Ah nou zeg liep ik te wandelen door de mooie winkelstraat. Helaas lukte het niet om bij één van mijn favoriete winkels iets te kopen. Liep ik verder viel mijn blik op een dames tas. Ik dacht verrek dat is toch precies hetzelfde tasje als ik in Amsterdam voor €15 heb aangeschaft. Het was nog een hele toestand. Het was in het winkeltje op de Postjesweg onderdeel van het bejaardenhuis. Daar hebben ze een winkeltje een paar uur in de week open. Omdat ik van oude troep hou stond het op mijn verlanglijst er een keer heen te gaan maar met die onmogelijke openingstijden. En het zijn vooral spullen die oma of opa niet meer wil. Wel mooi neergezet. Ik naar binnen tasje werd begeerd, maar allemaal door mensen met pinpas en die mevrouw vond dat je geen bordje gereserveerd of zo ging maken. Er stond een Indische dame die ook klant was in de zaak. Toen ik zei dat ik het tasje voor een Indisch vriendin wilde kopen vond ze het een slecht plan. Zo'n tas past niet bij een Indische dame, veel te grof en te groot. Maar ja ze had zelf geen geld en dacht als deze homo er met de tas vandoor gaat wat moet ik dan. Dus ze bleef nog een beetje door praten over te groot, en belachelijk. Ik snapte de boodschap laat mij hem kopen. Ik heb hem gekocht M is er blij mee.
Ondertussen stond ik even in het winkeltje, maar een ander stel vroeg alle aandacht van de verkoper. Dus ik ben afgedropen. Maar ik was toch heel benieuwd wat zo'n tasje hier nu doet. Gisteren teruggegaan. Blijkt het is echt krokodillen leer, het is een vintage model uit de jaren 50. Dat had ik trouwens in het bejaardenhuis ook al ingeschat. Ik zag een oud dametje voor me die die tas haar hele leven zorgvuldig heeft bewaard. Hij moest dan ook €300 kosten. Geen geld. Nou is er wel goed nieuws voor die andere dame van de Postjesweg, want volgens mij kon je in dat winkeltje prima met pasjes betalen.
Gisteren was mijn winkeldag. Ik ben de eigenaar geworden van vooral een nieuwe winterjas, en twee harem kopjes. Verder nog wat klein grut. Ik was niet helemaal in mijn element. Maar ik hoorde het, je hebt alles al duiveltje ook steeds in mijn oor piepen. Ik dacht nog even over de aanschaf van een soort kantoortas. Maar blijkbaar had ik op de Spacanapoli niet helemaal goed onthouden waar het winkeltje zat, en is die tas aan mij voorbij gegaan. Maar blijkbaar. Ja ik leef nog.
Ik ga zo met de bus naar Perugia. Weer een zeg maar op mijn schaal nieuw avontuur. Ik had gisteren bij het mannetje aan de overkant een koek gekocht. Ik dacht een soort van brownie. Bleek het een hartige amandelkoek. Daar heb ik voor onderweg maar twee van gescoord. Mocht ik een appelflauwte krijgen kan ik daar naar grijpen. Verder boek mee, Ipad mee met boek er op. Oh een vreemd intellectueel boek over een meneer met midlifecrisis. Hij gaat naar alle plekken van Caravaggio. Maar voorlopig heeft hij van de dokter gehoord dat zijn dagen geteld zijn, en is hij tussen de dijen van zijn ex vriendin gedoken. Ja het is allemaal mooi. En op papier een deel van Tales of the citie. Dat is altijd wel grappig. Voor wie het kent. En anders is het op Netflix.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten