paestum is altijd heerlijk rustig en hoewel er een flinke bries in Salerno was, was het daar echt stralend weer. De volgende dag leek de excursie naar Amalfi bijna in het water te vallen, maar dat viel gelukkig mee. Tijdens de boottocht klaarde het op en werd het wederom een heerlijk dagje. Ik ontdekte bij toeval een winkeltje met opruiming, waar ik nog snel twee colberts en een stapeltje tshirts kon scoren. Verder ben ik geen vrienden meer met Elza in facebook. Een van ons twee heeft de ander verwijderd ik was het niet, maar wie het dan wel was dat weet ik niet.
Terug naar Salerno.Meneer TJ had zijn rugzak laten slingeren, met ondermeer zijn treinkaartje naar Rome, maar hij was gelukkig nog in de bar. Gisteren nadat hij vertrokken was en de gids vrij had zijn we wezen rondlopen. De dames hadden een slipperparadijs ontdekt waar je slippers met de hand kon doen laten maken, ook nog klaar binnen een uur. Omdat er al voldoende schoenen gekocht waren om een klein jaar op te lopen, bleef de buit beperkt tot twee paar waardoor de twee MM's nu op hun eigen eh door de stad paraderen.
Mijn koffer gaat nog dicht. Ik heb tot nu toe alleen stomme boeken gelezen. Die Donna Leon, Droom kind ofzo, tssss wat een niksigheid voor een boek. Het boek van Elton Johnover r aids, niet meer dan een pamflet. Echt sexy van Renate Dorrestein, leuk voor pubers van 4 jaar geleden. Helaas ben ik een zomer te oud. Alle drie boeken waarvan ik denk mmmmm lees maar niet. Donna is misschien nog leuk als je door Venetie zwerft, maar als detective is het minder geslaagd. Elton zijn boek tja nou een soort pamflet, en een soort eigen heiligheids verklaring. Tja........
Ok gisteren naar het Archeologisch museum geweest dat vind ik hier grappig omdat het een soort stenen zijn die ze zeer lokaal uit de grond hebben getrokken. Een uitgebreide beschrijving van Fratte, dat toch wel een bijzondere archeologische vindplaats blijkt te zijn. Verder hun zeer geliefde Apollo beeld, dat een visser een keer uit zee heeft getrokken. Allemaal mooi, soms zijn het scherven, maar soms toch ook zaken waar je als archeoloog heel opgewonden van zou kunnen raken. Daarna nog naar de botanische tuin gewandeld. Ik weet helaas niet zoveel van dat soort zaken. Maar hij ligt schilderachtig hoog in de stad, het uitzicht is perfect. Verder dan wat kruiden gezien die men wel herkent, zoals gras, paardebloemen, berenklauw brandnetels. Nee wat laurier, en dat soort zaken, rabarber groeide er gelukkig ook. Het eten gisteravond gaat bij mij mijn geschiedenis in dat het vooral erg warm was daar binnen, of het lag aan mij, en dat de ober wat mij betreft zo bij de opera de schurk kon spelen. Wat mij dan trouwens doet denken aan het tafreeltje waar ik die middag getuige van was. Twee heren bij een fontein kregen bijna slaande ruzie, want de tweede wilde eerst, en dat wilde de eerste natuurlijk niet, schreeuwen. Ik riep kinderen rustig, toen hielden ze op maar kwam nummer 1 mij later de les lezen dat ik me er niet mee mocht bemoeien. Nou ja ik zie de beste man waarschijnlijk nooit meer terug.

Salerno

Daar zijn we nu. En compleet al zitten we over de hele stad verspreid, TJ en Mz in een andere hut, maar het past nog wel in hetzelfde straatje. Gisteen in Napels de laatste boodschap gedaan. Toen een uur in een trrin gezeten die moeite had te vertrekken, maar uiteindelijk via een nieuw traject naar Salerno gereden. A. kwam dan weer aan het eind van de middag ingevlogen. Vandaag is de bestemming Paestum, en ik heb eindelijk een beetje meer internet. Vandaar weer een blog. gisteren een pizza gegeten met courgette bloemen, mooi voor het oog maar of het iets toevoegde aan de smaak. Oh eerst ontbijten. Gelukkig kreeg ik een bonnetje mee. Snel een cornetto en capuccino. De jongen die ooit mooi was is in 20 jaar er niet mooier op geworden. Hij is wel nog steeds dun. In Napels bleef ik wel balen van Siri, eerst je laten betalen en vervolgens de reservering kwijt maken. Ik vond het niet netjes en om dan de computer de schuld te geven. Ik neem aan dat mijn geld daar nog gewoon op de bankrekening stond, het kwam uiteindelijk goed, maar daar is het ook wel mee gezegd. Met TJ zondag avond door Napels gelopen. Een opgraving bekeken, en hij de halve Ascott ofzo leeg getrokken. Gelukkig heb ik nu een iets groter spritz thirtje gevonden, dat hij voor mij heeft afgerekend. Het leven is goed. Al was het restaurant die avond wel heel lawaaig, het was ook wel feest want Napels ging me 1-0 winnen, van wie al sla je me dood.

Bella napoli

Ok dit is van de ipad. Altijd iets nieuws proberen. De wifi is hier een beetje gek. Verder had het hotel problemen met internet waardoor de reservering met aanbetaling maar moeizaam boven tafel kwam. Gelukkig had ik hem nog en de dame er van weten te overtuigen dat we niet de volle mep gaan betalen. Het advies om het niet via booking te doen maar direct komt zo toch in een ander daglicht te staan. Anyway napels dus nog steeds een gran cassino. Alle naplitanen lopen te rennen en schreeuwen of de adg des oordeels is aangebroken. Na een vooral voor blonde m moeizame start stonden we rond 10.00 op vrijdag op de stoep van siri. Na gezeur een kamer en andere m naar haar hotel gebracht. Nejes daar. Meteen de markt op gerend en koers gezet naar Carravacio. De zeven werken van barmhartigheid, al hangen er ook nog twee Luca Giordanis. Maar dat is voor de liefhebber. daarna koers gezet naar de San Lorenzo om daar door de scavi te huppelen. Het was een beetje een min dat er een bus bejaarden voor ons was, nee geen kras. Daarna naar de spaanse wijk waar ik helaas 22 zo gauw niet kon vinden. Dus maar eregens anders een pizza gesnackt, en een bichierre di vino. Daarna is men mlm naar het museum van de archeologie gegaan maar omdat ik die sater die een geit neukt niet meer kan zien ben ik teruggewandeld. Volgende dag met de bus naar cappodimonte. De bus maakt een schier onmogelijke tocht door berg en dal snelweg op en door een parkeer garage. Pfff een heel avontuur. In capodimonte gekeken naar de meesterwerken van raffael, titiaan en van Oostzanen. Verder de afranseling van Carravacio ook heel mooi als je er van houdt. Ik vindt met dank aan Peter Robb het verschil tussen Annibale Carraci en Carravacio indredaad enorn. Op vrijdag was de grijze dakduif naar de dom gevlogen om het mirakel van San Genarro kracht bij te zetten en was ze niet in haar duiventil om spaghetti all vongole te maken. zaterdag weer wel en hebben we een schepnet vol uit de oceaan leeggeten. Overigens loopt l heel napels door met een lunch trommel in zijn borsa. Tja rare jongens die amsterdammers. Vandaag komt dan nog tj. En ik hoop dat morgen internet notmaal is

Terug in Europa

Zoals ik had gepland ben ik weer in Europa. In Spanje, eerst Algeciras en nu Malaga. De reis ging voorspoedig, al kan ik wel nu even geen Marokaanse trein meer zien. Bij de douane werden mijn borden nog bespied. Maar ja bordjes van een paar euro uit een vage winkel. Dat is vast geen antiek. Ik mocht ze ook gewoon meenemen. Maar het is hier echt warm, nu weer 34 graden. Of ben ik een watje. Ik heb nu airco. Dat is voor een keer ook wel prettig. En hij doet het ook nog. Dat is natuurlijk helemaal top.
Die boot reis was ook wel iets.Dat was natuurlijk met 12.000 marokanen, inclusief kinderen die de hele tijd liepen te gillen. Die ouders dachten natuurlijk, beter hier op de boot dan in de auto. Verder ging het gladjes, ik ben alleen niet op het dek geweest wist niet hoe ik dat alleen met alle troep kon combineren. Nu dus in Spanje. Eerst in een havenstadje omdat daar de boot aankomt, en vandaag met de bus naar Malaga. Morgen in alle vroegte naar huis.
Het Thijssen museum bezocht. Het is wel iets minder dan in Madrid. Je moet het hier doen met 1 Zub aron en een nog een overzicht van schilders van de spaanse soort van rond 1900. Aardig maar niet om een heel blog over vol te schrijven. Het museum in ALgeciras was een zielige vertoning, meer dan wat opgegrave resten hadden ze niet. De rest was gesloten. Maar in ieder geval twee musea gezien vandaag, dat is tenminste iets.
Verder lees ik nu over de Heilige Teresa van Avilla, het valt allemaal niet mee. Pff met de airco is het een soort van fris te noemen. Het voorkomt dat ik meteen onder de douche spring. Je ziet hier onderweg naar toe veel mooie golfbanen. Dat is nog al dubbel want daarvoor wordt bij de burger bevolking soms de kraan dicht gedraaid. Maar ja golfen is leiden zullen we maar denken.
Ik moet zo nog maar een beetje gaan rondhobbelen, wie weet wanneer ik hier weer kom.
In de kerk van AL zag ik nog een mooi beeld van Sint Nicolaas, hij redde drie kinderen uit een ton, gedoe, maar één kindje was donker.Tja wat we daar nou weer van moeten denken. Ook mooi beeld van Lucia met haar ogen op een bordje. Maar leek een wankele contructie, hoop maar dat de ogen straks niet door de kerk rollen. Verder nog het stadje San Rogue gepasseerd, moet ik naar toe. Voor de pest heilige

Naked Lunch en little no neck monsters

In Tanger een stad die velen inspireerde, ik geloof als laatste een Nederlandse crimineel. Slopende treinreis uit Casablanca naar hier. Het hotel in Casablanca was het soort hotel waar je wel een boek kunt schrijven. Het is jammer dat er andere toeristen zijn, maar ja dat is het leven. Ik zit nu in een soort van Riad hotel. Het is wel ok, minder romantisch, net stond de zon vol op de kamer dat was iets minder. Ik reis nu verder alleen morgen de boot halen en ik ben weer in Europa. Ik geloof toch dat Marokko warm is zo midden in de zomer. Nu in korte broek in de avond bij de limoenboom gaat het wel. Wonderlijkste ervaring, een hollandse marokaan geholpen omdat hij de taal niet sprak. Hij wist nu duidelijk te maken hoe je een broodje moest meenemen. Met mijn basis spaans ging dat wel. Verder lees ik nu Karen Blixen, is het bekend dat ik fan van haar ben, van deze schrijfster die ook bekend staat als Isak Dinaksen, ofzo. Voor een ieder bekend van Out of Africa. Maar ze schrijft ok nog fantastische korte verhalen die je meenemen naar vroeger tijden. Bijvoorbeeld naar Amsterdam zo rond 1770 naar de familie Cats die problemen krijgen omdat ze gewend zijn aan een zwart schaap in de familie. Maar op een keer draait hij bij en wordt het een goede jongen. Met gevolg dat de hele familie rampspoed krijgt. Biedt die jongen aan om toch maar weer een bad boy te worden, komt het toch nog goed. Die Llogas is uit, hij is in Casablanca gebleven. Bij dit boekje ben ik tempted om het mee terug te slepen naar Nederland. Maar waarschijnlijk lees ik het toch nooit meer, misschien moet ik een keer een verzameld werk kopen, zoveel is er toch niet van Karen.
Verder nog ik heb mijn best gedaan wat jongens tegen te komen die ik al kende. Maar waarschijnlijk denken ze allemaal oh die is hier, nou kan volgende week, volgend jaar ook nog wel maar dan ben ik natuurlijk al lang weer gevlogen. Ik baal er alleen van dat de plaats van de boten is verplaatst zat hier eerst bij de haven, maar nu ergens in een nieuwe haven 30 km uit de stad. Moet er maar met een taxi heen. Is dan een dure affaire voor hier, maar ja die anderen krijgen hier allemaal verkeersboetes, dus ach ik ga het overleven.
Als je hier bent, moet je ook vaak denken aan de erge dingen die gebeuren in de wereld. Ik zag ze natuurlijk allemaal rondspringen met die henna tattoo's. Moest ik denken aan het aller ergste nieuws van vorige zomer, de koude rillingen lopen me nog over de rug. Zeker omdat we ook nog vele beelden live te zien krijgen, het deed een mens terug verlangen naar nieuw over de lokale bakker, desnoods een bomaanslag. Nee dan dat verschrikkelijke nieuws van Gerard Joling, die op sterven na dood was door een henna vergiftiging, ik heb nog nooit zo'n verschrikkelijk nieuws bericht gehoord. Werkelijk waar ik zou ook gaan gillen met zoveel rampspoed. Ik hou mij verre van dit soort zaken.

You must remember this

Ja de berichtgeving is wat wisselvallig, het weer niet. Het is hoog zomer, tering heet, en het hotel Central waar ik in Casablanca mijn tenten heb opgeslagen is prima. Ik zag in tripadvisor iemand die het helemaal de grond in boorde maar dat was niet terrecht. Ik vind het prima. Nou heb ik natuurlijk niet de allerduurste smaak, maar toch.
De mensen die ik tegenkom, die zijn meestal aardig maar ze zijn wel van de afdeling whats in it for me. Ik was de eerste avond gespot door een jongen op het terras die later via internet vroeg of ik het was. Dat klopte. Verder heb ik het neefje van de marokaanse familie uit Salerno een paar minuten gezien, verder is hij druk, druk. Dan op het terras nog met een paar andere heren gesproken, vooral met typje dat me al eerder had gezien, en zijn vrienden. Waar dan ook nog een nederlander bij aanschoof. Een donkere meneer die ik later ook nog zag paraderen, maar die toen in gezelschap was van zijn schatje, en dus in de better people modes was. Als je door de Medina loopt wil natuurlijk iedereen zijn waar aan je slijten.Die is in Casa wel beter dan in Agadir of Mara. Het is hier nog een beetje te handelen. De jacht op blauwe bordjes heeft een geheel nieuwe wending gekregen toen ik op de collectie van het Camenbert museum stuitte. Enige bordjes met advertenties uit de jaren 20 om de kaas aan de man en vrouw te brengen. Ik ben helemaal verrukt. Dat is dan weer anders dan het duitse verrukt. A. zit nog steeds in a. Vandaag nog geen teken van leven ontvangen. Als het goed is komt hij morgen naar Tanger, en anders nou dan ga ik er geen rimpels door krijgen.
Net naar de kapper geweest. De jongen in de Medina vroeg eerst 5 euro, wat hier belachelijk veel geld is, ik heb afgedongen naar 3. Waarschijnlijk nog te veel. Het is alleen jammer dat het nu wel voor heel casablanca duidelijk is dat ik een grijze dakduif ben. Er zijn natuurlijk erger dingen, maar dit is ook wel iets. Ik heb helaas niet meer alle natuurlijke schoonheid. Al kom ik nog weg zonder botox en 21 cremes. Verder heb ik al wel nagedacht over mijn tanden recht te laten zetten, iets met mijn borsten te doen en fillers, maar ik denk toch dat ik voor borsten ga vragen wat het kost in columbia.
Ik lees nu llogas, de stad en de honden, of omgekeerd. Ik weet het niet helemaal met zijn stijl van vertellen, ik vind het een beetje chaotisch, dat was ook al zo bij Julia en de scriptwriter. Dus waarschijnlijk is het de man zijn stijl. Renate Dorrestein is uit, dat vond ik ook een beetje een rommelige vertelling.
Hier in Casa is eigenlijk niets van cultuur te beleven, er is 1 museum, een jood historisch museum. Om het gebrek aan monumenten een beetje te verbloemen is er die enorme moskee gebouwd. Waarbij groot en mooi niet altijd samen hoeven te gaan. Verder is er art deco maar daar bleek ik in 10 minuten door heen gewandeld te zijn. Toen ging ik op het terras zitten, kreeg ik gezelschap van een senagalees, weinig aanspraak, al vroeg hij wel om geld MMMMm nee maar niet
 

in Marokko

Bijna alweer een week in Marokko, soms leuk en soms niet leuk. Het is zeker in Marrakech knap warm waardoor ik snel in de stress schiet en ik weet ook niet of A. nou heel erg van rondtrekken houdt. Die zit nu in Agadir,en ik in Casablanca. Over de eerste stad, Marrakech, ik vind het vreselijk romantisch, je gaat in een Riad zitten en waant je een arabische prins. Buiten is het een grote rommel. Allerlei straatjes waar geen touw aan vast is te knopen en veel marokanen die schreeuwend de dag door brengen. Veelal met het aan de tourist brengen van prullaria, die trouwens ook door de Marokaase toerist wordt verslonden. We zaten in een piepkleine Riad. Er waren 3 kamers, waarvan er nog 1 een beetje bezet was. Verder was het er rustig. Ik schoot bij aankomst al in de stress, want geen A. te bekennen en ook geen georganiseerde taxi. Maar die bleek er later wel te staan, en na nog een tijdje was A. met de brommer gehaald en was het wel ok. In de taxi kwamen we vervolgens een Ibrahim tegen die keurig met een overhemd aan maar mee moest eten, zo gaat dat hier blijkbaar. Nou ja omdat het geen pukkel kost, 6 euro voor de familie, en hier in de hut waar ik nu ben is het ontbijt al 8 euro ben ik me er niet over gaan opwinden. Wel even toen iedereen een drankje ging organiseren en mij niets gevraagd werd.
Na nog een paar dagen in Marakech te hebben rondgehangen zijn we naar Agadir gegaan na wederom wat gestress kwam ik in een beetje afgeragd maar ok strandhotel Sinibad of iets dergelijks, het lag aan een relaxed pleintje met wat terrassen, en meneer A kwam steeds langs om mij te vermaken. zZoals couscous bij de familie, wat alleen wel heel erg lang duurde, en ik moest in een hoekje zitten omdat ik anders de vrouwen zou zien, of hun mij je weet het niet. Het internet is niet optimaal later meer

Laatste dag in Lima

Het zit er weer op. Ik heb gisteren nog een club vrienden gezien. Carlos Manuel, die zijn vriendje bij zich had, daarna Alfredo, die was zijn ID vergeten, om vervolgens zijn bluetooth te vergeten. Toen ingechecked, en mezelf getracteerd op een upgrade naar businessclass. Ik hoop dat ik het niets vind anders wordt het natuurlijk een dure grap. Maar ik dacht ik heb in Peru zelf weinig gevlogen, en ik heb niet zoals Maggy the Cats negen levens. Dus waarom niet, de liefhebber kan eens vragen hoe duur het was. Daarna gewacht op David, die een probleem had met zijn werk en inplaats vanom 6 uur om 9 uur kwam. Gelukkig heb ik niet al de tijd voor Ripley doorgebracht. Cesar kwam nog langs en tenslotte ben ik met David naar het feestje van Walter gegaan.
Ik heb onderwijl bijna al mijn gekochte presentjes uitgedeeld. Sommige dingen zijn bij iemand anders beland, maar anders liep ik er nu nog steeds mee rond en om het nou terug te slepen naar Amsterdam dat gaat te ver. Ik heb alleen de make-up voor Sammy niet overhandigd. Dat kan ik natuurlijk ook niet aan één van die andere jongens geven. Ik ga het meisje van het hotel er blij meemaken. En ach misschien is het maar beter ook dat ik Sammy niet te veel slijm voor je het weet zit je vriendjes af te pikken en dat verwijt wil ik niet een tweede keer krijgen.
Ik heb daarvoor in de plaats weer wat spul van hier ingeladen. Waaronder het fraaie beeld van Sebastiaan, dat hoop ik heel uit de verpakking komt. Ik vond met name mijn tripje naar Huancayo leuk. Niet dat het nou de navel is van de wereld. Maar zo hoog in de Andes midden in de niksigheid het had zeker iets. Alleen jammer dat er helemaal geen avondprogramma was geregeld. Maar een goede ervaring. De bus daarheen gaat over een pas van wel 5000 meter, maar als je het niet hoeft te lopen dan valt het mee.
Van de boekjes die ik gelezen heb waren die van Gordon goed voor het oefenen van eindeloze sexscenes, die niet heel erg boeiend hoeven te zijn. Het boekje over de Incatrail was leuk en het boek dat ik nu lees Felice Picano is ook wel aardig.
Heb niet alles uitgelezen. Onderwijl heb ik Gert Jan gegoogeld. Had ik natuurlijk ook meteen kunnen doen. Het is een vormgever, bekend van logo's van alle homokroegen, April, Exit, Havanna. Een biografie van hem kan men lezen in de geschiedenis van de reguliersdwars. De beste man is nu tuinboeken aan het schrijven. Ook dat moet gebeuren.
Vandaag ga ik nog maar een laatste keer door Miraflores scharrelen. Het is altijd een beetje een sloom gevoel als je geen kamer hebt. Maar Humberto staat achter de receptie. Die trouwens nu een braziliaanse vriend heeft. Gisteren bij Walter op het feest was de gemiddelde leeftijd hoger dan in een disco. Eén jongen woont in Barcelona, en een ander was per ongeluk een paar dagen in Amsterdam geweest en had het erg leuk gevonden. Dat is toch altijd leuk om te horen. Verder was het nog nieuws dat er in Amsterdam een museum was geopend over prostitutie. Al kreeg men er.geen beeld bij door.
 

Terug in Lima

Tja wat kunnen je zeggen over een bustocht door Peru. Ik geloof dat het niet zoveel uitmaakt, het duurt in ieder geval altijd lang. Van Huancayo naar Lima 7 uur. Al die tijd rolt het landschap voorbij. Eerst was het regenachtige Andes met voortdurende mooie doorkijkjes. Ik heb regelmatig de ipad voor het venster gehouden voor een foto. Toen de laatste anderhalf uur door Lima. Die 9 miljoen mensen moeten ergens wonen en zo met de bus de stad uit kom je er een beetje achter. Het is niet als in Hong Kong waar je vinex wijken van wolkenkrabbers hebt, nee iedereen maakt zijn eigen hutje en bouwt dat later met stenen tot iets, als er weer eens geld is plak je er stenen tegen aan of je maakt er een verdieping bij. Op diverse plekken heb je totaal ontoegankelijke bulten zand, daar mogen dan de minst gefortuneerden hun kampen opslaan, of 30 of 40 km buiten de stad. Ik las over Djakarta dat men een armen wijk ver van de stad bouwden en daarmee meteen een verkeersprobleem creeren. Want iedereen moet dan minstens een uur als een sardientje in een bus zitten. Je blijft je hier natuurlijk verbazen over alles wat rijdt. Onderweg zag ik een bus waar de band kaduuk van was gegaan. MMM iedereen stond er een beetje omheen. Soms hebben die goedkope busmaatschappijen maar één bus. Ik zat gelukkig vrij luxe en onze bus reed gewoon zonder gedoe naar Lima. Ik zag nog wel ergens een hele club van die huisjes staan die men langs de kant van de weg plaatst op het moment dat er een ongeval is geweest. Ik dacht nou hier is dan zeker een hele bus naar beneden gestort. Gelukkig reden wij gewoon door.
Terug in Lima had ik allerlei dates, die wel en niet kwamen opdagen, volgens het gebruikelijk recept. Ik zag vooral meneer Edison, waarbij ik lang geleden op zijn trouw ceremonie was, hij is natuurlijk al jaren lang weer gescheiden. Het was geen echt huwelijk maar eh nou ze gaven elkaar toch iets van eeuwige trouw ofzo, maar ja dat duurde dus toch ook weer niet alle kerstdagen.
Tenslotte met hem naar Sagretario geweest. Ik vind het leuker dan Down town, maar dat had ik waarschijnlijk al gemeld. Vandaag wil Edison naar het strand, maar het zal mij benieuwen of hij vroeg uit de veren is. Hij zei dat hij hier om 10 uur zijn, oh dat wordt 6 uur s avonds. Dan was er ook nog Roberto die wilde mij ook zien, heel graag zelfs, zo graag dat hij ook niet kwam opdagen. Tja, eh en maar bozig doen omdat ik geen tijd heb. Ik was naar Barranco gegaan om te kijken of Mario misschien een boek heeft over de Vargas broertjes maar helaas. Daarna op Sebastiaan jacht in het centrum. Een hele mooie gevonden hoop dat hij heel overkomt. Ik ga mijn best doen.

Gert jan Deunk

Ergens in septtember ofzo ging ik naar de kringloopwinkel op de postjeskade. Met enige regelmaat trek ik er wat tweedehandsboekjes. Weg die ik achterlaat op vakantie. Bij het bezoek in september was er een enorme collectie homosexueel spul. Veel pockets maar ook catalogie van exposities. Natuurlijk werd ik hebberig voor 50 cent per boekje. De catalogie waren ondermeer de expositie van Maplethorn 1986 uit bologna en die van twee jaar later in het stedelijk. Ik weet beide exposities nog. Met ondermeer de nakende Patty Smith aan de vverwarmingsbuis.  Daarnaast nog een hele catalogus gewijd aan Sebastiaan. Ik dacht toen vab stel dat ik zou gaan hemelen dan was waarschijnlijk mijn boecllectie daar ook beland. Nou moet ik wel zeggen dat gert jan waarschijnlijk iets ouder is. Ik had in 1986 geen geld voor een catalogis. In de boekjes stat de naam van get jan af en toe. In een boek zit een verwaald kaartje uit indnsie. Van iemand met een slecht handschrift. Mijn Gert Jan woont dan op de Heerengracht samen met zijn vriend. Tja wat is gebeurt met Gert Jan waarschijnlijk heeft hij het papierloze tijdperk ondekt nu ik nog.
Onderewijl zit ik in de bus.  Ok...........................

Arwaturo en meer oude stenen.

Gisteren zag ik in het museum bij Warivilca dat er ergens nog een mooie Wari muur zou moeten staan. Dat het Wari is bedenk ik erbij maar het zou kunnen. Toen ik gisteren met nieuwe sokken en schone was door de stad slenterde kwam ik bij een bureautje dat tours organiseert en die hadden een archeologische tour. Langs die site, die dan trouwens Arawaturo heet. Voor de liefhebbers ligt het bij Chupaca. Helaas bleek de tour niet te gaan. Ik kon wel mee om op de sneeuw te gaan staan en nog zo wat van die dingen. Maar daar loop ik dan weer niet warm voor. toen ik zei dat ik alleen maar naar die ene site wilde zei die mevrouw dat je er ook prima heen kon met een bus, of voor het wat luiere volk met een taxi. Dat heb ik dus vanmorgen maar gedaan. De taxi was heen wel 6 euro en terug zelfs iets meer. Maar ik kreeg daar wel een tocht voor. Met een chauffeur met ongekende neusharen. Dat moet ik nog wel even opmerken. Nadat we een paar keer de weg gevraagd hadden, dat moest soms in quetcua. eh fout geschreven. Werd ik bij een stenen trap afgezet. Een paar boeren in de omgeving die iets met mais, bonen of aardappelen deden verder geen mens te bekennen. Nou is het een soort natuurlijke reflex als je bij een trap staat om dan toch maar naar boven te klimmen dat heb ik ook maar gedaan. Het was een flink eind. Maar tenslotte zag ik een bordje dat ik op iets van 3455 meter zat. Ik verwachtte eigenlijk wel aan de hemelpoort te staan maar helaas. Toen ik eindelijk boven was, en ook nog een paar keer flink moest zuchten omdat het toch ijle lucht is, was het wel erg mooi. Er was inderdaad een soort muur met grote uitkijk gaten er in. Je kon de hele vallei in de gaten houden. Ik vond het een erg mooi bouwwerk. Ik weet natuurlijk niet wat er nog van over is, maar dit was een stuk van een paar honderd meter lang. Steeds een stuk muur en dan een doorkijk gat, of passage. In het begin was het vooral muur, maar later werden het bijna vierkante kamertjes, of huisjes. Dus misschien mochten daar de Wari krijgers een genoeglijke avond doorbrengen met cocabladeren kauwen en een lekker maisbiertje. Terwijl ze een beetje met elkaar flirten, want waarschijnlijk kreeg je de Wari dames niet zomaar de heuvel op.
Er was verder niemand geen bewaker en geen toerist. Maar deze mooie site staat helaas ook niet heel duidelijk in de Rough guide. Toen ik ze een keer een mail stuurde zeiden ze dat het onmogelijk was om actueel te zijn, nou deze site is er al bijna 1000 jaar. Dat schat ik tenminste zo in. Dit was ook weer een stukje waar Debb en Sebas zich prima vermaakt zouden hebben. Het is hier groener dan in Ayacucho. Ik denk zelf dat het net als bij Cajamarca komt omdat de warme lucht van de oceaan hier omhoog gaat en daardoor afkoelt en de regen laat vallen. Het is hier nu rond zessen en het wordt donker, ik denk dat er zo wel weer een bui gaat vallen. Maar ik zit met een biertje op de veranda van het hotel. Dat klinkt toch best plesant.
Na al deze ervaringen jeuken mijn handen voor "Tot op de bodem"
's Middags nog naar het museum geslenterd, eerst met een taxi die me oplichte voor een euro extra. Maar het bleek ook prima te lopen. Ik wis alleen niet zeg maar waarde nieuwe prinsengracht was, of dat een verlengde is van de normale. Ja dat bleek te kloppen over een wild kolkende Amstel lag het vervolg deel van de Areguipa. Bij de woest kolkende rivier heb ik voor deze vakantie de meest mislukte foto gemaakt. Er werd iets met rode kleurstof in de rivier geloosd. Ik heb daar een zwartwit foto van gemaakt. Oh en nog even over de MAC waarde. Als je natuurlijk hier een willekeurige wandeling maakt zit je er bijna altijd overheen. Komt nog bij dat ze denken dat benzine o.i.d. goed is tegen muskieten ofzo. Waardoor ze in Iquitos de homo bar onder de benzine dampen zetten, en ik gisteren in het busje terug ook blij verheugd zag dat er net met benzine ofzo gesprenkeld was. Zo werd ik in ieder geval niet bedwelmd door de dampen uit het verkeer. Het museum had een enorme collectie opgezette beesten, ik ben daar natuurlijk niet zo goed in maar ik zag slangen, pelikaan, apen, een alligator, luiaards, veel verschillende uilen, andere eng uitziende roofvogels, een enorme collectie kevers, heb ik nog minder mee, opgezette vogelspinnen en nog zo wat beesten. Mooi voor de liefhebber. Er was een aanzienlijke collectie mineralen, daar kon ik weinig fraais aan ontdekken ook omdat de meneer het licht nog moet aandoen.
Daarna waren er de gebruikelijke vazen, waarbij het in dit museum helemaal zonder toelichting moest, ik mocht ook al geen fotos maken. Ze hadden er wat aardige nasca vazen. Een aantal wari vazen en nog een paar Inca bier bekers. Maar daar had ik al veel van gezien in het bierpullen museum van Areguipa. Het wordt een bleur. Ik vond een paar dingen mooi. Ze hadden een 15 cm groot schaaltje van koper of zilver. Daar was een Inca of Nasca nou ja een van die typen bezig een andere op te offeren. Die lag in het midden en er stonden nog twee naar te kijken. Mooi omdat het nou ja een duidelijke voorstelling is, en klein en van metaal. Verder hadden ze een paar staven, alla die van Sinterklaas waarmee vast de Inca of wie ook op feestdagen een extra rondje meemaakte. Verder was er een moche vaas van een man met een enorme wegtrekker. Al was het leuk geweest als er iets van informatie was geweest. Maar dat is voor mij sinds brussel 1900 de tragedie. Een vaas is steeds vaas al is er niemand.
Ik zit hier in een Posada, santa Maria. Je kan ze vinden, dat heb ik ook gedaan bij booking.com. Ik ben tegen globalisering, maar ja veel dingen zijn toch handig. Het heeft een 1900 gevel en ligt aan de meubelboulevard. Bij de buren kun je banken kopen waar zelfs een turks of marokaans gezin schele hoofdpijn van zou krijgen. Inclusief corpulerende zwanen voor op de salon tafel. Oh woonde ik hier maar trok ik al die winkels leeg. Het is een voorhuis met daarachter een tuintje en mijn kamer zit in een soort achtergebouw. Ik geloof dat er nog meer kamers achter zijn. Maar dat weet ik niet. Ik vind die veranda waar ik nu zit wel lekker. Het is toch wel prettig om niet altijd op de hotelkamer te zitten. Ik weet het maar ik vind een hotel leuk.  Ik vind het hier wel leuk al weet ik niet zo goed wat het avond programma kan zijn. Er schijnt hier een homo disco te zijn. Na een halve kip (tussen de 2 en2,50) en een bier zou dat de avond besteding kunnen zijn. Maar ja het is nog lang geen weekend dus die disco is zeker niet open. Bij de buren was het gisteren wel bal, daar klonk luiden peruaanse beat muziek en druk gepraat. Onderwijl is er sax les.

Veel Sebas en Debby hier

In het dorpje Huari is een Wari tempel, dat is vanaf hier 6 km met een taxi, of een bus maar dat vergt uitzoekwerk. Met de taxi dus. Ik werd op een pleintje afgezet en er was een soort van poort me daarachter de ingang naar de tempel. Er leek niemand te zijn dus ik ben maar doorgekuierd. Het was afgesloten, de muren van het ding waren iets van 4 meter hoog en dubbel, met een soort dakje er op gemetseld. Ik liep er maar verder omheen. Toen ik er ongeveer half om heen was zag ik dat je met wat geklauter over de muur zou kunnen kijken. Ik ben natuurlijk geen held met hoogtes, maar besloot toch die kant op te klauteren. Ik keek in de dubbele muur, die ongeveer een meter uitelkaar stonden. Ik was er moederziel alleen. Heb een tijdje van het uitzicht genoten, en me afgevraagd of Maria hier verder op een huisje zou hebben. Nou is op zich de streek hier nog redelijk bewoont, maar die tempel lag daar wel alleen te zijn. Hij is trouwens na de wari gebruikt door een local clubje en daarna is hij ook nog Inca geweest. Terug toen in het museum bezocht, wat wel een euro kostte bleek dat ze je vanaf daar meenamen naar de tempel. Het is vanbinnen een groot vierkant. Volgens mij hebben ze er éé'n dame gevonden, die was tenminste in het museum. Maar ja verder weten ze er vaak niet veel van. Er lopen onder de tempel verschillende waterstromen. Het deed me zelfs een beetje denken aan Nasca met de diep onder de grond verborgen stroompjes. Bij een stroompje had ik op de heen weg een meneer allemaal flesjes zien vullen. Volgens de gids kon je er vanalles mee doen, wassen, drinken, spinazie in koken. Ik geloof haar op haar ogen.
Toen ik de eerste keer de site afliep keek ik naar een winkeltje, daarvoor zaten twee indianen die om een praatje verlegen waren. Ik weet nu dat hij Paulino heet en zij iets van Esperanza. Ik heb water bij ze gekocht. Het museum was niet veel. Maar daarvoor zat een plaatselijke archeoloog potscherven af te stoffen.
Vooral toen ik in de tempel stond en er stiekum aan het op klauteren was dacht ik erg aan Debb en Seb. Dit was het gevoel dat ze hadden toen ze op zoek waren naar sporen om hun zaak op te lossen. en dat zo in de Andes, in die ijle lucht op 3000 meter hoogte. Erg mooi. Verder was er nog een kerk.

Maggie the cat

Ik ben in Huancayo. Tja wat een mens daar moet. Ik kreeg ineens A cat on a hot tin roof gevoel. Al klopt het niet helemaal want het komt met bakken naar beneden en ik durf niet eens niet de 5 meter van de receptie naar mijn kamer te lopen door de verder leuke patio. Maar er zijn hier wel veel zinken daken. Ik ben net aangekomen en afgezien van een kop cocathee heb ik nog niet veel meegemaakt. Gisteren was het rustig. Ik moest een beetje bijkomen was naar de pyramide in Miraflores gekuierd. Daar krijg je een toured guide. Ik geloof dat ik herhaling val. Nou het was een stuk of 6 uur hier met de bus naar toe. Ging allemaal super relaxed. Al had ik ook in de bus ruzie met internet. Nou die regen gaat maar door. Straks moet ik aan de juffrouw nog vragen of zei misschien mijn vuile was wil behandelen. Wordt ook meteen kouder maar daar had ik al een beetje op gerekend.
De was ben ik inmiddels kwijt. Het regende s avonds best regelmatig. Zo regelmatig dat ik er genoeg van kreeg en met een fles wijn op mijn kamer gaan zitten. Ze doen in het hotel niet aan ontbijt maar wel zeer regelmatig bieden ze thee aan. Er liep net inderdaad een kat op het zinken dak. Nu Gp boos op mij is kan ik hem geen boekjes meer geven. Dat is jammer voor hem.
Ik heb gisteren het stadje verkent. Het is ver van huis. Alle dames lopen met een Inca muts op en ze zijn klein. Verder is het hier kouder, maar het is wel op 3200 meter hoogte. Tjeempie, de lucht is hier ook ijler. Zal ook wel geen ozon laag hier zijn.
Nou ik ga een taxi zoeken voor de excursie

Zondag

Dat is natuurlijk de dag na zaterdag. Bij zaterdag in Lima hoort natuurlijk voor mij uitgaan. Dat was in Sagretario. Met meneer Jorge die eigenlijk bij Iquitos hoort en Luis. GP was boos weggegaan. Ik had mij geergerd aan de tv show waar hij graag naar kijkt, een soort spel zonder grenzen, voor mooie mensen in hun strandkleding, met een paar flauwe dikkers en dragqueen achtige typen, met veel kinderachtige spellentjes, een kaartenhuis bouwen door stoere mannen, etc. Het gaat maar door en hij kijkt er graag naar. Maar het is natuurlijk niet een plek om veel te leren over de geschiedenis van al hier. Ineens was hij weg.
Daarvoor had ik een bezoek gebracht aan het museum de la nacion. Maar dat heeft zijn beste tijd wel gehad. De naam is ook van de enorme gevel getrokken. Het is nu het ministerie voor cultuur. Dus ik denk dat ik daar niet meer heen hoef. De expositie over het lichtend pad is er nog steeds. Dat zijn allemaal fotos van bloederige toestanden, niet echt gezellig.  Verder was er een special over een vreselijk decadente barokke kerk ergens in nowhere country, met fotos van de lokale dorpse feestelijke heden.
Daarna tenslotte naar Sagretario, de jongens kochten ook bier. Ik dacht dat ik een toeval kreeg, ik heb nog wel eens meegemaakt dat iemand iets koopt, maar dat we met zijn drieen zijn en er om de beurt een bier gekocht wordt, ik had het nog niet meegemaakt. GP kocht bijvoorbeeld gisteren een flesje drinken, maar dan alleen voor zichzelf.
Vandaag ga ik niet met een taxi of een busje en blijf ik de hele tijd in Miraflores, heb net de tempel bezocht. Kreeg een opmerking van een dame uit Seatle over mijn tatoo. Tja nou zijn had zelf sokken aan die waarschijnlijk in Seatle in de mode zijn. Ach ze was wel aardig. Ik heb haar uitgelegd dat het hoofd is van de Apollo van Belvedere, die wel mooi in het Vaticaan museum is. Zodat het ook nog een beetje een stichtelijk element heeft.
 

Warm hier

De Peruaanse mussen vallen dood van het dak. Het is aan LZ om er een mooi plaatje bij te vinden. Maar het is hier ook voor de burgers van Lima de laatste dagen flink heet. Ik zag in het Kennedy park gisteren een mus, en die zijn veertjes waren helemaal rood uitgeslagen bij zijn mussenhoofd. Vandaag was ik naar het museum voor archeologie, nog zo wat zaken in Pueblo Libre. Daar is ook nog een prive museum met wel 400.000 vazen. Dat is natuurlijk veel. Dit museum is bescheiden maar is wel een van de nationale musea. Vorige keer was een deel dicht. Het is in een historisch gebouw, vroeger een haicienda. Nu dus museum. Er was een deel speciaal voor hanengevechten, een soort rond theatertje. Echt iets wat we een Nederland ook vaker in nieuwbouw zouden moeten maken. Horen jullie dat collega's OGA. Ga kavels ontwikkelen met een gemeenschappelijke ruimte voor Hanengevechten. Maar dat was in verbouwing en is nu een ruimte met airco en allemaal textiel uit Paracas. Ik vond het mooi en ben blij dat ik gegaan ben. Met daarnaast natuurlijk nog de rest van archologische vondsten uit heel peru. Het blijft allemaal vaas van Moche, Wari, of weet ik veel wat maar toch. Er staat daar één verdwaalde geglazuurde vaas tussen. Die vind ik altijd maar wonderlijk. Blijkbaar hadden ze dat ook nog niet ontdekt, net als het wiel en nog zo wat van die zaken. Ook geen glas.
Het was me alleen wel een tering eind met de taxi. Ik had ook niet het gevoel dat hij de meest directe route deed. Maar ja Jacques relax de meter is off, the price is fixed. Ja dat is ook weer zo.
Het homo peru boek is ook weer uit. De ene helft is geschreven door een beetje een suffe nicht die achter de gordijnen thuis zit, eigenlijk niet hij heeft ze open. De andere helft door zijn vriend die ontvoerd is door het lichtend pad. Nou makkelijk einde, nummer 2 zijn lijk wordt in Cusco op straat gevonden. No happy endings.
Ik laat het achter, ik dacht heb ik eindelijk het ultieme boek over Peru te pakken, nou nee niet dus.
In die hotels in Peru zijn er toch altijd veel bezoekjes in het kader van de liefde. Gisteren zat ik tegenover een kamertje en daar ging een dame naar binnen op gevaarlijk hoge hakken en binnen een paar minuten hoorde ik ah, ah, ah oh, die dame zei dat allemaal. Ik neem aan dat ze ook het boek meneer Martin Foreman lazen. Het boek heet trouwens The butterflywings. Ik moest denken aan het Chaka Khan nummer Gossamerwings dat is dan meteen het beste aan het boek.
Gisteren op zoek gegaan naar een busticket voor Huancayo. Wat valt daar te beleven. Nou het is nog al een inca handelstad. Verder niet zoveel. Maar Pulcalpa het eerste alternatief is vliegen, had ik geen zin. Andere is Casma, maar ik dacht dat een bus vinden naar Casma moeilijker zou zijn en heb gekozen voor de makkelijke weg. Het ligt in ieder geval hoog in de Andes. Dus dat vind ik al leuk. Verder gisteren meneer David gezien, nee niet die ene die ik niet mag zien, een andere.
Ik zit in het traphuis, maar is wel leuk ik zie allerlei passanten terwijl ik naar beneden kijk.
Over de gezondheid, bij Hans Warren gaat het natuurlijk zeg maar een derde van de tijd over kwalen. Het schijnt belangrijk te zijn in biografische geschriften. Ai nu een joggende dame, zonder sportbeha met een soort tekkel achtige hond. Ik heb nog niet veel peruaanse honden gezien, maar ze zijn hier ook zeldzaam. De vraag is wat ik nu weer voor boekje moet lezen. Nou ja ik heb stapels bij me dus kan er zo één uitkiezen. Hoop wel dat GP de stapel meeneemt die uit is.
Verder nog vanavond de party van Walter. Een sociaal hoogtepunt.

Waar moet ik toch heen

Ik wil nog een andere stad bezoeken en zit erg in dubio waar ik heen moet. De hele tijd in Lima is ook maar duf. Ik ben er uit ik ga naar Huancayo, dat is wederom in de Andes en nou ja verder ga ik het wel zien. Ik ga zo naar de cruz de sur voor een bus ticket en dan ga ik er maandag heen en kom donderdag terug, kan ik nog beetje door Lima dollen en weer naar huis.
Gisteren naar de markt geweest en daarna over de Inca markt gekuierd. Eigenlijk niet zoveel gedaan en al mijn dates voor overdag hadden iets medisch. Alfredo zijn vader is ziek, Walter tandarts en GP wilde ook al bij de dokter lopen. Het is hier wat.
Ben ik nog tot inzichten gekomen gisteren. Ik lees nog in het boek over het type die zijn vriend is ontvoerd door het Lichtend Pad. Maar of het nou de beste roman is die ik lees. Het is wel een handige formule. Het vriendje houdt een dagboek bij, maar die heeft nog minder verstand van politiek of wat er in de wereld gebeurt dan ik. Ze hebben een cottage en die jongen schoffelt een beetje in het tuintje en in het tuintje van zijn hart.
s Avonds meneer GP en Angel gezien. Samen uit geweest. Oh mijn hoogtepunt was dat de taxi midden op een overdruk kruispunt zijn band ging vervangen. Ik zat daar een beetje in de taxi te zitten en dacht nu gaan we zeg maar de ring op en scheuren we naar Miraflores, stopt hij en mompelt hij iets over een band vervangen. Hup krik er onder en schroeven maar, ik zou er zelf uren mee bezig zijn geweest, dus ik vond het wel knap dat ik toch voor zonsopgang in mijn bedje lag. Nou ben tot 2.30 ofzo in de disco geweest. Ik vond het een raar avontuur. De dag daarvoor wandelde ik naar huis toen wou een taxichauffeur bier met me drinken. Vond ik ook al een rare ervaring. Maar bij die jongen gingen mijn nekharen overeind dus eh nou dat heb ik maar niet gedaan. Anders was ik vast een groot avontuur rijker, maar dan in de klasse van toerist beroofd.
Nou op naar de bus.

Den Haag

Jullie zullen het wel vermoeden maar het nieuws uit Den Haag is hier deze dagen ook groot nieuws. Alles wordt op de voet gevolgd. Maar uiteindelijk is bijna iedereen hier blij. Er komt een stuk uitbreiding van het Peruaanse zeedeel. Chili moet inbinden. Het is reden voor eindeloze commentaren, terwijl in Chili bijna d burgeroorlog uitbreekt. Ik weet de diepere achtergronden van het conflict niet, maar ik geloof dat Peru dat wel vaker heeft dat de lijntjes die altijd zo mooi op een kaart getrokken staan in het veld niet zo duidelijk zijn. Nou ja reden voor feest. Iedereen blij.
Ik was gisteren met Walter op stap, die we nog kennen uit de allereerste verhalen over Peru. Het is inmiddels natuurlijk een hele meneer geworden en we zijn met zijn auto naar Barranco gegaan. Beetje onzin want met de bus is het ook een peulenschil maar ja. Ik wilde kijken of ik daar nou het boek had gezien over de broertjes Vargas, maar waarschijnlijk niet. Nou ja het levert een present op voor Tineke, een redelijk veilig kado.Vind ik dan weer.
In he museum dat nu wel open was waren heel veel fotos die mij er van moesten overtuigen dat er veel gebeurt in Barranco. Of ik dat niet wist. Het formaat van de fotos was alleen 10 bij 10 cm waardoor het toch heel erg makkelijk kiekjes lijken en ze ook niet allemaal fantastisch waren. ER was ook een flatscreen met daarop de fotos ik vond dat ze daar beter tot hun recht kwamen, maar wie ben ik.

Het tweede deel van de nieuwe expositie was een meneer die met een soort van collages en toestanden nieuwe schilderijen had gemaakt. Ik vond het mooi, maar misschien was dat ook omdat hij inspiratie haalde bij Bosch, Carravacio, Hopper en nog wat typen. De Bosch tuin van de lusten was bijvoorbeeld opnieuw gedaan met puzzelstukjes. Ik vond het kunstig. Walter was jarig ik heb hem zeeuwse boter babbelaars gegeven. Daarna een tukje gedaan gelezen en daarna met Alejandro en Sergio op pad geweest, bier gedronken op de Berlin. Ook die heb ik blij gemaakt hoop ik met hopjes en babbelaars. Anders spoelen ze maar door de bagno. Net zo makkelijk. Oh ik geloof dat de jongen van housekeeping sjans heeft. Oh nee het is iemand die wel al kennen, al weet ik dan ook weer niet precies waarvan.
Ik heb besloten om nog een paar dagen naar Pulcalpa te gaan daar ben ik nog nooit geweest. Het boek van Gordon Merrick is uit. Tja wat zullen we er over zeggen, nou het is een homo boek dus dat is altijd goed. Nu lees ik een ander homo boek, maar dat gaat over iemand die ontvoerd is door de het lichtend pad, dus het speelt in Peru. Ik ben benieuwd. Het eerste deel is nog al één dimensionaal dagboek. Ik schoffelde de tuin, de brandnetels zijn weer weg. Misschien wordt het mooi later.

Terug in Lima

Ik ben gisteren met Peruvian Airlines weer terug gevlogen naar Lima. Ik moest er mij wel voor om 6 uur s morgens op het vliegveld melden en vroeg me ook even af of een bus dan zoveel slechter is, als je bijna in de bus languit ligt. Anyway het was een vlotte vlucht. Ik dacht dat Alfredo op mij zou wachten maar die kwam met zijn tempo latino aan toen ik al in een taxi zat. Ik vertikte om te veel te betalen voor een taxi waardoor ik hem moest delen. Het duurde natuurlijk een tijd voordat ik dat door had. Ik zat een 10 minuten alleen in een taxi en vroeg me af wat gaat er nu weer gebeuren.
Ik geloof dat je eigenlijk in Arequipa er nog al op uit moet gaan. Oh heb ik al over gezeverd. Verder stelde ik gisteren niet veel voor. Heb met Esteban een afspraak gemaakt, eerst 7 uur later 1/2 8 en Sammy die de afspraak van 7 uur zijn voorstel, 8 uur mijn voorstel tot 21.45 wist en te verlaten. Something never change. Er was een dame bij, we zijn op mijn kosten natuurlijk bier wezen drinken op de Berlin. Het was volgens Esteban een homo gelegenheid maar dan moest je wel heel goed kijken. Ik was een beetje gefascineerd door een in mijn ogen Wari priester. Er was een rasta jongen, maar ik had gelezen dat lokale oude vrouwtjes, maar ook Wari haar aan of onder hun muts vast maken. Deze jongen had haar tot op zijn bips en ik wilde hem vragen of hij het gekocht had. Hij was niet een soort van groot en sterk dus ik had het kunnen doen. Rare jongens die Wari priesters, straks pakt hij nog een cavia om me mee te slaan.
Afgezien van het bier dat Esteban omgooide gebeurde er weinig. Ik heb steeds over mijn schouders naar de grammy's zitten kijken. Lalah heeft er één gehad. Schitternde stem, ik ben blij voor haar. Daar hebben we toen nog maar een bier op gedronken.
Ik ben hem na de Berlin gesmeerd, de meisjes wilden dat ik nog wel meer bier voor ze ging betalen, maar ik viel bijna om, niet van het bier, maar ik was moe. 5 uur opstaan het is voor mij toch vroeg.
Vandaag wil ik maar eens over de markt gaan wandelen. Misschien kan ik ook op de Inca markt kijken. Ik moet natuurlijk daar altijd van die onmogelijke bestellingen vinden als een stola gemaakt van een Alpaca, het liefst me de voetjes er nog aan. Misschien zou het wat zijn voor sommige mensen om ook op Vicuna (?) jacht te gaan. Dat zijn de wilde varianten van de Lama. Je kan ze herkennen geloof ik aan een andere stand van hun oren, nou ja dat geld in ieder geval voor één van de drie.
Gisteren dan nog wel een lunch genomen. Het Peruaanse eten waar we zo over opgeven bestond deze keer uit kip met patat en een soort kaassoufle. Ik weet niet of je daar de kook oorlog helemaal mee gaat winnen. Het hotel heeft me een slechtere kamer bezorgd, de ventilator kan alleen in slaapstand en er is niet of nauwelijks wifi. Wat natuurlijk onhandig is omdat ik voortdurend moet checken of er niet iemand is in facebook voor een date. Ik heb nog een dozen met boterbabbelaars en hopjes die ik wil uitdelen. Dat was nog van toen ik in de Lidl was om te zoeken voor de Spaanse week. Ja ja
Zwaar die bende. Mijn boek van Gordon Merrick is bijna uit. Het is een soort meiden roman voor homo's. Met voldoende sex erin om het voor de onderontwikkelde homo ook lezenswaardig te maken. Het is wel in het engels, dus is het nog ergens goed voor.
Nou zo op naar de markt.

Arequipa

Ik ben een beetje suf met de feiten. Arequipa ligt op een hoogte van 2335 meter hoogte. Gisteren heb ik met klooster Santa Catelina, de kathedraal en klooster Recoleta bezocht. De grote must is hier de terrassen bezoeken van Colca maar dat voorziet het liefst in een tweede daagse tour met trekking erbij. Dan schiet toch het citaat van de beroemde dichter Willem Kloos weer in mijn gedachten "Ik hou van natuur maar moet er wel iets te drinken bij hebben". Misschien als ik weer een samen met iemand op pad ben ga ik wel naar Colca. Wie wil er mee.
Maar over gisteren. Ik was eerst naar Recoleta gewandeld. Via de Plaza de Armas en over de rivier. Het bleek een leuk klooster te zijn, er was al nog een dame op bezoek. Ze hadden een beetje van alles verzameld, een beetje pre columbiaans aardewerk. Een aantal schilderijen, opgezette beesten en spullen die ze uit de jungle hadden verzameld. Ik vond het leuk omdat de collectie best divers was. Ik dacht eerst wat een donkere zalen, maar je mocht zelf het licht aan en uit doen. Ik vroeg me af waarom het hier 10 soles kostte en de dag daarvoor bij de mummy met de ingeslagen schedel 20. Trouwens die was er zelf niet eens. Ze was nog wel bij Hillary Clinton geweest, samen met de Fujimori. Er was een leuke collectie vaasjes vooral Wari maakte indruk. Ik vraag me toch af waarom ze zelfs in een zaal Huari en Wari gebruiken. Verder hadden ze de scherven en vazen gewoon op plastic flesje geplaatst, wel zo voordelig. De enige min van het museum was dat de schilderijen afdeling gesloten was, de sleutel was in het slot gebroken. Tja......... zouden ze dat ook wel eens hebben met de eregalerij. Zal me een toestand geven.
Daarna ging ik naar de Kathedraal. Dat ding lijkt enorm, natuurlijk is hij ook gigantisch, maar hij is overdwars geplaatst, waardoor je een beetje denkt dat de zijkant de voorkant is, als je tenminste vanaf de Plaza de Armas naar het ding staat te kijken. Van binnen vond ik het niet veel bijzonders. Ja er was een gigantisch orgel uit Belgie. Grootste van in ieder geval Arequipa. Er was een enorm altaar dat was gegeven door een familie die de plaatselijke bevolking flink had uitgebuit. Een preekstoel uit Frankrijk. Omdat het hier nog al aardbeeft en er ook een fik was geweest was de zaak vrij nu. Ik moest met een gids mee, die liet me ook het mooie museum zien. Dat was vooral goud wat er blonk, met ook zilver. Enorme gouden kronen om op het hoofd van Jezus of Maria te plaatsen. Verder een zilveren doornkroon, volgens de gids misschien wel de enige in gans Peru. Ik geloof hem, ik ken niemand met een zilveren doornkroon. Verder een beeld van Simon met de zaag, en Bartholomeus nog met vel en al. Ik zie het liever anders.
Daarna was ik naar het klooster van Catelina gegaan, daar leefden ooit 200 nonnen in pure eenvoud met 300 bedienden. De cellen van de nonnen, meestal een eenvoudige salon, met een bankstel en een eettafel en een slaapkamer doen je verlangen naar het leven in het klooster. Het moet zwaar geweest zijn om in die salon er voor te zorgen dat je thee op tijd krijgt. Verder moest je er in je eigen keuken ook nog voor zorgen dat je bediende je eten goed klaar maakte. Een heel zwaar leven. Het is een groot ding, twee blokken. Het is een toerist trap 35 sole aan entre eigenlijk vooral om naar een paar huisjes te kijken en door een paar straatjes te kuieren met namen als Toledo en Burgos. Ik vond het eerste klooster een stuk leuker. Ik vond wel het babyklap luik grappig. Als je een kind ten vondeling wilde leggen kon dat bij het klooster. Schijnbaar gebeurde dat nog al eens, anders zou je er geen systeem voor bedenken.Verder mochten ze met de buitenwereld alleen door een soort tralies babbelen waar dan ook nog een stuk tussen zat. Maar er was ook een weduwe die er met haar dochter woonde en de dochter bleef er tot haar trouwen. Ik heb trouwens alleen de verblijven van de nonnen gezien niet van de bediende. Ik neem aan dat die geen twee drie kamer cellen hadden.
Ik heb een taartje gegeten in het Ice palace, de jongen is er net meer. Er was een andere jongen, die ging nadat ik mijn taartje ophad met zijn neus boven de taarten hangen. Ik denk om te ruiken welke er nog aan gringo's gevoerd kunnen worden en welke niet. Ik heb nu niet veel zin om er nog een keer heen te gaan. Ik lees nu een boek uit de homo collectie van Jutterdoks van meneer Gordon Merrick. Hoewel het begin hetro is. Ik vind het eigenlijk raar het wordt op een soort epische manier beschreven. Alles wat de hoofdrolspeler doet is goed, maar eigenlijk jeuken je handen om hem een klap te geven, zo van egocentrisch lulletje. En maar bla di bla pure liefde en bij het eerste ezelsoor gaat hij al met een straat madelief. Nou eh het was 50 cent.
Een zaterdag is natuurlijk niet compleet zonder een bezoek aan de Freezone. Er waren vooral potten en iedereen komt er in groepjes. Ik voelde me er nog niet helemaal thuis.  Ze bestonden een jaar dat gaf gelegenheid voor een egyptisch aangekleed dans spektakel. Maar toen bedacht ik voordat ik aandacht en liefde zou krijgen het een stuk later zou zijn. Toen ben ik maar naar het hotel gegaan. Hiernaast is een disco de beat is in het hotel bijna net zo prominent. Ik slaap met oordoppen in. Voor alles is een eerste keer.

Arequipa

Ik moet zeggen dat afgezien van het hotel, waarbij vooral de disco van de buren een min was Arequipa een stuk leuker is dan Ica. Ik heb tot nu toe met de bus gereisd. Er was op het busstation een indiaanse jongen (geen indiaan) waar ik een praatje mee heb gemaakt. Mister Smith en in de bus kwam ik tot de ontdekking dat een dommige vrouw op mijn stoel in slaap was gevallen. De bus stewardess moest er aan te pas komen om haar weg te jagen. Ik heb gelet op mijn maag maar geen gebruik gemaakt van het avondmaal. Beetje gelezen, in slaap gevallen, mij afgevraagd hoe de tablet in de stoel voor mij uit moest en dat soort zaken. Na een uur of 12 kwamen we op de plaats van bestemming. Ik vond een oudere taxi chauffeur. Hij vroeg 9 soles, ik vond het nog best een eind rijden, dus ik heb hem 10 gegeven. Hij kreeg er bijna een hartaanval door. Misschien beter niet kunnen doen. Het hotel is erg kruipdoor sluipdoor. Als er brand is meld ik mij direct bij Petrus denk ik. Het is hier een stuk hoger, 2000 meter ofzo. Ik moet dat eigenlijk na zoeken ter informatie. Ik ben hier een miljoen jaar eerder geweest, met de half of an international copple, partly living in Madrid and Amsterdam. Veel vergeten maar toch komt er ook weer van alles terug. Ik zag ineens de ijssalon waar de bediende ons op servetjes amoreuze boodschappen kwam brengen. Verder was het Plaza de Armas er nog.
Het eerste hoogte punt dat ik bezocht was een kerkje met een soort klooster of kapel er naast. In de kerk stond Sebastiaan. Waarschijnlijk blij omdat 20 januari weer voorbij was. Verder was er een mooi schilderij van de heilige Ursula. Ze stond temidden van haar maagden, ik telde er zo gauw geen 12.000 maar er waren er toch een aanzienlijke hoeveelheid. Ursula was alleen net als een paar van haar maagden getroffen door een pijl.
Daarnaast was er een kapel die was mooi beschilderd aan de binnenkant. Het was ze niet duidelijk hoe maar het zat nu al 300 jaar knap in de verf. Dus het was een good job. Ik dacht misschien hebben ze technieken van de Inca geleend, het schijnt iets van dierlijke vetten en natuurlijke kleurstoffen te zijn, volgens een bordje wat ze 12 keer hadden aangebracht. Verder was er een voor mij onduidelijke verzameling van heilige botjes.
Daarna was ik in het museum waar een ode werd gebracht aan de mummy Juanita die op 15 jarige leeftijd de hersens zijn ingeslagen om te worden geofferd aan de bergen. Eerst moesten we een film kijken en daarna was er een rondleiding langs alle zaken die Juanita mee had gekregen. Helaas was ze er zelf niet, maar een collega van haar was er wel, die was iets ouder maar was het zelfde lot ondergaan. Ik wilde vragen of de Inca priesters als ze daar toch op 5800 meter zitten met een dame haar nog misbruikt hadden, maar het leek mij geen kies onderwerp zo in het museum. Verder vond ik het sneu dat er alleen jonge dames aan de bergen werden geofferd, waarom ook niet eens een leuke jongen, een wijze man of een wijze vrouw. Ik weet het niet, bergen zullen niet allemaal van jonge dames houden, of misschien wel. Ze is een aantal jaren geleden gevonden toen het boven op de berg door een vulkaan uitbarsting warmer was geworden en dat deel ontdooide. Men vond daar hoog in de bergen dus die resten. Weet ik allemaal omdat ik verplicht was om naar het verhaal van een gids te luisteren. Daarna liep ik nog tegen een ander klein museum aan. Daar hadden ze net als in Dusseldorf een collectie van Bierpullen, met scenes uit het dagelijks leven van de Inca. Ik vond het leuker en had bijna stiekum aan een grote Inca vaas gezeten. De rest van de dag een beetje rondgehangen en geprobeerd een homo te vinden. Dat lukte uiteindelijk bijna in Freetown. Maar hij was heel klein, dus ik heb hem maar niet gevangen. Hij moet eerst maar boven de 1.60 groeien, al weet ik niet of je na je 30 nog een kans maak.
 

Stendhal

Ik. moet toegeven dat ik niet heel veel van Stendhal heb gelezen. Maar hij beschrijft hoe toeristen in Florence bij een overdaad van kunst het hoofd op hol slaat. Ik dacht even dat ik daar gisteren ook last van had. Na een dieet van fanta, een krentenkadet, cola en water ben ik geloof ik wel weer aan de beterende hand. Ik ben nog wel wat flauw en breng regelmatig een bezoek aan het toilet, maar gaat beter.
Die Ica bevolking had de neiging om de hoofden van meisjes, volgens mij net als chinezen in te snoeren waardoor een ovaal groot hoofd krijgt. Bijna als een alien. Ik heb het wel vaker in het museum gezien, maar waar dat weet ik natuurlijk niet zo gauw. Verder hadden ze in het museum ook Wari werpstenen. Gelukkig is dat niet helemaal zelf verzonnen. Vannacht moet ik met de nachtbus naar Areguipa dus dan moet ik wel en redelijke conditie hebben. Maar zoals gezegd het gaat beter. Ik vlieg vanaf daar terug naar Lima. Anders zou het wel heel veel tijd in bussen worden. Ik heb nog niet bedacht wat ik daarna wil gaan doen.
Het inca boek is uit. Was wel leuk al laat ik het natuurlijk wel achter. Ik lees nu Frank Marinus Aron zijn dubbelspel, uit de serie Nederland leest. Veel gepraat van mannentjes en ik moet zeggen dat antilianen op basis van dit boek een hoogstaande bevolking heeft. Bijna niemand gaat vreemd. Een enkele komt in het gevang omdat hij iemand met een manchete bewerkt. Verder lekker dronken naar de hoeren. Boeivol. Ik was er van overtuigd dat men daar zich vooral (zie ook Zwolle) met de hogere kunst bezig hield. Blijkt helemaal te kloppen. Ik heb gisteren eigenlijk niets meegemaakt dus kan er ook niet veel over vertellen.

Ontslakken in Ica

Gisteren nadat we het museum voor de mooie dingen hadden bekeken namen we een lunch, waarbij ik moet zeggen dat het lunch nummer 4 is waar ik niet voor hoefde te betalen. De vierde lunch in een restaurant. Heel lief dat Alfredo betaalde. Helaas viel de lunch niet goed en had ik later het idee dat er een kwade geest op mijn buik was gaan zitten. Ook viel de lunch al snel on de toiletpot. Jammer nou ja dat ontslakken is een van de dingen die je toch altijd overkomen. Ik wil alleen dan vandaag maar niet te veel eten. Al heb ik al een fles fanta op en heeft Alfredo een krentenkadettje voor me meegenomen uit el super. Dus ik ga niet van de aardbodem verdwijnen.
Gisteren het museum. Ze hadden een mooie collectie nasca vazen. Helaas was ook de helft van het museum dicht waardoor ik moet aannemen dat ze een hele mooie collectie Paracas textiel hebben. Ze hadden wel een Wari Poncho, maar daar waren zo zuinig op dat er alleen copie van lag. Het orgineel was al een keer gestolen geweest, en waarschijnlijk dachten ze eens maar nooit weer. Het stond bij de Interpol tegelijk met een Manet en een schreeuw van Munch op de foto. Ik weet door mijn ziekte niet of het gaat lukken om een uitgebreide foto sessie te maken van Ica. Anders moeten jullie maar even op streetvieuw gaan kijken. Kunnen jullie ingestorte gebouwen zien en dat soort zaken. Ik ben uit de kamer geslopen in de hoop dat ze het gaan schoonmaken, maar daar zie ik ze nog niet heel erg mee bezig. Alfredo heeft zijn best gedaan om de homo scene te ontdekken, maar dat loopt hier nog niet erg storm.
Verder oh ook voormezelf er was nog een enorme meter hoge nasca vaas, tussen kom en vaas vorm in. Die was beschilderd met veel kleurige strepen, ligt meanderend naar boven. Ik vond het een piece of art. Verder leuke nasca vaasjes met kolibris en mooie Vermeer met een puttertje. Ik vond de Ribier tegen vallen, maar de schilderijen uit de Cusco school heel mooi. Oh nee help ik het syndroom van Stendhal. Ik moet een dokter zoeken.

Natuurlijk vroeg wakker

Dat tijdsverschil blijft. Alfredo is niet vooruit te branden. Ik hoop dat hij zo actiever gaat worden. Dan kunnen we op zoek naar het museum met de peruaanse meuk. Er zijn hier in het dorp twee musea. Een van een meneer die claimt allerlei stenen uit de grond getrokken te hebben, maar dat is een oplichter. Hij vond bijvoorbeeld een steen met Icamensen die met een dinosaurus aan het vechten waren, maar ook met moderne operatie technieken. Door een open deur konden we een blik werpen dat was wel genoeg. Je ziet hier om de haverklap een kale kavel. Dat komt door de aardbeving. Best heftig in een stad. Een paar kerken staan half op instorten, daar mag je natuurlijk niet in. De andere kerken zijn gewoon dicht. Het is hier stoffig en de motorcarros in de dichte variant razen om je heen. Op het plaza de armas was het gisteravond wel van een soort gezellige drukte. Maar verder viel er niet veel te beleven. Het boek van mevrouw Muller leest lekker weg. Ze is nog op de grens van Peru en Equador, daar maken ze ook al ruzie over. Wat een gedoe.
Verder die verschrikkelijke verhalen gelezen over de hypotheken. Misschien een 555 actie starten voor mensen die daarmee in de problemen geraakten. In de krant stond een verhaal van een. man die zei dat de regering hem, net als Groningen moet helpen. Hij was, net als in Groningen door zijn bank een gunstig verhaal voorgehouden, en het is volgens de man te vergelijken. Ik volg zijn redenering helemaal, al snap ik er geen fluit van.
Ik moet vandaag een wasserij vinden. Anders ga ik helemaal vervuilen. Nou mag dat als toerist in Peru. Als je uit de sloppen komt kun je hier keurig uitzien. Als je denkt dat je rugzak toerist bent hoef je nooit te wassen en als man al helemaal nooit te scheren. Je kan er uit zien als Jesus op sterkwater.
Helaas ben ik geen rugzak toerist en wil ik met enige regelmaat een schoonkleedje. En het duurt vaak een dag voordat het weer schoon is, dus lijkt mij vandaag een mooi moment.

 

Het is gelukt

Ik heb de spellingscontrole uit gezet. Geen Ida meer alleen maar Ica en spelfouten. Heerlijk. Nou Patricia is uit, ik vond het eind niet geheel bevredigend. Maar ja ik ben natuurlijk een kritische oude zeur. Het was wel beter te doen dan de gay detective, waar ik trouwens nog 100 boeken van heb. Of in ieder geval een aantal. Nu lees ik een boek van een dame, die de hele incatrail gaat afhobbelen. Zover als het boek nu is heeft ze al veel mooie dingen meegemaakt. Een inca shaman heeft een cavia op haar doodgeslagen, om te kijken wat voor kwalen ze had. En een tweede heeft haar opgelicht en niets nieuws gebracht. Verder was ze bij een hanengevecht en zit ze midden in een staking, we zijn op bladzijde 30. Het beloofd veel goeds. Bovendien schrijft ze wel leuk.
Nou in Ica dan. Het hotel is zeer prettig, verder is het een stoffige bedoening. Er zijn hier om de haverklap aardbevingen. Je ziet plekken die er erg onder te lijden hebben gehad. 4 dagen heb ik hier gepland, het is behoorlijk wat. Maar hopelijk kun je hier goed wijn drinken. Ik vind het in ieder geval wel warm. Alfredo is meegekomen, die liep toch los bij huis rond.
We kennen hem nog van de verhalen uit Amsterdam, lima, Napels en Salerno.
De kerken waren nog dicht. Misschien gaat er nog iets open, zo later op de dag. Ik denk dat ik hier wel wat rust kan vinden, al is het verkeer hier net zo dodelijk als in LIMA. In de bus een verschrikkelijk film aangehoord, maar ik heb niet echt opgelet. ik denk een verfilmd computerspelletje, waarschijnlijk geen hartenjager.

 

Geen geheim meer

Ik heb net het adres van mijn blog op Facebook gegooid. Het zal nu snel overstroomt worden door bezoekers moois. De spellingscontrole is natuurlijk ook niet handig voor iemand die wil whatsappen in vier talen. Of hetzelfde wil doen in Facebook. Nou voor de Facebook liefhebbers was het al duidelijk ik was in de dierentuin. Die wonderlijke dierentuin waarin ook een archeologisch park zonder uitleg schuilgaat. De Peruanen komen alleen voor de dieren die zal het archeologisch gedoe aan bips roesten. Ik vind de combinatie wel leuk. Het is alleen op zondag natuurlijk ook een favoriete uitstapje voor met de kids en opoe. Dus het was er een drukte van belang. Je kan zelfs zeggen dat de dieren een drukke dag hadden met aapjes kijken. Nou zijn Peruanen niet het soort volk dat de natuur of de rust respecteerde. Dus de enkele peruaanse beer die nog in de dierentuin leeft heeft de hele dag gebonk aan zijn hoofd, en dan komt het niet omdat hij op jacht was in de berendisco naar een leuke peruaanse beren partner. Ik heb me dus wel een beetje lopen ergeren aan teveel mensen. Maar we hebben er toch een aantal uurtjes doorgebracht, en ik moet zeggen tegen de gemeente hier dat de entre zo is dat het voor Peruanen ook nog een betaalbaar uitje is, ongeveer 3 euro. Dat is volgens mij duurder dan ik met Tante Nel naar Artis ging in 1974 maar toch.
Wat kan ik verder melden. Voor peruaanse begrippen ben ik vroeg op maar vandaag gaat de reis naar Ica. Niet naar Ida lieve spellingscontrole. Ica ligt een beetje in het wijndistrict. Geloof ik, maar ik moet er nog ever lezen in de gids.
Ik zag gisteren Sammy die verzekerde me dat het er erg heet is, maar misschien is er wat minder verkeer dan in Lima. Dan zal het wel uit te houden zijn. Sammy die op Facebook had geklaagd dat hij het zo druk had, was weer beledigd dat ik hem niet gecontact had. Men oh men.
Ik lees nu Patricia HIghsmith, beter dan de homo schrijver. Those who walk away. Het is alleen wel super dom dat op de kaft wordt gesproken over een Roy die achtervolgt wordt door zijn ex schoonvader en ik die tot op de helft van het boek niet ben tegen gekomen. Er is wel een Ray met soort gelijke problemen. Ik hoop wel dat we die Roy tegenkomen in het boek. Kan hij mooi praten met Ray. Ray zijn jonge vrouw heeft zelfmoord gepleegd, en de schoonvader denkt dat Ray bloed aan zijn handen heeft. Daarom wil de schoonvader Ray omleggen. Ray blijft echter weer in Venetië rondhangen, waardoor het relatief makkelijk wordt voor de schoonvader om hem om te leggen. Welnu mijn voorstel zou zijn dat op de Plaza San Marco in de rij voor de kerk Roy en Ray elkaar tegenkomen. Er een duif op het hoofd van Roy zijn ding doet. Ze samen weggaan om de het haar van Roy te fatsoeneren. Uit deze handtastelijkheden zou ik een homosexuele liefdesscène doen volgen. Waarna Roy en Ray een modemerk beginnen en de schoonvaders aangeven bij de politie. Patricia is niet vies van een beetje gays in haar boeken. Was ze ook niet lesbisch, nou ja in haar tijd bestond dat natuurlijk niet te erg. Haar laatste boek gaat over iemand met aids. De titel ben ik vergeten maar vond het best indrukwekkend. De beschrijvingen van Venetië raak ik nog niet warm van. Maar het is in heb boek ook winter, dat scheelt misschien.
Genoeg over het boek, back to live.

Beetje normale musea

Gisteren was het een dag voor de normale musea. Ze waren een soort van redelijk open en ook nog leuk en inspirerend. Ah wat is er gebeurt. Ik was eerst naar het museum voor de moderne kunsten. Vaak vallen ze me tegen in Brazilië, Italië of Peru. Dit is een museum dat een jaar open is en zich dus richt op de zuid Amerikaanse kunst. Het was alleen in de verbouwing en er waren twee zaaltjes open, maar daar mocht ik gratis een kijkje nemen. Ik vond het een goede deal, ook omdat het tweede zaaltje wel echt leuke dingen had. Een soort peruaanse Mark Rothko die de moord op de inca had geschilderd. Ik vond het mooi en verder een schilderij, of de achterkant van een busje. Ook grappig gevonden en een enorm werk van politici achtige typen die allemaal Manama zeggen. Daarna ben ik via de Starbucks, ja ik wilde gewoon koffie zonder gezeik, en een dolce. Het valt trouwens altijd tegen die Starbucks, ik moet er nog eens overdenken waarom ze daar de beste koffie ter wereld maken. Jammer dat ik het niet proef en die cinnamon rol, nou geef mij een bolus, desnoods met een laagje boter en die cinnamon rol kun je houden. Wel goed dat je hier rode kool en stroopwafels kunt kopen.
Maar eh ik liep na Starbucks door en kwam bij Mate, dat is de Mario Testino galerij zullen we maar zeggen. Gelukkig geen Willem en Maxima met een butler maar moderne kunst die de beste Mario inspireert. Heel kleurrijk niet altijd vrolijk maar ik kwam er wel van in een goede stemming. Bij Mario was het steeds een enkel werk met een verhaaltje, vaak ook met de samenwerking. Hij had bijvoorbeeld iets gemaakt met Keith Haring, nog niet met Bas maar dat komt misschien nog. Ik vond het werk van een dame, die een soort episch droom schilderijen Rome had gemaakt bijzonder. Jullie zien er een stukje van. Het besloeg de hele achtermuur. Nou is die hal van Testino ook weer niet zo heel groot. Verder was er dan een zaaltje met zijn mooiste foto's, nee niet die van Willem en Max, ook al zijn die heel belangrijk, maar zeg maar van belangrijker mensen. De hoes foto van Frezen van Madonna en Madonna met een kroontje en Robbie Williams met een string met de Engelse vlag voor zijn hoofd. MMM moet toch raar zijn als je zo belangrijk bent als WM dat je ge-out staged wordt door een string. Ik zei al inspirerend en leven de koning, oeps Leven de streng. Oh de spellingscontrole, straks wordt iedere dichterlijke vrijheid je ontnomen. Streng mag echt niet het wordt streng door de spellingscontrole gecorrigeerd in streng. Ik probeer een onderbroek te beschrijven waarbij het deel dat de billen moet behoeden tegen nieuwsgierige blikken vervelende labels in je broek, eh en klapkens op de billen, het best te beschrijven is als veter. Maar helaas de controle maakt er streng van.

 

 

Dat kan natuurlijk niet zonder plaatje.

Zeg maar een normale dag

Gisteren was denk ik een normale dag voor mij in Peru. Het is jammer dat ze bij Chelsea iets minder creatief zijn met de fruit salade. Gisteren was er nog wat ananas in, vandaag moesten we het er zonder stellen. Alleen de tuna zit er wel in. Waarom de spellingscheck daar tuba van wil maken is even een raadsel. Nou ja wij zonden het natuurlijk ook dat]cactusvijgen noemen. Maar daar komt de spellingscontrole dan weer niet mee. Ik was gisteren met de bus naar het centrum gehobbeld. Gehobbeld is ook een juiste uitdrukking in een kleine bus zitten die om de haverklap stopt, waarna de conducteur er uit springt, en heel hard de rest van de route gaat roepen. Todo Arequipa, tacna, Wilson. Dat was ook de route die ik wilde hebben. Ik stapte iets te laat uit, ik wilde naar het nieuwe museum van de stad. Dat bleek helaas pas om 5 uur open te gaan. Daarna naar museum 2, maar die wisten weer te melden dat ze alleen twee tijdelijke foto toestanden hadden en dat de permanente tentoonstelling tijdelijk gesloten was. Fraai, ik had daarom geen zin om de volledige prijs te betalen. Maar dacht wel dat gaat niet goed met de culturele kant van de reis. Daarna naar het museum van meneer Tello of zo gewandeld. Die hield erg van mineralen verzamelen, niet dat ik daar nou echt warm of koud van word. Maar hij heeft ook een leuke collectie van Chan Kay aardewerk, of zoiets. Dat zijn de typen die in vroeger tijden al op lama's door lima scharrelen. Verleden tijd maken mag ook al niet. Anyway ze gaven elkaar vaak vaasjes mee in de vorm van een mannetje en vrouwtje. Verder hadden ze een soort van raadsleden die met een bekertje maisbier de goden proberen te slijmen. Je weet niet of het lukte. Verder een paar poncho's die ze hadden afgerukt van nasca's. Een paar tasjes waaronder Wari tasjes. Ik vond het al met al een leuk bezoek. Al was ik er wel eens eerder geweest. Jammer dat dat museum van de stad niet open was.
S avonds met GP op stap. Die was boos want ik had niet begrepen dat block 8 van de Arequipa voor 9 kwam, waarbij de telling van blokken zou zijn 7, 9,10,8, 11, ik geloof dat hij het verkeerd had. Het punt bij blok 8 waar ik moest staan was er in ieder geval niet. Ik had hem nog gebeld. Ik weet ook niet zo goed hoe goed zijn ruimtelijk inzicht is. Later nog een afspraak met een meneer die niet kwam opdagen. Toen bleek in de disco dat de cortesia een hele liter bier was. Hard werken omdat weg te krijgen. Je kan ook niet uitdelen, want iedereen loopt met deze enorme hoeveelheid bier rond. Ik kreeg kennis aan een jongeman, maar ik ben lekker alleen naar huis gegaan. Al was die jongen wel aardig. Nu meldde tenslotte net de schoonmaker dat hij graag vannacht met mij wil praten. Tja we gaan het meemaken. Boek 3 is dan wel uit Gravedigger van de beroemde homo detective schrijver Joseph Hansen. Een schitterend episch boek al is dat misschien een beetje overdreven. Maar ja het is goed voor om de concurrentie in de gaten te houden. Ik vond het boek over Lotte Lenya eigenlijk leuker omdat het schaamteloos over Weimar gaat en haar liefhebberij om homo's te trouwen. Drie een record dat alleen maar door ene M wordt overtroffen.

rust

Het is wel rustig een blog dat dan verder niemand kent. Ik krijg ook vast geen miljoenen bezoekers, gisteren vooral bezig geweest met de rest van de reis een beetje voorbereiden, en naar de kapper geweest. Verder bier gedronken met Daniel die oorspronkelijk uit Iquitos komt. Goed weer hier zodat ik al een beetje verbrande schouders heb.
Ik ben nog een beetje aan het oefenen op mijn nieuwe windowstabletje. Maar ik geloof dat het wel goed gaat bevallen. Ik heb nog nul aan foto's gemaakt. Maar ik had ook mijn camera niet bij me. Ook omdat ik gisteren toch niet van plan was iets toeristisch te doen.

Een nieuw blog

Misschien werd het wel eens tijd. Het is nog niet zo dat ik van de advertentie opbrengsten van het vorige blog een soort rustig kan leven. Misschien gaat het met deze wel lukken. Het is zo'n gedoe om in de vorige te komen dat ik het eigenlijk maar het opgegeven. Misschien thuis met een browser die iets meer van google pikt dan hier met mijn nieuwe Windows tablet. Kijkt daar maakt hij meteen een hoofdletter van. De reis gisteren van Amsterdam verliep redelijk rustig. Ik zat naast een vrij stevig uitgevallen jongen, die ik moet het zeggen veel van zijn oorspronkelijke charme had verloren, ook omdat hij geen scheerapparaat had kunnen vinden. Dat was jammer, bovendien paste hij beter in de stoel die hij had met mijn stoel erbij. Hoe moeilijk is het niet om je eigen plekje te veroveren. Hij hing de hele tijd met een arm boven mijn stoel, en er was al helemaal geen kans om zijn armleuning te gebruiken. Ik heb daarom even een kleine afwijking naar links opgelopen.
Verder las ik een boek waar ik een collega van heb verdenk om op het laatste moment, voordat het bij de afgeschreven boeken in de bieb belandde toch nog tekstcorrecties op te willen doorvoeren. Consequent waren alle het deksel vervangen door de deksel. Nou heb ik er van Dale op nageslagen en het kan beide.
Op het vliegveld stond Alfredo te wachten en met een taxi die GP had geregeld kwam ik in het hotel. Daar de heren nog van wat voedsel voorzien en daarna ben ik gaan slapen. Waarbij ik wel op gewone tijd wakker werd. Ik had toen nog prima naar de disco gekund.
Het boek dat ik las heet de eiland moorden. Maar of ik het veel mensen zou aanraden. Ik weet het niet.
Welnu tot zover dan maar even poging 1 in een nieuw blog