El brujo en de stad

 Ik was twee dagen hier gebleven een beetje rondgehangen. Naar het museum geweest over de markt geslenterd. Die dag met die intensieve tocht daar had ik geen zin in meteen een soort herhaling met weer uren in de bus. En ik moest dingen regelen als de was, want ik was zeker door mijn onderbroeken heen. Dat lukte, de eerste dame zei echter op woensdag dat wordt zaterdag. Dat leek mij een beetje lang zonder ondergoed. De tweede die min of meer de helft vroeg zei dat ze het de volgende dag klaar zou hebben. Dat leek mij een betere deal. Al waren daarna twee van mijn sokken ineens vrijgezel. De ene heeft inmiddels zijn levens gezel weer terug, voor de andere ga ik nog een keer vragen. Zo kom ik meteen aan mijn stappen. Verder maakte ik mij zorgen over het aflopen van mijn sim-kaart. Afgezien van dat het handig is om steeds online te kunnen zijn is het voor Uber ook vreselijk handig en eigenlijk noodzakelijk anders moet je steeds om een wifi bedelen. Ik had hier in de winkelstraat tal van winkeltjes gezien met de aanbieding sim kaart. Dus het leek mij niet iets te worden wat hoofdpijn zou kosten. Maar toch, ze stuurden mij eerst naar zeg maar een service punt, en daarna naar de Mall, daar mocht, ik ja dat verkopen we hier een half uur in de rij staan wachten. Een deel van de tijd onder de airco toen kwam diezelfde jongen met het verhaal op de proppen dat nee dat hadden ze hier niet. Dat had meneer de sukkel natuurlijk ook direct kunnen vertellen. Daarna nog 3 andere merken langsgelopen, nee dat hadden we niet. Nee dat mag alleen met een Peruaanse ID kaart. Want dat is een belangrijke voorwaarde. Daarna ging ik het in het hotel vragen. De moed was mij al een beetje in de stoffig geworden schoenen gezonken. Daar gingen ze ook uitleggen dat als je ID voor zoiets uitleent dat het heel gevaarlijk is. Ik vraag het mij af, maar toen ik geef niet zomaar op nog een keer in een winkel van de bitel vragen. Ook die verwezen mij door naar een soort van service punt. Maar de wonderen waren de wereld nog niet uit daar kon het wel. Ik moest dan wel weer nog de volgende dag terug komen. En weer een half uur wachten, maar uiteindelijk heb ik een nieuwe simkaart en kan ik lekker met Uber door de stad scheuren, of I drive, maar dat moet ik nog iets meer ontdekken. 

Ondertussen branden jullie natuurlijk met de vraag waar is Julia Victoria. Ik ben naar haar huis gelopen. Ook dat was een missie van in de stad. Het rare hotel achtige gebouw wat ooit in de voortuin is gebouwd is een soort strak in de lak. Ik heb hard op haar deur geslagen maar er gebeurde niets. Toen ik later met iets meer afstand keek naar het gebouw stond er een zeer groot bord van Remax, dus dat voorste deel staat te kopen. Ik neem maar aan dat ze er niet meer woont. 

De toegangspoort van Julia ziet er keurig uit maar ja als het niet opengaat. 

In de kathedraal hadden ze vrij nieuwe fresco's aangebracht, die waren zeg maar nog vers. Nu was ik in Haarlem, ik kom ook wel eens ergens om mij te laven aan de tekeningen van Michelangelo. Ik luisterde naar de audiotoer. Gert Jonker bekend als vriend van Erik W. en natuurlijk van het internationaal bekende tijdschrift Butt. Dat geeft natuurlijk wel een beetje zijn belangstelling aan. Mijn aandacht werd echter gegrepen door een andere inspreek (non binair). Die een goed verhaal had dat het fresco van God en Adam helemaal verkeerd was. Iedereen wist dat toen god Adam leven gaf er nog helemaal geen sprake was van man of vrouw en god ook zelf man nog vrouw, vlees. Oh laat ik dat maar niet schrijven. Maar ja god en Adam moesten dus zowel mannelijke als vrouwelijk trekjes hebben. En zo melde ze ze was zelf ook non binair dus wist precies hoe god het allemaal voor ogen had gehad. Daarom was ik ook diep geraakt door het volgende fresco. Dat wederom zo de plank misslaat. Maar ja gelukkig voor de dumbo zielen zoals ik zelf wel gewoon mooi is. 

En mocht het dan toch helemaal mis zijn daar in de hemel volgens die inspreek (non binair)

Dan ga ik wel met de engelen voor het zingen de kerk uit. 

Het museum is leuk maar een beetje klein. Het zit in een oud stadspaleis, zulke dingen zijn altijd leuk het is hier ook wel rijk geweest in het verleden. Veel enorme stadspaleizen. 

Het museum 

Gisteren dan wel weer een toer gedaan naar El Brujo. Dat is een Moche tempel van paar honderd na christus. Ook hier het verhaal dat ze wel de tempels bouwen als inpakken. Het bijzondere van dit complex is dat ze er een dame in een soort van koninklijk graf hebben aangetroffen. Meestal, of tot 2005 altijd heren maar hier bleek een dame begraven te zijn met alle toeters en bellen. Met 5 andere graven er bij. Het laatste graf hadden ze dan maar iedereen in gestopt. Haar eigengraf ze lag in 20 lagen textiel mummie te zijn en was rond 400 overleden. Met allerlei niet geroofde gouden sierraden, een aantal kronen, nou ja alles wat een Koningin in haar verder na aardse bestaan nodig heeft. 

Dit ben ik dan in de tempel. 

De tempel is gebouwd op een zandverhoging. Wij zouden het een duin vinden. Midden in de vruchtbare vlakte van casa grande. In de casa grande heb je enorme oppervlaktes aan suikerriet. Misschen hadden die oude Moches wel beelden over verschillende landbouw producten. Dat kan vast ook, er stroomt zoet water door heen, dus je mais en andere producten kun je er ook prima verbouwen. Het was in een bus je een onderneming van een uur. Eerst natuurlijk door allerlei buitenwijken, maar tenslotte door de suiker riet velden en de niksigheid, er lijkt een dorpje tegen de opgraving aangebouwd, maar misschien was dat er al heel lang suikerriet groeit natuurlijk ook niet zomaar. 
 

Dit is de tempel 

Mooi allemaal wel weer veel zand. De rest van de excursie was iets minder intensief, het was alleen maar op en neer wel met veel gelul en grappen van de chauffeur tevens gids. 

Er was zelfs een sebastiaan in een kerkje 

Wat een griezelig hotel. Dat stort vast in voor de aardbeving. 

Dit was de lunch van gisteren. Gele rijst met banaan en kip, en aardappelen 

Later was er nog tijd voor toevallig een taartje 

Trujillo

 

De dag begon dan een beetje met nog snel een extra koffie achter deze deur. 

Daar ben ik dus nu. Ik zit nog steeds in de relaxte kamer, ja en daar wordt een mens beter van. Gisteren meteen een grote toer gedaan. Op een bepaalt moment vond ik het wel hard werken. Maar ja ik heb wel van alles gezien. Dus dat is dan weer leuk. Als eerste had ik natuurlijk de gewone beslommeringen van water en geld. Beide kun je toch in den vreemde niet zonder. Daarna kwam ik de Duitse weer tegen op de openbare weg. Een beetje wachten bij het toer gebeuren. Ik kreeg een soort van festival bandje om. Het eerste hoogtepunt van de reis waren gigantisch uitvergrote vazen van erotische voorstelling. Dat is natuurlijk leuk om je kind zo een beetje tussen de neukende moche beelden te fotograferen. Ze staan in een soort van parkje. Daarna gingen we naar de tempel van de zon en de maan. Huaca del luna mag je in de zon mag je van een afstand bewonderen. Het is Moche cultuur, die zo van 100 tot 800 hier actief. Druk bezig dus met die tempels bouwen. Nu waren de Spanjaarden op zoek, net als de types in het Drents Museum op zoek naar goud en hebben hun weg toen door de tempel heengeslagen. Dat levert wel een soort boeiend beeld op. Want bij de Huaca del Sol zie je alleen de buitenkant en denk je ja dat is heel erg groot, maar verder. Maar bij de Luna zie je dat ze eigenlijk in de loop van de tijd er steeds een nieuwe laag overheen hebben gebouwd. Die oorspronkelijk laag was beschilderd en bewerkt. Maar in de loop van de geschiedenis dus verstopt, en daarover heen weer een nieuwe laag. Nu is men er nog druk in de weer met opgravingen, iconische soort enge drakenhoofden heeft mijn bijvoorbeeld in 1991 gevonden. Tja nou die werkzaamheden worden gefinancierd met die Wereld erfgoed gelden. Iets wat onze vriend Donald wel al gestopt zal hebben voor zijn deel. Jammer. Je komt binnen in een soort ja nou plein laten we het zo maar noemen. Dan kijk je omhoog en zie je een muur met allerlei friezen, van mannetjes, van allerlei mytische wezens. Helemaal beneden is een soort tuin van de lusten van Jeroen Bosch waar je allerlei voorwerpen, toestanden en religeuze voorstellingen kunt zien. Helaas is de overlevering vrij slecht, dus weet je anders dan wat je ziet niet zo goed wat het zou kunnen voorstellen. Maar het is wel indrukwekkend, ik geloof dat mevrouw de gids die alleen maar in het Spaans babbelde, wat goed was want als ze Nederlands had gesproken had ze ook maar het hart gewonnen van 1 toerist. Die vertelde ook vooral wat we zagen en niet wat de diepere betekenis was. Of misschien wel maar dan was mijn Spaans er niet voldoende voor. Daarna mochten we helemaal naar boven lopen, om nog meer uitleg te krijgen en ook ons beeld te werpen op die mytische draak achtige hoofden. Tenslotte was er een hoopje grijze stenen, dat in afwijking van al het bruine materiaal. Dat bleek de offerplek te zijn. Dat waren natuurlijk af en toe ook een burger. Om iemand te offeren zag men toen ook niet tegen op. Nu noemen we het iets anders maar er vloeit niet minder bloed. Ik durfde alleen niet te vragen, of kon het niet of die stenen een oorspronkelijk formatie was of dat ze die hier nou ja daar naar toe hebben gesleept. Ik denk eigenlijk het eerste en dat ze daarna de tempel er om heen hebben gebouwd. En dan iedere honderd jaar mooier en sterker. 
Ik liep ondertussen met de L gegeven jungle pet op. Omdat ik geen zin had om weer een vuurrood nekje te krijgen. 

Dit was de best geklede mevrouw uit de groep. Maar ze had een prijsje op haar broek. Als een vrouw dat onder haar tot op dat moment hoge hakken heeft dan word ik misselijk. Ja je bent een mietje of niet. 

Dit is zeg maar dat tuin van de zuchten kunstwerk.Wat een gepriegel en wat een gedoe. Het was denk ik een mega ontdekking. 

Dit is de andere tempel del Sol. Het ziet er best indrukwekkend uit daar tussenin lag de stad van de Moche. En die arme mensen maar bouwen aan hun tempel. Want daar hadden ze de volgende zeg maar kerkbelasting voor, tenminste zo neemt men aan. 

Stenen met verschillende merkjes er in, men vermoed van families. Maar ja het kan ook zijn oh dan is het nog steeds familie, de erfenis van tante Corry. Oh van die familie heb ik trouwens nooit meer iets gehoord. 

Eigenlijk hoort het eerder in het verhaal maar dit is de grote sexstraat. Zo mag ik het toch noemen. 

Ik vind van wel. Het gaat er groots en meeslepend aan toe. Ik heb wel een beetje ruzie met de foto's maar we dachten dat we klaar waren. Nee we moesten ineens nog naar een fluit en hoornblaas competitie. Nou daarvoor gingen we door een steegje wandelen, god oh god oh god. 

Dit is het steegje. Gelukkig heeft jullie woestijn Kapitein er geen foto's van. Een filmpje kan opgevraagd worden. Maar de keus was om een replica trompet achtig voorwerp aan je lippen te zetten, of een schelp als hoorn. Het spreekt voor zich dat ik er met mijn toeristen spaans geen klap van begreep. Lekker makkelijk. In de consternatie was ik wel bijna de schitterende pet van Liesbeth tijdens de voorstelling, waar veel prijzen aan verbonden waren en waar we allemaal hartelijk om moesten lachen. Vooral omdat een oude oma er bijna zo klonk het zeven minuten een monotone een noot achtige toon uit wist te prutsen, wat haar tot winnares, eeuwig roem en nog zo wat niet meer leidde. Nou toen moesten we weer verder. Het volgende doel bleek een restaurant te zijn, hemeltje, een toerist trap voor Peruanen. Ik nam lomo saltado. Was waarschijnlijk maar ja zo hoort het de duurste Lomo voor mij ooit. 

Dat is dan weer deze foto. Maar ja of de maaltijd al niet voldoende was om te verteren, er bleek ook nog gedanst te moeten worden. Nu is Trujillo de stad van de dans. Dus ja misschien Jacques had je het kunnen weten, dus was er een setje dat een Marina of hoe het heet dans uitvoerde mooi. Ze hielden hun zakdoek in de lucht en sprongen in het rond. Ook dit was nog niet voldoende want ook hier werden mensen uit het publiek. Gelukkig geen norse gringo uit het publiek getrokken. Een dikkige jongen zei ja (nee ik was het niet) en ik moet zeggen hij danste heel goed. De Marina, ja en daarna ging zijn vriendin of vrouw, moeder denk ik niet ook nog. Nou het was me een heel gebeuren. En toen waren we nog niet klaar want toen gingen we naar Chan Chan. Het was inmiddels al een soort van in de loop van de middag. Chan Chan is dan weer de hoofdstad van de Chimu cultuur, die zeg maar de pan werden gehakt door de Inca's dus geef ze 800 tot 1400 voor christus. Tja als jullie het beter willen weten vraag het AI en AJ. Wat dan voor Aan Jacques staat. Nou dat is een soort zandkasteel waar ze een paar stukken hebben opgeknapt waar je onder begeleiding van de gids weer achteraan mag lopen. Nou we zagen pelikanen, maar ja ze zitten dicht bij zee we zagen visjes, maar ja ze zaten dicht bij zee. We hoorden zelfs de zee maar wij zaten ook dicht bij zee. Het was een volk dat naast allerlei hoge bazen zich ook vooral bezig hield met dus alles wat de zee geeft en neemt. Maar aan het eind werd het droger en kwamen ook nog die klote Inca's en toen was het gedaan met hun cultuur. 

Dit is zeg maar het plaza di armas wat ze toen natuurlijk anders noemden, waarschijnlijk Armas di Plaza. Daar hielden ze hun feesten en koningsdag. Ook toen ging het er ruig aan toe. Ook mensen werden door dit verder goede natuurvolk wel eens gepleegd. Tja nou de wandeling ging door 

Kijk dan hier zie je visjes en pelikanen. Dat komt namelijk omdat de cultuur dicht bij de zee zat. Andere culturen zie je bijvoorbeeld ook de lama, of een olifant afgebeeld. Maar in Zuid Amerika kom je eigenlijk tot Walt Disney eigenlijk geen olifanten tegen. 

Ja maar even zonder pet, maar ik heb hem nog wel. Dat grijze ding naast mij is gewoon een betonnen paal. Het regent hier dan wel bijna nooit, maar als het regent ja dan stroomt zo'n modderstad zo weg. Hou je niks van over. Snel de wandeling ging door en ik moet zeggen dat sommige toeristen zeker na het gefluit en gedans ook dachten ik geef de trompet aan Maarten. 

Nou dit soort plaatjes dus. Het was volgens de gids een soort van citadel. Het opperhoofd woonde er en die liet natuurlijk iedereen naar de muziek van zijn trompet dansen. 

Het was totaal 12 km groot en er woonden 100.000 mensen. Oh dan vraag ik mij ineens af wat toen de grootste stad van de wereld was, ach ik hou het gewoon op Napels. 
Maar ja nadat we naar het toilet, of ik ieder geval waren geweest waren we nog niet klaar en gingen we romantisch naar zonsondergang in HUancaco kijken, vast verkeerd geschreven. Maar dit is het langste blog ooit. 

Eerst nog langs een mirador. Want ja hier kwam dus ooit de oude eerste Chimu krijger aan land. Hij kwam daar helfthaftig op zijn rieten bootje en zag dat het goed was en ging daar met de krijgeres wonen ze krijgen veel kindertjes en tot de el nino en klimaatverandering, en de Incas kwamen leefden ze lang en gelukkig en offerden ze af een toe een voorbijganger of iemand anders voor de goede zaken. Want zo streek de tijd voorbij. Ook die van mij want het was inmiddels 18.30 dus eindelijk we gingen in een streep terug 

Dit was voor de liefhebber ter hoogte van het bord, de donkerder steen, oh misschien wel donker door het bloed van vele Chimu slachtoffers.......

In Trujillio

 En toen was ik weer in Trujillio de stad van de eeuwige lente. Het is dan wel een soort lente die je in Nederland niet kan voorstellen met 30 graden. Maar ja, na een best lange busreis waarbij ik op een bepaalt moment toch wel veel beelden doorkreeg van een bagno kwamen we met bus en al aan. Ik was onderweg nog aan de praat geraakt met een beetje een narrige duitse dame. Let wel narriger dan ik zelfs relatief vroeg op de morgen. Ze was in between jobs, en had daarom een reis naar Zuid Amerika gepland. Maar ze wilde nog een beetje alles op de Duitse wijze, lekker met een grote braadworst, en liters moesel wijn. Oh dat laatste wil ik misschien ook wel Duitse wijn. Toen de bus voor onze ogen wegreed raakte ze een beetje in Duitse paniek. Maar ik dacht er rijdt gewoon een andere betere bus voor, go with the flow. Dat was ook het geval. Ik heb tegen haar gezegd dat ze maar een beetje go with the flow moest doen. Inplaats van alles op zijn Duits puntlich willen hebben. Nou Sjaak je mag dat advies zelf ook wel ter hand nemen want hoeveel tijd ben je al niet kwijt geweest in dit leven met wachten en boos worden op Peruaantjes die roepen dat het traffic horrible was. Tja ok ik ga mijn best doen. 
Maar dus en zondag was ik nog stap geweest met een meneer Luis, want zo heten ze vaak. We zijn naar het nationaal museum van Archeology, antropologie, en geschiedenis geweest. Helaas is het al jaren in de verbouwing en hangt het maar net af van de wind van de regering of en wanneer het ooit af komt. TJa nou als we zien hoeveel wij bijvoorbeeld in Nederland geven om de publieke omroep. Snel mijn hoofd onder het kussen. De recente geschiedenis, zo vanaf Simon Bolivar en nog wat overige toestanden tot de creatie van de staat Peru vind ik niet heel boeiend. Oeps, maar ja het hoort er bij. Het is nu natuurlijk wachten tot Trump ondekt dat Peru ook bestaat. Nu liggen er voor de kust eilanden met vogelpoep. Ja inderdaad onmisbaar voor de verdediging van de USA. Dus nou het is het wachten tot dit de 72 ste staat wordt van de USA. Verder was er in het museum een rondgang door de oudere geschiedenis van Peru, dus Moche, Nasca, Wari, Inca, etc, etc. Dat vind ik dan altijd wel weer leuk. Bijvoorbeeld de poncho's gedecoreerd met Pagagaaien vleugels. Ja Partij van de dieren dat mocht nog 1000 jaar na christus, er was immers nog geen internet om je bezwaren publiekelijk te maken. 

Daarna gingen we naar het museum van Inclusie en nog zo wat. Dat was dan helemaal gewijd aan de geschiedenis van Peru in de jaren 80 en 90 in de periode van het lichtend pad. Nu bleek deze jongen zijn familie uit Ayacucho te komen en er was door het lichtend pad bijvoorbeeld een afslachting geweest van 124 mensen, jong en oud zonder aanziens des persoon. Hij was er familieleden bij verloren. Dus dit stukje moderne geschiedenis kwam wel binnen. Zijn moeder was op 16 jarige leeftijd van daar gevlucht naar Lima omdat je je leven daar in die periode niet zeker was. Toestanden. Fujimori heeft met netzoveel geweld als het Lichtend pad toen een einde gemaakt aan dit geweld. Ja dat lijkt ook weer op die interne terroristen die Trump meent te zien in de USA. Hier hebben ze in Miraflores in de jaren 90 een heel blok opgeblazen. Eigenlijk vlak tegenover het hotel waar ik zat. Oh als ik daar had gezeten met zo'n bom, dan had ik vast overal glassplinters in mijn hoofd gehad. Luis bleef zich maar afvragen waarom, en babies en kleine kinderen. Die nog niet eens de kans hadden gekregen om iets stoms te doen, ja nou ja dat soort dingen. Verschrikkelijk. Maar ja het was wel helemaal een Peruaanse in het Spaans geschiedenis. 

Op maandag in alle vroegte naar Trujillo waar ik dan 12 uur later aankwam. Ik heb heel veel zand onderweg gezien. 

Het is of heel Peru een grondbank is. Twee keer 50 grepen en je weet de kwaliteit 

Denkend aan Peru zie ik traag opwaaiende zandbergen die vragen om hergebruik 

Peru mijn land mijn grond, mijn grondhoop. Het is alleen wel zo dat langs de Pan America Nord het wel een grote dump is van plastic en microplastic. Het hele landschap is met plastic flessen en tasjes bezaaid. Verder ligt er voor kapitalen aan onzin afgedankte plastic meuk langs de weg, vooral schoeisel en huisraad. Mijn hemel wat is er toch een plastic in de wereld. Ik gooi mijn flesjes steeds braaf in een prullebak. Ik weet ik zou mijn bijdrage moeten leveren aan het plastic maken van het landschap maar ik kan het niet. Ik doe al genoeg om de wereld te verpesten. ja. 

En dan uiteindelijk Sawa, tja en groeit er nou krabbescheer. Ik zou zeggen Volgermeer, maak van de sawaś sawa's en poot er rijst 

Dat dus van onderweg. 

Toen kwam ik aan in Trujillo ze zeiden van het hotel neem een taxi, was dan meteen de duurste 800 meter in een taxi. De chauffeur ging ook nog vragen of ik wel een reservering had bij Gran Hotel Bolivar, ja die had ik maar ik deed net of ik Peterselie in de oren had. In het Gran Hotel, waarbij de voorkant historisch is zeg maar de gevel is daarachter een soort blokkendoos gebouwd. Ik kreeg een kamer met airco aan de achterkant. Maar ik liet die airco de hele nacht loeien maar of er meer gebeurde dan lucht verplaatsen ik weet het niet, ik dacht ik zeur bijna nooit in een hotel, laat ik toch vragen of ik een andere kamer kan krijgen. Nu zit ik niet meer weggestopt maar aan de soort van voorkant, met een airco die meer doet dan alleen maar geluid maken een koelkast die geen geluid maakt en een best riante kamer. 

Dus ik hou het vol. 

Terug in Lima

 Het ging allemaal vrij soepel. Al was ik dat kaartje kwijtgeraakt dat bij de ingechecked bagage hoort. Ik kreeg even beelden door van dat iemand er met mijn troep vandoor zou gaan. Verder in de oude tijd controleerden ze nog wel eens of je met de juiste koffer het vliegveld ging verlaten. Beide waren niet aan de hand dus zit ik hier weer met mijn koffer met al mijn troep achter mij. Ik moet zeggen dat er wat dingen uitelkaar vallen, maar die ga ik dan maar hier achterlaten. Mijn broek heeft betere tijden gehad. Hij was al kapottig op de knie maar dat kan nog door gaan voor mode. Maar nu is de naad in het kruis ook aan het verdwijnen. Dat is toch minder en verder nog een t-shirt dat ook betere tijden heeft gekend. Ik heb de voorraad meuk nog niet aangevuld want dan loop ik er maar mee te slepen. Op de heen reis had ik een leuk gesprek met een jongen die voor het eerst naar een concert was geweest, voor het eerst had gevlogen. De rest vertelde hij niet, misschien was hij ook voor het eerst verliefd. Helaas op de terugtocht had ik dat soort gesprekken niet. Al waren beide transport heren leuk. In Iquitos ging ik in stijl met de motorcarro naar het vliegveld. Ik dacht dat Uber het daar ook deed, dat bleek niet zo te zijn. Dus heeft Fabiola een motorcarro voor mij aangehouden in de calle. Dat bleek een aardige Jose te zijn. Ik heb hem maar een fooi gegeven het was dan nog de helft van de prijs van een normale auto en ik denk ongeveer net zo snel. In het centrum van Iquitos, mede door Femke H. is het daar overal 30 km. Ja ze klagen steen en been, maar feitelijk gaan die motorcarro's die wij tuk tuk zouden noemen toch niet veel harder. Eigenlijk zekers niet. Nou de vlucht er was een beetje turbulentie. Maar het was niet dusdanig dat ik het ik ga nooit meer vliegen regeltje aanklikte. We kregen net als op de heen weg een quinoa reep. Raar spul, het smelt in je mond niet in je hand als je niet kauwt heb je na verloop van tijd een gesmolten niksigheid in je mond. Dus wat moet ik dan weer zeggen over het mondgevoel. Eerst een soort te gare rijst en daarna een soort chocolade melk. Want dat was het smaak effect. Op de luchthaven van Lima had ik een beetje instructie ontvangen over hoe te uberen. Dus lukte het mij daar min of meer op eigen kracht en met behulp van de app een uber te vinden. Ik zit in het zelfde Suite Larco gebeuren. De kamers zijn basic. Nu zit ik helemaal boven in. Ik heb wel een ventilator gevraagd, anders zou het misschien wel heel heet worden. Maar ik zit nu met de deur open en het is prima te doen. Een zondag in Lima. 

 DIt is zeg maar de staf van het hotel. De dame is Fabiola en meisje helpt met het ontbijt en de jongen housekeeping. Dat klinkt toch nog een beetje en een paar sfeerbeelden van het hotel in Iquitos 

En dan tenslotte nog een plaatje van Iquitos, het is toch wel echt een tropisch paradijs. 

Oh en voor het commentaar J. ik wilde niet vastzitten in het paradijs, als er een fikse tropische regenbui zou uitbarsten. Dus we zijn er naar toegelopen. Ja we hebben zelfs Petrus in de ogen gekeken, zo aan de poort van het paradijs. Maar hebben toch besloten om nog even op het aardse te blijven. 

En dan weer terug naar Lima

 Ah ik begin net te wennen in Iquitos. Af en toe een suri achter de kiezen, een beetje wandelen, in een motor carro springen en dan weer verder. Dat hier niet zoveel te doen is, alleen achterover leunen omdat het zo heet is ook wel prettig. Maar vandaag dus terug naar Lima. Gisteren eigenlijk vooral met meneer E een taartje gegeten. Meneer J had mij dan weer uitgenodigd voor de lunch. Dat moest een hele operatie worden. Zijn moeder moest gaan koken. Ik mocht dan natuurlijk niet vertellen hoe ik hem kende, ik moest maar een teacher zijn. Het huis had hij al verteld was een puinhoop men was net bezig met het maken van een nieuwe verdieping. Daardoor was er even tijdelijk geen dak, en lag zeg maar de rest van het huis in puin of in aanbouw midden in de salon. Ik weet dan niet of het een goede plek is om visite te ontvangen. Maar ja ik ben ook wel eens ergens geweest waar in plaats van een salontafel een berg wit zand in de woonkamer lag. Wit zand zo leerde ik later in de jungle schaars aan het worden is vanwege alle bouwwoede. Dus misschien is een huis met een berg puin als salontafel ook wel gezellig. Hij had verder gemeld dat hij een tuin had met allerlei planten en hij gisteren nog een leguaan had gezien. Nou dat klinkt natuurlijk allemaal als avontuur, een huis zonder dak. Ik denk dat mijn buuf relatief minder moeite zou hebben om te bedenken waar de lekkage zit dan ze nu heeft. Ik dacht al is deze operatie niet een straat te ingewikkeld aan het worden. Dat bleek ook het geval want meneer J zei dat hij ziek was. Gelukkig was hij later voldoende herstelt om een portie ceviche online te laten zien. Ik zat natuurlijk wel zonder lunch. Oh zie je wel helemaal overstuur niet eens een foto gemaakt van de tallarin saltado. Nou ja dat is geroerbakken spaghetti met soort van chinese mix van groente en kip. 

Ik had dus wel een taartje daarvoor daar is gelukkig dan wel een foto van. Citroentaart, ik moet zeggen dat de merinque boven op een beetje uit de stuitenballen fabriek kwam. Dat had in mijn ogen weinig te maken met opgeklopt eiwit dat op een lage temperatuur is gegaard. 

Ze zijn hier dol op portugese tegels. Rond 1900 was dit een zeer welvarend stadje. Het was het hoogtepunt van de rubberboom en rijke heren wisten van gekkigheid niet wat ze moesten doen. Ze waren zeg maar de Elon Musk van hun tijd. Maar dan wel op bescheiden schaal alleen in het stadje. Maar ze importeerden dus vrachten tegels uit Portugal en verfraaiden hun huizen er mee. Vaak enorme hutten die ook onderdak boden aan het bedrijfsproces rond rubber. Vraag mij er niet naar hoe dat allemaal ging. En er ontstond dus langs die Amazone een decadente cultuur. In het braziliaanse Manaus liet met midden in de jungle een opera bouwen. Het leven is hier verfilmd in Fitzcaralldo van Wenders uit 1982. Met daarin een rol voor Mick Jagger, ja die kent men dan weer wel. De film gaat over een man die heeft verzonnen om een boot door de de jungle te slepen voorbij een waterval zodat hij stroomopwaarts nog goede zaken kan doen met rubber. Een gedoemd project, en zo bleek ook een gedoemde film. Maar ja wel geschiedenis. En voor de liefhebbers zit er ook een mooie scene in de Il dario di motobicicletta over het leven van Che. Hij zwemt de amazone over. Volgens zijn dagboek en de film. 

Maar ja dat heeft een alles weinig te maken met de taartjes etende toerist. 

Dit is dan het ontbijt. Het is veel maar ik moest van Fabiola goed eten, want zo'n vlucht naar Lima is maar hard werken. 

Naar Barrio Florida

Het is hier heel leuk maar er valt feitelijk niet heel veel te beleven op een voor mij normale schaal. Er is een museum met wat plastieken van types uit de jungle, maar dat valt van ellende zo ongeveer uit elkaar. Je moet dus maar trips verzinnen of laten verzinnen om ergens naar toe te gaan. Verder is op de kamer hangen vanwege de hitte na de lunch ook altijd een goed plan. Maar ja dus de trip die ging dan naar Barrio Florida. Er is hier een gigantische brug aangelegd, die een stuk van de buurt beter ontsluit dan het heen en weer met een bootje. Dus was het plan om over die brug naar Barrio Florida te gaan. Zeg maar het Mar al lago van Iquitos. Mooi plan. Met de motorcarro moest het traject in twee keer genomen worden. Eerst naar de haven van Nanay. Daar was een mooie gelegenheid om suri te eten. Ik was er maar huiverig voor in google blijkt het de larve te zijn van een kever. Nou heel Iquitos zweert erbij. Maar ik weet het niet ik heb er één van het stokje opgegeten. Ik had denk ik niet een heel stokje weggekregen. Het smaakt zoals je denkt dat het smaakt. Eerst krokant omdat het op het vuur heeft gelegen, dan een beetje niks en dan toch nog een smaakje waarvan je denkt, ja zo smaken insecten. Ik was even later, maar pas na de lunch wel heel blij dat ik bij een toilet was, of het de suri was of de lunch dat weet ik niet. Maar ik was daarna wel een tijdje van slag. Maar gelukkig was het daarna ook weer weg. 

Dit ben ik terwijl ik bijna geniet van een altijd overheerlijke suri 

De chef van het restaurant. 

De rest van het aanbod, alles zo te zien vers. 
 

Dit is dan een foto van onderweg. 

Want na het avontuur met de suri gingen we met motorcarro twee de jungle in. Door die brug is dat waarschijnlijk mogelijk gemaakt. We moesten door enorme moddersporen, ik dacht soms dat we er in zouden blijven steken maar dat was geluk niet het geval. Maar het was wel een beetje fasten your seatbelts its going to be a bumpy ride. Helaas zijn er dan weer geen riemen in een motorcarro zodat we flink door elkaar heen gehusseld werden. We reden langs een enkele hut, een paar kippen, een verdwaalde burger en veel groen, en dus denk ik de jungle. We hebben afgezien van die larf op een stokje geen wildlive gezien waarvan ik dacht wow. Naar verloop van tijd, naar mijn gevoel wel een uur kwamen we op een stuk waar betonplaten lagen op het pad, dus toen ging de rit een stukje soepeler, toen reden we zeg maar ineens over herenswegen. Het ging soepeler, bij aankomst in Barrio Florida, E bleek daar een paar jaar gewoond te hebben maar het was geen succes. Ik denk ook dat de stad Iquitos beter is voor iemand zoals hij wilden we nog naar een zwemparadijs. Daar moesten we eerst een heuvel over die werd betiteld denk ik als Mirador. Je stond er in een soort alpenlandschap en daarna weer naar beneden. Maar ja toen werd het ook steeds donkerder en hoewel E geen reden zag tot ongerustheid wilde ik na zeg maar 2 uur in de motorcarro, en mogelijk ook weer 2 uur terug, eigenlijk wel voor de bui in ieder geval in een motorcarro zitten. Bovendien had ik niets bij me wat het leven in het zwembad leuker zou kunnen maken. Dus gingen we weer terug wandelen. Oh dat was dus weer die heuvel op, en af. En dan door een pad terug naar een soort vlakte met een paar hutjes. Het was zeg maar allemaal ver af van de Willem Schoutenstraat. Omdat het ondertussen een beetje had geregend reageerde een bestuurder van de motorcarro dat hij het niet ging wagen in nog meer modderbende. Maar er bleek gelukkig ook een boot terug te gaan. Dus gingen we naar de haven, ook dat bleek nog weer een tocht met de motorcarro te zijn. Dat was toch ook nog wel naar mijn gevoel 3 kilometer lopen in de jungle is dat dan wel een beetje klotsende oksel. Maar gelukkig kwam er naar verloop van tijd een boot aangevaren die ons meenam naar Nanay en vandaar met een motorcarro weer terug naar de Iquitos bewoonde wereld. Na een lunch wilde ik dus graag even op het toilet een goede tussenstop maken, maar daarna ging het eigenlijk wel weer. 

Na al die avonturen heb ik die avond alleen maar een kopje thee gedronken. Dat leek mij beter voor de darmen. Gisteren ben ik dan naar een markt geweest om de hoek, om vooral te kijken naar bananen in alle kleuren maten en soorten en daarna met de bus naar de Mall. De bus zijn hier een soort gezellige muppet bussen, waar er nog net geen karakters uit het raam hangen. Maar dat zou heel goed kunnen. Je kan zo'n bus best als uitgangspunt voor een clip of musicalact doen. Het voelt veiliger dan een motorcarro maar ja het is allemaal maar relatief. Het frame is van hout en hier en daar om de circulatie te garanderen kijk je door de bodem heen. Welke circulatie er dan weer beter van wordt dat moeten wijzere types maar beantwoorden. Gisteren eindigde dan min of meer met het bierdrinken met locals. Voor de liefhebbers twee keer een J. 

Al moeten jullie dan later maar om de foto's vragen. 

Kijk zo de kerk er van binnen uit. De nissen zijn ramen om iets van frisse lucht te hebben. Anders blijft die lucht van wierrook ook maar hangen. Waarom ben ik niet in het midden gaan staan. Nou ja jullie hebben een beeld. a

Dit was gisteren de beloning naar de eerste ronde bier drinken. 

Het toetje van gisteren wederom flan 

Het hoofdgerecht van gisteren tallarin verde con milanese

Papa alla hucainia 

Waarbij ik wel moet zeggen dat ik het maar een gekke pappa vond, want het waren een soort knudels, of aardappelmeel ballen. Meestal krijg je hele lekkere vrije harde aardappel. Maar dit was dus een soort aardappel puree bal. Ik vond, nou het had beter gekund. Ook de saus had van mij iets picanter gemogen. Oh wat ben ik een zeur. 

Dit is dan op de markt. 

En dit is ook op de markt.