Onderweg

 Nou nou het was wel een hele reis maar ik zit nu in Salerno. Ik was het eerste deel beetje gestressed, met die trein die maar half was waardoor mijn gereserveerde plek er niet was. Maar uiteindelijk had ik gewoon rustig een plekje. Ik las het laatste stuk van het leven van Edith Sitwell ze werd beroemd en gevierd en raakte aan de drank. Om de inkomsten en uitgaven een beetje in balans te houden moest ze steeds lezingen geven. Dat was dan weer veel gedoe. Ik keek ondertussen naar Duitsland in de regen. Karlsruhe vond ik niet veel aan en ik moet er nog een dag verblijven/ mag er nog een dag verblijven. De volgende de dag een trein iets eerder genomen. Maar niemand die er iets van zei. Op het station al de reservering voor de trein terug geregeld. Dan zit ik nu helemaal vol met reserveringen. Maar wel slim om het op het station te doen het meisje had er ook moeite mee. Maar ja het is dan ook een italiaanse trein die door Zwitserland naar Duitsland rijdt. Of misschien is het een Duitse trein, nou ja ik vind het ook ingewikkeld om het te bedenken. Het bleef maar regenen. In Basel had ik door mijn iets eerdere trein meer tijd om over te stappen. Dat ging allemaal soepel. Ik zat daarna met mensen die zangerig Duits spraken. Ik nam maar aan dat het Zwitsers waren. Meneer had een haarstukje, maar kon daardoor wel goed de illusie ophouden dat zijn vrouw hem nog bij zijn staart kon vatten. De mevrouw was duidelijk in goede doen want ze keek arrogant als Zwitsers uurwerk punctueel de wereld in. Gezellig. Ik denk trouwens niet dat er in die eerste klas veel gezelligheid was. We reden toen ineens gelukkig op volle snelheid door de Gothard tunnel ofzo van 57 km een wereld record in treinen tunnels. Ik moet zeggen de Zwitsers reden er vlot doorheen. Daarna weer overstappen in de trein van Lugano naar Milaan. Dat was een Italiaanse trein meteen bomvol. Maar ik had een plekje naast een leuke Marokkaanse jongen, een soort jonge versie van Anas, dus ik heb me wel vermaakt. Maar hij was zenuwachtig omdat hij moest voetballen. Zo hebben we allemaal wat. Het hotel in Milaan was niet om over naar huis te schrijven. Maar er liep een homo met een dikke kont te paraderen. Daar heb ik een drankje mee gedronken. Hij bleek uit het zuiden te zijn en ik denk dat hij een soort vrijwilliger in het hostel was. Wat voor krachten hij daar vervolgens ontplooide werd mij niet duidelijk. Afgezien dat hij weg wilde uit het zuiden. Hij wilde na een pizza nog verder uit. Ik was aan het instorten en moest mij ook nog opmaken voor het langste deel van de reis. Maar dat was dan alweer van Milaan naar Salerno. Ik had netjes een kaartje online gekocht. Ik bleek bij nader inzien in de hoge snelheidstrein te zitten tot Rome en daar met een kwartier overstap tijd op een andere trein die dan wel weer gelijk in Salerno aankwam. Maar ja we reden zo richting Bologna, en Florence en soms met 290 km per uur, maar bleven ook een tijd in een tunnel staan om van het uitzicht te genieten. Maar ja ondertussen tikten ook minuten weg van mijn overstap tijd, en mijn rustige verblijf in Rome. Uiteindelijk kwamen we met een kwartier vertraging aan in Rome, en omdat ik steeds mij had verbaast over het feit dat ik in een trein zat die rechtstreeks naar Salerno ging en toch moest overstappen. Besloot ik maar te blijven zitten. Daarmee het leven sparende van een Braziliaans stel. Zij werd gedurende de rit steeds mooier omdat ze haar make-up aanbracht. Ook vriend lief ging zich poederen. Daarna kwam er een Amerikaans stel mijn uitzicht vormen, die waren dan weer dikkig en slechte tanden, het meiske. Tenslotte een italiaanse jongen. Dat was zeg maar nog het prettigst. De derde conducteur begreep dat ik was blijven zitten en keek nauwelijks naar mijn QR code. Misschien dat hij het direct met een speciale bril kon lezen. Je weet het maar nooit. Verder nog tegen een ander Amerikaans stel gezegd dat ze hun rotzooi moesten opruimen. No wonder its such a mess in Europe. Aanpakken die gasten. Ik las Ruby Wax uit, die zei dat mensen vaak een relatie hebben omdat ze dan niet alleen hoeven te eten. In Duitsland vond ik het inderdaad jammer dat ik geen partner had. In het restaurant. In Milaan die jongen. En hier gisteren alleen gegeten. 

In Salerno zit ik weer eens in een andere B&B deze keer tegenover de OVS, of boven de boekwinkel. Gisteren na 7 uur in de trein was ik beetje gaar en had ik geen zin meer in een avond programma, anders dan een bekertje wijn en pizza. Vandaag is weer de belofte van een nieuwe dag.