Vele avonturen verder. Namelijk het huwelijk. Al hebben we daarvoor en daarna hier ook nog rond gelopen voor zo wat spullen te kopen die je niet nodig hebt, maar wel goed kunt gebruiken. Het huwelijk eerste zaten we te piekeren of we met een taxi naar de luchthaven moesten gaan om daarna met een bus te verschepen naar de locatie van het huwelijk. Maar Google maps leerde ons dat de locatie bijna net zo ver is als het vliegveld. We zijn dus maar met een Uber daarna toegegaan. Dat was natuurlijk ook weer een heel avontuur. Ubertje 1 en uber 2 smeerden hem en lieten ons achter met een gecancelde boeking, waar we 40 rupies voor moeten betalen. Niet lief zeg maar ook Uber 3 had volgens mij meer zin in een bonus opstrijken en niets doen. Maar onze held van het hotel heeft hem uiteindelijk bij zijn kladden gegrepen en daarmee zijn we naar de Raj Bari Bawali gegaan. De tocht was me er wel een want we moesten eindeloos door dorpjes etc rijden waar allerlei opstoppingen van Tuktuks waren. Iedereen toetert hier nog meer dan eh ja waar ook. Bovendien denk je soms oh mijn hemel aan de verkeerde kant van de weg, maar dat hoort hier nou eenmaal bij het Engels rijden. . Dat bleek een enorm voormalig landhuis te zijn, met een hele mooie binnenplaats. Nadat we waren ingecheckt kwamen Liesbeth en Louis ook vrij snel, met nog wat aanhang die daar ook ging slapen. De rest sliep in de farmhouse. Iets terug aan de zeer lange weg. Daar gingen we lunchen. Het transport er heen bleek wat voeten in de aarde te hebben. Maar na een uurtje wachten was dat geregeld. Ondertussen was er stress 147 rond het huwelijk uitgebroken, het haar was nog niet gedaan en er zaten zoiets als apen een rat te verslinden op het dak waar de bruid probeerde een uiltje te knappen. Maar uiteindelijk kwamen we aan. Daar bleken de vrolijke vrienden van Joost zich geïnstalleerd te hebben in een boomhut. Dat was eigenlijk meer een houten huis maar dan anders. Na nog heen en weer gestress gingen we lunchen. We kregen ondermeer een visje daarna gingen voor de eerste ceremonie met zijn allen het bruidspaar allemaal een hapje te eten aan bieden. Een vuile Indiër sneed M de pas af. We moesten een hapje van de lunch en een takje en wat kruiden op het hoofd leggen en dan een hapje eten geven. Toen we dat allemaal gedaan gingen we wachten. Er moest een boom geplant worden, maar het busje dat ons ergens naar toe zou brengen was nergens te bekennen. Voorstel om het onderdeel te slippen leverde een nieuw nummer met stress op. Het was wel jammer dat de high tea daardoor een beetje in het water viel. We gingen een stuk met een busje en belanden ergens. Daar stonden op kale vlakte een soort poging tot her bossing. Maar of het succes vol was of zal gaan worden ik heb er mijn twijfels bij. Ook omdat we zonder beleid een paar zielige palmen aan moeder aarde toevertrouwden. Na dit gebeuren weer terug. Al liep er ook een groep kinderen die net hun bijles klaar had, daar heeft M mee gepraat. Vooral hun naam gevraagd en dat soort dingentjes. Daarna weer terug naar het Farm house er kwam namelijk een traditioneel concert. Twee mannen met vingerdrums of zo een gitaar en sitar. Het was mooi maar ik vond dat het te lang duurde. Daarna weer heel veel wachten. Ondertussen was het koud geworden en stonden we daar in de overdag feest park. Volgens mij ben ik daardoor nu flink verkouden. Met een stukje algehele malaise onhandig want de terugreis is morgen. Maar we gaan het meemaken. Daar volgde dan nog het diner. Al stonden we flink te kleumen. Na het diner werd er nog een vuur ontstoken, duidelijk om iedereen toch weer een beetje warmer te maken. Uiteindelijk belanden we in ons bedje.
De volgende dag zou er vanaf 12 uur programma zijn. Een onderdeeltje was dat L&L naar een suite moesten verhuizen. Volgens mij de ceremonie dat we het stel mochten insmeren met curcuma. Ja check inderdaad. Nou dat was mooi, tot het bruidspaar gezellig geel zag. En sommige van de gasten ook. Gedoe allemaal daarna was het belangrijkste omkleden voor de ceremonie waarin de geloften worden uitgewisseld. Dat schijnt in de normale versie 8 uur te duren. Maar bij ons duurde het aanzienlijk korter en alles werd ook in het Engels gedaan. Het bruidspaar maar ook de ouders zagen er allemaal heel mooi uit, wij liepen natuurlijk al de hele dag in ons kloffie. De geloften waren een beetje moderner gemaakt. Zeg maar man en vrouw gelijk, ik geloof niet dat dat altijd zo is in India. Ondertussen raakte ik dus stevig aan het snotteren. Volgde nog een diner. Maar toen wilde ik eigenlijk instorten, heb ik snel daarna gedaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten