Ik had de laatste paar keer dat ik garnalen had gegeten dat ik midden in de nacht een soort van misselijk wakker wordt. Denk oh god, oh god, misschien moet ik naar het toilet, vervolgens een uurtje in bed misselijk lig te stuiteren. Terwijl ik denk misschien gaat het mis. Dan val ik in slaap en word ik de volgende dag wakker of er relatief niets is gebeurt. Nu ben ik natuurlijk een aansteller en nog zo wat van die dingen. Dus dacht ik gister bij de grijze dakduif, misschien moet ik het gewoon weer proberen. Maar inderdaad werd ik midden in de nacht wakker, dacht ik dat ik over mijn nek zou gaan heb ik een tijdje vertwijfeld in bed gelegen en werd ik vanmorgen weer relatief fris wakker. Het klopt dus ik kan niet tegen garnalen meer. Eerst stonden ze me soms een beetje tegen. Nu blijkt dat mijn lichaam ze niet super grappig vind. Waarvan akte.
Gisteren met de trein naar Napoli gegaan. Ik dacht meteen door pakken en op naar Ercolano . Dat bleek inderdaad met de metro een handige rit te zijn. Ik zat wel in een bomvolle metro met veel mensen die vroegen aan elkaar of ze ook op de boot zaten. Ik dacht even waar ben ik beland. Je hoort zo vaak op tv Italië mensen op een boot. Mensen die blij zijn dat ze daarna weer veilig aan wal zijn. Ik heb de mensen daarna nog eens goed bestudeerd, ik denk dat niet die mensen zijn waar je op tv veel over hoort. Misschien kwamen ze wel van een cruise schip. Eén mevrouw had wel door de werking van het zeewater paars haar gekregen. Misschien had ze toch ergens te lang in gelegen. Maar ja iedereen wilde naar Pompeii en dat was weer wat langer hangen in de metro. Ik vond het wel gezellig. Ze waren blij met de hulp van een italiaanse dame en hadden onderweg al meer vriendelijkheid ontmoet. Niet van mij, maar toch. Tja dat Ercolano, daar is natuurlijk de afgelopen 2000 jaar weinig veranderd. Ik moet wel zeggen dat de toegangsbrug ooit volgens een gidsboekje aangebracht door Benito M. bijna niet meer terug te vinden was. Er is nu een soort Escher achtige constructie verzonnen die ik niet helemaal snapte. Maar het was natuurlijk ook vooral om binnen te komen en weer weg te gaan. Wel grappig ik zag bij A een docu over Pompeii. Daar hadden ze allerlei dingen moeten verzinnen met het grondwater. Ik had dat nooit zo bedacht maar als je natuurlijk een stad opgraaft die tig meters onder het maaiveld ligt heb je best te maken met grondwater. Daar hadden ze hier ook veel last van en je zag een soort hele waterdam achtige constructie waar je overheen moest lopen. Ik heb er in tal van huizen gekeken van de oude Romeinen. Omdat er zo'n dikke laag gesteente overheen is gegaan zijn de huizen soms twee verdiepingen hoog nog teruggevonden. Ook deuren van hout en ander materiaal dat men in Pompeii niet heeft gevonden. Of heeft gesloopt omdat de wetenschap toen anders dacht over opgravingen. Wat moet je er over zeggen. Je loopt door een dorpje. Je kan stiekem bij de mensen naar binnen gaan. Er zijn een soort van barretjes waar je bijna iets zou bestellen. Verder liepen er veel franse en duitse toeristen rond. De Amerikanen waren toen nog in de metro onderweg naar Pompeii. Later komen er nog meer foto's maar opladen gaat me niet snel genoeg.
's Avonds bij de Grijze dakduif gegeten. Dit bij mij beroemde restaurant zit bij Porta Nolana. De eerste keer zat er een dame als een soort pusher op de stoep. Ze was stokoud en benen in verband. Het hield haar niet tegen om zich met van alles en vooral met eventuele klandizie te bemoeien. Kom hier toch eten, het beste eten van Napels. Binnen bleek haar dochter rond te huppelen. Die met haar man de zaak tig jaar daarvoor had overgenomen. Wat Nonna dus niet weerhield om zich met alles te bemoeien. We zijn 25 jaar verder. Nonna is al lang geschiedenis en de Grijze dakduif zelf is ook inmiddels weer stok oud ze staat nog in de zaak. Maar daar is het ook wel mee gezegd. Maar daar is nu Antonio. Vorig jaar nog een beetje aarzelend en achter een mondkapje. Maar nu doet hij de hele bediening. Praat een beetje Engels, Frans en is charmant tegen iedereen. Zelfs tegen mij. Ik nam de Fettucine alle bolognese, een bordje frito misto en baba. Maar ja de 3 garnalen in de misto die hebben mij dus een deel van de nacht wakker gehouden. Misschien dus maar niet meer. Een ander zou zeggen het is natuurlijk die baba die je hebt zitten verstouwen. Maar nee die was het niet!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten