In Perugia

 Zo weer een avontuur verder. Met de Flixbus van Napels naar Perugia. Dat ging helemaal gesmeerd. Zei het dat er in Rome een hele club nieuwe vrienden bij kwam waardoor de bus min of meer vol zat. We stopten nog op een paar plekken die ik  meteen vergeten ben. Ik vond het nog een beetje spannend hoe ik van het busstation naar de B&B moest geraken. Misschien stond er wel een mooie witte taxi klaar. Maar helaas die zag ik zo snel niet en het leek een kwartier lopen te zijn. Dus wellicht een mooie oefening. Alleen die steden in Umbrië liggen op een heuvel. Dat bleek ook het geval te zijn. Maar ik belandde in een systeem van ondergrondse roltrappen en stond ineens min of meer boven op de berg. Daar moest ik een beetje de winkelstraat door klunen, en toen was het eigenlijk vooral bergafwaarts. Ik liep er vervolgens in een streep naar toe. Ik heb mooi uitzicht op de Etruskische poort. Heb net ontbeten. 

Ik wilde graag naar Perugia omdat ik steeds foto's zie langskomen van schilderijen van middeleeuwse jezussen en aanverwante zaken. Dat is van het Nationale Museum van Umbrië dat hier gevestigd is. Ik dacht gisteren daar moet ik maar meteen naar toe gaan. Wie weet is het op maandag wel gesloten. Daar houden museums van. Nou ja de suppoost moet natuurlijk ook tijd hebben voor zichzelf. Een hele dag verveeld een boek op zaal lezen tot er iemand komt met zure kool voor het schilderij is ook zoiets. Dus gisteren meteen geweest. Het zit pontificaal in het oude stadhuis. Ze hebben inderdaad een aanzienlijke hoeveelheid middeleeuwse schilderijen. Veel natuurlijk met heiligen. Ik zag een belangrijke rol weggelegd voor de heilige Catharina van Alexandrië. Dat meiske dat het mystieke huwelijk sluit met Jezus. Waardoor je haar vaak een soort verdacht ziet bij de kleine Jezus met een ring die hij haar dan lijkt aan te bieden. De kleine Jezus die ze in die tijd toch ook vaak als mini reus op 50 jarige leeftijd schilderden. Dan natuurlijk een hoop Maria's waarvan sommige in een soort van The Birds achtige setting door een duif worden aangevallen. Als een duif zo recht op mij afkomen zo ik niet meteen denken aan de heilige geest. Verder ook veel Laurentius, de patroon van archivarissen. Hoe dat zo komt dat weet ik niet. Hij eindigt op de barbecue. Je zou hem eerder verwachten als beschermheilige van Weber ofzo. Maar helaas. Agatha en Lucy zag ik twee keer voorbij komen. En de Heilige Sebastiaan was ook matig vertegenwoordigd. Daarna een beetje door de stad gelopen. Maar alles was in verband met de zondagsrust zowel dicht als druk. Veel mensen aan de passiegata.