Santa Teresa

Eerst maar even over Orlando. Tja het is natuurlijk goed om iedereen gekken en dwazen among other people met een geweer te laten rondrennen. Verschrikkelijk..die aanslag. Ik weet in plekken als Irak gaan er iedere dag dit soort hoeveelheden aan mensen aan, en als het in het kader van een oorlog gebeurt hoeven we het niet erg te vinden, tenminste als het het vrije westen is, maar toch. Het is allemaal verschrikkelijk, maar als ik me in de situatie kan verplaatsen, een latino night in de plaatselijke homo tent, best kans dat ik er tussen sta. Te erg voor woorden.............
Mooi dat Obama niemand uitsluit, dat kan hij natuurlijk wel makkelijk zeggen nu hij bijna bij de deur staat, oeps, maar hij zegt het toch maar. Zo dat moest ik effen kwijt.

Vandaag in Santa Teresa gegeten. Dat is dat buurtje waar je met een tram naar toe moet. Die tram die een paar jaar geleden naar beneden stortte en sindsdien wordt er gewerkt aan een nieuw veiligheidsplan, die tram dus. Of eigenlijk dat buurtje. We gingen gelukkig met de auto. Vorige week maandag hebben we er doorheen gelopen en met al dat geklim, het licht namelijk ernstig op een heuvel was ik bijna tegen de vlakte gegaan. Nu dus met de auto. Er waren nog twee vrienden mee, en Rafael kreeg een fondue set voor zijn verjaardag. De dame van het gezelschap was vaak in Nederland geweest, en kende allerlei toeristische hotspots, waarbij bij mij vooral Almere en Purmerend tot mijn verbeelding spraken. Tja heeft die belangrijke trentwatcher toch gelijk, Almere is the place to be. Maar of ze er vervolgens alle monumenten, de beroemde musea en ook de huizen van bekende dichters schrijvers, en dat soort zaken heeft bekeken. Alleen volgens mij het AMOFA Almere Museum Of Fine Arts. Kijk dat vind ik wel weer stoer om je museum meteen internationaal te branden. Verder was ze onder de indruk van het the Almere Guggenheim.
Als ze oud was zou ze graag in Volendam wonen, ik zie kansen voor mijn ex collega.
Het eten, want daar wilde ik over beginnen. Het was volgens Paulo voor we naar binnen gingen een restaurant wat als best goed stond aangeschreven, daarom namen we ook het chefs menu. Wat ons op een proeverij van de kookkunsten van Manaus bracht, de stad in de jungle. Eerst was er een palmharten eh soort pasteitje, kwa formaat, aan elkaar geplakt met mayo en een bloemblaadje ter decoratie. Was aardig maar of ik er verliefd op ben geworden. Daarna kwam er zwarte rijst met garnalen. Die volgens mij gewoon uit de zee kwamen en niet uit de Amazone. Toen was er een soort vis die wel in de Amazone had gezwommen of in ieder geval speciaal uit die regio. Het lag in een soort saus met veel cocosnoot, waardoor ik het ook thais had kunnen vinden. Het bracht de tijden van de drag queen thai terug. Het toetje was een soort frita alla loempia met gecondenseerde melk. Niet super handing want dat splastte meteen alle kanten op. Het bord was opgemaakt met chocolade saus en een soort lichte stroop. Ik vond het veel te veel soorten zoet bij elkaar op het bord. Maar ja wie ben ik. Even daarna bleek er nog plek te zijn voor citroentaart en een koffie bij de cafecito. Ik zou een beetje beledigd zijn als de mensen na een 4 gangen lunch nog een ruim gat hebben voor citroentaart, en ondanks dat ik bekend sta als veelvraat ging er bij de rest van het gezelschap ook een aanzienlijk stuk cake naar binnen.
Daarna naar het museum en de ruïne. Dat was van een of andere rijke gast geweest maar die was al gaan hemelen. Tot mijn verbazing hing er best een goede Kees van Donkgen, en misschien iets minder verbazingwekkend een beetje een duffe Frans Post, maar ja omdat die er bij hoort in Brazilie is dat misschien dan redelijk gewoon. En wat fotos die van het setje heb ik stiekem van boven genomen. Hoop dat ze het niet gemerkt hebben, maar afgezien van dat die jongen een buikje heeft is het een mooie foto