Thuis Jeroen Bosch hoe zit het nou

Heb ik nou een echte Jeroen Bosch gezien in het verre Sao Paulo of was het van een kwastenschoonmaker van een ander kaliber. Wikipedia laat er geen twijfel over bestaan. In een artikel wordt het werk in 2007 definitief aangemerkt als een Jeroen Bosch de Verzoeking van de Heilige Antonius van Egypte. Hij is in 1937 in Parijs aangekocht en was daarvoor in een Spaans klooster te vinden. Nou heb ik een dik boek over alle werken van Jeroen Bosch daar komt het schilderij niet in voor. Ik ben geen kenner maar ik vond dat het er best aardig uitzag. Een berg aan kleine fantasie figuren en nou ja het leek op al die schilderijen die we mochten zien in Den Bosch. Dank aan wikipedia voor de duidelijkheid.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Verzoeking_van_de_heilige_Antonius_(S%C3%A3o_Paulo)

Voor de liefhebber de link. We zijn er natuurlijk niet zomaar op Wikipedia. Op naar de lijst met alle werken van de grote meester. Daar ontbreekt hij weer. 

https://nl.wikipedia.org/wiki/Lijst_van_schilderijen_van_Jheronimus_Bosch.

Ik snap het dus niet meer. Maar voor de liefhebber zal ik de foto's toevoegen die ik heb gemaakt en dan mogen de echte kenners oordelen.
Ik oordeel hem trouwens net als echt..........

Santa Teresa

Eerst maar even over Orlando. Tja het is natuurlijk goed om iedereen gekken en dwazen among other people met een geweer te laten rondrennen. Verschrikkelijk..die aanslag. Ik weet in plekken als Irak gaan er iedere dag dit soort hoeveelheden aan mensen aan, en als het in het kader van een oorlog gebeurt hoeven we het niet erg te vinden, tenminste als het het vrije westen is, maar toch. Het is allemaal verschrikkelijk, maar als ik me in de situatie kan verplaatsen, een latino night in de plaatselijke homo tent, best kans dat ik er tussen sta. Te erg voor woorden.............
Mooi dat Obama niemand uitsluit, dat kan hij natuurlijk wel makkelijk zeggen nu hij bijna bij de deur staat, oeps, maar hij zegt het toch maar. Zo dat moest ik effen kwijt.

Vandaag in Santa Teresa gegeten. Dat is dat buurtje waar je met een tram naar toe moet. Die tram die een paar jaar geleden naar beneden stortte en sindsdien wordt er gewerkt aan een nieuw veiligheidsplan, die tram dus. Of eigenlijk dat buurtje. We gingen gelukkig met de auto. Vorige week maandag hebben we er doorheen gelopen en met al dat geklim, het licht namelijk ernstig op een heuvel was ik bijna tegen de vlakte gegaan. Nu dus met de auto. Er waren nog twee vrienden mee, en Rafael kreeg een fondue set voor zijn verjaardag. De dame van het gezelschap was vaak in Nederland geweest, en kende allerlei toeristische hotspots, waarbij bij mij vooral Almere en Purmerend tot mijn verbeelding spraken. Tja heeft die belangrijke trentwatcher toch gelijk, Almere is the place to be. Maar of ze er vervolgens alle monumenten, de beroemde musea en ook de huizen van bekende dichters schrijvers, en dat soort zaken heeft bekeken. Alleen volgens mij het AMOFA Almere Museum Of Fine Arts. Kijk dat vind ik wel weer stoer om je museum meteen internationaal te branden. Verder was ze onder de indruk van het the Almere Guggenheim.
Als ze oud was zou ze graag in Volendam wonen, ik zie kansen voor mijn ex collega.
Het eten, want daar wilde ik over beginnen. Het was volgens Paulo voor we naar binnen gingen een restaurant wat als best goed stond aangeschreven, daarom namen we ook het chefs menu. Wat ons op een proeverij van de kookkunsten van Manaus bracht, de stad in de jungle. Eerst was er een palmharten eh soort pasteitje, kwa formaat, aan elkaar geplakt met mayo en een bloemblaadje ter decoratie. Was aardig maar of ik er verliefd op ben geworden. Daarna kwam er zwarte rijst met garnalen. Die volgens mij gewoon uit de zee kwamen en niet uit de Amazone. Toen was er een soort vis die wel in de Amazone had gezwommen of in ieder geval speciaal uit die regio. Het lag in een soort saus met veel cocosnoot, waardoor ik het ook thais had kunnen vinden. Het bracht de tijden van de drag queen thai terug. Het toetje was een soort frita alla loempia met gecondenseerde melk. Niet super handing want dat splastte meteen alle kanten op. Het bord was opgemaakt met chocolade saus en een soort lichte stroop. Ik vond het veel te veel soorten zoet bij elkaar op het bord. Maar ja wie ben ik. Even daarna bleek er nog plek te zijn voor citroentaart en een koffie bij de cafecito. Ik zou een beetje beledigd zijn als de mensen na een 4 gangen lunch nog een ruim gat hebben voor citroentaart, en ondanks dat ik bekend sta als veelvraat ging er bij de rest van het gezelschap ook een aanzienlijk stuk cake naar binnen.
Daarna naar het museum en de ruïne. Dat was van een of andere rijke gast geweest maar die was al gaan hemelen. Tot mijn verbazing hing er best een goede Kees van Donkgen, en misschien iets minder verbazingwekkend een beetje een duffe Frans Post, maar ja omdat die er bij hoort in Brazilie is dat misschien dan redelijk gewoon. En wat fotos die van het setje heb ik stiekem van boven genomen. Hoop dat ze het niet gemerkt hebben, maar afgezien van dat die jongen een buikje heeft is het een mooie foto

 

Petropolis

Vrijdag naar Petropolis geweest, zeg maar het Versaille of het Caserta van Brazilie. Het is geloof ik gebouwd in een periode dat het al een beetje uit de mode was om elkaar te outstagen met paleizen. Het was vrij sober. Bijzonder is dat het paleis vooral bevolkt was geweest door Isabella die dan weer als bijzonderheid heeft dat ze ergens in 1880 de slavernij heeft afgeschaft. Ze had zelf geen slaven in dienst. Alleen maar witje handjes. Nou weet ik niet of het voortkwam uit wat ik iemand in Engeland een keer zo mooi hoorde zeggen "You wont see any blackies around my door" of dat ze werkelijk een verlichtte geest had. Ik vrees meer voor het eerste. Verder was het een paleis maar niet het beste en grootste wat ik ooit gezien heb, maar het was ook maar een zomerverblijf. Het meest boeivolle deel van de opstellingen was iets met slaven, maar hoewel Paulo blij was dat alles in engels was aangegeven was dat bij dit deel weer niet het geval. Verder is dat Petropolis een duitse nederzetting wat leidt tot een brouwerij, bohemia en vakwerkhuisjes. Nou ja huizen want het was wel voor een beter deel van de bevolking. Helaas lukte het niet heel erg met de Duitse landbouw. Dat mislukte jammerlijk. Want de bodem is hier anders dan in de heimat.
Gisteren dan vooral doorgebracht met Thiago een expat uit Peru. Al weet ik dan weer niet of je economische migranten mag afdoen als expat, oh ja wel als het Hollanders zijn, maar uit Ghana weer niet. Ik moet lijsten aanleggen over wie en hoe een expat is en wie een economische vluchteling. Verder lees ik nu een boek over Godfried Bomans. Dat zijn toch ook weer echt andere tijden, de jaren 50 en 60 toen het nog als doorbrak gold dat hij als katholiek bij de NCRV een programma mocht maken. Tja andere tijden moet ik maar denken. Gisteren de verjaardag van Rafael de vriend van mijn gastheer. s Avonds werd er in een restaurant gegeten, dat heb ik geskipt omdat ik waarschijnlijk de hele avond tussen het portugese gekwek in zou zitten en ik me een beetje zou vervelen. Ik was mijn ook bij die vriend al een beetje aan het vervelen. Dan beter een beetje mijn eigen gang gaan. Die bestond uit een beetje wandelen en wat eten in de copacabana en een drankje in een homo hangout dat trouwens wel tegenviel en dus verder met die Thiago op pad.

Langs de kust

Gisteren naar een buitenwijk geweest waar een vriend van Paulo woont, die ons vervolgens mee nam voor een tocht langs de kust. Waarbij ik eerst weer eens tot de ontdekking kwam dat Rio toch wel echt een miljoenen stad is. Het gaat maar door die vriend woont dus naar mijn gevoel helemaal in het zuiden in een buurt die eerst een favela was maar waar je nu op de 22 ste verdieping ook kunt wonen. Ik vond het te hoog. De vriend was een man Wagner van 51 jaar, hij was al met pensioen, en wij maar denken dat het hier slecht gaat. Hij was in het leger geweest en dan hoef je schijnbaar niet tot je 67 te werken. Aan de andere kant dacht ik het is misschien ook wel een beetje saai als je zo oud ben als ik en dan de hele dag eh ja wat doe je dan de hele dag. Ik zou op vakantie gaan, maar ja in week 43 zal dat ook gaan vervelen. Ik weet niet hoe mooi ik de huizen hier van binnen vind. Wagner had een grote lounche bank, ik was een beetje bank dat als ik er echt op zou plaats nemen ik in slaap zou vallen. Met al het gekwek in portugees op de achtergrond ben ik in mijn boek gaan lezen, dat ik gelukkig bij me had. Ik weet niet of het helemaal done was, maar de hele tijd luisteren naar een taal waar je af en toe een paar woorden in verstaat, ik weet het niet. Ondertussen denk ik terwijl ik type op mijn windows tablet dat ik het gekocht heb bij dixons. Daar hoor je tegenwoordig ook niets meer van. Gelukkig ben ik niet in zijn soort meerjaren verzekering getrapt. Nou is Monica Twen A Koei niet meer, maar dat was toch een gevierd zangeres uit de Herman Brood kliek, dat is natuurlijk weer een weinig garantie voor een lang en gelukkig leven. Het lukt afgezien van Paulo nog niet heel erg om al die brazilianen te treffen.
Over die kust, ja het is een woeste kust, hier en daar een surfer dude in de golven. Helaas was het deels een grijze dag dus als er al een surferdude was met grijze manen, dan zal hij weggevallen zijn in de grijze achtergrond, dus ik kan niet uitsluiten dat ik iemand heb gezien. Maar als die dude er was dan zeg ik respect, zonder dat ik het heel goed kan inschatten vond ik de golven toch vaak zeg maar een of twee mannetjes hoog.
Gegeten in een restaurant in een soort mangroven bos, al waren het meer takken dan echte bomen. Het was wel in een brak water gebied en we kregen een soort soep met zeevruchten. Ik had het leuker gevonden als ze apart geserveerd waren met het oog op de smaak.

Regen

Ik geloof dat het in Nl mooi weer is, hier komt het met bakken uit de hemel. Ik had mijn paraplu die ik in Sao Paulo had aangeschaft geschonken aan Ewerton maar ik zag mij genoodzaakt om gisteren alweer een nieuwe te kopen. Vandaag is het vooralsnog droog dus dat scheelt. Ik heb even gevraagd of de crisis hier toeslaat. Ja alles is stukken duurder geworden, maar omdat er geen kinderen zijn valt het effect nog wel mee. Wat grote aankopen wordt meer over nagedacht. Maar het vriendje heeft een redelijke baan en ook Paulo werkt normaal dus het gaat allemaal best. Hij komt dit jaar niet naar Europa maar steekt het geld in de verhuizing en de gebruikelijke aanschaf van nieuwe dingen, bed en zo.
Gisteren naar het Teatro Municipal geweest, eh zeg maar de Stadsschouwburg. Er was een rondleiding, laten we zeggen dat de schouwburg een goed voorbeeld is van veel geld te besteden en een redelijke smaak. Het café deel was in een soort Perzische stijl gedaan. Met van die leeuwen zoals ook in het Louvre te zien zijn, en van die Perzische beelden uit de tijd van Darius. Alles was uit Parijs hier naar toe gesleept. Er waren mozaieken die ons Dante en andere illustre typen lieten zien, verder scenes uit opera's. Er werd druk gerepeteerd, eerst klonk een orkest op volle sterkte maar toen we in de zaal mochten kijken was iedereen met pauze, alleen de paukanist was niets verteld en die rammelde vrolijk door. Verder liep het corps ballet nog een beetje te huppelen en een pasje of twee te oefenen.
Daarna naar het museum van de Belle Arte geweest. Toch altijd raar dat het meteen mooie kunst is, niet iets van lelijk, of alleen maar kunst, schijnbaar mogen de smaken niet te veel verschillen. Er staat een rijtje gipsen dat ons herinnerd aan de klassieke beelden en verder is er een partij braziliaanse kunst. Waarbij ik maar liefst drie keer Sebastiaan kon zien. Volgens Paulo is er een indiaanse god die lijkt op Sebastiaan, en daarom is op die god een andere naam geplakt en kon de katholieke kerk ook hier de heilige moederkerk worden, dit met als belangrijkste symbool een indiaan met wat pijlen. Zijn veer op het hoofd is hij in de loop van het verhaal kwijt geraakt.
Daarna in de regen gewacht op Leonardo, die pas s avonds op het idee kwam om sorry te zeggen voor het feit dat hij mij in de regen liet wachten. Er gaan een paar punten van zijn naam af.
Ik had geen internet, ja nou ik had geen droge kleding. Daarna waterkers in de supermarkt gekocht en papaja, groen en fruit is hier niet helemaal altijd op de tafel te vinden. Vandaag geloof ik weer een museum. Slippers hier in overvloed, dus eh ............ maar wel graag een maat

Rio

Een foto van Rio uit de lucht

In Rio dus, zondagavond aangekomen. Wederom van het vliegveld gehaald, wat een luxe. Alleen een min puntje Paulo had de Uber taxi naar het verkeerde vliegveld gestuurd. Maar toen ik in de taxi zat dacht ik mmm ik zie steeds dat andere vliegveld aangegeven, gaat dit wel goed. Bleek dat die man inderdaad verkeerde instructies had ontvangen. Hij moest geheel de andere kant op. Maar omdat ik had bedacht dat het verder niet heel leuk was in Sao Paulo waar het de hele tijd met bakken naar beneden kwam was ik ruim op tijd. Korte vlucht en dus weer in Rio. Gisteren beetje winkelend en mooie dingen bekeken doorgebracht. Onder andere zo'n beroemd pittoresk trapje, waar ik bijna door de hitte bevangen was geworden geraakt. Maar met beetje water en handje servietten was ik al snel weer klaar om via een ander trapje weer naar beneden te gaan. Daarna vooral over de markt gelopen en vooral veel slippers gekocht, al ben ik nu ook weer een boodschappentas rijker, deze is mooi in braziliaans groen, en ook matchende slippers voor de verloofde.
Ik lees ondertussen achter de kandelaar over het leven van Liberace, waarvan we uit de film al weten dat het niet allemaal goud is wat er blinkt achter de kandelaar. Waarbij ik de film goed vond. Vaak is een Hollywood film met homosexualiteit eh nou niet echt sexy of geil. Ik weet nog steeds niet hoe die aids in Philadelphia nou opgelopen is. Omdat ik naïef ben denk ik dat het komt door het stijldansen. Welhier iedereen een verklaring waarom ik niet op stijldansen ben, je krijgt er de naarste ziektes van. Misschien zouden films als Stricly ballroom vooraf moeten gaan van een waarschuwing. Dat je van dit soort handelingen verschrikkelijke kwalen kunt oplopen, waaronder kapotte schoenen, tenen, kuiten maar ook minder onschuldige kwalen als Aids. Al heeft natuurlijk iedereen weer een keus maar toch. Verder is Paulo de perfecte gastheer, al regent het ook in Rio. In Sao Paulo zijn er hele wegen weggeslagen. Hij had gezocht op het internet naar uitbreiding van het servies, maar dat gaat flink in de papieren lopen. Oeps, in brazilie 50 euro voor een kopje.

Gin tonic

Ik heb weer een klm gin tonic achter de kiezen. Soms denk ik dat ik een drankorgel ben, zeker in vergelijking met die aardige dame die naast mij zat en alleen maar thee wilde hebben. Maar ja ik blijf er wel rustig onder. Sinds de epische ervaringen in Munchen, was ik nog bezig met Thomas Man zijn dokter Faustus, wat vooral hard werken is. Ik heb de beschouwingen over hoe te componeren half overgeslagen, te ingewikkeld, en ook het gesprek met de duivel, het is te veel van het goede. Gelukkig kan ik het achter laten in Sao Paulo. Waar ik veel goede dingen over kan zeggen, maar toch vooral dat het er met bakken kan regenen. Met al die hoogte verschillen waren er veel kolkende straat kolken. Men wat een regen. Dus weer een paraplu rijker.
Hier is het museum van Masp ofzo, oh wat erg. Nou ja in ieder geval een rode doos op de Paulista. Tot mijn verbazing hangt er een verzoeking van de heilige antonius, die ze niet hebben uitgeleend, maar die hier een beetje onbekeken hangt te zijn. Helaas waren de Bronzinos wel uitgeleend. Maar het was leuk om met de neus boven op Bosch te staan zonder dat er een leger van grijze dakduiven door de zaal zwermt. Ik moet wel zeggen dat er een grote groep van min of meer opgewonden 10 jarigen waren, maar omdat de tweede verdieping ging over kinderen was het wel op zijn plaats. s Avonds meneer Ewerton gezien, we spreken dan over vrijdag avond, die kan natuurlijk een soort van gezellig te laat. Maar ja dat is het tiempo latino en bovendien was ik toch in slaap gevallen. Daarmee wat amstel bier gedronken en toen weer verder gaan slapen.
Gisteren heeft hij me meegenomen naar de kathedraal, daar was iedereen aan het biechten en was een dienst gaande. Ik moet zeggen een drukte van belang. Maar ja daardoor niet veel kans om alles goed te bekijken. Al zag ik wel dat er niet veel te zien viel. Buiten op het plein voor de kerk was veel ruimte voor de vrije meningsuiting, wat toch vooral geschreeuw tot gevolg had. Een mannetje met een versterkte telefoon die vertelde hoe het beste met de wereld of zijn vrouw verder kon, en nog iemand die er een heus podium voor had gekregen.
Ik zit nu in de Pousada dos Franceses, wat een rustige ankerplaats is in deze verder hectische miljoenen stad. Het heeft een soort grote woonkamer, waar ik nu aan een tafel driftig zit te typen. Ik kan het mensen best aanraden, het is realatief primitief, maar met een douche en eigen kamertje ben ik wel tevreden. Verder is de buurt rustig.
Donderdag toen ik aankwam in Rio stond Paulo netjes op mij te wachten en met de auto van Rafael zijn vriend waren we een aantal files later in hun appartement. Daar is de woonkamer opgeofferd om mij nachtrust te bieden. Ik had bedacht dat het leuk zou zijn om zijn tafel opnieuw te dekken en had in duitsland bordjes gekocht, bestek ik de kinkerstraat en met servietten van Tineke was het ineens een feestelijk tafel geworden. Ik had er nog bij willen koken maar kon niet bedenken dat ik dat nog kon doen voor ik weer door hobbelde naar Sao Paulo, dus dan maar zonder eten. Hahah

Istanbul 2

Meer gaat het ook niet worden, want ik ga alweer naar huis. Zondag door het archeologisch museum gewandeld. Het was in de verbouwing. Daardoor was de Alexander tombe uit Sidon niet te zien. Sidon is dan weer de stad waar de familie van de ex Zouhier woont. Waardoor je je afvraagt of het erg is dat een deel van de kunstschatten over de hele wereld verspreid zijn. Schande kunnen we er van spreken dat hier zaken zijn die eigenlijk in Palmyra of hoe je het schrijft thuis horen in een vitrine in het museum aldaar. Maar ja de kwaliteit van de vitrines is op dit moment ook niet om naar huis te schrijven. Nee ik ben er wel een voorstander van om het een beetje over de wereld te verspreiden. Kijk naar het Armando museum in Amersfoort als dat zou gebeuren met het van Gogh. En natuurlijk net zo belangrijk, om dus een impressie te krijgen van Rembrandt, of van Palmyra hoef je dus niet beslist naar Amsterdam of Syrie, nee soms kan het ook dichterbij huis. Nou las ik dan weer Godfried Bomans, die klaagt weer dat iedereen naar schilderijen gaat kijken in Londen in de National Gallery die niets met Londen te maken hebben. Klopt maar het zegt natuurlijk wel weer iets over het geld dat er was, de verzameldwang en soms de goede smaak.
Terug naar het museum. Er was een mooi grafmonument uit Palmyra, een soort tempeltje met allemaal gelijkende hoofden er op. Iets wat je zeg maar zou kunnen zien op begraafplaatsen waar van de muren zijn. Verder een mooi klein dansend meisje uit Sidon. Een mooie kop van Alexander en boeivolle informatie over byzantijnse kerken die helaas vaak in Moskees zijn veranderd die daarna in de fik gegaan zijn, of in verpauperde toestand gesloopt zijn. Helaas geen hoofd van Antinous. Wat leuk zou zijn omdat ik mij door het leven van Margritte Youcenar heen worstel. Ze is inmiddels ver in de 70 dus het boek gaat naar een onherroepelijk einde. Verder wat van die Assyrissche mannetjes jn nog zo wat. Ik heb sorry de ottomaanse tegeltjes niet de aandacht gegeven die ze verdienen. Ik weet het ik ben een cultuur barbaar. Ik heb een weinig zin om te shoppen, misschien daagt het hier net niet voldoende uit. Beetje saai en ik heb al een colbertje, zullen we maar denken. Ik ga toch tenslotte met een taxi naar het vliegtuig.

Istanbul

Verwacht geen eindeloze verhalen. Maar één ding wil ik voor mezelf wel even vastleggen. Mijn bezoek aan het museum van de onschuld naar het boek van Orhan Pamuk. Ik vond het leuk er waren allemaal vitrines met een herinnering er in. Bijvoorbeeld het rijbewijs van zijn moeder met vervolgens een paar zonnebrillen, een snelheidsmeter. De eerste vitrine waren de peuken van alle 4295 sigaretten die iemand belangrijk in het boek had gerookt. Die vitrines gevuld met zaken die je bij grootouders bewonderd. Ik vond het leuk. Het deed je denken aan het voorbije leven in Istanbul. Beetje roken, beetje arak drinken, beetje pulken aan de snor. Met de familie naar buiten. Het spreekt voorzich dat de familie Pamuk geen paupers waren, maar van het gulle leven van de middenklasse konden genieten, Ik dacht verdwaald te zijn, maar toen zag ik een bordje van koop hier uw kaartje en was ik er toch in één streep naar toe gekuierd. Het was een huis met drie verdiepingen met tal van vitrines, niet super verlicht.
Ik vond het leuk. Daarna heb ik een bezoek gebracht aan het museum voor de moderne kunsten. Ik vreesde kunt uit de jaren 70 waar je je aan kunt bezeren, maar ook hier was ik wel onder de indruk. Vaak enorme doeken van moderne kunst uit zeer recente jaren. De beschrijvingen ook allemaal in het engels, net als bij Panuk. Maar omdat er iets te zeuren over moet blijven, ik ging ze niet lezen omdat het allemaal begon met waar de beste persoon zijn opleiding had gevolgd, en dan nog een lap tekst. Maar het was in het engels en dat is natuurlijk prima. Vandaag is het plan historisch museum
Verder toch gewoon door de grote winkelstraat gelopen. Er kwam alleen een kudde kleine mannen aan, zo van de puberleeftijd met een soort kaboutmutsjes op. Het waren jongens in een soort van militaire optocht. Maar ik had het vermoeden dat ze nog net te jong waren om echt achter de wijven aan te gaan. Het liep een beetje rommelig te marcheren . Het maakte afgezien van de mutsjes weinig indruk. Maar wie weet zijn dit de strijdkrachten die het vrije europa gaan redden.  

Nu is het echt de laatste dag

Ik ben reeds ingechecked, maar moet de boarding pass nog wel printen. Mmm niet vergeten. Verder blijf ik me toch altijd verbazen over de afspraken van alhier. Deze keer is het vooral Cesar en Demex die me verbazen. Cesar had gezeurd over een armband van Amsterdam. Ook nog geen makkelijke opgave, maar ik heb er naar gezocht en iets gevonden. Nou blijkt dat hij pas aanstaande donderdag tijd kan vrijmaken. Vorige week donderdag ook al maar toen was Demex onvindbaar en ging geloof ik de afspraak niet door. Gelukkig staan er dan wel weer anderen op de stoep.
Verder is men natuurlijk benieuwd naar mijn ontmoetingen met R. Nou ik heb hem een paar keer gezien, maar ik kon meestal doorlopen, één keer omdat ik van achter zag zitten, één keer lieflijk naar hem geknikt in de disco en gisteren zag ik hem uit een ooghoek. Verder waren mijn mollen aan het werk en hebben me op de hoogte gehouden. Morgen gaat hij naar huis, oh misschien kan Cesar met hem afspreken. Heb nog een nieuwe Cesar ook maar daar bekruipt mij het woord stalkertje bij. Die trouwens gelukkig alleen mijn whatsapp heeft. De prive hoor niet die van het werk. Tenslotte lees ik nu een gezellig homo boekje. Nou ja gezellig, het is uit 1983 ik denk dat de schrijver vrij snel daarna overleden is aan aids en het boekje gaat over een italiaanse amerikaan die homo is maar zijn vader moet er niets van weten. Maar het is goed leesbaar. Die mooie zinnen in Lolita die verwarren je toch een beetje met het onderliggende verhaal. Ik moet de film maar eens gaan bekijken. Ik herinner me wat beelden van Sue Lydon met haar hartvormig zonnenbril en het geloer van de oudere meneer. Ik zou zeggen James Mason maar het was iemand anders.
Ik heb een stoel genomen met wat extra beenruimte aan het gangpad van de middenste stoelen, je mag toch niet naar buitenkijken en er valt bovendien weinig te zien, het is oceaan of donker. Dus dan kan ik net zo goed naar het bordje toiletten aan kijken, en weer uit. Manuel die wees mij op een mooie reis die je zou kunnen maken door naar Areguippa te gaan, dan naar de weet ik veel vallei en dan door naar Puno. In Puno ben ik nog nooit geweest, dus dat is misschien wel een boeivol plan.Verder ja ik zie altijd op tegen Titikaka, vanwege Ab-fab. Oh and you can say Titikaka to shut up. Ik ga nog op zoek naar een nieuwe riem. Dat is het project voor vandaag.

Schuld en Boete, Lolita

Tja na Ina zit ik nu aan Lolita, dat is een soort schuld en boete rond het thema Thank heaven for little girls. Een soort schuld bekentenis, wie heeft zulke boeken, nou mijn zuster. Maar straks ook iemand in Peru. Ik was op zondag naar het Olijven bos in San Isidro. Dat wordt door zowel Capitool als Rough Guide aangeraden als een oase van rust, en het heeft een eigen biotoop waardoor er kolibris en wat al niet meer rondscharrelen. Gelukkig geen apen maar wel een eekhoorn en een echt zondag park gevoel met mensen met kinderen op fietsjes, en een groepje dames van de Prinses Irene club die een ode brachten aan een boom. Kan ook een ode geweest zijn aan de Andrew Sisters, Dont sit under the apple tree with anyone else than me. Maar het was genoegelijk. Vandaag met de bus naar Down town Lima om een bezoek te brengen aan de centrale markt, maar die bus die deed er zo traag over dat ik al bijna geen tijd meer overhad omdat ik ging lunchen met meneer Brya. Volgende keer meer van daar, want kan ik ook door Chinatown scharrelen. Nu was het te kort, maar ik wilde een zwartschort hebben en dat is gelukt. Voor 3 euro, als ik met de taxi heen en weer was gegaan was dat duurder geweest. Ik moet nog wel een beetje eerlijk zijn over het appartement, ik heb dan een mooi vergezicht maar hier beneden is een klein meer van asbest, met daarachter een zwembad. Dat is misschien op de foto niet superduidelijk, maar dat gekke rode muurtje is de achterkant van een zwembad, tenminste dat denk ik. Nou een pippie langkous villa en een zwembad, ik zou er wel kunnen verblijven. Verder dan nog maar fotos van de inrichting.
Ontbijtkoek, nou heb ik weer zoete wijn in mijn glas mmmm. Nog een hele fles te gaan. Het eerste glas is het ergste, misschien moet ik er spa met prik door gooien. Oh jullie zien natuurlijk mijn rommel rond zwerven. Alleen jammer dat er geen engels tv is. Dan zou ik een keer in slaap kunnen vallen bij een flauwe 90 ties film, zoiets als Sweet talk met Dolly Parton, helaas.
Nu maar even een muziekje op de youtube aangezet, het onvolprezen tribute voor Anita Baker tijdens de Bet. Waar blijft die nieuwe cd mevrouw Baker, drie jaar geleden aangkondigd, je zingt niet snel maar het lijkt mij.. Trouwens Chaka waar blijft die cd, die zou komen als bekroning op 60 lentes en 40 jaar in het vak. Straks zit je 50 jaar in het vak.

Ik zat me af te vragen of ik een boek van 100 euro moet aanschaffen over de geschiedenis van Lima in de pre-koloniale tijd. Maar ik las ergens dat in 1700 de Areguipa een straat was die een soort boulevard was langs pre-columbiaanse ruines nog voor een deel intact met mooie hyciendas. Ik krijg daar al best een beeld bij door. Verder hing er in die stadsvilla een schilderij van de Plaza di Armas in de oude tijd. Terwijl ik in de bus zat dacht ik als ik me dat nou eens allemaal voorstel dan ben ik volgens mij al een heel eind. Schijnbaar bouwden al die verschillende culturen bij gebrek aan tv met grote vreugde hun eigen tempels waardoor er dan naar verloop van tijd een hoop konden staan. Bovendien waren die spanjaarden natuurlijk wel gek, maar ook niet helemaal van de pot gerukt, dus die kozen Lima waarschijnlijk toch uit omdat het al wat was, en er al vrij veel infrastructuur aanwezig was. Dus ik denk dat ik eigenlijk met deze foto die 100 euro wel in de pocket kan houden. Mooi en dan nog een beetje dag dromen over hyciendas mannen op paarden en types in Inka pakken die er tussendoor lopen. Toen verkochten ze waarschijnlijk geen kettingen aan toeristen. Verder tja die eerste archeologen van Peru die begonnen gewoon in die tempels van Lima te spitten, ik wil niet flauw doen maar het is wel makkelijk. Je kan dan gewoon thuis eten, en je moeder merkt er niets van.  

Ina Boudier Bakker

Ik weet niet of ik het met het blog gedeeld heb maar vroeger was ik onder de indruk van de kloeke duidelijke titels van Ina Boudier Bakker. Klop op de deur, Stem in de gang, Boer in het gras, De straat etc. Nu was ik om die reden dan maar Klop op de deur gaan lezen. Best een werk maar een veranderend Amsterdam tussen twee oorlogen in en het verhaal van een echtpaar aan de Heerengracht, tussen 1870 en 1918 in. Met alle problemen, staduitbreiding, verkeerschaos, vluchtelingen etc, etc. Men herkent het, mensen die in de buitenwijk gaan wonen, achter het concertgebouw. Financiering van projecten, Vondelpark.
Nu dan mij op boek 2 gestort. Een novelle de straat, dat in 1924, toen mijn moeder haar eerste lente meemaakte (eigenlijk tweede, geboren op 20 mei). Maar wat zijn dan zo de problemen in 1924 in een straat in een nederlandse stad, nou een groep hongaarse kinderen die moet worden opgevangen, 30 (dertig stuks). Helaas geen volwassen hongaarse schone, want daar lusten vaderlandse politici wel pap van. Nee kinderen. De vrouw van de dominee stort zich op het project. Ze wil graag dat haar stad zich gastvrij opstelt, en er natuurlijk zelf ook nog goede sier mee maken, zodat hebben we ook maar weer gered. Helaas zit de toplaag van de stad er niet op te wachten. Ze willen nog wel gratis koek en koffie en een taartje verorberen, en de vrouw van de verzuurde notaris pikt zelfs een suikerklontje, maar een kindje uit Hongarije opnemen, dat gaat te ver in het verder zo gastvrije stadje. De onderwijzeres, helaas ongetrouwd en nog een paar mensen wel, maar de meeste mensen hebben een smoes om er niet aan te gaan. Tja jammer dat zo'n verhaal over acceptatie van mensen die hulp nodig hebben zo helemaal uit de tijd is. Misschien is Ida toch wat voor op de middelbare school, klein 150 bladzijden en er zit ook nog een verdwaalde tekening in. De tekening is van het koffie gebeuren. Verder gisteren naar het museum voor Italiaanse kunst geweest, in de jaren 20 van de vorige eeuw toen Ina Boudier Bakker met haar boek in de weer was en mijn moeder haar eerste stapjes zette kwam iemand zoals de ambassadeur op het idee om een kunst collectie te schenken aan Lima of Peru. Dat waren op dat moment allemaal moderne werken. Helaas heb ik geen foto gemaakt van de titels dus weet ik de schilders ook al niet meer. Maar het is een beetje werk uit de tijd van Breitner en dat soort schilders, en wat sociaal werk. Abstract ging het nog niet worden toen. Voor een half uurtje leuk om even doorheen te lopen. Daarna nog een tijdje in een parkje gezeten en s avonds een bier gedronken met Alejandro. Misschien wel die van lady gaga want hij staat met haar op de foto. Voor meneer A opzoek geweest naar een pet.
De fotos nog van het appartement. De buitenkant is onwaarschijnlijk lelijk. Zie de foto maar van binnen valt het wel mee. De liefhebber kan een video bekijken bij www.innperu.com. Waarbij moet worden aangetekend dat ik in Grete zit. Omdat de buurt ook nog eens goed is is het zeker een aanrader. Ok het is basic, maar ik ga hier toch geen uitgebreide anti-pasti maken. Nee eh ik zie weinig verse peterselie, anders zou ik het wel doen.

Stank

Als L weer iets weet, op markt van de heilige dingen heb ik een pak cederhout gekocht, maar die troep stinkt als de hel. Dat klopt waarschijnlijk ook want in de kristelijke traditie is de hel natuurlijk ook het vage vuur. Het vage vuur is weer een soort eeuwig durende vuurloop waar je toch redelijk ongeschonden uit kan komen. Want de duivel ziet ook nog kans om je eeuwig in de walmen van cederhout te roosteren, zoals men volgens een schilder in bologna doet met homo's. Maar ja iedereen die hebzuchtig is moet weer vloeibaar goud drinken, ook waarschijnlijk onder de geur van cederhout. Het is maar de vraag wat erger is. Dat hout stinkt in ieder geval. Maar dat was wel duidelijk.
Vandaag maar weer eens een beetje op pad geweest. Naar een Huaca :Huallamarca. Het is voor de liefhebbes in San Isidro en je loopt er van de Arequipa naar toe. Een taxi vond ik moeilijk omdat de twee mij naar de andere wilden brengen, en ik het suf niet had opgeschreven. Het zit op de Nicolas Rivera blok 2, haast niet te missen. Het is een misschien een beetje over gerestaureerde site. Maar voordeel daarvan is wel dat je een beter beeld krijgt. Nou het is dan een pyramide van 19 meter hoog. Geheel van zandstenen gemaakt. Er loopt een hellingsbaan naar de top. Ik denk altijd dat die dingen in de goede oude tijd helemaal beschilderd waren. En dat als je dan na 8 weken hobbelen met je llama eindelijk ergens aan kwam, ja dan zag je die beschilderde tempels en pyramides ja dan was je wel onder de indruk. Toch een soort zuid-as maar dan weer anders. Hoe was het, nou ik ben die hellingbaan op gelopen. Jammer dat je op dat plateau boven niet een mystieke ervaring kreeg. Ik heb gehoord dat cederhout zou kunnen helpen. Je krijgt met een beetje cederhout echt het idee van dat er offers gebracht worden in een smeulend vuur. Dom, waarom heeft niemand mij dat verteld en lees ik het nu pas op het blog. Nou ik moet zo eerst de was ophalen. Dat is ook weer gelukt. Nog een paar fotos en een foto van de peruaanse hond die de site moet bewaken. Het is 200 voor christus gebouwd en 400 jaar in gebruik geweest als tempel. Daarna geloof ik als begraafplaats en de inka leken er zelf hun potje te koken.
Tja. Grappig dat je in google maps eigenlijk een betere indruk krijgt van het geheel. De vraag is nog even of ik een dik duur boek moet gaan kopen over Lima voordat de spanjaarden de boel kort en klein sloegen. Ik ben wel benieuwd maar geloof dat het 100 euro is. Nee dat is teveel geld. Zo ook weer klaar mee. Ik las verder nog op het internet dat de andere grote peruaanse chef Gaston Acurio de hele wereld rond is geweest om peruaans eten aan de man te brengen. Dat is gelukt en hij is nu terug in de keuken, en gaat weer gewoon aan het koken.

water probleem

Was gisteren gelukkig om 22.00 voorbij. Ik heb nog maar eens goed op mijn ticket gekeken en ik kom op woensdag 27 weer naar huis, oh dus ik heb nog een week. Nou weer even zeuren dat een hele week extra in Lima misschien veel is, maar ach het is ook wel leuk. Wie weet kom ik helemaal tot rust. haha. Tja een hele dag zonder water, ik had wel wat water in bakken staan. Maar meer dan poedelen bij de teil wordt het niet en de toilet is toch anders met een stortbak dan dat je er met een bak water in stort. Maar het leed is weer geleden. Gisteren met meneer I dan maar wat highlights aangedaan, maar ja die ken ik natuurlijk een beetje uit het hoofd. Dus dat hoefde eigenlijk niet meer voor mij. Maar was verder wel leuk. Die darmen van mij zijn nog steeds geen 100% maar ja voordeel is natuurlijk wel dat ik niet vettig word. Ik ben geloof ik met de aanschaf van tweedehands homo boekjes wel een beetje op een verkeerd been beland. Er komen steeds minder homo's in voor. In het laatste boek al helemaal niet. In Armstead was het ook al zoeken naar gay actie. Verder had ik nog koffie gekocht zonder cafeine, nou ja een soort kruidenthee om toch een beetje wakker te worden zullen we maar denken. Vandaag moet I maar naar de Wacka kan ik een beetje boodschappen doen en zo. Ik zal nog een foto posten van het uitzicht van 4 hoog. Het is eigenlijk best wel ok, want ik kijk een heel eind weg. Alleen tegenover staan planten op een galerij en ik denk steeds dat het een dame is. Het appartement is net zo als de vorige keer, misschien is de badkamer iets afgetrapter, en de keuken is iets anders maar eigenlijk is het hetzelfde. Weer twee kamertjes, kan I mooi zijn eigen kamertje hebben. Hij is nu bezig met het ochtend toilet. Ik ga nu brecht lezen. Ik ga thuis mijn bowie singeltje van Baal opzoeken, misschien kan ik het bij concerto aan de fan brengen. Moet natuurlijk wel opschieten anders is de hype weer voorbij.
Over een toekomstig boek over Peru. Ik ga het doen rond allerlei ontmoetingen die ik heb mogen hebben hier, meestal goed, maar ik zal ook af en toe een slechte ontmoeting er in doen. Als voorbeeld in de bus naar god mag weten waar, de roughguide als onderdeel van het verhaal over Huaraz een jongetje dat waarschijnlijk op aanraden van zijn moeder een schriftje onder mijn neus duwde met engelse oefeningen er in. Zelfs in Huaraz zijn ze cosmopolisch en het was daar verder ook een avontuur om in Chavin te komen, al krijg ik nog steeds geld van die tour jongen, al is het maar 5 sole. Verder ben ik opgelicht, nou ja dat denkt iemand in Lima. Want in plaats van 5 sole zat er ineens 2 euro in de pot. Nou is een euro minimaal 3 sole, dus of ik gillend naar de politie moet rennen. Ik weet het nog niet. Misschien krijg ik eerder een peruaan achter me aan.
Voor wie het niet weet, er zijn beren in Peru. Niet alleen bears zoals we hebben in Nederland maar heuse beren. Ze rennen, de paar die er nog zijn ergens in de Andes. Stephen Fry heeft er zelfs een boek en een heuse bbc serie aangewijd. Eén van de reden waarom meneer Fry met deze beer zoveel heeft is omdat hij model staat voor beertje Paddington. Dat is dus een peruaans brilbeertje geloof ik. Zoveel weet ik nou ook weer niet af van bears en beren. Maar in 2015 was de burgervader van London in Lima en die heeft dat beertje op de foto in Lima kado gedaan.

In de jungle kwam ik meneer E tegen. Die werkt op een amazone cruise schip. Het kost iets van 1000 euro per nacht. M. vroeg zich af wie dat kan betalen. Onze eigen WA en de bijna onze (iemands)trots Maxima. Ja ja die waren op die boot geweest. Al wist M niet helemaal zeker of ze het waren, maar het was een dutch royal. Dus we ronden het gewoon af. Tja het is natuurlijk toch veel geld. Maar er is wel bier bij inbegrepen. Volgens I weten vooral mexicanen raad met alles waar drank in zit.

Geen water

Kai nu is er geen water in het appartement, om de een of andere reden hebben ze gedacht om de tanks op het dak schoon te maken. Dat schijnt en heel gedoe te zijn. En hoewel ze het jaren niet gedaan hebben moet het vandaag dan ineens gebeuren. Het zou tot 9.00 water zijn maar ook dat klopte niet eigenlijk was het vannacht al op. Ze moesten die tanks eerst leegmaken, nou dat is dan blijkbaar sneller gegaan dan ze verwachten. Naar aanleiding hiervan kreeg ik een gesprekje met de huisbaas. Over water, ik zei dat dat wellicht de volgende stof is waar we over gaan vechten. Nou lees ik het bericht over hoe slecht het is met het water in Iran. Dus misschien klopt het. Ik ben nu even in het gezelschap van I. Die via internet had aangekondigd om de lange reis van Santa Martha in Columbia naar Peru te maken. Je weet natuurlijk nooit helemaal of het gaat uitkomen wat iemand zegt, maar gisteren zat hij in de Mac Donalds dus vandaag gaan we sites bekijken. Gisteren met hem naar de zee gewandeld.
Verder Llogas uitgelezen, een bescheiden held dat zich in Piura en Lima afspeelt. Ik vond het wel een leuk boek. Nu weer een sloom homo boek, waarbij ik het homo gedeelte wederom maar met moeite kan ontdekken, nou ja tot bladzijde 40. Meneer R alweer in de straat gezien.
Ik ben nog een volle week in Lima, dus voorlopig tel ik nog maar niet af. Ga gewoon genieten, al hoop ik wel dat er snel weer water is.

Feest

Groot feest in Lima, want de dame is 481 geworden. Ik denk dat de precolumbinaanse tijd niet mee wordt gerekend. Ik type nu in de lobby in de hoop dat het met een normaal toetsenbord sneller gaat. Blijkt alleen dat de spatie balk net ze oud is als Lima. Maar het gaat toch wat sneller. M is terug naar Amsterdam. Maar ik geloof dat I na een lange reis uit Columbia straks op de stoep staat. Even voor M in facebook. In 1900 toen de rubber in Iquitos booming was heeft iemand het paviljoen van Eiffel in Parijs gekocht, dat was onderdeel van de wereldtentoonstelling toen en laten inpakken en naar Iquitos verscheept. Daar was de beste man inmiddels failliet maar naar een paar jaar heeft iemand het bouwpakket overgenomen en het herbouwt op het Plaza de Armas van Iquitos.
Maar inmiddels al weer lang terug in Lima. Waar het relatief goede nieuws is dat na een renovatie het MALI museum (Musem Arte LIma weer in oude luister is hersteld. Je maakt er een snelle tour door 3000 jaar geschiedenis van Peru van Vicu vazen tot moderne kunst. M gaf mij gelukkig het gevoel dat ik niet helemaal gekke henkie ben om ieder jaar terug te gaan naar Peru, er valt dan ook zoveel te zien, en het is totaal anders dan tussen de kaaskoppen en alle 168 andere nationaliteiten in Amsterdam. Ook nog een confrontatie gehad met R. ik heb hem toegeknikt. Je moet het ook niet overdrijven al die contacten. Kijk en als hij naar mij toegekomen was had ik natuurlijk iets aardigs gezegd. Als hij.....
Helaas stond ik daar net een beetje sneu en alleen te zijn op de disco vloer, maar 1 minuut later werd ik bestormd door twee heren waar ik via moderne communicatie berichten mee had gewisseld. Beide waren ruim voldoende, en voor hier grote heren. Had ik ineens een leuke avond. Ik miste M. zelfs nog maar een beetje.
Die trouwens nu zo ongeveer op vaderlandse bodem zou kunnen zijn. De foto's is van het laatste avondje uit. Eerst een pisco bij een super romantisch tentje, met een duitse dame in de bediening toevallig naast het hotel. In tegenstelling tot de rest van Lima dreunde we er de hut niet uit. Daarna gegeten bij alfresco. Die een soort mix van italiaans en peruaans leken te voeren. Een bord met verschillende soorten ceviche is het gevolg. En een bord met drie soorten causa, een soort van gevulde aardappel. Jammer dat er iets die avond verkeerd is gevallen. Daarna zijn we nog voor de laatste keer naar Berlin geweest, er lag een peruaanse naakthond op de stoep. Ze mocht niet naar binnen. Ze hoorde bij twee dames. Die Berlin is de hele nacht vertier, dus in de ochtend lopen de laatste mensen vrolijk naar huis. Ze maken veel kabaal maar lijken toch minder te schreeuwen dan bij ons.

Ja, L. deze foto kan ik dan het weblog niet onthouden. Het doet me denken aan een bezoek zeer lang geleden aan Amsterdam toen ik nog in Groningen woonde en ik met de gelovige M. op stap was. Omdat mijn houding als heiden bekend was hadden we afgesproken om beide zaken te combineren, eerst naar de Yoetje for Krist boot en daarna na Ein virus hat kein moral, een boeiende komedie over aids. Helaas kwamen we op de boot van kristenzielen een bekende tegen zodat het bezoek aan de bioscoop niet door ging en we in het gewone cafe belanden.
Tja met deze boot worden dus de zieltjes gewonnen, waarbij ik denk dat de gewonnen zieltjes niet mee mogen op de boot maar moeten dromen in de jungle over een mooi plekje zoiets als het paradijs.
Net terug uit de jungle en voor de laatste paar dagend in hotel Las Palmas, voor de liefhebber, juist die op Berlin, op rol afstand van de cafes en Legendaris. De vlucht verliep verder zonder bijzonderheden al had ik veel armworstel kontact met de verder aardige jongen naast me die ging uit leggen waar we waren. Met de greentaxi naar het hotel gegaan. Goede service, terwijl ook hotel Bora zeker niet verkeerd is. Waarbij wel moet worden opgemerkt dat mannenbezoek niet langer dan 20 minuten mag blijven. Dat is voor sommige dingen te kort en andere dingen weer te lang. Straks op jacht naar wat souvenirs en dat soort zaken.

Nauta en zo

Hier in Iquitos stroomt een belangrijke rivier, de Amazone, ondermeer langste rivier ter wereld, jammer voor de Amstel, en bevat een zesde van al het zoete water wat er is op aarde. Dat is weer jammer voor Spa. Maar zo rondopend zie ik bijna net zoveel stromen uit een verkouden M. Die stroomt bijna harder dan de Amazone. Ik hoop dat het snel opklaart. Eergisteren naar Quistacocha. Het dierentuintje anex uitspanning. Helaas waren de evangelisten net klaar met dopen. Er stond wel een bruidspaartje tot hun knieen in de modder voor een romantisch moment. Zag er eh ja, hoe hou je witte pak wit in de blubber uit, en verder romantisch. Naar zowel Quistachocha als Nauta gaan is toch voor een gringo een onderneming. Je moet naar Quistachocha een half uur hobbelen in een motortaxi en naar Nauta anderhalf uur met een gedeelde taxi. In Quista begon het donker te worden terwijl we aan een welverdiende inka cola zaten. Ik zei we kunnen beter gaan. Even later zaten we in de stromende regen in en motortaxi. We bleven relatief droog en in Iquitos had het helemaal niet geregend. Naar Nauta moesten we met 10 anderen in een soort busje. Hoewel we redelijk zaten en er bijvoorbeeld geen apen op schoot hoefden, of er ook nog bij een dame op schoot 8 kippen waren was het toch een moment van bezinning. Nadat we een bootje gevonden hadden, nou eerder de schipper ons gevonden hadden en de rivier opgingen brak er wederom noodweer uit. De regen sloeg recht het bootje in en hoewel de schipper doeken aan de zijkant aanbracht was het toch een soort van opmerken oh nu zijn mijn schoenen nat, nu mijn benen etc. M wilde terug naar de veilige haven, ik dacht het ook maar wist heldhaftig te zeggen nee het houdt vast zo weer op. En gelukkig deed het dat ook. Waarna we een paar dolfijnen zagen heel veel zwaluwen en nog andere vogels, een mooie zwart met geel en tenslotte de Victoria Regenia, dat zijn toch wel ongelooflijke planten.
Daarna weer terug naar de haven, en daarna deze keer met en stationwagen die ik speciaal voor ons liet rijden, en een dikke jongen, die mocht tegen betaling ook mee. Gelukkig zong hij voor ons onderweg en viel hij daarna in slaap. Vandaag terug naar Lima.
 

Haal die aap van mijn schouder

Eerder wel eens kennisgemaakt met apen in Indonesie, die meestal je tas open dreigen te rukken op zoek naar een stukje komkommer, waren de apen hier in de jungle weer anders. Ik moet zeggen dat het eerste aapje van een schattige op het oog apensoort was. Hij ging zoet op schoot liggen nestelde zich en viel meteen in een apenslapie. Best lief. Dit gebeuren was allemaal onderdeel van de excursie van gisteren, die ook nog dolfijnen en een toekan en boa en anaconda's liet zien. Waarbij de boa's geen bijzondere opsporing ambtenaren zijn maar slangen die met gespleten tong en volle maag naar toeristen kijken. Gelukkig was er naast die beesten, een tweetal pagagaaien en twee poema achtige beesten en de luiaard niet veel te zien in het dierentuintje. Wel was er een dame die dacht dat wij er met haar gids vandoor gingen. Maar haar eigen gids, meer een gezelschap heer dan een gids was ze een weinig te spreken over. Na een paar minuten naar haar geluisterd te hebben, heb ik haar in het engels uitgelegd dat ik dacht dat die meneer onze gids was en dat ik juist uit beleefdheid voorgesteld had hun groep even voorbij te lopen. Zij legde dat uit als dat haar gids geen tijd voor haar nam. De tijd die ze nodig had was vooral nodig voor het 4 jarige dochtertje, volgens M die het kind niet meer terug zag was het wellicht de reden waarom de anaconda ons zo loddig aankeek met een blik van ik heb mijn buik helemaal vol van toeristen. Maar ja. Nou verder ging de tocht dieper de jungle in, waar je tegen betaling kan poseren met halfnaakte indianen dames, nadat ik er smeuig over had verteld zei M vertel jij die kapitein maar dat ik het al gezien heb, ik heb al genoeg aap voor een dag op mijn schouder gehad. We gingen dus weer verder, op naar Belem, legendaris gemaakt in de film Fitzeraldo, van Herzog ofzo, met nog een glansrol van Mick Jagger. Ik moet wel zeggen dat we bijna schipbreuk in de meest letterlijk zin opliepen omdat een ander boot recht tegen ons op knalde. Bijna vergingen we met man en M. Maar even later bleek de schade mee te vallen, een stutje van het dak was niet meer, het ging er een beetje sneu bij, en de plank waarop ik leunde was ernstig los gaan zitten. Zo los dat ik er niet meer op durfde te leunen omdat ik anders dolfijnen voer was geworden. Die dolfijnen zagen we trouwens gelukkig ook een paar keer, een foto is niet gelukt. Maar met een foto van een aap is toch ook iedereen blij. Voor de aanhangers van het ware geloof eh als dat evangelisten is, dan is er goed nieuws want de blijde boodschap wordt nu ook per boot in de Amazone vertelt. Het schijnt zelfs zo te zijn, dat op het moment dat iedere ziel in de Amazone bekeerd is men hun vleugels wil uitslaan naar andere havensteden, zelf heb ik Volendam voorgesteld als belangrijke havenstad die nog niet door de evangelisten is bekeerd.
Verder dachten jullie net als Marjan dat ik er in gebleven was, wellicht in Sageretario, alwaar ik iet wat verlaat op zaterdag uit rolde. Maar nee ik ben nog gewoon hier. Op zondag hebben we de opgravingen of uitgravingen en restauraties gezien van Waka Pulcana. Voor de liefhebbers vallen vorige beschouwingen te lezen. Was er voor mij nog iets nieuws, de chileense nichten wellicht, die nog met een bandje van de homo disco liepen. Verder paar amerikanen en een vage amerikaanse dame, maar die zijn er geloof ik altijd. Maandag brachten we vooral door in transit, waarbij Diego op de luchthaven stond.
Gisteren zagen we Jorge. Die kwam natuurlijk op dag 1 meteen de boulevard op gewandeld. Ondanks dat Diego en hij geen vrienden zijn, hebben ze elkaars nummer en was Jorge er meteen. Hij wist ook over Central. Maar ik ging hem uitleggen over de 17 gangen, en je kreeg het maar niet aan zijn verstand gepeuterd hoe het werkte. Was het een buffet, nee, nee. Oh nadenk maar van 17 gangen zou je toch uitelkaar knallen.
Oh J. je kon er ook het vegetarische menu kiezen. Dat was wel iets minder gangen, 14 ofzo. Maar wij vonden eigenlijk dat het zeker voor een latino hut heel weinig vlees was, wel wat meer dingen uit de zee of rivier gevist, maar voor de smaken was het toch vaak een combinatie van verschillende vruchten en groenten. Dus eh je zou er als vegetarier ook prima een avond kunnen doorbrengen.

Barranco

Gisteren door Barranco gewandeld. Het oude vissersdorp en soort van luxe badplaats uit het verleden. Want als je in Lima geld had dan had je een zomerhuis in Barranco. Er staan dan ook veel mooie huizen, die helaas niet allemaal goed worden onderhouden. Er zijn drie kleine musea die altijd wel een bezoekje waard zijn het museum voor de moderne kunsten de religieuze kunst en tenslotte het Mario Testino MATE museum. Het was alleen jammer dat ze alle drie nou niet vreselijk hun best hadden gedaan met de tijdelijke kunst. Bij de modernen was het een beeldhouwer die blijken de verhalen altijd de woestijn in trekt en daar een blok vindt en onder de invloed van drugs of iets anders iets in die steen ziet en hem vervolgen mee naar huis sleept. Het waren over het algemeen vrij grote stenen, het is verder niet bekend wat de vrouw van de kunstenaar hier van vindt. Anyway een of twee dingen waren nog een soort van aardig. Hun vaste collectie is tering klein, maar wel een paar mooie dingen. En als je hier rondloopt dan hebben ze vaak ook wel andere dingen aan het hoofd dan moderne kunst. Daarna naar het strand gelopen, dat is altijd een killerwalk en naar de religieuze kunst gekeken. Daar veranderd in de loop van de tijd weinig in het museum. Er was een tijdelijk expositie van een peruaanse schilder die ook een paar leuke dingen had gemaakt, maar zeker niet alles. Tenslotte naar Naomi Cambell kijken bij Mario Testino en Diana. Het is mij altijd een groot raadsel waarom WA er niet als vast onderdeel tussen hangt, en Kate Moss wel. Daarna nog chifa gegeten in Barranco en met de bus weer terug naar huis. Omdat ik vrijdag uit was geweest na al het eten kwam een siesta mij meer dan goed uit.

Kijk de tijden staan er bij

Gisteravond een culinaire reis gemaakt in Central, het restaurant van  Virgilio Martinez, de inmiddels in Nederland ook beroemde chef, wie kent niet zijn kookboek Lima. Het verhaal is dat je in het restaurant langs 17 verschillende biotopen gaat, die 17 keer inspiratie opleveren voor een gerecht. De gerechten worden dan ook voorzien van een indicatie van de hoogte of diepte waar het gerecht vandaan komt. Verschillende soorten vruchten, mais, aardappel en wat al niet meer passeerden onze smaakpapillen. Het begon allemaal met Spiders on the Rock. Iets wat onze een zachte mousse van crab en zeeslakken bracht, met nog wat andere dingen, en een limoen smaakje. Het lag op een rotspartij, want decoratie is hier best belangrijk. Maar dat blijkt ook uit de foto. Het bracht ons 5 meter onder zee niveau.Dit gerecht was in ieder geval zeer smakelijk. Daarna volgde een paar dingentjes met advocado, en iets van een cactus, dit bracht ons naar een hoogte van 230 meter ergens in de droge streken. Daarna schoten we door naar een proeverij van verschillende soort mais en een speciaal soort passievrucht, die men alleen maar ergens in het begin van het regenwoud kan vinden op 860 meter hoogte. Om weer een beetje bij te komen gingen we de rivier in, op 180 meter hoogte. We kregen een zeer smakelijk hapje van rivierslakken. Hier zat ook nog een soepje bij, nou ja een borrelglas vol. Ook hier was weer wat citroen bij gedaan voor de smaak en ik vond dat het ook een beetje naar rivierklei smaakte.
Daarna schoten we hoog de andes in, 3900 meter hoogte.Ik weet eigenlijk niet meer zo goed wat dat was. Maar ga er nog een foto van posten. Oh misschien was het met die verschillende knollen deze keer zonder citroen. Weer terug naar de zeebodem voor scheermessen ofzo en zoete komkommer, was ook zeer smakelijk. Het waren vaak subtiele zoetje, zuurtjes een stevige bonk zout en dan nog een specifieke smaak. Daarna weer terug de berg op. Ik weet niet zo goed was. Ik ben de draad al kwijt. Er was op een bepaalt moment kip dat was trouwens op 2900 meter hoogte. Daarna volgde er iets peruaans en zeer bijzonder wat ik nog nooit had gegeten, maar het was dan ook van een hoogte van 1800 meter, namelijk quinoa.  Waarbij ik moet zeggen dat de kip het eerste gerecht was dat geen bijzondere smaaksensatie veroorzaakte. Tafelgenoot M murmelde iets over kip marsala, door hoogte ziekte was ze zeer vol geraakt, en dat kippetje klotse tegen het verhemelte aan. De quinoa met rundvlees was wel een lieflijk bergje met groene malse andesweides. De gebraden, of gestoomde sla, whatever die we op 0 meter (wat is dat nou voor hoogte) troffen viel ook goed in de smaak. Ergens in voorgerecht nummer 860 meter in het tropisch regenwoud was in het platgebrande stukje oerwoud een eend per ongeluk opgevlogen, en met gerookte slechte gevolgen voor de eend op het hapje beland. Dat verder een wortel was, maar die weer was opgerold in een blaadje. De smaak was eerst groen, toen een soort fruitige wortel en toen weer het gerookte stukje eend. Men wat een smaken doorelkaar. Je hele mond flipperkaste.
Eindigde in ieder geval met OT water. Veel wijn hebben we niet gedronken, hoor twee glazen. Als laatste paar gangen kregen we natuurlijk wel min of meer gewoon een toetje. Maar dat was hier vooral veel chocolade, eerst was er nog rozen ijs. Met een soort krokante structuur, rozenijs, tja het doet me toch vooral denken aan Paestum, want daar heb je immers de beroemde Paestum roos. En ooit at ik er met een andere M in een ander leven een rozenijsje, waar we trouwens toen door M mee naar toegenomen waren. Al die Ms doet me denken aan die beroemde film Diall ..... for murder. Even terug naar het ijs, er lag nog een pikante zoete peper bij, die vooral mooi rood op het plaatje was, maar het brandde niet echt je bek uit zeg maar.
We zaten naast de keuken en zagen in een soort terrarium alle jongens en meisjes druk in de weer met de bordjes kabouter eten. Alles werd onder onze ogen samengesteld, af en toe de brander er op, en weer was er een sierlijk tafreeel klaar om geserveerd te worden. We moesten natuurlijk wel raden wie is de chef, we dachten eerst aan een aardige jongen die zich overal mee mocht bemoeien; Die blijk het niet te zijn. Het was een beetje een baardige mager man, met ingevallen wangen, maar M heeft inmiddels ontdekt dat dag mogelijk is omdat hij pas vader is geworden. Het kan ook de stress zijn van de gedachte dat zijn kookboek ook in nederland gaat verschijnen.
Het kopje koffie was het beste dat ik tot op heden in Lima heb gehad.
Trouwens de overdag waren we met Manuel op pad geweest door down town lima. We waren ondermeer in een particulier huis. Daar waren allerlei fotos met de granddame, maar die bleek inmiddels te hemelen. Ooit bezat de familie die bevriend was met Pizarro het hele blok naast het presidentiele paleis, maar das war einmal. Inmiddels verhuren ze de salon voor ordinaire braspartijen. Ook zagen we de kleinste kerk ter wereld in Rimac waar de slaven woonden, hij was klein en de jesus beelden waren opgeleukt met kleine porseleinen hondjes die je normaal nog wel eens zag in een tienerkamer. Ik weet al niet meer wat ik die middag heb gegeten, het was bij een traditionele hut oh ja calamaris Manuel vond dat er cremas bij hoorden. De oberette vond dat we te veel eisend waren, en zij en mas, mas, mas. Het was niet echt mas voor haar fooi.
Overigens zitten er nog twee hutten in de top 100 van restaurants in Lima wie weet voor morgen. Ook leuk voor het blog.

 Oh dit is brood met cacao best lekker en soort ingedroogde uitgeharde boter, beetje heftige smaak

 Het gebeuren uit de rivier, jammer dat het met een vork prikje instortte. 180 meter

-

De bodem van de oceaan van -20 meter

 Het bergje beef met quinoa van 1800 meter hoogte. Let ook op het meertje

 het rozenijs gebeuren van 650 meter hoogte

 De chocola op de rotsen van 2190 meter hoogte

 

spinnen op de rotsen, van 5 meter diep

Een setje in de keuken

Rivieren gebeuren van 180 meter hoogte

 

 

De triplet van advocado van 230 meter hoogte

De verschillende soorten mais 120 meter