Maido

Gisteren was het dan zo ver, naar het tweede top restaurant in Lima. Maido, welkom roept het personeel als je binnenkomt in het japans restaurant met een Peruaans hart. Micha Tsumura staat zeg maar boven de kachel. Hij combineert Peruaans en Japans eten, en dat brengt hem tot een chef in de Nikkei keuken. Zijn familie is ooit in 1889 uit Japan naar Peru gegaan. Je krijgt er 14 gangen, en voor mij was ook een wijn arrangement besteld. Voor de rest moeten jullie ook maar het internet afspeuren. Ik doe slechts verslag van gisteren. Eerst een beetje met TJ rondgewandeld er was niet helemaal besloten of er wel of niet een short gekocht moest worden, maar het bleek allemaal net iets minder urgent te zijn. Dus werd er geen short gekocht ook de missie vaas voor A strandde, een beschamend slechte winkeldag kun je wel stellen. Daarna was er afgesproken met Manuel, die van eerder de verjaardag, daar gingen we bij lunchen. Ik kreeg maar beelden door van slechts een lichte bouillon maar het bleek bij een two step up chifa een enorme maaltijd te worden. Waarvan nu de helft zo ongeveer hier in de koelkast staat. Daarna heeft TJ nog een vrolijk shirt gekocht, om bij Maido toch nog een beetje indruk te maken. Er was even pauze voor de siesta. Ik kreeg al zenuwachtige berichten, waar ben je wij zijn in de lobby wij lopen er heen, waar ben je. Nou ik ben er toen ook maar heen gelopen, na eerst na het hilton gekuierd te hebben. Kwam ik als eerste aan omdat hun er weer straal voorbij waren gelopen. 

Bij aankomst was weer de ingewikkeldheid hun geen alcohol, ik geen garnalen. Dat is hier uitgebreid tot alle schaaldieren. Ik moet nog eens kijken, een oester staat mij nog steeds nog niet tegen. 

Kijk nou toch wat een romantiek. 

Je moet een klein trapje op naar boven, dan roept dus iedereen Maido. Daar zit je onder een klimrek met allemaal touwen. Ik denk voor akoestiek en het doet een beetje denken aan die Pre-colombiaanse manier van verslaglegging de Quespe. Dus onder een bos van Quespe namen we plaats. Ik had uitzicht op een dame die er uitzag of ze onderweg naar een miss verkiezing was, maar ik vroeg me wel een beetje af of ze altijd haar hele leven al een zulke mooie dame was geweest (m/v). Met nog een andere dame en twee heren die de waarde van hun telefoon hoger inschatten dan van de dames. Maar ja het eten. We kregen eerst een triple. Daar zijn ze hier dol op, een sandwich. Maar dan een heel dun cracker achtig broodje, met advocado, ei salede tomaat en chashu.  Ik weet ook niet wat het is. Daarbij nog twee hapjes, een cylinder een ccapchi. Was er  ook nog kaas, en kruiden uit de andes, en ham met aardappel en tijgermelk boter. Het moest in éen hap worden doorgeslokt. Ik had er een glaasje Sake bij. De mannen hadden dan weer Sake bij waar de alcohol uitgetoverd was. Little miracles happen everyday. 

De ccapchi met zaken uit de Andes. Op een blok zout. 

De triple

De cylinder van aardappel, ham en tijgermelk 

 Ik kreeg daarna een uitzondering. Een soort van ceviche, met tijgermelk op een bedje van bonen. De combinatie was zeker leuk te noemen. Er stond ook meteen een glaasje riesling uit Argentinië voor mijn neus. Ik was eigenlijk nog aan die sake aan het lurken, maar ja we zaten daar om 17.00 en moesten natuurlijk wel op een elegante manier door die tig gerechten en wijnen en alcoholvrije dingen heen. Dus ik nam vaak nog een slokje van de wijn, terwijl juffrouw Janny van de wijn al weer bezig was met het vertellen van de volgende biologische wijn, en houtenvaten. 

Het hapje van de heren. De Caracoles. Volgens mij een soort inktvis. Da zou ik ook wel lusten met schuim van de gele peper. 

Nog voordat de leche er over heen ging, maar jullie kunnen zo wel mooi de denk ik roodbaars zien, er was tering dun gesneden peper en dus de bonenprut. 

Toen was er gelukkig relatief simpel Ramen. 

Hierbij dan weer voor mij zonder inktvis en wel chorizo en nog zo wat zaken. De heren kregen ondertussen een drankje in een glazen vogel geserveerd, ik dat aan een Bastardo, die volgens mij uit Spanje kwam, maar om het allemaal bij te houden, een heel gedoe. Bovendien ging het ook nog wel een soort van rap, 

 

Volgens met menu volgde er na de ramen tirado, de vis van de dag, maar ik denk niet dat dat dagelijks wisselt, maar ja je weet het niet, 

Ik denk dat dit de black cod is, grappig want het bordje zou je ook net zo goed als op de kop kunnen betitelen. Veel van de hapjes kreeg je de instructies bij om het hap slik weg op te eten. Bij deze dus ook weer. 
Daarna brak er wat spektakel aan. Een jongen met een enorme neus, liep de hele avond, of eigenlijk middag met een enorm stuk tonijn. Eindelijk bleken wij aan de beurt te zijn. Hij kwam trots naar onze tafel om er met een mooi dun fileer mes een paar stukjes af te halen. Voor de heren gooide hij die door een saus met garnalen. Maar ja daar mocht ik natuurlijk niet van. Ik denk wel dat ik er glas Janeil bij kreeg die ook weer op eiken had gelegen, en daardoor mooie vanille tonen had, beetje geroken en geluisterd. Met name tweede is uitzonderlijk. Terug naar die jongen met de neus en het gevaarlijke mes. Juffrouw Janny van de wijn had daarvoor ook nog een Sancerre in een glas laten blinken. Oh die jongen. Ja voor mij zette hij de brander op de tonijn. 

Zonder de brander het gerecht zoals het eigenlijk hoort in Maido zonder die zeuren. 

Zo zag het van mij er uit. Ik vond het met stokjes niet heel handig, maar ik ben ook geen superstokken eter.

Met de brander in de weer, helaas de neus zien jullie niet. 

Wel het blok tonijn, best veel toch. 

Dit kwam dan weer daarna volgens het menu moet het zo ongeveer Nigiris zijn, het lag in ieder geval op een mooi blok steen. Die lekker warm was. Al swas de hut zelf van wel weer lekker koel. Misschien dronk ik er wel een Godello bij, die weer een zoete geur had, maar geen zoete smaak. Juffrouw Janny van de wijn spreekt. 

Al weer een uitzondering voor mij een soort shortbread. Zien jullie met een bloementje er op. Dat was eerste keer bloementje, de jongens zaten aan de crabsalade, maar ja dat ging dus ook weer aan mijn maag voorbij. 

Deze foto is dan weer de eend dumpling. Ook weer op te eten in een hap. Kijk nou toch hoe leuk een bordje in de vorm van een schelp. We moesten een minuut wachten, omdat we anders toch nog in Beverwijk zouden belanden, en dat wil natuurlijk niemand. Het ligt op een bed van koriander zaadjes. Binnen zat er ook koriander in. Dat was eh beetje taai. Maar ja wat een gezeur ondertussen, en juffrouw Janny van de wijn, die melde dat ik Malvasia kreeg. Er was één wijn behoorlijk aan het eind uit Peru. Maar ja omdat het allemaal van hele oude wijnstokken moest, krijgt een jonge hipster wijnmaker natuurlijk geen kans, want die heb geen 100 jaar oude wijnstokken. En volgens juffrouw Janny was dat toch vaak van belang. Op naar de volgende wijn, op weg naar de volgende hap. Wat dat is namelijk vlees wat 24 uur, als in een dag heeft liggen stoven, en daarna nog eens gefrituurd is. Hemeltje, hemeltje wat een gedoe. Ik zou het in de snelkoker gooien. Maar ja dat is natuurlijk vloeken in de culinaire keuken. 

Met ook dan nog weer een saus van cacao en het lichte goedje is lokale bonenprut. Ik denk niet zelfde als ik eerder had. Ging ook nog een drupje honing overheen. Dat was weer honing van een Amazone bij, ik weet niet of het dezelfde was als die ik gezien heb, maar die maakte maar een 10% van de productie van een normale honingbij. Of zoiets heb ik onthouden. De laatste wijn was een Vina Tondonia uit 2010. Een Rioja, kijk die komt uit Spanje dat weet ik dan weer, en juffrouw Janny van de wijn wist het ook, met nog een heel verhaal dat de jonge wijn niet te hachelen is, maar ja dat hij dus later met zachte vanille tonen en een intense kleur, perfect gaat bij stoofvlees dat dan wel geen 14 jaar heeft staan koken, maar toch ook, nou ja dat soort werk. 

Maar ja de volgende gasten stonden natuurlijk al te wachten op Maido. Dus op naar de toet. 

Het eerste gerecht heet zaad, of seeds, zelf zou ik misschien er nog even langer over nagedacht hebben maar het was vooral pompoen zaad met ijs en nog zo wat. Ik had het idee dat de decoratie courgette was maar dat kan ik ook zelf bedacht hebben. Met die pitten van de pompoen zo onderin had het wel een leuke verrassende bite. 

En dan tenslotte nog lucuma balletjes en cacao snoepje zeg maar. Ik moest bij het nagerecht twee gerechten over een glas wijn doen, maar het was dan wel een Oostenrijkse Beerenauslese. Dus ja wel een hele toestand. Ondertussen, het gewone leven gaat ook door had Eddy mij een paar keer gebeld, hysterische berichten gestuurd dat hij in Miraflores was. Nadat we netjes om 20.15 klaar waren nog even naar hem gezocht, maar hoewel hij mij heel graag wilde zien, was het toch het wachten niet waard. De heren zijn vanmorgen in alle vroegte naar Cusco gevlogen, laat mij maar weer alleen en ik heb dus de hele Eddy niet meer gezien, want die was al weer door gehobbeld naar Baranco.  Vandaag geloof ik vrienden ontmoeten en zo eerst naar de wasserij wandelen. Gaat hier toch altijd heel hard met de kleding. Vandaag restjes.