Laatste blog uit Lima

 Denk ik, maar je weet het maar nooit. De KLM vlucht is volgens mij wel zo ongeveer onderweg vanuit Nederland, dus als er ernstige vertragingen zouden zijn zou ik die al weten. Voor de liefhebbers heb ik de extra investering van businessclass gedaan. Op de terugweg is het toch wel erg lekker, en misschien slaap ik zelfs koeler dan in de hut hier, hahaha. Ik weet het wel zeker, al doen ze onderweg soms de temperatuur ook wel heel hoog. Gisteren dus mijn laatste echte dag in Lima, ik was naar het museum voor moderne kunst in Barranco gegaan. Dat is eigenlijk best klein, en ze hebben ook nog vaak een zaaltje dicht, als je drie zalen hebt dan is het met 1 dicht eigenlijk nou ja geen dagen hard werken voor een bezoek. Wat wel prettig is dat ze veel wisselen. Dus er valt altijd wel wat te bekijken. Nu hadden ze werken uit de vaste collectie weten op te hangen en een ode aan kleur. Daar moest ik waarschijnlijk veel voor lezen dat ik dan weer niet heb gedaan. Ik heb van de sfeer genoten zullen we maar zeggen. Voor een vast kunstwerk stonden twee dames te praten, natuurlijk niet over het gevoel dat het kunstwerk bij hun opriep maar over wat ze gisteren gedaan hadden. Tja dat is natuurlijk eigenlijk net zo iets als naar het toilet gaan in het museum het hoort erbij maar of het de museale waarde verhoogd ik moet er nog eens over nadenken. Nou ik zit hier al weer lekker te zweten. Terwijl de zon minder pontificaal naar binnen schijnt als gisteren. Misschien nog wat leuteren over Maido en Astrid & Gaston. Waar ik beide voor de tweede keer heb mogen eten. Ik vond bij A&G dat er wel wat meer peper in had gemogen. Ze zeiden voortdurend but not spicy. Jammer. Bij Maido vond ik het de eerste keer heel veel limoen achtige dingen, zeg maar alweer een variant van ceviche, oh hoe nu oh nu deze keer zo, dat was deze keer een stuk minder. Misschien omdat ik alle zeevruchten en garnalen toestanden mocht overslaan. Dus eh en wie was er beter. Ik weet niet of ik nou echt veel verschil. Nou ja bij Maido door die dumplings was het soms wat verrassender in de mond zeg maar. Dus dan moet ik Maido, en dat ze wel peper gebruiken daar maar op laten winnen. En ze staan ook nog zesde op de lijst van beste restaurants van de wereld. Dan moeten ze ook maar bij mij hoog eindigen. 

Over de airbnb. Het is een beetje ingewikkeld om te klagen, het is best een aardige hut, als het er maar niet zo ontzettend heet zou zijn. Verder de vriendelijke gastheer. De gastheer die er naar uitzag om mij in het echt te zien, het meest persoonlijke uit het contact was dat hij berichtte dat hij onderweg was naar Madrid. Verder ligt de hut hier vol met aanwijzingen, zo van gebruik geen dingen die niet in de service zitten. Nu weet ik niet hoe breed dat gaat. Ik heb bijvoorbeeld wel het toilet gebruikt. De wasmachine is kapot daar ben ik van afgebleven. Maar ik ben wel weer naar buiten gegaan voor de wasserij. Ik heb zelf een biertje gekocht en hier opgedronken, mocht dat wel of niet. Het zijn allemaal verboden. Dus tja, ik zou zelf een fles water neer zetten, op zijn minst maar toch een paar dingen waardoor mensen het gevoel hebben welkom te zijn. Ik moet hem zo nog een bericht sturen over of ik de sleutel in het kluisje moet stoppen. Of dat er zo ik denk het wel demonstratief ruim voor 11 uur een chica komt binnenrennen met een emmer en een lap. Ik denk het laatste, er bestaat anders het risico dat ik tot na 11 uur zou blijven. Maar nu want ik denk dat ik dan al twaalf liter aan zweet ben verloren en een kilo zout. Het bankje dat hier staat, er staan er twee maar die andere is verstopt onder een poncho, zit echt voor geen meter. Het is bovendien wiebelig, waardoor je bang bent dat het instort. Er is dan wel weer een mega koelkast, daar je best drie flessen water in had kunnen proppen, een bruisend plat en een grote. Misschien moet ik hem maar bedanken voor al dat soort service en zeggen dat het hoogte punt was dat hij mij de Calle Berlin liet zien, goede tips had over uitgaan etc. 

Maar ja ik ga dus zo weg en dan komt Herbert, de schat mij halen, hij is met de zeg maar Uber service. Ik kan een tijdje in zijn kamer blijven waarna hij mij naar de luchthaven brengt en als het goed is ik in de handen van klm ga belanden. 

Makkelijk blog

 Vandaag een makkelijk blog. Ik hoef niet een uitgebreide maaltijd te beschrijven. Wat het eten betreft en was eigenlijk nog zoveel over van de maandag lunch en dat was bij mij in de koelkast gegaan dat ik daar dinsdag nog van heb gegeten, en dan was het best veel. Want ik kon ook nog uitdelen aan twee verschillende eetafspraken. Dus maar gelukkig is het nu wel op. Ik denk dat ik het anders ook wat minder fris zou gaan vinden. Gisteren dan vervolgens ook nog niet veel gedaan. Maar oh ja het is ook vakantie dus je hoeft ook niet altijd wat. Het is hier loeiheet in de hut. Ik zit de hele tijd met ventilatoren aan. Er zijn enorme zes meter hoge ramen waar de zon opstaat en waar een soort rolgordijn voorhangt, maar van witte katoen. Dat houdt meer het idee tegen dan dat het feitelijk iets tegenhoudt. Enige is dat de zon een beetje draait en op een bepaalt moment niet meer pal naar binnen schijnt. Maar ja dat scheelt twee graden. Terwijl ik dit type loopt het zweet langs mijn gezicht. Brrr, nou ja gisteren dus met meneer H wat rondgelopen door Miraflores. Daarna weer een andere meneer een deel van de chinees gegeven. Een siesta gehouden en 's avonds weer wat rondgelopen. Dat was mijn dag wel. Ik lees een detective niet veel bijzonders maar wel aardig. Oh en nou is Pieter uit de gesprekken verdwenen. Tja, nou ik zou zelf ook niet weten of ik zou willen samenwerken met iemand waar tegen je moet zeggen, als je iets tegen me wilt zeggen doe het dan op twitter of X. Want een andere manier van de waarheid zeggen die ken je toch niet. De Chifa is nog van maandag met model Ross voor de chifa. Het schattige autootje stond op straat. 

En dit is Maido van buiten, omdat ik er nog een keer langsliep. Ik denk zo weer, maar dan is het onderweg naar de bancomat. Ik ga vandaag maar beetje door Barranco kuieren en kijken wie of wat er op mijn pad komt. 

Maido

Gisteren was het dan zo ver, naar het tweede top restaurant in Lima. Maido, welkom roept het personeel als je binnenkomt in het japans restaurant met een Peruaans hart. Micha Tsumura staat zeg maar boven de kachel. Hij combineert Peruaans en Japans eten, en dat brengt hem tot een chef in de Nikkei keuken. Zijn familie is ooit in 1889 uit Japan naar Peru gegaan. Je krijgt er 14 gangen, en voor mij was ook een wijn arrangement besteld. Voor de rest moeten jullie ook maar het internet afspeuren. Ik doe slechts verslag van gisteren. Eerst een beetje met TJ rondgewandeld er was niet helemaal besloten of er wel of niet een short gekocht moest worden, maar het bleek allemaal net iets minder urgent te zijn. Dus werd er geen short gekocht ook de missie vaas voor A strandde, een beschamend slechte winkeldag kun je wel stellen. Daarna was er afgesproken met Manuel, die van eerder de verjaardag, daar gingen we bij lunchen. Ik kreeg maar beelden door van slechts een lichte bouillon maar het bleek bij een two step up chifa een enorme maaltijd te worden. Waarvan nu de helft zo ongeveer hier in de koelkast staat. Daarna heeft TJ nog een vrolijk shirt gekocht, om bij Maido toch nog een beetje indruk te maken. Er was even pauze voor de siesta. Ik kreeg al zenuwachtige berichten, waar ben je wij zijn in de lobby wij lopen er heen, waar ben je. Nou ik ben er toen ook maar heen gelopen, na eerst na het hilton gekuierd te hebben. Kwam ik als eerste aan omdat hun er weer straal voorbij waren gelopen. 

Bij aankomst was weer de ingewikkeldheid hun geen alcohol, ik geen garnalen. Dat is hier uitgebreid tot alle schaaldieren. Ik moet nog eens kijken, een oester staat mij nog steeds nog niet tegen. 

Kijk nou toch wat een romantiek. 

Je moet een klein trapje op naar boven, dan roept dus iedereen Maido. Daar zit je onder een klimrek met allemaal touwen. Ik denk voor akoestiek en het doet een beetje denken aan die Pre-colombiaanse manier van verslaglegging de Quespe. Dus onder een bos van Quespe namen we plaats. Ik had uitzicht op een dame die er uitzag of ze onderweg naar een miss verkiezing was, maar ik vroeg me wel een beetje af of ze altijd haar hele leven al een zulke mooie dame was geweest (m/v). Met nog een andere dame en twee heren die de waarde van hun telefoon hoger inschatten dan van de dames. Maar ja het eten. We kregen eerst een triple. Daar zijn ze hier dol op, een sandwich. Maar dan een heel dun cracker achtig broodje, met advocado, ei salede tomaat en chashu.  Ik weet ook niet wat het is. Daarbij nog twee hapjes, een cylinder een ccapchi. Was er  ook nog kaas, en kruiden uit de andes, en ham met aardappel en tijgermelk boter. Het moest in éen hap worden doorgeslokt. Ik had er een glaasje Sake bij. De mannen hadden dan weer Sake bij waar de alcohol uitgetoverd was. Little miracles happen everyday. 

De ccapchi met zaken uit de Andes. Op een blok zout. 

De triple

De cylinder van aardappel, ham en tijgermelk 

 Ik kreeg daarna een uitzondering. Een soort van ceviche, met tijgermelk op een bedje van bonen. De combinatie was zeker leuk te noemen. Er stond ook meteen een glaasje riesling uit Argentinië voor mijn neus. Ik was eigenlijk nog aan die sake aan het lurken, maar ja we zaten daar om 17.00 en moesten natuurlijk wel op een elegante manier door die tig gerechten en wijnen en alcoholvrije dingen heen. Dus ik nam vaak nog een slokje van de wijn, terwijl juffrouw Janny van de wijn al weer bezig was met het vertellen van de volgende biologische wijn, en houtenvaten. 

Het hapje van de heren. De Caracoles. Volgens mij een soort inktvis. Da zou ik ook wel lusten met schuim van de gele peper. 

Nog voordat de leche er over heen ging, maar jullie kunnen zo wel mooi de denk ik roodbaars zien, er was tering dun gesneden peper en dus de bonenprut. 

Toen was er gelukkig relatief simpel Ramen. 

Hierbij dan weer voor mij zonder inktvis en wel chorizo en nog zo wat zaken. De heren kregen ondertussen een drankje in een glazen vogel geserveerd, ik dat aan een Bastardo, die volgens mij uit Spanje kwam, maar om het allemaal bij te houden, een heel gedoe. Bovendien ging het ook nog wel een soort van rap, 

 

Volgens met menu volgde er na de ramen tirado, de vis van de dag, maar ik denk niet dat dat dagelijks wisselt, maar ja je weet het niet, 

Ik denk dat dit de black cod is, grappig want het bordje zou je ook net zo goed als op de kop kunnen betitelen. Veel van de hapjes kreeg je de instructies bij om het hap slik weg op te eten. Bij deze dus ook weer. 
Daarna brak er wat spektakel aan. Een jongen met een enorme neus, liep de hele avond, of eigenlijk middag met een enorm stuk tonijn. Eindelijk bleken wij aan de beurt te zijn. Hij kwam trots naar onze tafel om er met een mooi dun fileer mes een paar stukjes af te halen. Voor de heren gooide hij die door een saus met garnalen. Maar ja daar mocht ik natuurlijk niet van. Ik denk wel dat ik er glas Janeil bij kreeg die ook weer op eiken had gelegen, en daardoor mooie vanille tonen had, beetje geroken en geluisterd. Met name tweede is uitzonderlijk. Terug naar die jongen met de neus en het gevaarlijke mes. Juffrouw Janny van de wijn had daarvoor ook nog een Sancerre in een glas laten blinken. Oh die jongen. Ja voor mij zette hij de brander op de tonijn. 

Zonder de brander het gerecht zoals het eigenlijk hoort in Maido zonder die zeuren. 

Zo zag het van mij er uit. Ik vond het met stokjes niet heel handig, maar ik ben ook geen superstokken eter.

Met de brander in de weer, helaas de neus zien jullie niet. 

Wel het blok tonijn, best veel toch. 

Dit kwam dan weer daarna volgens het menu moet het zo ongeveer Nigiris zijn, het lag in ieder geval op een mooi blok steen. Die lekker warm was. Al swas de hut zelf van wel weer lekker koel. Misschien dronk ik er wel een Godello bij, die weer een zoete geur had, maar geen zoete smaak. Juffrouw Janny van de wijn spreekt. 

Al weer een uitzondering voor mij een soort shortbread. Zien jullie met een bloementje er op. Dat was eerste keer bloementje, de jongens zaten aan de crabsalade, maar ja dat ging dus ook weer aan mijn maag voorbij. 

Deze foto is dan weer de eend dumpling. Ook weer op te eten in een hap. Kijk nou toch hoe leuk een bordje in de vorm van een schelp. We moesten een minuut wachten, omdat we anders toch nog in Beverwijk zouden belanden, en dat wil natuurlijk niemand. Het ligt op een bed van koriander zaadjes. Binnen zat er ook koriander in. Dat was eh beetje taai. Maar ja wat een gezeur ondertussen, en juffrouw Janny van de wijn, die melde dat ik Malvasia kreeg. Er was één wijn behoorlijk aan het eind uit Peru. Maar ja omdat het allemaal van hele oude wijnstokken moest, krijgt een jonge hipster wijnmaker natuurlijk geen kans, want die heb geen 100 jaar oude wijnstokken. En volgens juffrouw Janny was dat toch vaak van belang. Op naar de volgende wijn, op weg naar de volgende hap. Wat dat is namelijk vlees wat 24 uur, als in een dag heeft liggen stoven, en daarna nog eens gefrituurd is. Hemeltje, hemeltje wat een gedoe. Ik zou het in de snelkoker gooien. Maar ja dat is natuurlijk vloeken in de culinaire keuken. 

Met ook dan nog weer een saus van cacao en het lichte goedje is lokale bonenprut. Ik denk niet zelfde als ik eerder had. Ging ook nog een drupje honing overheen. Dat was weer honing van een Amazone bij, ik weet niet of het dezelfde was als die ik gezien heb, maar die maakte maar een 10% van de productie van een normale honingbij. Of zoiets heb ik onthouden. De laatste wijn was een Vina Tondonia uit 2010. Een Rioja, kijk die komt uit Spanje dat weet ik dan weer, en juffrouw Janny van de wijn wist het ook, met nog een heel verhaal dat de jonge wijn niet te hachelen is, maar ja dat hij dus later met zachte vanille tonen en een intense kleur, perfect gaat bij stoofvlees dat dan wel geen 14 jaar heeft staan koken, maar toch ook, nou ja dat soort werk. 

Maar ja de volgende gasten stonden natuurlijk al te wachten op Maido. Dus op naar de toet. 

Het eerste gerecht heet zaad, of seeds, zelf zou ik misschien er nog even langer over nagedacht hebben maar het was vooral pompoen zaad met ijs en nog zo wat. Ik had het idee dat de decoratie courgette was maar dat kan ik ook zelf bedacht hebben. Met die pitten van de pompoen zo onderin had het wel een leuke verrassende bite. 

En dan tenslotte nog lucuma balletjes en cacao snoepje zeg maar. Ik moest bij het nagerecht twee gerechten over een glas wijn doen, maar het was dan wel een Oostenrijkse Beerenauslese. Dus ja wel een hele toestand. Ondertussen, het gewone leven gaat ook door had Eddy mij een paar keer gebeld, hysterische berichten gestuurd dat hij in Miraflores was. Nadat we netjes om 20.15 klaar waren nog even naar hem gezocht, maar hoewel hij mij heel graag wilde zien, was het toch het wachten niet waard. De heren zijn vanmorgen in alle vroegte naar Cusco gevlogen, laat mij maar weer alleen en ik heb dus de hele Eddy niet meer gezien, want die was al weer door gehobbeld naar Baranco.  Vandaag geloof ik vrienden ontmoeten en zo eerst naar de wasserij wandelen. Gaat hier toch altijd heel hard met de kleding. Vandaag restjes. 

Eerst duo-lingo

 Ik het het misschien onzin, maar ik heb het gevoel dat ik mijn italiaans onderhoud met duo-lingo. Iedere dag een lesje en er op achteruit gaan doe ik dan in ieder geval niet. Vandaag ging het over weggooien van kleding etc, een soort milieubewuste les. Na al het geweld van zaterdag met eten was het gisteren een rustige dag. Mijn darmen zijn zoals gebruikelijk hier een beetje van slag. Ik denk dat ze de dagelijkse portie pasta missen. Gisteren moesten ze dat in ieder geval missen, na het ontbijt heb ik eigenlijk alleen nog een taartje gegeten. Dus niet veel. Gisteren met de heren naar de markt hier gewandeld en daarna wat inkopen gedaan. Ik heb op de markt een banaan gekocht en twee dekens en een pakket wol op de markt, dus ik kan blijven breien. Ik laat een stapel boeken achter en denk dat ik wel plek in mijn koffer heb voor dat soort spullen. Het is altijd een beetje de vraag hoe het ergens er normaal uitziet, zoals je ogen de kost geeft als je rondloopt. In Miraflores en de omringende wijken is het laagbouw, vaak leuke jaren 20 huisjes, of zelfs hele villa's met daarnaast enorme blokken. Dus de foto geeft wel een beetje een indruk. Die lokale markt is altijd leuk en een soort verkleining van de markt in het centrum van Lima. Er is wat minder specialisatie, maar je kan er goed van alles vinden en tot mijn relatieve verbazing was hij gisteren gewoon open. Daarna over de toeristen markt gelopen. Die was wel voor een deel gesloten ze lagen nog op een oor of waren naar de kerk. Zondag is overal een slome dag ook in Lima, maar soms met een paar duizend minder auto's op de weg is dat natuurlijk wel heel prettig. Een deel van de stad is in de ochtend afgezet om te kunnen fietsen. Maar daar hebben we geen gebruik van gemaakt. We zijn nog richting zee gewandeld. Hun wilden in de oceaan springen of er dichtbij kijken, maar je moet dan een stevige afdaling doen. Omdat die buik van mij aan het twijfelen was ben ik maar terug gegaan naar de hut en boek uitgelezen. Een naar boek over een knaap die huizen ontsmet nadat iemand is overleden en de familie er niet omheen zat. Gruwelijk wat er kan gebeuren als je in alle, of eigenlijk teveel stilte komt te overlijden. En natuurlijk ook verschrikkelijk hoe sommige mensen totaal kunnen versmeren, en dan totaal brrr. De jongeman is vlogger en doet zijn werk blijkens het boek als geen ander. Maar eh ik ben benieuwd of na mij nog iemand in Lima het gaat lezen. Eh. En aarzel niet om het blog aan iedereen door te sturen. Ik maak ook graag nog een keer reclame voor de mensen van hanuki met al hun goede werk in Iquitos. 

Dit was het taartje dat ik dan gisteren wel heb opgegeten. 

Waar logeert Jacques is dan ook nog even de vraag, hier dus, in een loft, de trap naar boven gaat naar een het gedeelte om te slapen, je kan er gewoon staan en er is een tweede badkamer. Jammer is dat het enorme ramen heeft waar als je niet oplet de zon flink naar binnen kan schijnen. Het is daardoor zeg maar een groot gedeelte van de dag gezellig warm, en ook 's avonds hoef ik maar weinig te stoken voor een aangename slaapkamer temperatuur van 25 graden.  Ik zou zelf ergens een airco in prutsen, het ziet er allemaal nog heel nieuw opgeleverd uit, ik denk dat het loft ook onderdeel is van de nieuwbouw, waarom er dan niet een airco ingebouwd. Ja het scheelt wel weer in het energie gebruik. Ik weet het. 

Lente bij Astrid & Gaston

 Het was dus zoals de titel al zegt lente bij Astrid & Gaston. Gisteren daar geweest voor het tasting menu. Dat dus in het kader van de lente stond. Daarvoor waren we, TJ, Ross en ik naar de bank geweest, dat was wel nodig, en daarna naar het centrum van Lima om naar MuseuArte LIma te gaan. 

Hier wast impressies van de tocht, waaronder wij die op het Plaza di armas staan, met dank aan Ross voor de foto en ik alleen op Plaza San Martin staat. En dan nog wat beelden uit het museum. Dat een soort snelle samenvatting geeft van de Peruaanse geschiedenis, van Pre-Colombiaans tot hedendaagse kunst. Al zijn dat dan weer installaties waar ik een soort van weinig mee heb. Maar ja dus wel een koloniale Jezus, en een pre-Colombiaans textiel. Vanuit daar naar het Plaza di Armas gewandeld, door de winkelstraat in Lima centrum die een trieste aanblik geeft, maar ja dat is dan eigenlijk alweer sinds ik hier kom dus kunnen we niet wijten aan corona of de val van de muur. Misschien eerder aan de val van de muur. 

Bij Astrid& Gaston dan maar. Het was een ritje met de taxi. Hun restaurant is een schitterend verbouwde hacienda midden in San Isidro. Met allemaal verschillende ruimtes en sferen. De toeristen waren bij elkaar in een zaaltje geplaatst voor het tasting menu. Het was nog even ingewikkeld, want ik wil geen garnalen omdat ik daar groen van word, de heren geen alcohol in verband met hun verslavingstoestand. Maar ja dat gaven we pas door toen de cocktail al op tafel stond. 

Coctel 

Volgens het menu de spring coctel. Er kwam een kleine amuse van cavia en huachana kroket bij. Cavia ik weet het dat er in Nederland weinig fans voor zijn. Maar het smaakt een beetje naar gekruide kip. Dus je kan het prima opeten. Bovendien zaten er weinig dingen aan waaraan zou kunnen denken verrek ik zit hier een cavia of een kip te eten. 

Jullie denken natuurlijk die dwaas heeft liters wijn zitten wegtanken. Ik heb het heel bescheiden gehouden een pisco sour en één glas wijn, wit. Uit Argentinie, de sommelier was de charmantste heer die er op de dining vloer bij ons te bekken was. 

Links is de cavia. Rechts het andere hapje waarbij wel moet worden aangetekend dat op het menu het met garnalen is en ik die dus niet heb gekregen de mannen wel, maar die moesten het dan weer zonder coctel doen. Daarna kregen we tijgermelk. Er werd ons wel steeds verzekerd dat het niet pittig was. Dat had van mij inderdaad wel af en toe wel een beetje gemogen. Maar waarschijnlijk zijn er hele klachtenboeken vol geschreven over dat het zo heet was dat mensen nog tot het einde van de maand vlammen aan het werplen waren. Wel beetje jammer. Maar ja we moesten snel door, door. 

Hierbij dan de tijgermelk, daarnaast in de kom zit een soort van pasta. Moest ik met een stokjes weg zien te werken. Beneden zien jullie nog een stuk brood dat moest dan weer in de tijgermelk. Die ik wel iets pittiger had willen proeven. Maar ik heb niet gevraagd tienes ahi, wat zeg maar sambal bij is, maar dan in het Spaans. 

De heren kregen toen een mooie schelp. Maar mijn allergie was breed gemaakt. Alle schaal en schelpdieren zou ik ook groen van kunnen. Dus ik kreeg wederom een vervangend gerecht, wel met parmezaan schuim

Kijk en met crispy knoflook. Het kan niet op.......

Dit is alweer een uitzondering voor mij, zoete tamal. Maar wel met daarop puree van pompoen en koriander pesto.

Dit is de schelp die de heren kregen, ziet er fraai uit toch, maar ja mij bleef het bespaard. 

Laten we maar zeggen dat dit tortellini was met garanalen saus sorry het is een blur geworden.  

Toen was er ineens watermeloen en zalm, daarboven nog iets van ijs, en vooral belangrijk gezeefde tomaat, dat is het water dat er omheen zit. Dat is namelijk gefiltreerde tomaat, nou ja daarna wil een mens natuurlijk alleen nog maar zo tomaat. Vooral die tonijn met meloen vond ik heel lekker, het is weer eens iets anders dan ham zullen we maar denken. 

Dit is nu zie ik en hoe kan ik het vergeten de Angelita sole fillet. Hier zie je bouillon van zwarte kip, een beetje noodles, maar mayfan noodles, niet gewone ei noodles. Met ook nog een soort van de lokale, nou ja extra lokale aardappen die een beetje glazig zijn van structuur. Oyku ofzo mogen ze heten. 

Dit was het gerecht met spruitjes dus dit moet wel de diepzee vis zijn met limabonen saus, ja dat zie ik ook en dus dat stukje vis. Was ook smakelijk en de hoeveelheid spruitjes was ook niet voldoende voor alle jeugdtrauma's te doen herleven. 

Omdat we soms wat anders kregen weet ik het alleen niet meer. Sorry sorry

Maar deze weet ik dan weer wel want dit is haas, nou ja het was weer geen kilo vlees. Ik geloof een normale haas en niet een of andere ernstig met uitsterven bedreigde peruaanse variant. Ze leefde ergens op een farm, ik denk maar ten zuiden van Lima, daarom heen is natuurlijk chocolade saus en gele peper saus. Ik ga niet meer zeuren over de pittigheid. 

Geen idee meer hahah, oh ik denk dat dit de eend was, met 5 kruiden saus. Ja dat was het, die bloementjes die lagen er wel vaak bij, ik meende ze zelfs in de coctel helemaal in het begin waar te nemen maar hier was het natuurlijk een beetje aan het blurren geslagen, ik denk dat we toen ook al 3 uur onderweg waren, en ik had helemaal niet op grindr gekeken of er ook nog smakelijke hapjes naast het bord te bekennen waren. Gelukkig waren we toen bij het dessert 

Dat ziet er overzichtelijk uit, maar ja het is een sorbet met pisco er overheen, dat was dus weer niet aan de heren besteed, die kregen een leuk stukje gebak. Er licht maar ja dat zien jullie een maccaron bij. Het ijs was trouwens met pollen, ik weet het niet, misschien was het  de gele peper die er op lag, of was het toch een waarschuwing voor pollen allergie. 

Ik kreeg toen popcorn en wiskey en tonka, geen idee maar zit onder de popcorn. Wederom even het gevoel dat er hier meer zout door een nagerecht gaat dan bij ons. Maar was wel lekker, al waren we wel echt al uren bezig en begon ik omval verschijnselen te krijgen. 

Het toetje van de heren terwijl ik aan de pisco toet zat 

We moesten ook nog een soufflé verorberen met daarnaast een beetje ijs. Bij de eerste hap souffle leek er een soort donkere prut onder in te zitten maar die heb ik bij tweede hapje niet meer kunnen vinden.  

Tenslotte mochten we dan nog graaien in Astrid haar bon-bon doos. Maar toen was ik eigenlijk, 4 uur later ook wel klaar mee Gelukkig hoefde de doos niet legen, we mochten er 5 kiezen. Ik had bijvoorbeeld die met saffraan genomen de gelige hartjes en maar die zien jullie niet één uit de jungle die 85% cacao ofzo had. Dus die was wel stevig zeg maar. 

Dus ja toen mochten we weer naar huis. Dat viel ook nog niet mee, want de chauffeur was er een van op de telefoon kijken en wegrijden dus TJ hing nog half achter de luxe wagen, en hoewel ik het niet gehoord heb heeft de chauffeur vast zijn excuus gemaakt haha. 

Rest natuurlijk de vraag of het nou allemaal leuk en de moeite waar was. Ja. want die Astrid & Gaston hebben met hun restaurant er voor gezorgd dat Peru op de culinaire wereldkaart staat. Wat dan vervolgens resulteert in een enorme belangstelling in eigen land maar ook daar buiten voor de Peruaanse keuken. Het is een schitterende zaak, waar je mooi zit en je krijgt een eindeloze hoeveelheid hapjes voorbij, aan het eind ben je helemaal kogelrond, er is natuurlijk erg veel aandacht voor hoe het er allemaal uitziet en het smaakt allemaal heerlijk, met dan weer dit als smaaksensatie, of dan weer dan in je mond. En ik denk dat ik het qua geld ook ga overleven al gaan we morgen weer naar Maido, dat is ook zoiets maar dan weer gewijd aan de nikkei keuken.