Istanbul 2

Meer gaat het ook niet worden, want ik ga alweer naar huis. Zondag door het archeologisch museum gewandeld. Het was in de verbouwing. Daardoor was de Alexander tombe uit Sidon niet te zien. Sidon is dan weer de stad waar de familie van de ex Zouhier woont. Waardoor je je afvraagt of het erg is dat een deel van de kunstschatten over de hele wereld verspreid zijn. Schande kunnen we er van spreken dat hier zaken zijn die eigenlijk in Palmyra of hoe je het schrijft thuis horen in een vitrine in het museum aldaar. Maar ja de kwaliteit van de vitrines is op dit moment ook niet om naar huis te schrijven. Nee ik ben er wel een voorstander van om het een beetje over de wereld te verspreiden. Kijk naar het Armando museum in Amersfoort als dat zou gebeuren met het van Gogh. En natuurlijk net zo belangrijk, om dus een impressie te krijgen van Rembrandt, of van Palmyra hoef je dus niet beslist naar Amsterdam of Syrie, nee soms kan het ook dichterbij huis. Nou las ik dan weer Godfried Bomans, die klaagt weer dat iedereen naar schilderijen gaat kijken in Londen in de National Gallery die niets met Londen te maken hebben. Klopt maar het zegt natuurlijk wel weer iets over het geld dat er was, de verzameldwang en soms de goede smaak.
Terug naar het museum. Er was een mooi grafmonument uit Palmyra, een soort tempeltje met allemaal gelijkende hoofden er op. Iets wat je zeg maar zou kunnen zien op begraafplaatsen waar van de muren zijn. Verder een mooi klein dansend meisje uit Sidon. Een mooie kop van Alexander en boeivolle informatie over byzantijnse kerken die helaas vaak in Moskees zijn veranderd die daarna in de fik gegaan zijn, of in verpauperde toestand gesloopt zijn. Helaas geen hoofd van Antinous. Wat leuk zou zijn omdat ik mij door het leven van Margritte Youcenar heen worstel. Ze is inmiddels ver in de 70 dus het boek gaat naar een onherroepelijk einde. Verder wat van die Assyrissche mannetjes jn nog zo wat. Ik heb sorry de ottomaanse tegeltjes niet de aandacht gegeven die ze verdienen. Ik weet het ik ben een cultuur barbaar. Ik heb een weinig zin om te shoppen, misschien daagt het hier net niet voldoende uit. Beetje saai en ik heb al een colbertje, zullen we maar denken. Ik ga toch tenslotte met een taxi naar het vliegtuig.

Istanbul

Verwacht geen eindeloze verhalen. Maar één ding wil ik voor mezelf wel even vastleggen. Mijn bezoek aan het museum van de onschuld naar het boek van Orhan Pamuk. Ik vond het leuk er waren allemaal vitrines met een herinnering er in. Bijvoorbeeld het rijbewijs van zijn moeder met vervolgens een paar zonnebrillen, een snelheidsmeter. De eerste vitrine waren de peuken van alle 4295 sigaretten die iemand belangrijk in het boek had gerookt. Die vitrines gevuld met zaken die je bij grootouders bewonderd. Ik vond het leuk. Het deed je denken aan het voorbije leven in Istanbul. Beetje roken, beetje arak drinken, beetje pulken aan de snor. Met de familie naar buiten. Het spreekt voorzich dat de familie Pamuk geen paupers waren, maar van het gulle leven van de middenklasse konden genieten, Ik dacht verdwaald te zijn, maar toen zag ik een bordje van koop hier uw kaartje en was ik er toch in één streep naar toe gekuierd. Het was een huis met drie verdiepingen met tal van vitrines, niet super verlicht.
Ik vond het leuk. Daarna heb ik een bezoek gebracht aan het museum voor de moderne kunsten. Ik vreesde kunt uit de jaren 70 waar je je aan kunt bezeren, maar ook hier was ik wel onder de indruk. Vaak enorme doeken van moderne kunst uit zeer recente jaren. De beschrijvingen ook allemaal in het engels, net als bij Panuk. Maar omdat er iets te zeuren over moet blijven, ik ging ze niet lezen omdat het allemaal begon met waar de beste persoon zijn opleiding had gevolgd, en dan nog een lap tekst. Maar het was in het engels en dat is natuurlijk prima. Vandaag is het plan historisch museum
Verder toch gewoon door de grote winkelstraat gelopen. Er kwam alleen een kudde kleine mannen aan, zo van de puberleeftijd met een soort kaboutmutsjes op. Het waren jongens in een soort van militaire optocht. Maar ik had het vermoeden dat ze nog net te jong waren om echt achter de wijven aan te gaan. Het liep een beetje rommelig te marcheren . Het maakte afgezien van de mutsjes weinig indruk. Maar wie weet zijn dit de strijdkrachten die het vrije europa gaan redden.