In Trujillio

 En toen was ik weer in Trujillio de stad van de eeuwige lente. Het is dan wel een soort lente die je in Nederland niet kan voorstellen met 30 graden. Maar ja, na een best lange busreis waarbij ik op een bepaalt moment toch wel veel beelden doorkreeg van een bagno kwamen we met bus en al aan. Ik was onderweg nog aan de praat geraakt met een beetje een narrige duitse dame. Let wel narriger dan ik zelfs relatief vroeg op de morgen. Ze was in between jobs, en had daarom een reis naar Zuid Amerika gepland. Maar ze wilde nog een beetje alles op de Duitse wijze, lekker met een grote braadworst, en liters moesel wijn. Oh dat laatste wil ik misschien ook wel Duitse wijn. Toen de bus voor onze ogen wegreed raakte ze een beetje in Duitse paniek. Maar ik dacht er rijdt gewoon een andere betere bus voor, go with the flow. Dat was ook het geval. Ik heb tegen haar gezegd dat ze maar een beetje go with the flow moest doen. Inplaats van alles op zijn Duits puntlich willen hebben. Nou Sjaak je mag dat advies zelf ook wel ter hand nemen want hoeveel tijd ben je al niet kwijt geweest in dit leven met wachten en boos worden op Peruaantjes die roepen dat het traffic horrible was. Tja ok ik ga mijn best doen. 
Maar dus en zondag was ik nog stap geweest met een meneer Luis, want zo heten ze vaak. We zijn naar het nationaal museum van Archeology, antropologie, en geschiedenis geweest. Helaas is het al jaren in de verbouwing en hangt het maar net af van de wind van de regering of en wanneer het ooit af komt. TJa nou als we zien hoeveel wij bijvoorbeeld in Nederland geven om de publieke omroep. Snel mijn hoofd onder het kussen. De recente geschiedenis, zo vanaf Simon Bolivar en nog wat overige toestanden tot de creatie van de staat Peru vind ik niet heel boeiend. Oeps, maar ja het hoort er bij. Het is nu natuurlijk wachten tot Trump ondekt dat Peru ook bestaat. Nu liggen er voor de kust eilanden met vogelpoep. Ja inderdaad onmisbaar voor de verdediging van de USA. Dus nou het is het wachten tot dit de 72 ste staat wordt van de USA. Verder was er in het museum een rondgang door de oudere geschiedenis van Peru, dus Moche, Nasca, Wari, Inca, etc, etc. Dat vind ik dan altijd wel weer leuk. Bijvoorbeeld de poncho's gedecoreerd met Pagagaaien vleugels. Ja Partij van de dieren dat mocht nog 1000 jaar na christus, er was immers nog geen internet om je bezwaren publiekelijk te maken. 

Daarna gingen we naar het museum van Inclusie en nog zo wat. Dat was dan helemaal gewijd aan de geschiedenis van Peru in de jaren 80 en 90 in de periode van het lichtend pad. Nu bleek deze jongen zijn familie uit Ayacucho te komen en er was door het lichtend pad bijvoorbeeld een afslachting geweest van 124 mensen, jong en oud zonder aanziens des persoon. Hij was er familieleden bij verloren. Dus dit stukje moderne geschiedenis kwam wel binnen. Zijn moeder was op 16 jarige leeftijd van daar gevlucht naar Lima omdat je je leven daar in die periode niet zeker was. Toestanden. Fujimori heeft met netzoveel geweld als het Lichtend pad toen een einde gemaakt aan dit geweld. Ja dat lijkt ook weer op die interne terroristen die Trump meent te zien in de USA. Hier hebben ze in Miraflores in de jaren 90 een heel blok opgeblazen. Eigenlijk vlak tegenover het hotel waar ik zat. Oh als ik daar had gezeten met zo'n bom, dan had ik vast overal glassplinters in mijn hoofd gehad. Luis bleef zich maar afvragen waarom, en babies en kleine kinderen. Die nog niet eens de kans hadden gekregen om iets stoms te doen, ja nou ja dat soort dingen. Verschrikkelijk. Maar ja het was wel helemaal een Peruaanse in het Spaans geschiedenis. 

Op maandag in alle vroegte naar Trujillo waar ik dan 12 uur later aankwam. Ik heb heel veel zand onderweg gezien. 

Het is of heel Peru een grondbank is. Twee keer 50 grepen en je weet de kwaliteit 

Denkend aan Peru zie ik traag opwaaiende zandbergen die vragen om hergebruik 

Peru mijn land mijn grond, mijn grondhoop. Het is alleen wel zo dat langs de Pan America Nord het wel een grote dump is van plastic en microplastic. Het hele landschap is met plastic flessen en tasjes bezaaid. Verder ligt er voor kapitalen aan onzin afgedankte plastic meuk langs de weg, vooral schoeisel en huisraad. Mijn hemel wat is er toch een plastic in de wereld. Ik gooi mijn flesjes steeds braaf in een prullebak. Ik weet ik zou mijn bijdrage moeten leveren aan het plastic maken van het landschap maar ik kan het niet. Ik doe al genoeg om de wereld te verpesten. ja. 

En dan uiteindelijk Sawa, tja en groeit er nou krabbescheer. Ik zou zeggen Volgermeer, maak van de sawaś sawa's en poot er rijst 

Dat dus van onderweg. 

Toen kwam ik aan in Trujillo ze zeiden van het hotel neem een taxi, was dan meteen de duurste 800 meter in een taxi. De chauffeur ging ook nog vragen of ik wel een reservering had bij Gran Hotel Bolivar, ja die had ik maar ik deed net of ik Peterselie in de oren had. In het Gran Hotel, waarbij de voorkant historisch is zeg maar de gevel is daarachter een soort blokkendoos gebouwd. Ik kreeg een kamer met airco aan de achterkant. Maar ik liet die airco de hele nacht loeien maar of er meer gebeurde dan lucht verplaatsen ik weet het niet, ik dacht ik zeur bijna nooit in een hotel, laat ik toch vragen of ik een andere kamer kan krijgen. Nu zit ik niet meer weggestopt maar aan de soort van voorkant, met een airco die meer doet dan alleen maar geluid maken een koelkast die geen geluid maakt en een best riante kamer. 

Dus ik hou het vol.