Onderweg

 De trip die ons langs diverse steden gaat voeren is begonnen. We zijn nu in Munchen. Gisteren dan veel in de trein gezeten. Eerst van Amsterdam naar Stuttgart, en toen van Stuttgart naar Munchen. Ik weet niet waarom ik ineens een andere spellingscontrole heb. Nu staat alles onderstreept, zelfs woorden waarvan ik denk tja dat is toch best goed gespeld. Nou en onderweg van Stuttgard naar Munchen was er nog gedoe. Iedereen moest een plaatsje reserveren, maar ja een Nederlands gezin, had eigenlijk een andere trein geboekt en daarom geen plek. Ik vond het zelf wel leuk dat die mevrouw dat 23 keer uitlegde in het Nederlands. Ik ben er tenslotte voor dat mensen Nederlands leren. Maar de plaats had misschien anders gekozen kunnen worden. Ik zag wel dat ze talent had om docent te worden. Daarna werd er nog iemand niet goed in de trein. Ik heb ondertussen in de instellingen Nederlands aangetikt, maar of dat veel helpt, need nog niet. Uiteindelijk kwamen we aan met een vertraging van half uur dus dat viel nog wel mee. Het hotel is dan weer in een buitenwijk. Het aanpassen van de taal heeft weinig effect. Om een uur of 5 waren we in het het hotel. Daarna rondje gelopen, een kerk bekeken en een hapje gegeten. Dat was het dan wel voor gisteren. Eens kijken nee het blijft tobben met de spellingscontrole 

En naar huis

Bijna naar huis. Ik ben mijn spullen steeds meer op een stapel aan het verzamelen. Het merendeel ligt al in de koffer en er is besloten wat handbagage wordt etc. Dat soort gezeur. Gisteren nog naar het Amaro museum geweest dat is hier relatief in de buurt en er is allemaal textiel uit het pre-colombiaanse tijdperk. Het is bijelkaar gebracht door een particulier. Helaas ben ik te lui om de camera er bij te pakken om wat voorbeelden te zien. Maar hier en daar is er stevig in de lappen begraven. In de buurt van Paracas en Nasca zijn mensen in lappen stof soms van wel 15 meter lang begraven. Hier en daar is er wat van overgebleven. Je ziet dan dezelfde krijgers en goden rondspringen op lappen, nou niet van 15 meter lang. Dat zijn dan ook meer een soort kado verpakking breedte, geloof ik. Maar wel lappen zeg maar van 3 bij 4 al was het niet zo dat het hele museum daar mee volhing hoor. Ik heb verder een weinig aan bestellingen doorgekregen. Ik heb de laatste nl souvenirs gegeven en men was er blij mee. Dus die meuk die hoeft niet terug naar Nederland. De stapel boeken is ook al weg, terwijl er alleen een kook plaatjes boek van Maysa voor in de plaats is gekomen. Dus ik denk dat het allemaal meevalt. In Nederland, nou jullie hebben het vooral goed gehad met de eerdere alpaca dingen geloof ik hihi. En na het museum nog rondgelopen. Helaas is er weinig inspiratie voor een blog. Oh misschien nog even waar ik al die tijd heb gezeten. Nou in een klein appartement met 1 slaapkamer woonkamer/keuken en twee badkamers in de Ernesto Cansedo Diez in Miraflores. Voor de liefhebbers dicht bij La Paz en dicht bij Kennedy (binnenkort) Kennedy Trump park. No president was ever more shot than me. Maar daar dus dus prettig dicht bij alles. Er is een piepklein balkon bij. Maar daar heb ik eigenlijk niet op gezeten. Het balkon kijkt weer uit op een saneringslocatie. Er is een bar aan de keuken en een eettafel met 4 stoelen. Een bank een enorme tv die ik zo gek weet te krijgen dat er Youtube op komt en nog 1 in de slaapkamer maar daar heb ik vooral mijn kleding ondergelegd. Ik heb steeds ontbeten met in ieder geval een soort van fruitsalade. Waardoor ik nu voor een jaar lang mango heb gegeten. Maar ook oploskoffie en citroengras thee. Maar je kan bedenken dat dat hier heel anders heet namelijk herba luiz. Ik wist niet wat het was maar Google. Ja die geeft natuurlijk overal antwoord op. Tegenwoordig natuurlijk ook op vragen die je niet stelt. 

De vraag is heb je al die tijd vermaakt. Ja zeker al was ik wel blij met het maatje M. Die steeds met mij naar een museum of een markt wilde. Dus die ga ik heel erg missen. Verder blijft het grappig dat ik altijd denk oh dan hoop ik die en die te zien. Maar sommige bleven de hele tijd buiten Lima of hadden geen tijd of zin mij te zien. Waardoor ik wederom met een totaal ander groepje ben omgegaan dan vorig jaar of welk jaar  ook. In die zin was het grappig dat E er weer was. Die heeft nog steeds als favoriete hobby bierdrinken. Maar omdat hij nu op vakantie uit Spanje is er geen baantje op hem wacht ś morgens kan hij dat ook goed uitoefenen die hobby. Terwijl ik maar 1 keer tot 2 uur een disco van binnen heb gezien. En tegenwoordig ook nog heel tuttig met oordoppen sta te jongleren. Tja wat zal ik er over zeggen. Ik hou het maar voor me en ga zo mijn tanden poetsen. Er gaat nog een huis worden bekeken. 

Naar Jan Brinkhof

 

Ik was eerst nog maar om het overzicht te houden zondag naar het Museum De ArPuoi giocare con queste bambole.te Lima geweest. Ook daar loop ik min of meer de deur plat. Ook dat is op het terrein van de voormalige wereld tentoonstelling in het centrum van Lima en het geeft een goed overzicht van de kunst zoals die er is in Lima en Peru. Vooral veel pre-colombiaanse dingen. Maar ook wat uit de koloniale tijd en ook uit de moderne tijd. Zondag ochtend ligt Lima nog op 1 oor en is het lekker rustig. Zeker op de Repuclica is dat een verademing. Letter en figuurlijk want op andere momenten van de week zijn je longen helemaal zwart van alles wat je er aan uitlaatgassen en anders naar binnen haalt. Maar ik dus met de taxi daarheen. Ging lekker snel en soepel. Anderhalf uur rondgewandeld, vanalles bekekenen verder geen bijzonderheden en weer terug gegaan. Ja ik weet het ik zou ook af en toe met de bus moeten maar een taxi is ook makkelijk hoef ik verder niet na te denken. Ik weet eigenlijk niet wat ik s avonds gedaan heb. Oh oeps meneer B kwam langs. Dat was al de hele periode een soort proberen tot een afspraak te komen. Er vlogen wel verwijten naar mij dat ik niet duidelijk was en nooit kon. Ik heb het maar gelaten voor wat het was. Ik was blij om hem te zien. Hij blijkt een moeder uit Indonesië te hebben ook die combinatie bestaat dan weer Venezuela en Indonesië. Ik had het zelf niet zo snel bedacht. Maar hij had nog nooit indisch gegeten dat i s dan wel weer jammer. Hij werkt zich stevig in het zweet met twee baantjes. Moest gisteren ook nog naar het hospitaal. Toestanden. Maar gisteravond leefde hij nog. Daarna met E en vriend nog biertje gedronken. En zoals eigenlijk altijd hier redelijk vroeg naar bed. Oh ben ik weer niet naar de disco geweest. 

Dit is een bouwtekening van een Zwitserse architect die hier na de tweede wereld oorlog veel gebouwd heeft. In Lince is deze bioscoop het heeft een hele mooie gestyleerde voorkant met ROMA als letters ik heb er een foto van maar het duurt echt lang voor ik die gevonden heb. De architect heeft op jonge leeftijd zelfmoord gepleegd. Het merendeel van de huizen die hij ontworpen heeft hebben het niet gered in de vaart der volkeren maar de bioscoop is er nog steeds. Mooi aan de buitenkant. De binnenkant zal er ongetwijfeld niet meer uitzien. Het zit wel om de hoek bij Dante, ik was er vorige week zondag naar toe gefietst. Dat dan weer wel. 

Gisteren dan naar Jan. Die woont in Comas. Iedereen tegen wie je zegt ik ga naar Comas kijkt je totaal verwildert aan. Het is een totaal gek voorstel. 30 km van Miraflores naar een achterbuurt gaan. In Nederland zou je zeggen Favela. Maar ja ik had tegen Jan gezegd dat ik wel mijn boeken bij hem wilde achterlaten. Ik dacht het moet voor hem vast moeilijk zijn om aan een Nederlands boek te komen. Dus kan ik die van mij in plaats van her en der wel bij hem achterlaten. Dus ging ik met een stapel boeken, nog aangevuld met twee die ik al eerder in het hotel had achtergelaten, Carolijn Visser en Marion Bloem naar hem toe. Het was al met al best een stevig stapeltje aan boeken. Hij was er blij mee. Ik heb deze keer niet een hele rondtocht door de buurt gemaakt. Een heel klein rondje omdat het leek of mijn bel tegoed op was. Dus zijn we naar een drogist gegaan om dit nog een stukje aan te vullen. Zodat ik in ieder geval weer een Uber terug kon nemen. Uit zijn verhalen blijkt bleek dat Jan is gegroeid in zijn mening over de kerk maar dat hij nog steeds de weg van Jezus volgt. Maar niet altijd zoals die wordt ingekleurd door de kerk. Geboortebeperking vindt hij een goede zaak. Abortus bij een ongewenste zwangerschap bijvoorbeeld van een tienermeisje ook. Hij is erg voor de morningafterpil. Dan maar een paar dagen ziek. Dus nou ik vond het allemaal leuke gesprekken. Daarna daar gelunched, kip, rijs aardappel en salade. Jan wil wel nog een keer naar Europa maar met zijn 87 lentes ziet hij op tegen de lange vlucht en natuurlijk de kou en ook een beetje wat tref je nog aan na zoveel tijd. Ik heb hem gezegd dat ik soms een beetje extra betaal voor extra comfort. Op zijn leeftijd maar hij is ook nog harstikke fit moet dat toch echt wel gaan.  Hij vindt het ook leuk om iemand te treffen die Peru ook heel leuk vindt. Ik ben er voor volgende keren meer dan welkom. Kan er logeren. Ik kan het overwegen een volgende keer voor een eerste en of tweede nacht. Het is alleen wel dus heel ver van Miraflores iets minder ver van het centrum. Maar afgezien dat je er alles hebt, in het blok zat een drogist, is er verder natuurlijk eigenlijk ook niets. Al begreep ik ook weer dat er twee opgravingen om de hoek zitten of in ieder geval beschermgebieden. De vraag is natuurlijk een beetje wat bevolking zich daarvan aantrekt. M. wist te vertellen dat hun familie ergens land heeft maar dat mensen er gewoon hun hut opbouwen omdat ze verder denken dat het van niemand is. Tja

Tja overal hangt ineens dergelijk bord een paar grote supermarkten zijn gesloten. En de foto daarboven is de eindeloze rij waar je je identiteitsbewijs kunt aanvragen. Ik dacht dat de rij voor de verkiezingen was ofzo maar dat blijkt hier altijd te zijn. 

De lunch van zondag. 

En het museum aan de buitenkant van zondag. 

En weer terug met een taxi. Ik zat op de terugweg wel de hele tijd met een soort god oh god in het verkeer, en deed dus ook mijn best om zoveel lucht in te ademen dat ik er later koppijn van had. Maar ja laten we zeggen het hoort er allemaal bij.   

De markt

 De markt is hier natuurlijk vet leuk. Naast groente en fruit verkopen ze er ook vis en vooral ook allerlei soorten vlees. Dat daar dan allemaal zonder koeling hangt te hangen. Daarom wil ik af en toe naar een markt. Zoals in San Bartolo. Maar ook de markten in Lima zijn natuurlijk een spektakel. Dus hoort ook een bezoek aan de centrale markt van Lima tot een onderdeel van het programma. De voornaamste missie was zakjes vinden waarmee je als met een toverslag arroz chaufa kunt maken. Maar ja het is natuurlijk wel weer raadzaam om er met een taxi heen te gaan. Met de uber twee zeiden er af, waardoor de illusie van lekker snel een stuk minder werd. Over afzeggingen meneer B nadat hij drie keer afzei verweet hij mij het een en ander over onduidelijk zijn. Maar ja of hij nou zelf zo duidelijk is. Nu zit hij weer met waterschade. Dus de afspraak gaat weer niet door. Maar ja wij dus met een taxi naar de markt. Die taxi chauffeur een heel verhaal dat je niet helemaal tot de markt kunt komen. Het zit in een voetgangers gebied. Dat snap ik ook wel, maar natuurlijk niet een heel verhaal in het Spaans. Mijn tip in een vreemde taal is altijd een simpele zin. Niet ik zou simpelere zinnen gebruiken, niet van die lange zinnen, en bijvoegelijke naamwoorden, en kleurrijke beschrijvingen het is allemaal moeilijk als iemand de taal slecht spreekt. Maar die beste man moest nog bij mij op cursus. 

Kijk dit is het vlees dat er wacht op een koper 

Dit is een tamal dat was dan weer de lunch

Dit was een kerk die we onderwijl ook nog tegenkwamen 

De missie om de zakjes te vinden is geslaagd. Ik geloof dat ik er best veel voor weinig heb gekregen en een mini flesje soja saus. Missie geslaagd, verder wilde ik een schort voor de kookclub ook deze missie is geslaagd. Wat is er dan nog te klagen. Om de markt heen zijn er nog allerlei andere mogelijkheden om aan troep te komen. Er zijn stukken die zich richten op een specifieke markt bijvoorbeeld keukenspullen maar er is ook China town. Met het jaar van het paard is dat natuurlijk ook altijd goed om daar een bezoek aan te brengen. Op straat was het overal een drukte van belang. Iedereen was uit op iets van plastic, of wilde iets van plastic verkopen. Ik heb de verleiding van een boodschappentas niet kunnen weerstaan. Als ik ze niet kwijtraak kan ik ze tot in den dood gebruiken. Ik heb er wel genoeg. Maar ja ik vind die van het braziliaanse model ook leuk. Verder nog een beeldje van Sebastiaan gekocht, want dat had ik nog niet. De foto is dan weer ik voor China town maar dat hadden jullie misschien begrepen. 

Nu is het een beetje een druilerige zondag. Voor hier regent het maar ik denk dat wij ons daar niets van zouden aantrekken. 

Naar San Bartolo

 Gisteren met M. naar San Bartolo geweest. Er was daar een bouwkavel, die ze hier lote noemen beschikbaar iets van paar honderd vierkante meter, voor 99 dollars per meter en daar mocht je dan weer een hut van 5 verdiepingen opbouwen. Ik weet natuurlijk niet precies, wat de grondprijs is in Amsterdam maar dit klinkt voor Amsterdamse begrippen als voordelig. Ik vraag me wel af hoe leuk het is om zelf voor project ontwikkelaar te spelen. Maar ok. Het is 40 km zuidelijker en net buiten Lima. Maar ja je moet je wel door heel of half Lima heen worstelen in het verkeer. Er was een auto van de zuster waar wij mee konden toeren. Helemaal goed dus, airco aan, klassieke rock op de radio. En we waren onderdeel van het verkeer. Pfff wat is dat toch altijd een chaos. Ze rijden aan alle kanten over en onder elkaar heen. Maar gelukkig werd het verder van Miraflores af rustiger in het verkeer en op een bepaalt moment kwamen we zelfs aan in San Bartolo. 40 km klinkt als half uurtje rijden. Maar volgens mij was het anderhalf uur. Maar laten we maar zeggen dat die pret er ook bij hoorde. Het bleek inderdaad een vierkant terrein te zijn. In mijn ogen zag het er behoorlijk bouwrijp uit. Er lagen alleen wat ijzerresten. Hoe die er kwamen was er een ijzeren hek geweest ofzo. Ik weet het niet. Maar ja hier projectontwikkelaar spelen. Vijf verdiepingen bouwen. Ik weet het niet. Nu is M blij dat hij met pensioen is. Misschien zou het omhanden hebben wel iets zijn, maar ja projectontwikkelaar. Je bent dan minstens 2 jaar verplicht om er dagelijks te zijn. Zijn zus is er grote voorstander van dat hij dat zou gaan doen. Zijn zus was zelf ook projectontwikkelaar geweest maar was er mee gestopt omdat ze gek werd van de corruptie. Steeds moest ze deze of gene geld toestoppen om te zorgen dat er de volgende dag nog mensen waren op het bouwterrein. Ik zou mijn zuster zulk soort praktijken niet mee willen opzadelen. Van je familie moet je het maar hebben. En het doet mij wel denken aan het boek dat je recent heb gelezen van de Maria Lloga Vargas. Dat ging eigenlijk voor een deel over hetzelfde corruptie. Dus nou mijn advies is doe het niet. Koop iets waar je alleen een bezem door hoeft te halen en een nieuwe bank voor kunt bestellen. Al is hier dan weer geen Ikea, maar er zijn zat meubels te krijgen. Daarna hebben we een cocktail bij mevrouw de makelaar of grondeigenarese gedronken. Ik denk dat ze blij was met het gezelschap. Het was zoiets als een Chiclayo. Nou is dat hier ook een stad, dus het zal vast net iets anders zijn. Ik heb het recept onthouden, als er liefhebbers zijn dan moeten die zich maar melden. Bij mij hoef je dan weer geen bouwkavel te kopen. Daarna zijn we door wondermooi San Bartolo geweest. De kerk die helaas dicht was had het hoogtepunt van de dag moeten zijn. Beetje bovenlangs langs de baai, kijk dit staat ook te koop. Kijk hier zou ik voor wat minder wel willen wonen. 
De tocht terug in het verkeer was zo mogelijk nog heftiger en drukker met weer allerlei kunstjes van mede weggebruikers waarvan je dacht oh mijn god. Van die busjes die met 60 langs een rij voor het stoplicht wachtende scheuren over de toch niet ongebruikte baan van de tegenliggers. Met ook onderweg nog een auto die behoorlijk in de prak was. Het gaat niet altijd goed. 

Ik verzuchte dat ik na dergelijke tocht behoefte zou hebben, beelden doorkreeg van een enorm glas wijn. Gelukkig had ik die nog staan. Dus die is aan het eind van de tocht soldaat gemaakt. 

Zijn we op donderdag nog naar het Osma museum geweest, maar dat lijkt alweer lang geleden. Een enorm mooi huis ooit van de familie Osma en iets Duits. Die een soort voorhuis hebben en een huis daar achter. Het voorste gedeelte lijkt eigenlijk alleen wel ontvangst en balzaal. Misschien was het dat ook wel of had ik een bordje beter moeten bestuderen. 

San Bartolo

Ik in baranco 

Het museum Osma 

Het museum 

Het woon gedeelte denk ik van Osma 

Een zaal bij Osma 

Nog meer tuin bij Osma

 

Adam en Eva, ze verzamelen er alleen religieuze kunst 

De soep in San Bartolo 

De Lomo saltado in bartolo 

De altijd gezellige markt in San Bartolo 

De fruit salade voor een frisse en gezonde start. 

Nog meer de bouwkavel 

En een cocktail voor de lunch in Bartolo 

En tenslotte wat jullie zouden moeten weten over San Bartolo. Misschien is het leuk om te vermelden dat  volgens Wikipedia de apostel richting India is vertrokken. Volgens de overleveringen is hij gevild. Daarom zien we hem vaak met een mes. Ja dat klopt, Rembrandt heeft hem ook geschilderd. En bij Michelangelo zit de beste Apostel met zijn eigen huid als een soort van vuilniszak in zijn handen op het laatste oordeel. Er liggen dan zegt men weer stukjes van de heilige in Benevento. Hoe die daar dan vanuit India weer zijn gekomen dat is één van de godsraadselen. 

 

Huizenjacht in Lima

 Tja op facebook werd al de vraag gesteld of ik misschien van plan ben om hier te blijven. Dat kan maar zo want ik zit ineens ook weer in een huizenjacht. We gaan straks een terrein bekijken waar een appartementen complex op gebouwd kan worden en verder zie ik hier architecten en mensen die een bouwbedrijf hebben. Dat laatste is niet helemaal waar. Ik probeer meneer R te zien die ik al heel lang ken. Maar die houdt zich schuil, eerst kwam hij aan in Trujillo toen ik daar weg ging en nu zit hij in Cajamarca, een heel eind van Lima, maar die werkt voor of heeft een bouwbedrijf. Een jongen in Iquitos was weer architect. Al vroeg ik me wel af wie daar gebruik maakt van de diensten van een architect. In ieder geval L haar grote vriendin Gringa  di Ayuasca niet. Maar we hebben hier twee appartementen bekeken. Beide net in Barranco. Eén aan een parkje en één om de hoek. Ik vond die om de hoek iets leuker. Het zijn dan appartementen met drie slaapkamers. Maar twee daarvan kun je niet veel in kwijt. Maar het verkoopt wel als drie slaapkamers. Het zijn echt twee kinderkamertjes. Maar ja voor bezoek die moet niet zeuren. Ze zijn hier heel snel met een tweede toilet. Zelfs in zo'n appartement als waar ik nu zit, badkamer met toilet en apart toilet. Bij zo'n drie slaapkamer hut, van ongeveer 90 m2 komt er dan ook nog een soort dienstmeisjes toilet/ badkamer bij en nog een badkamer voor die kinderkamer en een badkamer aan de masterbedroom. Het appartement om de hoek had een soort wadi als terras. De bedoeling was dat je daar planten in ging cultiveren waardoor het geheel een groene uitstraling krijgt. Nou ja in een land waar alles makkelijk groeit is het dan natuurlijk alleen maar zaak om er af en toe water bij te gooien. 

Straks dus naar dat stuk grond ik ben benieuwd. 

Ondertussen waren we ook nog naar het Larco museum geweest. Daar hebben ze 10.000 vazen in een opslag gepropt en een aantal vazen die mooi of bijzonder zijn uit de opslag gehaald en met een onleesbare toelichting in een mooie vitrine geplaatst. Het is de collectie van meneer Larco, die als je het museum moet geloven, en wie moet je anders nog geloven in deze donkere tijden. Ik wilde Trump geloven, maar ja die verkondigd alleen zijn eigen waarheid, en een filmpje over hoeveel procent hij gaat besparen op de medische kosten ben ik helemaal van slag van. 800%, 1.300% ik snap er geen bal van. Maar meneer Larco dus die heeft eigenhandig zeg maar de hele Peruaanse pre-colombiaanse cultuur geduid. Viru cultuur heeft hij bijvoorbeeld ontdekt. Dat zijn vazen die als je ze moet duiden zou zeggen ze hebben spleet-ogen. Het zijn echt spleetjes, ja dat is een feitelijke waarneming. Maar je wandelt er dus door de pre-colombiaanse culturen, Nasca, Wari, Chankay, Inca, Viru, Lima, Moche, Chimu en nog veel meer. Bijna allemaal ontdekt door meneer Larco. Het museum is dan ook nog eens gevestigd in een schitterend hacienda, midden in Pueblo Libre. Dat is verder niet de mooiste buurt op aarde. Maar binnen in het museum is het wel weer heel erg mooi. 

Voor de kenners of de liefhebber hierbij een voorbeeld van Moche, meestal zijn de gezichtsvazen bijna persoonlijk te herkennen. 

Als ik het dan toch over we heb dan is dit de we. 

En dit de ik 

Maar dit is dan weer typisch Chankay. Al komt het ook in de buurt van Wari. 

Dit is op en top Nasca, die plek waar ook de lijnen in de woestijn zijn. Ze maakten daar vrolijke vazen met veel figuren, lijntjes en visjes, ze zaten ook dicht bij zee. 

Even de moche in old Peru did it, lets make love. 

Dit is dan weer een deel van het magazijn. Ik zeg stuur wat de wereld rond, ze zijn bijzonder genoeg maak een reizende tentoonstelling, het verdient meer dan alleen stof zo'n verzameling. Bovendien werden ze vaak met mallen gemaakt, waardoor ze tientallen dezelfde hebben, één zou je dan tijdelijk niet missen volgens mij. 

Dan was daar natuurlijk nog de vraag wat aten we, nou daar om de hoek snel iets. 

Dit is arroz tapanade ofzo. Het is rijst met een beetje zoetig vlees er tussen in daarboven op ligt een ei maar dat was misschien beter te herkennen dan cavia. 

Dit is lever en ui, ook in Peru een klassieke combi