italie dan nog maar

Na de boeivolle heidag, waar we bijna echt op de hei belanden in het kader van de slag om Arnhem en een field excursie daarover naar Italië. Die excursie daar was wel indrukwekkend vooral als je over zo'n oorlogskerkhof loopt. Liggen daar honderden jongemannen die een soort strategisch opgeofferd zijn. Ook nog het griftpark in Utrecht bezocht en in geloof ik vandaag, maar kan ook gisteren gegeten. Daar kun je naar hartelust van alles eten, maar moet je na zoiets als twee uur, maar als je dan steeds aan het eten geweest bent rol je er vanzelf uit. Is het onderdeel van de strategie om de temperatuur flink hoog te zetten, waarschijnlijk wel, ik stikte zeg maar de moord.
Daarna in alle vroegte naar Bari. Ook dat ging soepel. Al verdwaalde de buschauffeur op Schiphol. Dat mij dat zou overkomen, maar een buschauffeur. We stapten massaal uit en gingen over parkeerdek 34KKGMolen 4 lopen. Gelukkig bracht later de bus ons nog weer een stukje en belandde ik in de vertrekhal. Ik had me zowel voor deze vlucht als de vlucht naar Marokko voorbereid op enorme rijen, maar eh ik weet eigenlijk niet of ik ergens gewacht heb. Oh ja onderweg naar Marokko in de Transavia rij. Maar verder ging het allemaal super soepel. Ik moest in Marokko nog even wachten bij de brigade van paspoort stempelen. Ik was vergeten dat je soms van die lullige formulieren moet invullen, maar dat is voor Peru ook het geval dom dom.
Bari dus de beroemde stad aan de Via Appia waar de stadspatroon van Amsterdam opgeslagen is, gestolen, eh zo mag je het volgens mij noemen van de Turken. Ons aller Sint Nicolaas, de Bari. Nou ik weet niet of het goed met hem gaat hij is tenslotte al 1500 jaar in de hemel ofzo.
Ik logeerde zoals bekend in het appartement bij mijn zuster en zwager. Het was wel een soort van bont appartement. Er waren drie verdiepingen, een dakterras, een middenverdieping met alles er op en aan en een groot terras. De inrichting was zeg maar eikenrustiek 1972. Wat heel gezellig was dat er achter het gipswandje op de eerste verdieping een hele indiaanse club woonde die dingen deed als voetbal kijken en van commentaar voorzien en op zondag was er een gezellige bollywood party achter het gipswandje. Ik had daar mijn slaapkamertje en het toilet het moet gezegd worden was voorzien van warm water. Nou de wastafel. Het toilet misschien ook wel maar dat heb ik niet uitgeprobeerd.
Vanuit Bari ben ik nog alleen naar Molfetta gegaan. Daar was een klein museum en de middeleeuwse kerk zat op slot. Er zaten wel jongemannen op het strand, of eigenlijk op de rotsblokken aan zee inktvissen af te ranselen. Om ze zacht en soepel te maken. Goh M ik weet niet wat ik voor lunch gedaan heb. Misschien wel niet veel.
De eerste dag dat we uit eten gingen was volgens mij bij een aangeraden restaurant. Dat was goed en basic. We hadden eerst een anti-pasti die maar door bleef gaan. Daarna oriechette met een tomatensaus. Een hoofdgerecht heb ik niet meer weggewerkt. De antipasti was relatief gebruikelijk, maar met kleine gefrituurde pizza. Was machtig maar wel lekker. Verder is de lokale wijn heel goed te drinken.
De volgende dag gingen we naar het vis restaurant, dat was een stuk kakkineuzer. Daar waren ze duidelijk overtuigd van hun eigen gelijk. Thom had een met pasta gevulde kreeft, ik een stukje beschaafde bakkelau. Ik moet eigenlijk op de fotos kijken voor de rest van de gerechten. Dat geheugen van mij.
Daarna nog een keer een simpele pizza gegeten. Terwijl ook mijn zuster nog een keer oriechtte serveerde met tomaat. De laatste avond belandden we in een soort buurtrestaurant. Dat was wel grappig zwager ergerde zich groen en geel aan de ober. Een beetje te lange jongen voor de italiaanse begrippen, maar wel aardig. Maar hij was niet van de handigste soort. Maar hij was wel aardig. Naast ons zat een groep verjaardag van nonna te vieren en toen de zelfgemaakte taart werd aangesneden kwam de lieftallige kleindochter ons ook een stukje brengen. Super lief van zowel de nonna als het kleinkind.

De vis anti- pasti

Oriechtte met Courgette, in Caserta

Het vissoepje van zuster in het visrestaurant.

Een delizie de limone met eh eh in Napels.
Ik had daar best veel, maar die delizie die kun je niet laten staan, of ik kan het niet laten staan.
Ik had daar ook parrecci ofzo dat is een lokale napolitaanse pasta met ricotta en tomaat, dat was ook erg lekker.

Dit dus, al ziet het er op de foto niet zo lekker uit.

Dit was de laatste Spritz.

Marrakesh

Over Marrakesh, het was er nog hoog zomer, nou ja voor ons, ik dacht eerst dat het er 30 graden was. Voor een kaaskop voldoende om net als kaas te gaan zweten, maar het bleek er zelfs 39 graden te zijn. Nou is dat 5 graden koeler dan hoogzomer. Maar ja voor mij nog best wel heet. Ik dacht ik ga in een Riad liggen en daar lekker veel lezen en af en toe maak ik een uitstapje. Een deel van de dingen heb ik al gezien. Bijvoorbeeld de beroemde tuin van Yves S. Laurent. Ik hoorde van andere die er heen waren geweest, het is er zo vol dat je bijna geen groen meer ziet, en het is ook niet vreselijk groot. Maar het staat wel op het lijstje van dingen die je daar zou moeten zien. Ik was ook andere keer al naar de Koranleer school geweest, maar dat is wel leuk om nog een keer te bezoeken.
Met een excursie was ik naar Iereka geweest.

Ik dacht met die excursie dat we ook nog naar een gezellig dorpje zouden gaan, maar dat bleek je alleen van afstand te kunnen bewonderen. Het was leuk, maar het was ook vooral iets omdat de Marokanen er zelf ook dol op zijn. Die dame waar ik al iets over zei was een Marokaans joodse dame die nu in Isreal woont. Die was terug gegaan om te kijken hoe het er nu uit zag. Tja daar was er weinig meer over van de idylle, er zaten allemaal mensen met hun voeten in het water te eten. Al de beelden uit haar jeugd was weinig meer van over. Maar haar man had opgemerkt dat ze zelf in 40 jaar ook was veranderd. Touche.
EH ik zou naar Esquira gaan. Leuke plaats met een beetje vervallen koloniale touch omdat de portugezen er een tijd hebben gezeten.

Dat dus...

Maar laat ik het wellicht in partjes knippen. Omdat ik de hele zomer en eigenlijk sinds april niet meer op vakantie geweest was zat ik te denken over een tripje. Ik dacht eerst Columbia, maar ja dat is best ver en ik bleef een beetje dubben. Toen vroeg A. mij om haar op te zoeken in Parijs, en ineens dacht ik tja waarom ook niet paar dagen Parijs. Aan de andere kant zaten mijn zuster en zwager te pushen om mij naar Bari te doen laten komen. Ik dacht nou als ik toch niet naar Columbia ga dan kan ik wel naar Bari. Nu nog iets exotisch, want ik had natuurlijk wel dat gevoel van ik wil nog naar verwegistan. Toen dacht ik ah Marokko, en ook dat was snel geboekt.
Dus ik was eerst naar Parijs, met die Thalys is dat toch een fluitje van een cent. Paar uur later ben je in Parijs, A. stond mij daar netjes op te wachten. Na een tocht met de bus A. zweert bij de Parijse bus, je krijgt gratis allerlei tours aangeboden kwamen we in het best riante apartment aan. Oh nou weet ik niet wat we toen gedaan hebben, het was ook maandag dus waarschijnlijk een beetje door de buurt gekuierd en zaken verkend.
We zijn afgehobbeld naar het museum van de 30 jaren, de volgende dag, maar dat was niet een super groot succes. Ze gooien zo begin september alle exposities om en dat gaat dan gepaard met half dichte musea. We mochten de design afdeling niet op. Ik geloof dat er zelfs wat nederlands spul staat en een oude stofzuiger en koffiemolen. Maar het bleef voor ons gesloten. We hebben daar beneden tussen allemaal ambtenaren met een coupon van de gemeente zitten eten. En daarna zijn we een tijdje ieder ons weegs gegaan om daarna weer samen te eten. In een stukje Parijs dat voor kort de speelkamer was van één of andere hollander. Die daar een stukje over had geschreven in het kader van de nog niet uitgemolken streken van de wereld. Tja bijna alles is ontdekt, zeker sinds niemand minder dan Willem Schouten de schouteneilanden heeft ontdekt. Daar hebben we steak met pepersaus gegeten en een creme brulee.
De volgende dag naar het Petit Palais geweest. Dat vond ik best leuk. Er is een soort uitsnede van de kunstgeschiedenis, een grieks vaasje, een romeinsbeeld, een beetje schilderkunst en het eindigd met moderne kust. Daar hebben we dan weer een plakje cake gegeten, met geloof ik wortelsmaak en citroen.Ondertussen als er iemand ervaring heeft met blogs hoe krijg ik die vertaal onzin er uit.

Maar ik bleef maar tot donderdag vanaf maandag. Dus niet echt heel lang. Paar fotos de eerste is van belang ik staar naar de best wond van Roche. Die arme man was net aan het terug kuieren van Rome ergens naar Toulouse of ergens Frankrijk krijgt hij midden in het bos de pest. Bijna sterft hij een verschrikkelijke dood, maar zijn trouwe hond haalt iedere dag brood voor hem en zo doorstaat hij de barre tijden en wordt ik weet dan niet precies waardoor ook nog heilig. Je kan hem makkelijk herkennen want hij tilt altijd zijn rokje op. Soms kruipt er een soort rups uit zijn been, maar vaak zie je hem met een wond. Ook die hond met brood in zijn bek is van de partij. 

De andere foto is van het Petit Palais, een mooie trap die ze ook in kantoren zouden moeten bouwen zou niemand de lift nemen, gehandicapten en mensen die naar 7 hoog moeten. Verder een mooi schilderij over hoe leuk het allemaal niet is in het circus, eh niet dus. 

Toch nog even

Gisteren door Benevento gewandeld, had ik wellicht iets beter kunnen voorbereiden. Want ik heb de Romaanse kerk gemist, omdat ik de ingang niet zag, en was te laat voor het museum met de Isis cultuur. Om de één of andere redenen bloeide daar tijdens het Romeinse rijk zomaar een Isis cultuur op geloof ik en zijn er tal van Egyptisch ogende dingen uit de oudheid te vinden. Amersfoorts grootste zoon heeft er een brug ontworpen, en ik heb allemaal potjes gezien met heilige botten van niemand minder dan Bartholomeus. Deze heilige die ook nog eens apostal was, schijnt in India aan zijn einde gekomen te zijn. Maar hij is wel in Benevento opgeslagen. Wat natuurlijk mooi is want de heilige Gennario die in Napels wordt vereerd komt weer uit Benevento. Ik heb er trouwens een broodje gegeten met ham, en dat was best lekker. De busreis was alleen wel een eind. Anderhalf uur ofzo pfff en ik was ook nog verkeerd ingelicht over de vertrektijden. Gelukkig vertrok de bus om de hoek. Benevento was nog al belangrijk aan de Via Appia. De oudste snelweg van de wereld. Zo ongeveer, en het heeft een hele mooie Triomf poort uit de tijde van Trajanus. Die is geloof ik nog best heel erg heel. Er is een museum met opgravingsspul en beetje niet bijzondere kunst en een kerk uit de 11 e eeuw. De Dom is altijd dicht, maar gebouwd uit romeinse stenen die ze in de buurt hebben gevonden.
Vandaag dan weer door Napels gewandeld. Ondermeer ben ik geloof ik in de San Domenico geweest, ik moet het nakijken. Bijzonder is dat er een partij koningen uit de oude tijd tegen de muur opgestapeld zijn, ook een hoop kerkelijk geweld waarvan we de namen vergeten zijn. Maar ik moest denken aan Sint Petersburg waar je zo mooi tussen Tsaren kunt lopen of in Spanje waar ze ook ergens zijn (Escorial ofzo). Dooie boel maar toch. Er was nog een schilderij van Mathias Stom en je kon in het kamertje kijken waar Thomas van Aquino een tijd had doorgebracht maar dat was zo in de 13e eeuw dus zeg maar langgeleden. De vloeren waar de heilige op was uitgegleden waren reeds vervangen zo in de 18e eeuw. Verder is het grootste gedeelte van hem in Toulouse, gelukkig was er nog één bot. Daarna had ik trek gekregen en heb ik een pizza gegeten. Met Napolitaanse boerenkool er op. Ik vind het heerlijk. Er lag ook veel fior di latte op en worst. Tomaat hadden ze overgeslagen. Vanmorgen onderbroeken en een cd van Anastacia gekocht. Een nepper maar ach we zijn al geld genoeg aan kaartjes kwijt.
Morgen terug. Ik ga met een taxi naar de luchthaven, al vlieg ik om 9.30 is het een luxe die wel een keer mag, toch.
Is er belangstelling voor het hele verhaal, dan moet ik kan ik dat van thuis met een mooi toetsenbord nog maken. Ik hoor het graag in het commentaar

rondreis

Mmmm waarom heeft mijn toetsenbordje er geen zin in. Mmm nou met de aanvullingen gaat het best snel. Voor wie het niet meer kan volgen, ik was eerst in Parijs toen in Marrakesh en toen in Arnhem toen weer in Bari en nu in Napels. Al ging ik vandaag naar Caserta. Goh daar was ik voor het laatst met Karrien geweest. Lang geleden. Wat een enorm paleis ontworpen door Amersfoorts grootste zoon. Door het nog grotere park gelopen. Van alles bewonderd 100 kroonluchters en marmer uit Siena. Wat een paleis. Ik hoop maar dat ze er mooi gewoond hebben. Ten midden van alle flauwe portretten was er ook nog wat moderne kunst. Een Keith haring. Mocht ook wel tussen alle dikke bourbons. Gisteren beetje over de via duomo gelopen en een kerk klooster bezocht. Er hing een meester werk van Mathias Stom eh eh meesterlijk al ben ik het thema vergeten. Ach die Utrechtse Caravaggisten waren beroemd om hun slempartijen. Over de foto's dat zijn er natuurlijk veel geworden dus eh jongens die inktvis slaan in molfetta, bij Bari de kerk daar, het marmer uit siena en het paleis uit casera. Morgen naar Benevento. Ik heb net orichette gegeten met creme van courgette en reepjes spek. Was lekker en zelf te maken. Gisteren bij de Grijze dakduif een bordje vongole waar ook cozze in waren gezwommen, met spaghetti. Was ook goed te doen. Zo wat bloesjes kijken

Caravaggio in New York

Tja van de drie Caravaggios die er in Napels horen, heeft er één dat beroemde lied gevonden, take me for a night in New York, dus die hangt daar tijdelijk. Dat is het Matyrdom van de Heilige Ursula. Wat bij mij altijd een heilige is die ernstig tot de verbeelding spreekt, want juist zij is het die met 11.000 maagden van ergens in Engeland vertrekt op weg naar het heilige land, omdat ze nog een nachtje wil slapen over haar aanstaande huwelijk. Dus gezellig, maar op de heen of terug reis worden alle 11.000 maagden in Keulen verkracht, ja geschiedenis herhaalt zich. Al krijg ik wel een beetje medelijden met die overrompeling van al die maagden. Hoeveel mensen woonden er rond 1.000 in Keulen en dan 11.000 maagden. Ik geloof trouwens blind al die verhalen van heiligen. Dit is trouwens die Caravaggio die er tijdelijk is. Tja het is wel het zelfde meisje als op andere schilderijen. Maar ik moet het thuis nakijken. Wat zeggen mensen er van die er meer voor doorgeleerd hebben. Vandaag de laatste keer gegeten bij de Grijze Dakduif, een simpel maal deze keer we hielden iets meer zelf de regie. Die amerikaan die in Parijs woont en op dezelfde manier italiaans spreekt als Diana Ross was er ook weer, en tutti. Ieder woord sprak hij luid en duidelijk uit. Vandaag het koninklijk paleis bezocht, de Gerrit Honthorst kon ik niet vinden, maar het was wel leuk om door die enorme koninklijke balzalen heen te dolen. Een andere min is dat ze nog bezig zijn met de renovatie van het balkon, waardoor je ook niet daar op kunt of mag huppelen met uitzicht op de Vesuvius. Jammer, toen beetje winkeltjes gekeken op de Toledo en ommestreken, mijn voorlaatste aanschaf gedaan. En dus net gegeten bij de Grijze dakduif. Waarbij moet worden aangetekend dat ze geen grijze wolf is maar een dakduif. Ik maak me wel zorgen of ze er de komende 20 jaar ook nog zit. Ze heeft weinig fidusie in dat haar zoon het gaat overnemen. Dan komt het roemruchte familie bedrijf sinds 1932 tot een einde. Misschien ontstaat er weer iets nieuws. Waar we gisteren waren was het eten goed, al schreeuwde er een man vreselijk hard in zijn telefoon.
Dat was net ook in de lift, in het hotel zitten ook een groot aantal heren uit Afrika, en een dame. Die is marokaans of zoiets. De heren zien er erg hetzelfde uit, tengere donkere heren die van schreeuwen houden. Meestal buiten of in de telefoon. Gelukkig hebben er geen last van ik denk dat ze een verdeling hebben gemaakt, hun vooral op de eerste twee verdiepingen, en toeristen hoger in het gebouw. Ik leer straks nog vlot typen op mijn surface, al sla ik wel hard op de toetsen. Maar het gaat steeds beter, misschien moet ik nog een beetje er op oefenen.
Morgen weer naar huis.....................

Caravaggio in Napels

Blijkt er een expositie te zijn van italiaanse kunst in 150 schilderijen, wel makkelijk een overzicht hopla en klaar. Er was ook een Caravaggio, Maddalena Aldorato. Hij lijkt erg op de Maddalena uit Rome in Doria P. Ik vraag me echter af of hij echt is. Het is dezelfde vrouw als die in Rome, die dan ook weer het zelfde is als de verdwenen dame uit Berlijn. Maar ze is van achter genomen, geschilderd, moet ik eigenlijk zeggen. Een plaatje volgt later, Verder was het schilderij dat het meeste tot de verbeelding sprak een Pitloo, de beroemde schilder uit Arnhem, wie kent hem niet. Verder een beetje tinteretto, titiaan en nog zo wat meesterwerken, die niet allemaal meesterlijk waren, maar ok. Verder een Ribera, en nog een Giordano. Wel raar want de laatste twee waren in Amsterdam Spaanse meesters. Maar ja Ribera hadden ze wel weer omgedoopt zodat het echt italiaans klonk. Verder naar een suf klooster geweest, gisteren, tegenover de Dom. Daar staat helaas de kerk met meesterwerken van Mathias Stom op instorten en mag je er als toerist niet in. Maar er was ook een pinacoteca, wat Ribera en nog een Stom en nog zo wat werkjes. Ik dacht even als het Rijks dit had waren ze meteen goed gesorteerd met Italiaanse meesters, hier sterven ze gewoon weg en komen er per dag 7 toeristen of minder langs. Maar ja het is Napels.
Vandaag gingen we op naar het grote Museum Capodimonte, wereld beroeapmd vanwege de Afranseling van Caravaggio. Verder een paar bijzondere Titiaans twee tekeningen van Michelangelo, een mooie Van Oostzanen, en natuurlijk een hele rits Matia Pretti, Ribera, en nog veel meer. Het was voor M het derde bezoek, de eerste keer ging het hele museum dicht zo gauw we naar de kassa juffrouw hadden gelachen. De tweede keer was de helft van de tweede verdieping, juist met de Ribera, Preti, Gordano en nog zo wat van die kwaste boeren dicht. Het spreekt voor zich dat Marjan nog steeds niet weet hoe al die schilderijen er uit zien want ook nu was dit deel dicht. Wat wel bijzonder was dat ze iemand, ik weet al niet meer wie een Agatha wie wel in extase is maar haar borsten zijn er net af, gezellig. Gecombineerd met Louise Bourgois, van wie dat mooi werk in Den Haag staat, hangt kunnen we niet echt zeggen, en Michel wie kent niet haar op de kiek bij Robert Mapletorn. Oh niet tegen M zeggen maar ik heb het boek, het is aan de betere kant van de boedelscheiding gekomen.
Verder heb ik 4 onderbroeken gekocht, twee jasjes, niet die met scheuren dat vond M. dat ik er te veel uitzag als een funky chique zwerver, het was ook een moeilijk jasje alleen voor een paar keer. Ik heb nog een in between jas gekocht en nog zo wat spul waar ik het nu allemaal niet meer van weet.
We zijn twee keer bij pizza 22 geweest, dus nog geen 22 keer. Ik had er vandaag de pizza met Fraciollio ofzo, ik zou zeggen Napolitaanse broccoli. Wel lekker hoor, beetje bitter, we zullen maar zeggen zoals de liefde.
Onderwijl lees ik over Chanel, die van de Pour Homme, ze gaat naar de premiere van een ballet waar in Capodimonte een ode aan gebracht wordt, omdat het de Napolitaanse inspiratie is van Picasso. Kai, nou afgezien van dat het heel mooi was waren het een paar schilderijen, en ik denk dat M ook blij was geweest als ze had kunnen zien hoe mooi Armisitia Genteschilli schilderde. Maar ja misschien moet ze nog een keer terug. Bij het laatste schilderij van Caravaggio, hangt er ook nog één. En daar hangen ook nog 20 pitloos...........Misschien morgen

Dan maar Lecce

Al zijn we daar eigenlijk al weer een tijdje weg. Maar we verbleven er in een hotel, of wat het was met twee kamers en een homoseksuele gastheer. Die ons koffie gaf maar geen ontbijt. Het was een echte oude villa. De kamers hadden een mooie tegelvloer en we mochten samen een keihard bed delen. Waarvan het bed groter was dan de matras. Het was een hele kamer daardoor heel licht. Lecce is zoals we allemaal weten bekend om zijn Spaanse barok. Een architect is er helemaal op los gegaan en de kerken zijn in alle uithoeken aan de gevels vol met engeltjes druiven, en wat je allemaal niet kon bedenken tijdens de Spaanse barok. De kerk zit er zeg maar onder. Ik geloof dat het gemaakt is van een zacht zandsteen dat vreselijk aan verwering onderhevig is en in een tijd van de vergeten zure regen blijf je zeg maar restaureren. Wat ze dan ook druk aan het doen waren bij de Santa Croce. Hij wordt er vast mooier van. Maar ja nu stond hij in de steigers. Verder natuurlijk gewoon flink in de rondte gelopen, bij een hut gegeten nog bekend van met A. Waar je voor 5 euro een heel bord groente kan laten opscheppen in het kader van de anti-pasti. Onderweg naar Lecce hebben we vanaf Taranto langs de kust gereden. Hoewel het erg aanvoelde als kust, was het vooral badplaatsen die nog niet helemaal tot leven zijn. Beetje saai, we waren het dorp Nardo ingereden. Ik denk dat bijna niemand weet dat Nardo is ontstaan doordat een stier er met zijn hoeven in de grond sloeg en er water omhoog spoot. Ik wist het in ieder geval niet. Verder was er niet super veel te beleven. Er was nog een bruiloft, nee niet die van Marjan of mij, maar van een bella coppia italani. Verder veel dames op enorme hakken, die strompelend de festiviteiten bij woonden. He was groot feest.
Nu is de auto weer bij meneer hertz. Die een mooie azuur kleurige bril heeft. Menig vrouw vergeet natuurlijk meteen het woord auto en wil met hem ritjes maken om samen met de bril in de zee te kijken. Wij hebben alleen de auto terug gebracht. Wachten nu op de bus naar Napels. Die ik heb geprobeerd te boeken via het internet, een stuk duurder dan een paar maanden geleden. Maar ja wat doe je er aan. Hij rijdt wel soepel van Napels naar hier, dus terug waarschijnlijk ook, al komen we dan wel in de avond spits.
Wat ik las, eh in ieder geval Stephen Fry, weer een biografisch geschrift, blush oh blush hij was aan de coke, verder een boekje van David Leavit, dat ging over het overschrijven van boeken, waar hij zelf ervaringsdeskundige van is. Nu een ingewikkeld frans wel vertaald boekje over iemand die aids heeft, ook een biografisch geschrift. Oh ook nog Tofi en een boekje how i payed for college. Nou eigenlijk veel flauwe kul maar het ruimt wel lekker op. Want tot op heden zat er geen het mag blijven boekje tussen.

 

Foggia

In Foggia, en bevrijdingsdag. Een mooie tocht gemaakt naar San Giovanni di Rotondo. Zoals iedereen weet de plek van Padre Pio. Helaas hadden we net niet genoeg tijd om in de file te gaan staan om de kerk die Renzo Piano bouwt over de bescheiden resten van de Padre. M. had het geniale voorstel om het museum te bezoeken, een absolute must voor allerlei padre memoriabel. Eh waarschijnlijk sandalen, touw en allerlei zaken die kenmerkend zijn voor de heilige. Een absolute must, jammer dat het museum dicht was. We hebben nog getwijfeld over of we naar het graf van de ouders van de padre moesten gaan maar als je de context van het museum mist sta je daar ook maar. Dus wij weer door, door was dan naar het Castel del Angelo ofzo. Maar daar stonden dan weer 1200 italianen in de file, want het was immers bevrijdingsdag. Dus dat hebben we maar overgeslagen, bovendien moesten we op tijd terug zijn voor het beste museum van Foggia. En er is hier op dat vlak veel, veel concurrentie. We zagen nog wel kans om een brushetta te eten in Manfred, nog iets. Met mooi uitzicht op eh Garganno, oh ik moet een gids erbij pakken. Te lui.
Er waren, waarschijnlijk omdat het bevrijdingsdag was veel mannetjes op de motor, die deden erg van vroem, vroem, en kunstjes in de bochten, op andere stukken deden ze het kunstje op je plaat gaan waardoor er ook voor de ambulance op deze mooie dag nuttig werk was te verzetten.
Terug in Foggia, na een snelle siesta, want zo'n museum heeft alle aandacht nodig die het kan krijgen bleek dat de bewaker een zenuwinzinking nabij was. Aan hem de taak om het museum te bewaken, maar ook nog eens uit te leggen dat op deze speciale feestdag het museum dicht was. Dus eh het mooiste van Foggia en Padre Pio blijft voor ons een geheim.
Drama.
Ondertussen bleek je in het hotel te kunnen eten. Na eerst in Foggia bij de plaatselijke siciliaan gegeten te hebben. Ik een soort pesto van courgette en aubergine, en daarna veel, te veel dolce, oh en ook nog een bord spinazie. Bleek je dus in het hotel te kunnen dineren, we kregen eerst Kikkererwten, die ze hier graag eten, in een soort soep. Toen vitello, niet bijzonder maar zeker smaakvol. De volgende dag was het penne met vedure, wat zich liet vertalen als broccoli en nog wat andere dingen en daarna veel vlees met een worstje met venkel

Rodolfo

Diep uit Puglia komt natuurlijk één van de belangrijkste acteurs ooit. Rodolfo Valentino, ook wel bekend als Rudolf Valentino. Naast de heiligen als San Nicola en Padre Pio natuurlijk ook leuk om een heilige te hebben in een moderne medium. Hij komt uit Castellanata. Helaas was zijn museum dicht, maar om te denken dat je de zelfde lucht inademt als Rudolf ooit, dat is toch wel bijzonder. Oh nou en trouwens hetzelfde geld voor Bari met San Nicola, de goede heilige ligt daar al 1000 jaar heilig te zijn en zijn heilige eh eh stralen uit te stralen, als je die kan meepikken, dan kun je zo weer met een gestrekt been de problemen in van deze wereld, zoals de zwarte pieten discussie. Het misschien leuk zijn als boetedoening dat die Sylvana bashers de keus krijgen of naar Rodolfo op bedevaart, of naar San Nicola. In de laatste geloven ze, dus de keus is makkelijk.
We gingen eerst naar Napels, daar met de bus, wat een vijf euri aan investering kostte met de bus naar Bari. Helaas regende het pijpenstelen, zodat de pizza in de middagzon in het water viel. Maar de bus reed soepel en in één streep naar Bari. Daar moesten we nog 400 meter over viaducten en onder sporen door klunen om bij de Airbnb te komen. Dat bleek een groot maar basic ikea ingericht appartement te zijn. Maar we hadden ieder ons eigen kamer. Er was op het wereld wijde web geklaagd over dat de stoptrein zo ongeveer door het appartement reed. Wij stonden slechts om zus uur naast ons bedje omdat dat in Bari een goede tijd is om de glasbak te legen. De tweede paasdag dat we er door brachten was een beetje sloom. Gelukkig konden we wel onderdak vinden bij de kerken. Er is ook nog een oude kathedraal ofzo, daar ligt een andere heilige opgeslagen, maar die is minder geliefd bij Sylvana haters. Je kon er wel onder wat dan trouwens tot de eerste ruzie leidde, met een blauw oog als een vertraagd effect, Marjan vond het te duur, 3 euro om onder een kerk te kijken. Maar je kon er naar romeinse stenen kijken en vroeg kristelijke mozaïeken, dus ik vond het zijn geld wel waard. Verder was het gezellig druk bij San Nicola.
De volgende dag hebben we de pinacoteca bezocht, die was in verbouwing, waardoor de entre 0,50 euri kostte, volgens Marjan was dat precies goed voor een museum. Ik vind het hoogte punt een schilderij van Vincenzo Bellini, van de heilige petrus, de martelaar, uit zoiets als Padova, met een bijl in zijn hoofd. Helaas liepen er voor die 50 cent steeds een meneer mee waar je geen fotos van mocht maken. Er was ook nog een Mathias Stom, maar ondanks dat ik geen kenner ben van zijn werk vond ik hem matig. 3 keer een Luca Giodano, waarvan één bijzonder. Ze zeiden hier dat het een Napolitaanse meester was, maar iedereen weet sinds de Hermitage dat het een spaanse meester is, omdat hij 3 weken of jaar in Madrid heeft gewoond.
Nou ja toestanden, daarna heb ik een broodje met Bresola gegeten en was het alweer de laatste dag in Bari.
De volgende dag met een omweg via het Castel del Monte (zie de Italiaanse cent) naar Matera gereden, al moest Marjan al het sturen doen, en mijn vriendin Navigatia de wegbewijzering. Het Castel is een wonder van bouwkunst, zomaar in the middle of nowwhere zoiets. Alles 8 kantig en geen frutsen of fratsels. Eigenlijk viel Marjan daar op haar plaat, omdat ik niet met 70 studenten in een busje voor 30 personen wilde en we daardoor een stukje moesten lopen. Daarna naar Matera, daar was het vinden van het hotel even een uitdaging, maar dat kwam eigenlijk vooral omdat het in een grot verstopt was. Dat wist vrouwe Navigatia natuurlijk niet, ze bracht ons perfect naar de plek, maar ja een grot dat had ze ook niet bedacht. Ten opzichte van 10 jaar geleden zijn de Stassi weer helemaal tot leven gebracht. We zijn in twee grot kerken geweest. Jaren, jaren geleden klaagde de Volkskrant dat het allemaal wegschimmelde, maar inmiddels zijn er kaartjes te koop en zijn de kerken open. In de Stassi zitten gezellige hutjes waar je Spritz kan drinken, of een wijntje kan drinken als zij kamertje van het hotel. We hebben daar een lekkere orchiette gegeten, ik weet alleen niet meer precies met wat voor saus.
De volgende dag naar Taranto gereden, helaas is het mooie hotel op de kade geschiedenis geworden, maar we zitten er best leuk bij in hotel de sole. Het uitzicht is op de haven. Vandaag nadat we Museum Marta hebben bezocht waar ze een paar dingen uit de rijke geschiedenis van Taranto hebben zijn we naar meer grotten gaan kijken, helaas waren die niet te vinden, maar stonden we ineens voor het dichte museum van Rodolfo............

Mateo Salado

Gisteren met Helbert en zijn vriendin Monica, die ze ook gewoon Gorda noemen, wat je dan toch in het Nederlands zou vertalen als dikke naar Mateo Salado geweest. Die peruanen zelf ondernemen geloof ik niet zoveel. Helbert komt uit een dorpje, is hier gaan wonen, gaat naar het strand en de disco en dat is het ongeveer. Moesten die arme typen mee met een toerist naar een opgraving. Tja volgens internet alleen op woensdag open, dus eh gisteren was het zover. Ik had het eerder vanuit een taxi gespot en daarna op het internet opgezocht. Overigens zijn er in Lima 300 archeologisch sites. Waarbij ik niet weet of koloniale opgravingen zoals in het centrum ook mee tellen. Maar 300 het is nog al wat, dus ook voor de Spanjaarden was het hier best een belangrijke regio. Die Mateo Salado dus, het is vernoemd naar een frans man die hier in het begin woonde. Sinds 2008 is het een erkende archeologische site en doet men er serieus opgravingen naar. Ze houden hier van een superlatief, de grootste site is het van Lima. Zeggen ze. De beschaving, die zich fonetisch laat opschrijven als Ischje beschaving roerde zo rond 1000 flink in de pot. Men maakte enorme blokken van zand klei en bouwde daar tempels van. Die vervolgens werden geschilderd al is daar bijna helemaal niets van over. De mensen van de Lima beschaving waren 1000 jaar eerder en maakten veel kleinere stenen, die boekcontructies. Er zijn iets van 5 tempels te bewonderen en 1 was er toegankelijk gemaakt. Bij een andere zag je de archeologen hun ding doen. Tja er waren een aantal lijken opgegraven. Waarbij er een stuk of 20 van die Ischje cultuur, maar ook een chinees en iemand die er 20 jaar geleden was begraven. Men vermoede dat de laatste een gevalletje opsporing verzocht was. Die chinees was ook niet helemaal te verklaren, maar wel herkenbaar aan zijn slippers. De chinezen zijn ongeveer een eeuw geleden naar Peru gehaald om een spoorlijn aan te leggen. Verder was het er vooral heet, al blijf ik het raar vinden dat die sites zo weinig bezoekers trekken. Misschien zou een tip voor hier zijn om op zo'n site ook een belangrijk museum te bouwen. Het kan natuurlijk ook prima zijn dat het ze allemaal geen flikker uitmaakt en ze al lang blij zijn met hun baantje. Ter plaatse van de opgraving woonden nog een paar mensen, er was vroeger een rozenkwekerij maar er was besloten dat het water niet goed was voor de archeologische toestanden. Daarna hebben we gegeten en zijn we in het zwembad gaan liggen, wat dan ook weer een geheel unieke ervaring was. Voor Nederlandse begrippen was het klein. Twee badjes, terwijl er ook veel aan de kant werd gehangen met bier drinken en eten. Het was een soort club. Ik vond het voor hier best duur. Maar ach de gringo betaalde, nou ja we reden met de knal oranje wagen van Monica dus ik had niet te klagen. Hun bleven de hele tijd in het water hangen, en ik ben er twee keer een kwartiertje ingeweest. Verder hadden we bij een seafood ding gegeten. Waarschijnlijk mijn laatste ceviche voorlopig.........

you take my selfcontrole

Ik las in een soort van gidsje dat je je hier kan verbazen over de rare muziek. Of iemand een soort greatest hits van de 80 heeft gedumpt en men nog steeds denkt dat het uber hip is. Zit je ineens de hele tijd te luisteren naar Laura Brannigan, blij dat dat in Nederland al 20 jaar af is gescheept naar het museum van vergeten dingen. Ze zal nog wel een keer worden opgesnort in het kader van de top 2000. TJa en in Peru trek ik altijd nog volle zalen. Iedereen kent daar mijn hits als Selfcontrole. Soms ga ik samen met Pat Benetar, die zingt dan we are the young. In de disco is het dan eigenlijk altijd dezelfde latina hitjes. Van zeg maar eh Macarena tot checkerdiecheckerdiecheck. Gisteren weer wat onderzoek gedaan in de disco. Met de Parijse Daniel die hier nu op vakantie is. Ik had echter geen zin om vandaag met een kater te zitten en heb me beperkt tot het drinken van een liter water. Verder waren er nog twee maatjes mee, maar die waren vooral druk met zichzelf. Ik ben tot een uur of twee gebleven. Gisteren was ik naar Parco Los Olivos afgehobbeld. voor hier en oase van rust. Het is een parkje met olijfbomen aangelegd meteen na aankomst van de Spanjaarden. Dus is het nu een jaar of 400 oud. Gelukkig gaan olijfbomen lang mee. Volgens Couperus hebben ze het silhouet van tragische reuzen. Die zich een soort tergend omhoog houden. Dat klopt wel een beetje. Het was er in ieder geval zeer genoegelijk. Vandaag is het plan om naar een archeologische site te gaan die ik nog niet ken. Ik denk dat er gewoon erg veel waren. Overal van die tempels langs de kust. Ik las ook ergens dag ze in de begin jaren van de kolonialen nog veel in oorspronkelijke staat waren, inclusief de bekleurde beschilderingen. Nou ja nu is daar bijna niets meer van over. Het is hier nog steeds flink warm. Volgens peru today blijft het ovenheet tot maart. Verder word ik belaagd door een paar duiven en is het boek over homo Harlem uit. De hoofdrol speler schiet zich zelf door het hoofd omdat hij dreigt te gaan worden afgeperst door de mooie siciliaanse buurjongen. Tja dat was dan blijkbaar toen een mooie oplossing zo in 1930.
Tja dat op tijd komen. Gisteren sprak ik met Alex er over die een uur te laat was. Die zei ja maar jullie werken niet zo hard. Tja volgens mij is het allemaal een kwestie van plannen, je kan wel of je kan niet. Hoe moeilijk kan het zijn, maar ja als het de volksaard is of nog meer eh tja dan valt er niet veel aan te doen. Anders dan je aan ergeren of bij neerleggen. Sloom als ik ben ik kan natuurlijk ook gewoon naar mijn telefoon luisteren voor een muziekje.
Mijn boeken zijn op anderhalf na uit. Dus ik hoef geen stapel boeken mee terug te slepen. Alleen de verzamelde toneel werken van Tennessee Williams maar die had ik bij TJ besteld of beter gezegd laten afleveren.
Ik zag in Chorrillos bij de brandweer een mooie auto. Het is er één regelrecht uit een slapstick. Je kan de brandweer mannen er bijna aan zien hangen als de auto door de bocht giert. Ze zijn hier wel dol op glanzende brandweer autos misschien zijn ze die de helft van de dag aan het poetsen. Ik mocht in ieder geval wel fotos maken. Bedrijfsspionage waren ze niet bang voor. Hij is van een beroemde italiaanse autofabriek.
Tja die Trump die houdt ook mijn gemoederen bezig.