Verwacht geen eindeloze verhalen. Maar één ding wil ik voor mezelf wel even vastleggen. Mijn bezoek aan het museum van de onschuld naar het boek van Orhan Pamuk. Ik vond het leuk er waren allemaal vitrines met een herinnering er in. Bijvoorbeeld het rijbewijs van zijn moeder met vervolgens een paar zonnebrillen, een snelheidsmeter. De eerste vitrine waren de peuken van alle 4295 sigaretten die iemand belangrijk in het boek had gerookt. Die vitrines gevuld met zaken die je bij grootouders bewonderd. Ik vond het leuk. Het deed je denken aan het voorbije leven in Istanbul. Beetje roken, beetje arak drinken, beetje pulken aan de snor. Met de familie naar buiten. Het spreekt voorzich dat de familie Pamuk geen paupers waren, maar van het gulle leven van de middenklasse konden genieten, Ik dacht verdwaald te zijn, maar toen zag ik een bordje van koop hier uw kaartje en was ik er toch in één streep naar toe gekuierd. Het was een huis met drie verdiepingen met tal van vitrines, niet super verlicht.
Ik vond het leuk. Daarna heb ik een bezoek gebracht aan het museum voor de moderne kunsten. Ik vreesde kunt uit de jaren 70 waar je je aan kunt bezeren, maar ook hier was ik wel onder de indruk. Vaak enorme doeken van moderne kunst uit zeer recente jaren. De beschrijvingen ook allemaal in het engels, net als bij Panuk. Maar omdat er iets te zeuren over moet blijven, ik ging ze niet lezen omdat het allemaal begon met waar de beste persoon zijn opleiding had gevolgd, en dan nog een lap tekst. Maar het was in het engels en dat is natuurlijk prima. Vandaag is het plan historisch museum
Verder toch gewoon door de grote winkelstraat gelopen. Er kwam alleen een kudde kleine mannen aan, zo van de puberleeftijd met een soort kaboutmutsjes op. Het waren jongens in een soort van militaire optocht. Maar ik had het vermoeden dat ze nog net te jong waren om echt achter de wijven aan te gaan. Het liep een beetje rommelig te marcheren . Het maakte afgezien van de mutsjes weinig indruk. Maar wie weet zijn dit de strijdkrachten die het vrije europa gaan redden.
Ik vond het leuk. Daarna heb ik een bezoek gebracht aan het museum voor de moderne kunsten. Ik vreesde kunt uit de jaren 70 waar je je aan kunt bezeren, maar ook hier was ik wel onder de indruk. Vaak enorme doeken van moderne kunst uit zeer recente jaren. De beschrijvingen ook allemaal in het engels, net als bij Panuk. Maar omdat er iets te zeuren over moet blijven, ik ging ze niet lezen omdat het allemaal begon met waar de beste persoon zijn opleiding had gevolgd, en dan nog een lap tekst. Maar het was in het engels en dat is natuurlijk prima. Vandaag is het plan historisch museum
Verder toch gewoon door de grote winkelstraat gelopen. Er kwam alleen een kudde kleine mannen aan, zo van de puberleeftijd met een soort kaboutmutsjes op. Het waren jongens in een soort van militaire optocht. Maar ik had het vermoeden dat ze nog net te jong waren om echt achter de wijven aan te gaan. Het liep een beetje rommelig te marcheren . Het maakte afgezien van de mutsjes weinig indruk. Maar wie weet zijn dit de strijdkrachten die het vrije europa gaan redden.
Klinkt goed. Volgens mij maak je weer een fantastische trip. Ik ken het boek niet, maar ik kan me voorstellen dat het inspirerend is, een museum van je boek. Alsof spullen een verhaal kunnen maken. Wat denk ik wel zo is.
BeantwoordenVerwijderenVeel plezier! Liesbeth