Ik zal wel even iets posten zodat jullie weten dat ik nog ergens ben waar het internet is. Ik heb reeds mijn duolingo italiaans gedaan en het is nog maar 5 over 9 in de lokale tijd. Ik had gisteren zeg maar op mijn manier wat aankomst problemen. Om de een of andere redenen heeft mijn telefoon, Vodafone en WOM besloten dat mijn simkaarten niet meer geblokkeerd zijn. Ik weet niet precies waar het bedankje naar toe moet, maar ik kan nu de hele tijd op mijn telefoon staren en contact houden, maar ja met wie eigenlijk. Ik las een boek over schrijvers in Amsterdam uit. Zeg maar Simon Carmiggelt en Renate Rubenstein bij het Sarphatipark, WIllem van Toorn over de Orteliusstraat, en natuurlijk veel over het centrum. Ik vond één stukje volgens mij over Hofland grappig die zei dat de Tram een perfecte manier was om de stad te verkennen hij was met lijn 10 geweest en helemaal verrukt over wat hij zo de eerste keer had gezien. Ik dacht nou tegenwoordig zit bijna iedereen de hele tijd op zijn telefoon te staren. Voor een deel om contact te houden met de wereld, of op Tiktok spaans te leren. Zijn natuurlijk ook mensen die moeten kijken waar ze zijn, en niet zo zeer de hema in de Kinkerstraat is een punt van ik ben nu hier maar meer het soort fietslampje in google maps van waar ben ik.
Nou ik ben in Medelin, De stad die natuurlijk beroemd is van Pablo Escobar, maar ook van Botero. Daar valt weer veel moois van te zien hier. Gisteren vond ik de taxi chauffeur van het luie type. Ik moest hem maar vinden hij bleek zich te poseren bij de vertrekhal en wilde alleen Spaans praten, omdat ik niet tevreden was over de service verdampte mijn Spaans als een malaga ijsje in de zon. In het hotel bleek ik een eindeloos lange incheck te moeten ondergaan. De kamer bleek de bezem kast te zijn. Ik heb gevraagd om andere kamer, maar na een nacht dacht ik wil toch wel een raam dat naar buiten kijkt en dat heb ik nu. Kleine maar is dat ik per ongeluk een fles sterke drank op de tegels heb laten vallen zodat het hier nu stevig zal ruiken naar een borrel. Maar ach er komt geloof ik zo iemand om te dweilen en ik heb de fles aan de receptie betaald. Jammer, maar dat is een prijs voor onhandige mensen.
Daarna moest ik nog een hele toestand voeren over internet op de kamer. Maar dat werkt nu ook. Dus laten we zeggen dat ik na de kinderziektes geland ben en kan melden dat ik ook het boekje van Hendrik de Vries over overwinteren uit heb. Dit heeft geen hoge diepe gevoelens bij mij los gemaakt anders dan het mooie lied van meneer van het Hek, Ga toch uit elkaar. Op de achtergrond luister ik een beetje naar Youtube. Komt Trijntje Oosterhuis in een kaftan voorbij. Ik weet het niet een kaftan. Misschien als je s morgens vroeg de tuinman op bezoek krijgt en geen ander pak te weet verzinnen. Maar op een podium. Het ziet er toch uit of je een slecht gestikt dekbed overtrek aan hebt.
Nu heb ik een kamer met uitzicht. A room with a view.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten