Santo KLM

Ik ben eigenlijk thuis altijd snel de blog vergeten. Zoveel maak ik nou ook weer niet mee hier in Amsterdam, op vakantie ook niet maar dan doe ik er verslag van. Wat mij heel erg opviel is dat er als je het vliegtuig in gaat rijen mensen assistentie nodig hebben. Maar als je vliegtuig verlaat, minstens de 80% van de lammen weer kunnen lopen. Ik heb het vergeleken met Lourdes, maar je hebt meer kans op weer te kunnen lopen als je met de KLM vliegt dan dat je naar Lourdes. Ik weet niet hoe het zit met andere kwalen als blind en stom. Ik heb wel het idee dat er altijd veel stomme mensen vliegen. Maar dan denk ik dat ik dat niet te luid moet uitspreken omdat mensen mij waarschijnlijk ook stom vinden als ik vlieg.
Maar ik ben dus weer heelhuids thuis. L&L zijn nog daar maar gaan in de loop van de dag ook deze kant weer op. Met min of meer dezelfde reis. De was draait.
Ik was op de bruiloft een soort van heel verkouden geworden. Maar dat voelde al aan als een verkoudheid die snel voorbij zou gaan en dat bleek ook het geval te zijn. Dus gelukkig was het gisteren al een stuk minder. Al is een vliegtuig zitten dan ook weer niet super bevordelijk.
Wat hebben we nog gedaan. We hebben een luxe taxi terug genomen van het huwelijk. Maar ja dat kost het nog maar 40 euro en waren we wel bijna in 1 keer thuis. Helaas was de straat een stukje afgezet zodat we een paar meter moesten lopen. Ik was toen flink verkouden maar wilde nog wat shoppen dus toch een wandeling gemaakt. Al was ik daarna wel ingestort, maar 's avonds hebben we weer een kleine wandeling gemaakt. Shoppen was vooral het doel.
Het is daar toch wel een chaos. Ik las in een boekje van een dame die met een Indier is getrouwd dat ooit hadden bedacht dat ze vuilnis zouden inzamelen. Maar bleek dat een koe de vuilniszak had kapot gescheurt en de reclycle economie van de aller armsten. Die trekken alles uitelkaar, zeggen ze maar ondertussen is het een rommel. Iedereen flikkert alles naast zich neer, misschien ruimt een ander het op. Ze drinken thee uit een flinter dun terra (aarde) cotta (gekookt) volgens de gids. Dat flikkeren ze meteen weg, en volgens het verhaal wordt er 90% van het materiaal hergebruikt. Op het feest hadden we borden van terra(aarde) cotta (gekookt) en die gingen dus ook meteen aan diggelen. Tja ik vraag me af of een bord afwassen, of schoonlikken niet duurzamer is. Maar ja daar zeggen ze dus van niet. Het is volgens mij niet zo dat het het reclycle proces nu zo is dat je kan zeggen dat het optimaal functioneert daar maar ok.
Ik had Hans Plomp India gelezen, een Indiaanse detective, toestanden in Bollywood en een boek van een dame die het met een Indier doet. Nu lees ik nog iets over WOII en Parsi types. Ik weet het niet....
Waarbij de foto de kok en gastheer is van het guest house. De tweede is de schoonvader bezig met de toespraak. De derde foto is het Victoria Memorial en de gasten op het huwelijk waarbij sommige zich hadden gedrukt voor de foto.
Dat Victoria Memorial. Tja toen zei koninging was, 200 jaar lang was Great Britain natuurlijk niet een soort Brexit schoonmaak middeltje maar een natie die het hoog in de bol had en de hele wereld dacht te beheersen. Tja. nou dat Memorial is een laatste stuiptrekking. Laten was zeggen dat het van zelfde schoonheid is als het gedenk ding voor Victorio Emanuel in Rome, dat men ook wel met veel respect de typemachine of bruidstaart noemt. Smaak volle bescheiden objecten die je er aan herinneren dat iedereen sterfelijk is. Volgens de Romeinen het vervloekte witte marmer van het monument niet.

Het huwelijk en zo

Vele avonturen verder. Namelijk het huwelijk. Al hebben we daarvoor en daarna hier ook nog rond gelopen voor zo wat spullen te kopen die je niet nodig hebt, maar wel goed kunt gebruiken. Het huwelijk eerste zaten we te piekeren of we met een taxi naar de luchthaven moesten gaan om daarna met een bus te verschepen naar de locatie van het huwelijk. Maar Google maps leerde ons dat de locatie bijna net zo ver is als het vliegveld. We zijn dus maar met een Uber daarna toegegaan. Dat was natuurlijk ook weer een heel avontuur. Ubertje 1 en uber 2 smeerden hem en lieten ons achter met een gecancelde boeking, waar we 40 rupies voor moeten betalen. Niet lief zeg maar ook Uber 3 had volgens mij meer zin in een bonus opstrijken en niets doen. Maar onze held van het hotel heeft hem uiteindelijk bij zijn kladden gegrepen en daarmee zijn we naar de Raj Bari Bawali gegaan. De tocht was me er wel een want we moesten eindeloos door dorpjes etc rijden waar allerlei opstoppingen van Tuktuks waren. Iedereen toetert hier nog meer dan eh ja waar ook. Bovendien denk je soms oh mijn hemel aan de verkeerde kant van de weg, maar dat hoort hier nou eenmaal bij het Engels rijden. . Dat bleek een enorm voormalig landhuis te zijn, met een hele mooie binnenplaats. Nadat we waren ingecheckt kwamen Liesbeth en Louis ook vrij snel, met nog wat aanhang die daar ook ging slapen. De rest sliep in de farmhouse. Iets terug aan de zeer lange weg. Daar gingen we lunchen. Het transport er heen bleek wat voeten in de aarde te hebben. Maar na een uurtje wachten was dat geregeld. Ondertussen was er stress 147 rond het huwelijk uitgebroken, het haar was nog niet gedaan en er zaten zoiets als apen een rat te verslinden op het dak waar de bruid probeerde een uiltje te knappen. Maar uiteindelijk kwamen we aan. Daar bleken de vrolijke vrienden van Joost zich geïnstalleerd te hebben in een boomhut. Dat was eigenlijk meer een houten huis maar dan anders. Na nog heen en weer gestress gingen we lunchen. We kregen ondermeer een visje daarna gingen voor de eerste ceremonie met zijn allen het bruidspaar allemaal een hapje te eten aan bieden. Een vuile Indiër sneed M de pas af. We moesten een hapje van de lunch en een takje en wat kruiden op het hoofd leggen en dan een hapje eten geven. Toen we dat allemaal gedaan gingen we wachten. Er moest een boom geplant worden, maar het busje dat ons ergens naar toe zou brengen was nergens te bekennen. Voorstel om het onderdeel te slippen leverde een nieuw nummer met stress op. Het was wel jammer dat de high tea daardoor een beetje in het water viel. We gingen een stuk met een busje en belanden ergens. Daar stonden op kale vlakte een soort poging tot her bossing. Maar of het succes vol was of zal gaan worden ik heb er mijn twijfels bij. Ook omdat we zonder beleid een paar zielige palmen aan moeder aarde toevertrouwden. Na dit gebeuren weer terug. Al liep er ook een groep kinderen die net hun bijles klaar had, daar heeft M mee gepraat. Vooral hun naam gevraagd en dat soort dingentjes. Daarna weer terug naar het Farm house er kwam namelijk een traditioneel concert. Twee mannen met vingerdrums of zo een gitaar en sitar. Het was mooi maar ik vond dat het te lang duurde. Daarna weer heel veel wachten. Ondertussen was het koud geworden en stonden we daar in de overdag feest park. Volgens mij ben ik daardoor nu flink verkouden. Met een stukje algehele malaise onhandig want de terugreis is morgen. Maar we gaan het meemaken. Daar volgde dan nog het diner. Al stonden we flink te kleumen. Na het diner werd er nog een vuur ontstoken, duidelijk om iedereen toch weer een beetje warmer te maken. Uiteindelijk belanden we in ons bedje.
De volgende dag zou er vanaf 12 uur programma zijn. Een onderdeeltje was dat L&L naar een suite moesten verhuizen. Volgens mij de ceremonie dat we het stel mochten insmeren met curcuma. Ja check inderdaad. Nou dat was mooi, tot het bruidspaar gezellig geel zag. En sommige van de gasten ook. Gedoe allemaal daarna was het belangrijkste omkleden voor de ceremonie waarin de geloften worden uitgewisseld. Dat schijnt in de normale versie 8 uur te duren. Maar bij ons duurde het aanzienlijk korter en alles werd ook in het Engels gedaan. Het bruidspaar maar ook de ouders zagen er allemaal heel mooi uit, wij liepen natuurlijk al de hele dag in ons kloffie. De geloften waren een beetje moderner gemaakt. Zeg maar man en vrouw gelijk, ik geloof niet dat dat altijd zo is in India.  Ondertussen raakte ik dus stevig aan het snotteren. Volgde nog een diner. Maar toen wilde ik eigenlijk instorten, heb ik snel daarna gedaan.

Naar Ganga residentie

We kunnen hier van alles een avontuur maken. Vandaag de trip om de cadeautjes voor de familie af te geven. Relatief simpel, ubertje vinden. Daar heen rijden en afgeven. Moet te doen zijn. Maar we hadden een beetje probleem omdat ik geen internet op de straat heb. Dus we moesten beetje schipperen met naar de jongen lopen. Hij heette Anwar. Die bleek er niet te zijn, maar verscheen toch, en wist vervolgens niet meer waar we heen moesten. Het oorspronkelijk plan was even koffie te drinken maar die bleken nog niet open. Met de hotspot van Anwar hem nog een keer getoond waar die Ganga residentie is, dat is namelijk aan de overkant van de rivier, de Ganges, en een 20 kilometer verder op. Nou eh ja enige hoogtepunt was dat ik mijn raam moest dicht doen. Ik weet niet of het was omdat er allemaal Indiers met slechte plannen rondliepen of vanwege de stank. Ik denk de stank Toen we bij Liesbeth aankwamen wist die niet dat ze een bel had, en moest ik haar via een SMS op de hoogte stellen, men oh men. Wat een gedoe allemaal. Liesbeth haar bel klinkt alsof er een Bollywood musical los gaat. Later bleek dat ook te kloppen, want Liesbeth begon woest te dansen. Nee daar hebben we even een altijd gezellig moment met de lekkerste koffie die je kent je bent thuis als je Douwe Egberts drinkt. Daarna boodschappen gedaan. Stalen bakjes, een Curta voor meneer A. En nog zo wat meuk. Ook een handdoek voor je kan niet weten hoe het straks tijden de trouwerij allemaal verder gaat. We gingen eerst naar Visland. Hoe wel je het ergste zou kunnen vermoeden was het een supermarkt met kleertjes etc. Drie verdiepingen spul. Ik won nog een tweede potje oploskoffie. Ik weet niet waar ik dat aan te danken had. Maar gratis is altijd leuk. Daarna naar de beroemde pantalon store, op zoek naar een corta voor A en iets verder op een mooie aluminium pan voor M. Tassen vol met troep heb ik inmiddels verzameld. Maar ik ben er ook blij mee. Daarna moesten we de cadeaus naar de familie brengen en moest er thee gedronken worden. Ik wist niet dat dat Indiaans voor lunchen was, maar dat bleek het te zijn. In het huis van de familie stijgt langzaam maar zeker de temperatuur naar het kookpunt. Er is een dakterras dat werd ingericht als een soort van restaurant ruimte. Beneden zijn de autos verdwenen en staan ook allemaal stoelen opgesteld. Er is morgen een ontvangst.  Daar gaan we heen, voor het eerst iets beter gekleed. Maar de lunch was op bananenblad en bladeren van andere boom, of struik. Daarop rijst, en drie verschillende prutjes (prutjes spellingscontrole, geen pretjes. Er was al een jongen ingevlogen die in Nederland had gestudeerd en zijn vriendin. De verblijven waar wij eigenlijk ook zouden verblijven. Daarna omdat we ook nog iets voor de toerist moesten doen naar Belur Math. Dat is een tempel gesticht door een heilige man, die daar allerlei heilige dingen heeft gedaan. Die tempel, de tempel had wel iets weg van een Russische orthodoxe kerk, kwa bouw. Nou weet ik niet wat je daar op het hoofdaltaar vindt, maar hier was het een beeld van de heilige. Een meneer met een baardje. In mooi marmer dat wel. Hij moet flink heilig zijn, de schoenen moesten uit en je mocht geen geld naar het beeld gooien. Het meest bijzondere was de rust. Overal getoeter en opwinding en daar in die tempel een mooie rust. Hij lag aan de rivier je mocht er geen foto's nemen. Deze foto’s zijn van daar.  Die regel over geen fotos tja dat is ook weer zo iets. Daarna dat was nog even iets weer terug. De eerste taxi vroeg 300 omdat we voor 100 daarnaar toe waren gegaan dachten we dat er sprake was van oplichterij. Gelukkig was de tweede taxi slechts 800. Inflatie, je staat er bij en hoort het aantikken. Daarna kregen we verschillen van inzicht over hoe de rivier zou lopen, en hoe we daar wel en niet overheen of onderdoor zouden gegaan zijn. We hebben maar een tuk-tuk gevonden maar die noemen ze hier riksja. Ik spreek iedereen hier aan met Signor. Want ik krijg ook wel eens op mijn kop van dat ik niet beleefd ben. Maar bij zo’n riksja piloot ik weet niet of het goed werkt. Maar we hadden er 1 en die toerde na voor 50 naar onder de brug. Daarna een tweede die bracht ons naar de Residentie. Daar bleek inmiddels de helft van de Hollanders onder zeil en zijn we met dank aan J. Zijn hotspot weer in een Ubertje beland. Die bracht ons vervolgens in anderhalf uur naar huis.
Een mooi moment om een gintonic soldaat te maken.