In Perugia

 Zo weer een avontuur verder. Met de Flixbus van Napels naar Perugia. Dat ging helemaal gesmeerd. Zei het dat er in Rome een hele club nieuwe vrienden bij kwam waardoor de bus min of meer vol zat. We stopten nog op een paar plekken die ik  meteen vergeten ben. Ik vond het nog een beetje spannend hoe ik van het busstation naar de B&B moest geraken. Misschien stond er wel een mooie witte taxi klaar. Maar helaas die zag ik zo snel niet en het leek een kwartier lopen te zijn. Dus wellicht een mooie oefening. Alleen die steden in Umbrië liggen op een heuvel. Dat bleek ook het geval te zijn. Maar ik belandde in een systeem van ondergrondse roltrappen en stond ineens min of meer boven op de berg. Daar moest ik een beetje de winkelstraat door klunen, en toen was het eigenlijk vooral bergafwaarts. Ik liep er vervolgens in een streep naar toe. Ik heb mooi uitzicht op de Etruskische poort. Heb net ontbeten. 

Ik wilde graag naar Perugia omdat ik steeds foto's zie langskomen van schilderijen van middeleeuwse jezussen en aanverwante zaken. Dat is van het Nationale Museum van Umbrië dat hier gevestigd is. Ik dacht gisteren daar moet ik maar meteen naar toe gaan. Wie weet is het op maandag wel gesloten. Daar houden museums van. Nou ja de suppoost moet natuurlijk ook tijd hebben voor zichzelf. Een hele dag verveeld een boek op zaal lezen tot er iemand komt met zure kool voor het schilderij is ook zoiets. Dus gisteren meteen geweest. Het zit pontificaal in het oude stadhuis. Ze hebben inderdaad een aanzienlijke hoeveelheid middeleeuwse schilderijen. Veel natuurlijk met heiligen. Ik zag een belangrijke rol weggelegd voor de heilige Catharina van Alexandrië. Dat meiske dat het mystieke huwelijk sluit met Jezus. Waardoor je haar vaak een soort verdacht ziet bij de kleine Jezus met een ring die hij haar dan lijkt aan te bieden. De kleine Jezus die ze in die tijd toch ook vaak als mini reus op 50 jarige leeftijd schilderden. Dan natuurlijk een hoop Maria's waarvan sommige in een soort van The Birds achtige setting door een duif worden aangevallen. Als een duif zo recht op mij afkomen zo ik niet meteen denken aan de heilige geest. Verder ook veel Laurentius, de patroon van archivarissen. Hoe dat zo komt dat weet ik niet. Hij eindigt op de barbecue. Je zou hem eerder verwachten als beschermheilige van Weber ofzo. Maar helaas. Agatha en Lucy zag ik twee keer voorbij komen. En de Heilige Sebastiaan was ook matig vertegenwoordigd. Daarna een beetje door de stad gelopen. Maar alles was in verband met de zondagsrust zowel dicht als druk. Veel mensen aan de passiegata. 

Tasje

 Ah nou zeg liep ik te wandelen door de mooie winkelstraat. Helaas lukte het niet om bij één van mijn favoriete winkels iets te kopen. Liep ik verder viel mijn blik op een dames tas. Ik dacht verrek dat is toch precies hetzelfde tasje als ik in Amsterdam voor €15 heb aangeschaft. Het was nog een hele toestand. Het was in het winkeltje op de Postjesweg onderdeel van het bejaardenhuis. Daar hebben ze een winkeltje een paar uur in de week open. Omdat ik van oude troep hou stond het op mijn verlanglijst er een keer heen te gaan maar met die onmogelijke openingstijden. En het zijn vooral spullen die oma of opa niet meer wil. Wel mooi neergezet. Ik naar binnen tasje werd begeerd, maar allemaal door mensen met pinpas en die mevrouw vond dat je geen bordje gereserveerd of zo ging maken. Er stond een Indische dame die ook klant was in de zaak. Toen ik zei dat ik het tasje voor een Indisch vriendin wilde kopen vond ze het een slecht plan. Zo'n tas past niet bij een Indische dame, veel te grof en te groot. Maar ja ze had zelf geen geld en dacht als deze homo er met de tas vandoor gaat wat moet ik dan. Dus ze bleef nog een beetje door praten over te groot, en belachelijk. Ik snapte de boodschap laat mij hem kopen. Ik heb hem gekocht M is er blij mee.

Ondertussen stond ik even in het winkeltje, maar een ander stel vroeg alle aandacht van de verkoper. Dus ik ben afgedropen. Maar ik was toch heel benieuwd wat zo'n tasje hier nu doet. Gisteren teruggegaan. Blijkt het is echt krokodillen leer, het is een vintage model uit de jaren 50. Dat had ik trouwens in het bejaardenhuis ook al ingeschat. Ik zag een oud dametje voor me die die tas haar hele leven zorgvuldig heeft bewaard. Hij moest dan ook €300 kosten. Geen geld. Nou is er wel goed nieuws voor die andere dame van de Postjesweg, want volgens mij kon je in dat winkeltje prima met pasjes betalen. 

Gisteren was mijn winkeldag. Ik ben de eigenaar geworden van vooral een nieuwe winterjas, en twee harem kopjes. Verder nog wat klein grut. Ik was niet helemaal in mijn element. Maar ik hoorde het, je hebt alles al duiveltje ook steeds in mijn oor piepen. Ik dacht nog even over de aanschaf van een soort kantoortas. Maar blijkbaar had ik op de Spacanapoli niet helemaal goed onthouden waar het winkeltje zat, en is die tas aan mij voorbij gegaan. Maar blijkbaar. Ja ik leef nog. 

Ik ga zo met de bus naar Perugia. Weer een zeg maar op mijn schaal nieuw avontuur. Ik had gisteren bij het mannetje aan de overkant een koek gekocht. Ik dacht een soort van brownie. Bleek het een hartige amandelkoek. Daar heb ik voor onderweg maar twee van gescoord. Mocht ik een appelflauwte krijgen kan ik daar naar grijpen. Verder boek mee, Ipad mee met boek er op. Oh een vreemd intellectueel boek over een meneer met midlifecrisis. Hij gaat naar alle plekken van Caravaggio. Maar voorlopig heeft hij van de dokter gehoord dat zijn dagen geteld zijn, en is hij tussen de dijen van zijn ex vriendin gedoken. Ja het is allemaal mooi. En op papier een deel van Tales of the citie. Dat is altijd wel grappig. Voor wie het kent. En anders is het op Netflix. 

Het Napolitaanse tasje. 

Nieuw museum

Ursula bestudeert haar verwondingen 

Het meesterwerk van Gerrit 

Er was een demonstratie veel jongeren op de been. Maar na protest in rij voor gefrituurde pizza. 

Het wachten op de was bij de selfservice lavanderia 

Als zo'n peper geen geluk brengt. 

De twee warhols met ander kunstwerk 

Eigen kunst!!!!!

Van Wittel met piazza Navona, rome 

Paar griekse vazen

 Vorig jaar was er al de aankondiging. De collectie van de Banca Intesa zou een museum gaan vormen. Het is best mooi geworden. Het gebouw uit de jaren 30 van de Banca di Napoli is omgebouwd tot een museum. Eerst zat het in een ander bank gebouw. Daar had je een soort epische receptie waar je kon vermoeden dat als je als arme sloeber naar binnen ging er meteen weer werd uitgewerkt. Dat was ongetwijfeld ook het geval in de banca di Napoli. Naar de schilderijen van de bank, en een paar beelden hadden ze ook een collectie van een andere bank met griekse vazen. Nog wat moderne kunst erbij en je heb ineens een mooi museum. Waarbij het hoogtepunt wordt gevormd door de Caravaggio van de Heilige Ursula. Ze krijgt een pijl in haar buik en weet zich omringd door brute Keulse mannen. Het verhaal van de Heilige Ursula kan niet vaak genoeg gedeeld worden. Deze vrome maagd uit zoiets als Engeland moest trouwen met een prins. Maar ze wilde eerst op pelgrim naar het heilige Rome. Omdat ze het alleen een beetje saai vond verzamelde ze 11.000 maagden. Ik vind het veel. Zouden ze onderweg geen ruzie krijgen. En 11.000 maagden zijn ze nog allemaal maagd na zo'n tocht naar Rome in de middeleeuwen. Zelfs met Ryan air zou je je er zorgen over kunnen maken. En dan een tocht met zoveel dames vanaf Engeland met niet veel meer dan paarden, ossewagens, en de benenwagen. Anyway goed plan, de hele zwik komt aan in Rome zonder verder geschiedenis te maken. Op hun weg terug worden ze echter alle 11.000 verkracht en vermoord en dus ook de heilige Ursula die een pijl krijgt. Ik stel me dan even voor dat Keulen dat was natuurlijk zo in de middeleeuwen al best een stad. Maar die steden waren geen chinese miljoenen steden. Dus dan is 11.000 maagden verkrachten best even een dingetje.

Dat schilderij dus. 

Verder hangen er vier hele mooie jaloersmakende van Wittels. Onze beroemde Amersfoortse kunstenaar. Die Rome en Napels heel nauwkeurig heeft geschilderd. Hij schildert opvallend veel honden. Maar mooi om te zien. De Griekse vazen, het is toch altijd een wonder hoe ze die na 2000 jaar zo mooi uit de grond weten te halen. Verder een paar klassieke beelden. Twee Andy Warhols van de Vesuvius, en een paar Sol Dewitt. Er was ook nog een van Someren en het eerste schilderij dat mij meenam in de tijden van de Napolitaanse barok was een Gerard Honthorst. Al moet ik zeggen dat de heilige Franciscus er wel een beetje katerig bijlag. Nou hadden die Utrechtse Caravaggisten in Rome de reputatie van zuip schuiten te zijn. Dus misschien heeft Stom of van Someren met kater en al wel model gestaan voor de heilige. Kijk dat stond er weer niet bij in handig Nederlands. Zo met ook nog een flinke collectie van Smitloo was het eigenlijk een museum grotendeels gevuld met Nederlandse kunst. 
Dat terwijl ik een boekje las over roofkunst. Nu bleken de Romeinen al voortdurend op jacht te zijn naar roofkunst. Waarbij het meest bekende exemplaar natuurlijk de kandelaar is uit Jeruzalem die op het joodse volk was buitgemaakt. Maar ook Griekenland en Sicilië werd flink leeg geroofd. Als iets bleef staan was het of te groot, of echt superheilig. Het boek gaat natuurlijk ook uitgebreid in op die Elgin stukken die in het britisch museum staan. Hoe zo britisch is het eerste wat je dan denkt. Nou ja ik vind niet dat alle kunst in een land zelf thuis hoort. Beetje spreiding kan geen kwaad, maar hoogte punten horen een land zelf thuis. Dus hup teruggeven die stukken. Maar ja verder blijft het je wel verbazen wat ze tot op de dag van vandaag roven. Je wilt natuurlijk niet weten wat er in Syrië allemaal is verkocht. Naast dat het in puin is geschoten. In een mooi museum is dan toch altijd beter. Overigens al die griekse vazen in het museum die zijn in Zuid Italie uit de grond getrokken. Die schilderijen van de Hollanders zijn in Italie voor de italiaanse markt gemaakt. In dit museum viel het nog wel mee met de roof kunst. Ik kom nog te spreken over het Prado waar enorme hoeveelheden kunstwerken door de Bourbons uit Italie meegesleept zijn naar Spanje. 

Over de darmen. Nadat ik dan even heb wakker gelegen, viel ik in slaap. Ik kreeg vermoedens door dat het drankzucht zou kunnen zijn. Daarom heb ik andere dingen gegeten met dezelfde hoeveelheid drank. Scallopine op dag 1 en gisteren venusschelpen. Ik ben met beide experimenten niet wakker geworden. 

Geen garnalen meer dan

 Ik had de laatste paar keer dat ik garnalen had gegeten dat ik midden in de nacht een soort van misselijk wakker wordt. Denk oh god, oh god, misschien moet ik naar het toilet, vervolgens een uurtje in bed misselijk lig te stuiteren. Terwijl ik denk misschien gaat het mis. Dan val ik in slaap en word ik de volgende dag wakker of er relatief niets is gebeurt. Nu ben ik natuurlijk een aansteller en nog zo wat van die dingen. Dus dacht ik gister bij de grijze dakduif, misschien moet ik het gewoon weer proberen. Maar inderdaad werd ik midden in de nacht wakker, dacht ik dat ik over mijn nek zou gaan heb ik een tijdje vertwijfeld in bed gelegen en werd ik vanmorgen weer relatief fris wakker. Het klopt dus ik kan niet tegen garnalen meer. Eerst stonden ze me soms een beetje tegen. Nu blijkt dat mijn lichaam ze niet super grappig vind. Waarvan akte.

Gisteren met de trein naar Napoli gegaan. Ik dacht meteen door pakken en op naar Ercolano . Dat bleek inderdaad met de metro een handige rit te zijn. Ik zat wel in een bomvolle metro met veel mensen die vroegen aan elkaar of ze ook op de boot zaten. Ik dacht even waar ben ik beland. Je hoort zo vaak op tv Italië mensen op een boot. Mensen die blij zijn dat ze daarna weer veilig aan wal zijn. Ik heb de mensen daarna nog eens goed bestudeerd, ik denk dat niet die mensen zijn waar je op tv veel over hoort. Misschien kwamen ze wel van een cruise schip. Eén mevrouw had wel door de werking van het zeewater paars haar gekregen. Misschien had ze toch ergens te lang in gelegen. Maar ja iedereen wilde naar Pompeii en dat was weer wat langer hangen in de metro. Ik vond het wel gezellig. Ze waren blij met de hulp van een italiaanse dame en hadden onderweg al meer vriendelijkheid ontmoet. Niet van mij, maar toch. Tja dat Ercolano, daar is natuurlijk de afgelopen 2000 jaar weinig veranderd. Ik moet wel zeggen dat de toegangsbrug ooit volgens een gidsboekje aangebracht door Benito M. bijna niet meer terug te vinden was. Er is nu een soort Escher achtige constructie verzonnen die ik niet helemaal snapte. Maar het was natuurlijk ook vooral om binnen te komen en weer weg te gaan. Wel grappig ik zag bij A een docu over Pompeii. Daar hadden ze allerlei dingen moeten verzinnen met het grondwater. Ik had dat nooit zo bedacht maar als je natuurlijk een stad opgraaft die tig meters onder het maaiveld ligt heb je best te maken met grondwater. Daar hadden ze hier ook veel last van en je zag een soort hele waterdam achtige constructie waar je overheen moest lopen. Ik heb er in tal van huizen gekeken van de oude Romeinen. Omdat er zo'n dikke laag gesteente overheen is gegaan zijn de huizen soms twee verdiepingen hoog nog teruggevonden. Ook deuren van hout en ander materiaal dat men in Pompeii niet heeft gevonden. Of heeft gesloopt omdat de wetenschap toen anders dacht over opgravingen. Wat moet je er over zeggen. Je loopt door een dorpje. Je kan stiekem bij de mensen naar binnen gaan. Er zijn een soort van barretjes waar je bijna iets zou bestellen. Verder liepen er veel franse en duitse toeristen rond. De Amerikanen waren toen nog in de metro onderweg naar Pompeii. Later komen er nog meer foto's maar opladen gaat me niet snel genoeg. 

's Avonds bij de Grijze dakduif gegeten. Dit bij mij beroemde restaurant zit bij Porta Nolana. De eerste keer zat er een dame als een soort pusher op de stoep. Ze was stokoud en benen in verband. Het hield haar niet tegen om zich met van alles en vooral met eventuele klandizie te bemoeien. Kom hier toch eten, het beste eten van Napels. Binnen bleek haar dochter rond te huppelen. Die met haar man de zaak tig jaar daarvoor had overgenomen. Wat Nonna dus niet weerhield om zich met alles te bemoeien. We zijn 25 jaar verder. Nonna is al lang geschiedenis en de Grijze dakduif zelf is ook inmiddels weer stok oud ze staat nog in de zaak. Maar daar is het ook wel mee gezegd. Maar daar is nu Antonio. Vorig jaar nog een beetje aarzelend en achter een mondkapje. Maar nu doet hij de hele bediening. Praat een beetje Engels, Frans en is charmant tegen iedereen. Zelfs tegen mij. Ik nam de Fettucine alle bolognese, een bordje frito misto en baba. Maar ja de 3 garnalen in de misto die hebben mij dus een deel van de nacht wakker gehouden. Misschien dus maar niet meer. Een ander zou zeggen het is natuurlijk die baba die je hebt zitten verstouwen. Maar nee die was het niet!!!

Vooruitgang

 Ja leven de vooruitgang. De trein naar Napels gaat nu een stuk sneller en doet niet meer de eindeloze lijst plaatsjes langs de kust aan omdat hij aan het Oosten om de Vesuvius heen gaat. Er gaat nog een stop trein naar Nocera en ik denk dat je vandaar verder de kust af kunt hobbelen. Ik wilde gisteren naar Hercolaneum maar dat ging dus een stuk ingewikkelder. Ik heb bedacht dat het waarschijnlijk een stuk makkelijk is aan te vliegen vanuit Napels. Vanaf hier moet je eerst met de trein naar Napels en dan weer naar het zuiden. Ik heb het maar achterwege gelaten. Ik van wel vanuit Napels. Dan is het even in de Metro springen, er doorheen huppelen en hop weer naar Napels. Hier was het een reis van minstens anderhalf uur. Tja we wijten het aan de vooruitgang. 
Ik was dan maar naar de markt gegaan. Ik had weer eens geen kurkentrekker meegenomen. Dus ik had zowaar een missie. Ik had al in de Nuovo Casa en supermarkten gezocht, maar daar niks gevonden. En als we het toch over vooruitgang hebben, een schroefdop dat kan hier niet. Ik denk dat je wijn dan meteen op een helse manier bederft en verschrikkelijk gaat smaken naar schroefdop. Dat is natuurlijk een doodzonde. Het is hier net als in Nederland nog heel mooi zacht weer, er stond een beetje windje net buiten bij de koffie maar dat mag de pret niet drukken. Ik wil heel graag naar Mama Rosa waardoor ik vandaag ook niet veel programma ga draaien. Weer door Salerno slenteren. Maar eigenlijk is dat iets wat ik al jaren het liefste doe. Dus ik hoef niet te klagen. Dat ik mag niet klagen vind ik een verkeerde uitdrukking. Ik had gisteren weer broodje gescoord, laten we zeggen uit de plaatselijke spar en met de nieuwe kurkentrekker, hij was 5 euro blij een fles lokale wijn opengemaakt. Er is hier wel wijn waar geen kurk in zit, die komen in handige pakken, dat is misschien ook wat. 

Voor Napels-Perugia heb ik de flixbus geboekt. Ik geloof dat het iets langzamer is dan de trein maar een voordeel is dat er geen overstappen is. Ook daar ben ik dan maar weer benieuwd naar. Ik heb ondertussen het boekje over castraten in Napels van mevrouw Moor uitgelezen. Dank Jeanette. Ik weet niet of het het beste boek is dat ik ooit over Napels heb gelezen. Maar ach laten we zeggen het geeft een beetje een gevoel bij hoe het daar mogelijk toeging in die tijd dat castraten nog niet bij wet verboden waren. Nu zou het een mooie letter kunnen toevoegen aan het LGTQ +AC gebeuren kunnen zijn. Ah en nu is Leslie Jordan niet meer. Op wie moet Karen Walker nu schelden in Will & Grace. Ik vond zijn rol in de Billie Holiday Enemy of the State ook nou niet leuk maar goed vals. Dat was hij natuurlijk ook in Will&Grace. 

Vandaag dus weer slenteren door Salerno. Ik denk dat ik naar het zuiden ga kuieren en dan naar het Archeologisch museum. Zowaar een leuke tocht, nou ja in ieder geval voor mij 

Onderweg

 Nou nou het was wel een hele reis maar ik zit nu in Salerno. Ik was het eerste deel beetje gestressed, met die trein die maar half was waardoor mijn gereserveerde plek er niet was. Maar uiteindelijk had ik gewoon rustig een plekje. Ik las het laatste stuk van het leven van Edith Sitwell ze werd beroemd en gevierd en raakte aan de drank. Om de inkomsten en uitgaven een beetje in balans te houden moest ze steeds lezingen geven. Dat was dan weer veel gedoe. Ik keek ondertussen naar Duitsland in de regen. Karlsruhe vond ik niet veel aan en ik moet er nog een dag verblijven/ mag er nog een dag verblijven. De volgende de dag een trein iets eerder genomen. Maar niemand die er iets van zei. Op het station al de reservering voor de trein terug geregeld. Dan zit ik nu helemaal vol met reserveringen. Maar wel slim om het op het station te doen het meisje had er ook moeite mee. Maar ja het is dan ook een italiaanse trein die door Zwitserland naar Duitsland rijdt. Of misschien is het een Duitse trein, nou ja ik vind het ook ingewikkeld om het te bedenken. Het bleef maar regenen. In Basel had ik door mijn iets eerdere trein meer tijd om over te stappen. Dat ging allemaal soepel. Ik zat daarna met mensen die zangerig Duits spraken. Ik nam maar aan dat het Zwitsers waren. Meneer had een haarstukje, maar kon daardoor wel goed de illusie ophouden dat zijn vrouw hem nog bij zijn staart kon vatten. De mevrouw was duidelijk in goede doen want ze keek arrogant als Zwitsers uurwerk punctueel de wereld in. Gezellig. Ik denk trouwens niet dat er in die eerste klas veel gezelligheid was. We reden toen ineens gelukkig op volle snelheid door de Gothard tunnel ofzo van 57 km een wereld record in treinen tunnels. Ik moet zeggen de Zwitsers reden er vlot doorheen. Daarna weer overstappen in de trein van Lugano naar Milaan. Dat was een Italiaanse trein meteen bomvol. Maar ik had een plekje naast een leuke Marokkaanse jongen, een soort jonge versie van Anas, dus ik heb me wel vermaakt. Maar hij was zenuwachtig omdat hij moest voetballen. Zo hebben we allemaal wat. Het hotel in Milaan was niet om over naar huis te schrijven. Maar er liep een homo met een dikke kont te paraderen. Daar heb ik een drankje mee gedronken. Hij bleek uit het zuiden te zijn en ik denk dat hij een soort vrijwilliger in het hostel was. Wat voor krachten hij daar vervolgens ontplooide werd mij niet duidelijk. Afgezien dat hij weg wilde uit het zuiden. Hij wilde na een pizza nog verder uit. Ik was aan het instorten en moest mij ook nog opmaken voor het langste deel van de reis. Maar dat was dan alweer van Milaan naar Salerno. Ik had netjes een kaartje online gekocht. Ik bleek bij nader inzien in de hoge snelheidstrein te zitten tot Rome en daar met een kwartier overstap tijd op een andere trein die dan wel weer gelijk in Salerno aankwam. Maar ja we reden zo richting Bologna, en Florence en soms met 290 km per uur, maar bleven ook een tijd in een tunnel staan om van het uitzicht te genieten. Maar ja ondertussen tikten ook minuten weg van mijn overstap tijd, en mijn rustige verblijf in Rome. Uiteindelijk kwamen we met een kwartier vertraging aan in Rome, en omdat ik steeds mij had verbaast over het feit dat ik in een trein zat die rechtstreeks naar Salerno ging en toch moest overstappen. Besloot ik maar te blijven zitten. Daarmee het leven sparende van een Braziliaans stel. Zij werd gedurende de rit steeds mooier omdat ze haar make-up aanbracht. Ook vriend lief ging zich poederen. Daarna kwam er een Amerikaans stel mijn uitzicht vormen, die waren dan weer dikkig en slechte tanden, het meiske. Tenslotte een italiaanse jongen. Dat was zeg maar nog het prettigst. De derde conducteur begreep dat ik was blijven zitten en keek nauwelijks naar mijn QR code. Misschien dat hij het direct met een speciale bril kon lezen. Je weet het maar nooit. Verder nog tegen een ander Amerikaans stel gezegd dat ze hun rotzooi moesten opruimen. No wonder its such a mess in Europe. Aanpakken die gasten. Ik las Ruby Wax uit, die zei dat mensen vaak een relatie hebben omdat ze dan niet alleen hoeven te eten. In Duitsland vond ik het inderdaad jammer dat ik geen partner had. In het restaurant. In Milaan die jongen. En hier gisteren alleen gegeten. 

In Salerno zit ik weer eens in een andere B&B deze keer tegenover de OVS, of boven de boekwinkel. Gisteren na 7 uur in de trein was ik beetje gaar en had ik geen zin meer in een avond programma, anders dan een bekertje wijn en pizza. Vandaag is weer de belofte van een nieuwe dag. 

Karlsruhe

 Tot zover ben ik in ieder geval gekomen. Maar er was wel meteen verwarring. Want het bleek dat de helft van de trein al in Keulen was. Dus was de trein overvol. Maar een aardige dame, die door iedereen werd uitgescholden zei blijf lekker zitten, het is toch chaos. Dus dat deed ik en uiteindelijk gewoon de hele rit dus was het eigenlijk wel relaxed. Vandaag het tweede deel naar Milaan, hier regent het. Ik kan niet zeggen dat ik er veel aan vond. Maar ja het was wel een relaxte tussenstop. Volgens Wiki is het aangelegd omdat één of andere vorst een mooie stad wilde. Hij heeft een enorm paleis laten bouwen en vervolgens een halve cirkel er om heen waar denk ik dan de hovelingen mochten wonen. Helaas is het museum tot volgend jaar dicht. Kunst museum, natuurlijk, er is nog iets van de stad maar dat was op internet leuker dan in het echt. Nou het was 3 euro en de suppoost moest om mij lachen en zei dat was snel. Hij vond de kunst ook niet veel dus dat schepte een band. Moderne kunst, foto's van een volkstuin en dan de appeltjes in mooie vormen, dollar, euro etc neergelegd en daar foto's van gemaakt. Als je dat niet doet is het natuurlijk alleen maar meer nobele rotting, mooi vormgegeven. Dat soort kunst verder was het grauw en grijs, dus tja ik denk een beetje de belevenis van mensen bij ons nu in het Leonardo hotel. 

Later plaats ik nog wel een foto maar ik ga nu zo naar het station lopen. Daar kom ik dan vet te vroeg aan maar dan kan ik me nog verdiepen in hoe het daar allemaal gaat of op een bankje gaan zitten en duits spreken met de buren.