In Medellin.

 Na alle avonturen eergisteren in het hotel heb ik lekker geslapen op mijn kamertje met een raam. In Bogota kon ik nog klagen over een bar tegenover het hotel die lekker lang doorging. Hier op het terras van een restaurant was volgens mij nagenoeg geen kip en ook het hele buurtje is rustig. Nou zit uitgaansstraatje 100 meter verderop maar geen last van gisteren met Sabin op pad geweest. 

Deze jongeman. Ik wilde graag naar het museum voor moderne kunst ik verwachtte niet dat er veel aan zou zijn, maar als excursie wel leuk. Ik ga later met TJ nog naar Botero kijken. Het museum zit in soort buitenwijk, er tegenover werd druk gebouwd. Ik was inderdaad niet heel erg onder de indruk van de kunst. Paar mooie dingen, paar leuke dingen, maar ook dingen waarvan ik dacht ok, nou ja doemaar dan. Er was een zaal met foto's van iemand die steeds een opmaak waren voor een preformance ofzo. Tja daar had ik niet een hele zaal mee gevuld. Maar misschien is het wel een soort lokale beroemdheid. Zeg maar allemaal foto's van Lee Towers voor hij voor de 756 keer in Ahoy gaat optreden. 

Zo dat is dan een impressie van het museum. Het groene gebeuren op het terras is onderdeel van de collectie. Je krijgt daardoor wel een mooie indruk van het museum. Ik vond de turnbalk met twee hertenkoppen ook wel grappig. Niet iets voor thuis, en je kan het ook al niet in de gymzaal kwijt. Je kan je lelijk bezeren mocht je er op gaan turnen. Ook omdat de kunstenaar in de lange balk 2016 spijkers heeft geslagen die hij daarna allemaal heeft omgeslagen.  We hebben ook een bezoek gebracht aan een museum dat aandacht besteed aan de burgeroorlog die hier natuurlijk vele jaren duizenden slachtoffers heeft gemaakt. Dat was alleen heel veel informatie en veel foto's omdat iets meer op waarde te kunnen schatten zou een beetje achtergrond voor mij geen kwaad kunnen. Terwijl ik nu een boek lees over Catarina De Grote, maar ja dat is natuurlijk weer een ander deel van de geschiedenis, en helpt mij hier niet aan extra begrip. We hebben samen chinees geluncht en daarna afscheid genomen. 

 De kadetten zijn chinees en de schildering is de ingang van het museum over de burgeroorlog.

Niet veel meegemaakt of toch

 Ik zal wel even iets posten zodat jullie weten dat ik nog ergens ben waar het internet is. Ik heb reeds mijn duolingo italiaans gedaan en het is nog maar 5 over 9 in de lokale tijd. Ik had gisteren zeg maar op mijn manier wat aankomst problemen. Om de een of andere redenen heeft mijn telefoon, Vodafone en WOM besloten dat mijn simkaarten niet meer geblokkeerd zijn. Ik weet niet precies waar het bedankje naar toe moet, maar ik kan nu de hele tijd op mijn telefoon staren en contact houden, maar ja met wie eigenlijk. Ik las een boek over schrijvers in Amsterdam uit. Zeg maar Simon Carmiggelt en Renate Rubenstein bij het Sarphatipark, WIllem van Toorn over de Orteliusstraat, en natuurlijk veel over het centrum. Ik vond één stukje volgens mij over Hofland grappig die zei dat de Tram een perfecte manier was om de stad te verkennen hij was met lijn 10 geweest en helemaal verrukt over wat hij zo de eerste keer had gezien. Ik dacht nou tegenwoordig zit bijna iedereen de hele tijd op zijn telefoon te staren. Voor een deel om contact te houden met de wereld, of op Tiktok spaans te leren. Zijn natuurlijk ook mensen die moeten kijken waar ze zijn, en niet zo zeer de hema in de Kinkerstraat is een punt van ik ben nu hier maar meer het soort fietslampje in google maps van waar ben ik. 

Nou ik ben in Medelin, De stad die natuurlijk beroemd is van Pablo Escobar, maar ook van Botero. Daar valt weer veel moois van te zien hier. Gisteren vond ik de taxi chauffeur van het luie type. Ik moest hem maar vinden hij bleek zich te poseren bij de vertrekhal en wilde alleen Spaans praten, omdat ik niet tevreden was over de service verdampte mijn Spaans als een malaga ijsje in de zon. In het hotel bleek ik een eindeloos lange incheck te moeten ondergaan. De kamer bleek de bezem kast te zijn. Ik heb gevraagd om andere kamer, maar na een nacht dacht ik wil toch wel een raam dat naar buiten kijkt en dat heb ik nu. Kleine maar is dat ik per ongeluk een fles sterke drank op de tegels heb laten vallen zodat het hier nu stevig zal ruiken naar een borrel. Maar ach er komt geloof ik zo iemand om te dweilen en ik heb de fles aan de receptie betaald. Jammer, maar dat is een prijs voor onhandige mensen.

Daarna moest ik nog een hele toestand voeren over internet op de kamer. Maar dat werkt nu ook. Dus laten we zeggen dat ik na de kinderziektes geland ben en kan melden dat ik ook het boekje van Hendrik de Vries over overwinteren uit heb. Dit heeft geen hoge diepe gevoelens bij mij los gemaakt anders dan het mooie lied van meneer van het Hek, Ga toch uit elkaar. Op de achtergrond luister ik een beetje naar Youtube. Komt Trijntje Oosterhuis in een kaftan voorbij. Ik weet het niet een kaftan. Misschien als je s morgens vroeg de tuinman op bezoek krijgt en geen ander pak te weet verzinnen. Maar op een podium. Het ziet er toch uit of je een slecht gestikt dekbed overtrek aan hebt. 

Nu heb ik een kamer met uitzicht. A room with a view. 

Santa Clara

Eén van de must sees schijnt hier het museum Santa Clara te zijn. Een kerkje helemaal vol van schilderijen. Het is hier maar maar wat de president zit achter allerlei hekken, waardoor een groot gedeelte van de binnenstad is afgesloten, ook het kerkje zit in een afgeschermde ruimte. Tja nou het hing vol met kunst. Van religieuze aard, de kunst liet zich omschrijven als koloniaal en vaak nou ja of het even scherp geschilderd was. Maar het was een indrukwekkend protserig geheel 

  Oh ik heb niet eens een foto van de binnenkant opgeladen. Nu hier dan maar een foto van Santa Barbara, die duidelijk een maquette laat zien van de toren waar ze ingemetseld zat. Het doet mij dan weer een beetje denken aan de iconische foto van Louise Bourgeois door Robert Mapletorn.

Tja sorry voor deze oprisping. In het volgende klooster was een soort van aandacht voor de moderne geschiedenis van Colombia. Helaas is die geschiedenis dan toch vooral een geschiedenis van burgeroorlog die daar in verschillende aangrijpende foto's onder de aandacht werd gebracht. Jongens van 16 helemaal uitgerust als strijder, moeders met foto's van familieleden, oh bij moeders zijn het natuurlijk kinderen die ze nooit meer terug zullen zien. Met in het klooster dan wel weer een uitgestorven Cafe de france met een poging om het tussen de veldslagen en aandacht voor de inheemse bevolking een soort van wereldse touch te geven. Daarna naar de kerk die is gewijd aan San Augustin. Daar hebben ze dan een fascinatie om kunstenaars te kopiëren, er hingen schilderijen in de stijl van Zubaron en veel kopieën van Caravaggio.

Kijk de Emmausgangers, die in Milaan is, als orgineel. 

En nog één bij Charles geloof ik, maar die vraagt me nooit om te kijken. 

Die jezus, ik weet niet waar hij hangt. eh volgens google uit Genua, Ecco Homo 

Hier jezus die wordt weggedragen, helemaal een kopie uit het Vaticaan. 

Hier dan de altijd mooie afranseling van Jezus, normaal woont hij in Napels maar tijdelijk nu in het Louvre. Ik vind het een hoogtepunt 

Ik vind het een beetje een slappe kopie van de ongelovige Thomas, die een beetje in Jezus zijn wond loopt te grutten, maar voor de liefhebbers hangt het orgineel in Berlijn. 

Hier twee keer een soort van imitatie, of een kopie van Zubaron. Ik ben net iets minder bekend met zijn werk. Maar omdat er tientallen van zijn werken in Sevilla zijn zeg ik gewoon dat ze daar vandaan komen. Kopie van werk uit Sevilla. 

Ik moest alleen de Ecco Homo even googlen waar die precies hangt. Ik vervolgde mijn weg en was nog helemaal niet moe van al het kerkelijk feest gedruis. Ik wilde nog meer en wandelde naar het koloniale museum. Ik zag iets de heuvel op nog een kerk dat bleek dan weer de kerk van Carmen te zijn. Van binnen was het een beetje moors. Ik wilde al ontsnappen maar op de stoep van de kerk begon een soort van bewaker tegen mij te kletsen. Hij wilde natuurlijk weten dat ik het een mooie kerk vond. Ik vond het met de glas in lood toestanden een beetje jugenstill. Maar volgens hem was het iets van neo gotiek ofzo. Ik vond het best. Ze complimenteerden me met mijn spaans. Dat is natuurlijk mooi, want ik ben ooit naar het buurthuis gegaan om Spaans te leren. Volgens mij was de juffrouw zelfs uit zoiets als Colombia, maar ze ging ons geen castellano leren, nee het echte spaans werd er ingeramd. Maar ja toen ik derde keer ofzo niet kon, bleek de vierde keer bijna iedereen afgebeld te zijn omdat je juf ziek was, waarschijnlijk te veel in iets of door iets geramd, toen was het vakantie en toen dacht ik nu lig ik zo ver achter en zo leuk was het nou ook weer niet. Ik geef het op. Dus ik heb dan in totaal 3 lessen Spaans gehad. Ik zeg altijd maar dat ik het op de calle heb geleerd. Kijken ze raar, dit echtpaar ook. Maar we stonden toch gezellig te kletsen. Voor deze beste mensen was een hoogte punt geweest dat ze naar Andre Rieu waren geweest. Kijk anderen hier gaan bij Tiesto uit hun plaat. Wat ze naast de muziek die ze hemels vonden zo mooi vonden was dat hij zoveel met zijn familie doet. Ik zeg schattig. 

Oh en toen was ik nog niet eens in het koloniale museum geweest. Daar hing weer een flinke dosis aan katholieke schilderijen, maar nu ik er aan terug denk wordt het meer een blur. Jammer, er was nog een zaaltje met wat meer de moderne tijd. 

Kijk hoe lief Jezus en Johannes de Doper, ze vinden elkaar zeg maar best dope 

De moderne tijd in Colombia schilderijen die de LGBT gemeenschap aangeven, ja was 2014 het hele alfabet was er toen nog niet bij 

Vandaag in de Volkskrant en gisteren in het museum Delfsaardewerk, en bord met kleuren uit Italie 

Wederom een dode non. Wat een vroomheid. Ik heb eigenlijk niet bestudeerd wat ze vast heeft, ik ben ook niet ingewijd in het vrome roomse leven. 

Kunst die we allemaal snappen, ik tenmiste Arroz con Pollo
 

Ik dan voor de kerk, met dank aan de Andre Rieu fan. 

En de kerk van binnen. 

Museum Botero

Gisteren dan op pad geweest voor het museum Botero. Dat wordt goed bezocht door toeristen. Het was eigenlijk ook voor het eerst sinds ik hier was dat ik me weer bewust was van toeristen. Het is ook niet zo dat je hier veel andere talen op straat hoort van ex-pats. Misschien veel Spaans maar ik moet er nog eens over denken hoe dat kan. Naar Botero dus.  De beroemde kunstenaar laat zich het best typeren doordat hij mensen nog al vettig schildert. Dat doet hij ook met stillevens van fruit. Ik vind die persoonlijk beter te bekijken dan een obesitas Mona Lisa. Maar het is natuurlijk wel een makkelijk truc  voor de kunstenaar om zijn brood te verdienen. Of mag ik dat niet zeggen. Nou het is wel soms een beetje hetzelfde. Maar ja de beste man heeft dus heel Colombia of zo lijkt het vol gepompt met zijn kunst. 

Hij heeft ondertussen zelf ook tal van meesterwerken aangeschaft en dacht op een bepaalt moment. Weet je wat ik schenk het aan de staat zodat iedereen er naar kan kijken. Kijk dat vind ik dan weer superlief van de kunstenaar. Nu is er ineens in Bogota een museum waar je rond kan lopen en naar Willem de Kooning en Kees van Dongen kunt kijken zonder dat je de halve wereld over hoeft. Kijk heb je natuurlijk wel weer dwaze hollanders die dat dan wel doen. Maar gaan we het maar niet over hebben. Het museum is in een soort oud klooster ofzo met een paar hofjes en schattige kijk doortjes gevestigd. Er zit ook nog het museum van het geld en nog iets aan vast gekoppeld. Ik vind dat kijken naar oude munten altijd een beetje, tja ik weet het niet. Ik vind het nog wel een leuk idee als het als schat ergens achter een schutting gevonden is. Maar ik vind het te veel gepriegel om er zo naar te staren. Ik weet het ik ben een cultuur barbaar. Ik vond dus de stillevens van onze vriend het mooist. Verder had hij een paar soort steden achtige dingen geschilderd. Hoogte punt, maar was wel een Francis Bacon en vooral de Monet van de Geldersekade. Mooi dat hij hier hangt maar wel een beetje jaloers. 

Oh dit is het ontbijt. Ik had een aripa ofzo genomen. Daar zijn ze hier dol op. Maar ik kan me wel voorstellen dat het in de wereld net iets minder aanslaat dan een pannenkoek. Het is nou ja je kan er niet veel smaak beleving over vertellen. 

Dit is de Kees van Dongen. Het is voor Kees, naar mijn gevoel relatief gescheiden. Maar oh ik heb natuurlijk niet opgelet, maar dit zou zomaar uit een begin periode kunnen zijn. 

Ja hoor gewoon de Geldersekade, of er nooit iets is gebeurd. Mooi, in Nederland zouden we hele uitleg krijgen dat hij van mei tot februari in Nederland is geweest, ofzo maar ja wat kan ze dat hier boeien. Voor hier is het natuurlijk en toen kocht hij op de markt een ansichtkaart. Of nog beter hij kreeg een ansicht van zijn moeder en schilderde die na. 

Hoeven we ook weinig woorden aan vuil te maken Henry Moore

en Giacometti 

Max Ernst

Dit is ook wel weer grappig. Je had in koloniale tijden als vrouw niet zoveel mogelijkheden. Je ging trouwen, of naar het klooster. In beide gevallen werd het bepaald door je vader. Als je trouwde nou ja dan was je vast nog lang en gelukkig. In het klooster natuurlijk ook, dan zat je misschien afgezien van meneer de pastoor, lesbische intriges, schandalen en oververdovende saaiheid veilig. Als je dan na een lang en vroom leven je eindelijk bij je heer en je herder mocht voegen. Niet te verwarren met je eigen minder heilige vader, dan kreeg je opgebaard een dergelijk portret. Mooi toch. Kon Petrus ook nog even kijken op het plaatje met of het klopte daar bij de hemelpoort. Heden ten dage doen we elkaar dingen aan maar vroeger was het ook niet allemaal rozengeur en maneschijn. 

(T die de google vertaling heeft gelezen dacht dat het museum nou niet echt een voorbeeld was van rozengeur, en dat het er stonk als een scheet van de hond van Tante Teresa, uit de Poldi romans)

In vergelijking met de dag daarvoor heb ik geen nieuwe vrienden gemaakt en viel ik op zaterdag avond door het tijdsverschil vroeg in slaap. Ik dacht even oh dat is saai. Maar ja toen dacht ik half in slaap vallen in een bar is ook weer iets. En waarschijnlijk krijg ik dan ook weer niet veel aanspraak. Dus is misschien de avond met Boris Dittrich doorbrengen ook iets. Al tja ik vond dat er weer veel bijgesleept moest worden. Maar ja ik heb het zoet op de bieb app gelezen. Ik geloof dat dat best aardig is voor het klimaat. 

Ben begonnen aan een boek Amsterdam en zijn schrijvers. Wat blijkt Hans Warren heeft een week in Amsterdam gewoond. Ik wist het hele gaar niet, maar het is van voor de dagboeken. Dus eh en ik moet thuis eens kijken of ik dat Natuurdagboek heb. Ik weet het niet. Geloof het wel, maar de titel was niet opwindend. Hij ging vrijwilligers werk doen in het Trippenhuis, verveelde zich de bieten, liep eenzaam over de gracht en wilde weer naar zijn moeder. 

Vandaag ga ik katholieke meuk kijken in het Santa Clara museum 

Bogota Nationaal museum.

Gisteren de eerste dag in Bogota. Door gebracht met een bezoek aan het nationaal museum. Daar gaan ze in op vele eeuwen Colombiaanse geschiedenis. Ze gaan hier minder prat op hun toestanden voordat Columbus voet zette in Las America's maar toch hadden ze in het museum een hoop vazen, en gouden zaken uit de pre-Colombiaanse geschiedenis. Er was ook wel een indeling in culturen, maar helaas moet ik zeggen dat ik mij daar nog niet heel erg in verdiept heb. Sorry. wat me wel opviel was dat er kleine stenen beeldjes waren. Iets wat je in Peru eigenlijk helemaal, of nauwelijks ziet. Of ze stellen ze niet tentoon in musea waar ik doorheen loop. Maar het Nationaal Museum dus. Het begon met iets vaags met de camera. Nou ik snapte het niet, ik denk dat ik iets moest bijbetalen. De mevrouw van de garderobe was er nog niet. Dus hield ik maar gewoon mijn tas bij me. Eerst door de oude zaken heen. Er waren ook vuistbijlen en dingen echt uit de pre-historie. Daar vind ik altijd maar weinig aan. De sieraden en vazen uit het pre-colombiaanse tijdperk zijn dan leuker. Of nou ja ik vind het leuker. Er was een enorme vaas waar ik uit de toelichting van begreep dat het een soort familie mausoleum was, of dat er in ieder geval restanten van meerdere types in waren aangetroffen. Daarna belanden we natuurlijk in de koloniale geschiedenis en daarna in de recentere tijden. Helaas is geschiedenis niet altijd rozengeur en maneschijn maar ook daar was aandacht voor. Hier in Colombia is een museum zonder Botero niks, dus ook daar was de nodige aandacht voor. Daarna heb ik geprobeerd een simkaart te kopen. Dat is gelukt, dat is goed nieuws maar ik heb een uur over een balie gehangen, 5 euro, de schade valt mee betaald, en iets mee gekregen wat het niet doet. Ik was nog even in paniek. Of nou ja zeg maar best even, want ik wist niet of ze door al het heen en weer gedoe met simkaarten mijn eigen simkaart ook niet naar de filistijnen had geholpen. Maar bij aankomst in het hotel bleek dat gelukkig niet het geval te zijn. Dus kan ik jullie gewoon blijven stalken met nieuws op de telefoon. Of hier maar dat gaat via een notebookje. 

Het is hier niet zo warm als ik had verwacht. Ik doe nu de routine van Amerikaanse toerist. Net doen of het niet vriest en gewoon in korte broek blijven lopen. Af en toe valt er een regendruppel op mijn dikke neus. Meestal resulteert het niet in tropische stortbuien. Gelukkig blijft het bij druppels. Boek van Rebecca Makai, te tweede is uit. Ik kwam er doordat het maar heen en weer blijft floepen in de tijd moeilijk in. Maar uiteindelijk, op bladzijde 400 van 413 kreeg ik toch de smaak te pakken. Nee ergens in de loop van het boek kreeg het mij wel te pakken en vond ik het een goed boek. Ondertussen lees ik ook nog beetje Boris Dietrich op de e-reader, al doe ik dat op de i-pad. Doordat het ook maar heen en weer gaat in de tijd worden de boeken nu al een blur voor mij. Ik ben ook niks gewend. 

En A. schatte me op 40. 

Botero, de Colombiaanse 

Selfie, de kaas kop 

Een onbevlekte ontvangenis 

Het ontbijt.