De laatste dag

Het is ineens een drukte van belang in de lobby van top-tours. Ik maak er mijn ontbijt, ik eet wat Brood en koffie net voldoende om de wereld aan te kunnen. Ik heb de laatste dag zeg maar doorgebracht met meneer Santiago. Nadat er op maandag een actie was geweest om naar gesloten musea te gaan, was er dinsdag een herkansing, maar moest hij eerst naar de universiteit, toen ging het vervolgens heel hard regenen en kwam hij door een ongeluk ergens onderweg uren te laat. Jammer ik was het Nationale museum maar ingegaan. Hij stond later, maar wel anderhalf uur na het afgesproken moment voor het museum. Maar toen had ik vreselijke trek en zijn we met een taxi maar terug naar de Zone Rosa gegaan om daar iets te eten. Op mijn verzoek Chinees, ik weet niet wat ze hier met de chifa doen, maar in tegenstelling tot Nederland of Peru leidt het niet tot een smakelijke variant. De chifa arroz was nog wel gekleurd, maar of er verder nog smaak aan zat, ik weet het eigenlijk niet. Verder was de soep een gewone hier soep zonder vage kip of wan-tan er in. Er moet nog op geoefend worden, als je het mij vraagt. Na een siësta zijn we bruisend Bogota gaan verkennen. Volgens hem was het door dinsdag, en was er eigenlijk niemand in de bars aanwezig. Zeg maar na één biertje in een lege bar met een koeienkop aan de muur was dat avontuur ook weer klaar.
Gisteren zijn we weer naar het Nationaal museum geweest. Het was mij natuurlijk al wel opgevallen dat de collectie weliswaar boeiend is maar dat er ook niet een duidelijk lijn is in de expositie. Op de gevel roepen ze nog iets over thema's, maar binnen valt er niet veel te bespeuren aan samenhang. Waarbij wel gezegd moet worden dat het verder mooi is ingericht. Ik had zelf iets meer chronologie aangebracht. Er waren diverse schilderijen en beeldhouw werken van Botero te bewonderen. Het was zeker leuk om daar met Santiago te zijn. Maar grote hoogtepunten uit de geschiedenis van Colombia mij werd het allemaal niet veel duidelijker. Wanneer het nou precies onafhankelijk is geworden, ja met die Bolivar. Waarom heeft die Bolivar eigenlijk niet één groot verenigd zuid Amerika doen maken. Je weet het niet.
Verder zijn er de nodige pre-hispanische vondsten te bewonderen. Voor mij lijkt het snel op Peru en ben ik ook geneigd de indeling met verschillende culturen te maken. Maar ik weet niet of het mag. Al dacht ik wel eens nou dat lijkt wel Nasca, Chankay, of Chimu. Misschien is het ook een soort barok, impressionisme of wat je verder ook in de kunst hebt. Nou ja alles met alles en omdat er een moderne Sebastiaan hing een mooi museum. Het is een oude gevangenis, dat is natuurlijk al leuk en die gevangenis is weer gebouwd in de vorm van en kruis.
Daarna naar het Moderne kunst museum. Daar was eigenlijk geen ruk aan de beloofde meesterwerken waren uitgeleend of iets dergelijks en er hing en stond wat waarbij een corridor met oude deuren nog het leukst was.
Nu moet ik me maar concentreren op de terugreis. Ik heb natuurlijk nog uren te gaan. Maar wilde zo nog een koop wandeling maken. Al gaat mijn nieuwe koffer nu geloof ik al met geweld dicht, dat terwijl ik 32 kilo aan troep mag meeslepen van de KLM, maar dat is fucking veel, maar wie weet zie ik het licht en koop ik een koffer vol met spullen die ik ineens nodig blijkt te hebben. Ik denk het niet Jet.....

Nog een paar dagen

Het zit er al weer vrij snel op. Donderdag naar huis en maandag heerlijk weer aan het werk. Tj heeft ondertussen Amsterdam verlaten. Ik maak hier contacten via Grindr, waarbij een deel natuurlijk wil dat je voordat je voorstelt al sex wil. Een deel je waarschijnlijk wil beroven, en er ook nog gewoon aardige mensen tussen zit. Waarschijnlijk het grootste deel. Ik heb in ieder geval een paar in de laatste categorie getroffen. Waarbij S. nu even de ster is van het moment. Gisteren wilde hij mee naar het Nationaal museum. Dat bleek bij nader inzien niet het beste plan ooit, want het was maandag in de museum wereld, inderdaad dicht of cerrado. Het stond ook in de gids, maar die geloofde hij niet. Ik heb met hem rondgelopen. En een beetje geschiedenis les gehad. In 1947 is hier een presidentskandidaat neergeschoten, daarna is de stad letterlijk ontploft en het halve centrum gesloopt. Ze geven zelfs tours over oorlog en vrede in de stad. Ik begrijp dat het niet de Tolstoi Leesclub is. Ik was zondag ook in een klooster naar binnen gelopen. Dat bleek een expositie gaande over de burgeroorlog. Daar zijn geloof ik 250.000 slachtoffers gemaakt. Gezellig hier.
Maar dat is allemaal geweest, je hoopt maar dat het niet een normale manier van politiek bedrijven is. Dan zijn de foto's van Thierry wat mij betreft, en ik ben best een voorstander van een wereld met anale sex of waar ging het ook al weer over. Klok en klepel.
Verder is het hier overdag lekker zonnig, beetje bewolkt, met af en toe vooralsnog een plantensproeier regen effect, en dan is het weer zonnig. Terwijl het een graad of 22 of zo is. De typen in Bogota hebben zich natuurlijk al voorbereid op een mogelijke 11 stedentocht, maar het is een prima temp voor een gringo. s Avonds koelt het af en is het geloof ik 15 graden of zo, dan komen die jassen met bont kraag goed van pas.
Ik krijg maar geen kooplust hier. Misschien moet ik toch naar een dokter.
Jet, er zijn menen die status ontlenen aan het feit dat ze internationaal veel winkelen. Ik ben voor een serieus wetenschappelijk onderzoek hier zelfs over geïnterviewd. Want waar de één status geeft aan dat ik heb ik op marktplaats gevonden geeft een ander status aan oh dat heb ik nog uit New York, of Medellín. Omdat ik daar van hou was ik een bijna te onderzoeken geval. Dus ja ik heb een Peruaanse aardappel stampers, een koffie schep uit Salerno, rsv bakjes uit Lima en vooral kleertjes uit Italië. Mijn groene schouder tas komt uit München. Maar het Prince t-shirt weer uit Amsterdam. Ik vind het leuk, en het geeft ook allemaal een doel aan een wandel tocht. Zo zag ik vanuit Medellín een warenhuis uit de Metro, ik dacht ja dat gaat hem worden voor de bakjes. Bleek niet helemaal te kloppen maar de omgeving was er super geschikt voor.
Vandaag ga ik dan wel met Santiago naar het museum. Leuk leuk. Maar na mijn zoek tocht naar een wasserij mag ik zo mijn was op halen. Voor de onderbroeken afdeling is dat goed nieuws. Ik zie hier nu voor het eerst een andere gast. Ik weet niet of er veel zijn. Misschien is het niet het seizoen voor ze of weet ik veel. Ik heb maar wat brood gekocht en ontbijt hier binnen, hoef ik niet meteen de straat op.

Terug in Bogota

Eigenlijk natuurlijk al vrijdagavond, maar toen ben ik vrij snel het bedje gestort. Zaterdagochtend kwam ik op het idee van de was doen. Dat had ook in Medellín gekund maar daar leek het mij omslachtig hoe krijg je al die natte lappen weer droog. Dus ik dacht hier staat zo mooi op de deur waskamer dat klinkt goed. Maar dat bleek alleen voor hun eigen beddengoed te zijn. Dus ik gisteren eerst gevraagd aan die dame of ze iets wist. Het is trouwens mijn eigen Rosario. Maar die wist niet veel. Toen ben ik op internet gaan kijken. Daar was wel wat in de buurt. Bleek om 8.30 open te gaan. Helemaal goed, maar 8.30 bleek 9.30 en het vrouwtje vroeg voor een was 30 euro. Dat leek mij hier in deze relatief arme streken een hoop geld. Toen weer terug naar het hotel. Er blijkt een keten Jeff, die gaan weer om 9.00 uur open. Bleek dicht weer naar het hotel, zou een nieuwe onderbroek en broek niet beter zijn. Nog twee of drie zaken bewonderd. Ging het ook nog een beetje regenen. Heb ik een hele tijd met een maaltijd bezorger onder een balkon gestaan, nou ja kwartiertje of

zo. Nog een laatste poging, bij Jeff, en die bleek nu wel open te zijn en mijn was voor een derde van het dametje te willen doen. Dus daar ben ik maar mee in zee gegaan.
Ik moet zo even kijken of ik een foto van de trip hier bij kan opslaan. Maar die zitten weer op de telefoon. Gisteren zat ik hier zo op brood te kauwen. Ik dacht mmm het regent zeker, keek ik nog een keer naar de sofa kwam er bakken met water uit het plafond. Ik er een bord onder gezet. Cindy van het management op de hoogte gebracht. Bord geleegd, nog een bord er bij. Toen mijn prullenbak er maar onder gezet, daar zat wel alleen een plastic zak in maar ik dacht ik ben al aardig genoeg. Al met al was er gisteren niet veel tijd om mijn avonturen van die dag daarvoor in de ochtend vast te leggen. Hahaha. Maar die avonturen waren ook weer niet heel veel. Met een uber die er lang over deed zeg naar het busstation, daar een kaartje veroverd voor een bus die binnen 5 minuten zou vertrekken. Kon ik dat platform niet vinden, het was om de hoek, maar de je moest eerst een blokje om. Een mannetje van de bus heeft mij domme toerist gebracht. In de bus keek een meneer iets ouder dan mij op mij een beetje toe. Onderweg kwamen er nog wat mensen bij, een stelletje dat op de stoelen voor mij ging zitten die knalden hun stoel ver naar achteren. Die jongen zo ver dat ik nog nauwelijks mij knie kon bewegen. Gelukkig verdwenen ze in het dorpje van de lunch. Waar ik trouwens alleen een zak chips heb leeggegeten. De chips industrie verdient goed aan ons. De reis leek iets voorspoediger te gaan dan heen, al was de bus weer iets minder, geen Wi-Fi. Maar we zijn niet van een berg gestort. Al duurde het in Bogota naar mijn gevoel nog uren. Toen met een taxi hier heen. Dat ging weer relatief vlot. Gisteren heb ik nader kennis gemaakt met de historie van Colombia, in het archeologisch museum. Daar hebben ze zeg maar pre-hispanische vazen en aarde werk. Maar ieder dorps museum in Peru heeft meer. Maar daar heet het pre-columbiaans. Daarna het koloniale museum. Tja nou het was allemaal mooi. De andere gasten maken nu veel kabaal. Ik denk dat ze nog steeds blij zijn omdat ik hun verdenk van de overstroming van gisteren. Ik heb hier nog geen nieuwe vrienden gemaakt. Dat is het programma voor vandaag.
Oh ik moet nog zeggen dat in het kerkje van Augustinus, de grote kerkvader, maar ook iemand die als eerste beste Taliban allerlei niet kristelijke dingen heeft doen laten kort en klein slaan zowel Zubaron geïnspireerde gasten hunwerk gedaan hebben als Caravaggio overschilderaars. Voor de liefhebbers de afranseling uit museum Capdodimonte, de graflegging uit het Vaticaan, en die Jezus daar heb ik boekje voor bij nodig. De Emmaüsgangers is beetje vaag geworden maar die hangt in Milaan.

Geen windows explore

Fuck nu dat weer. Het is natuurlijk leuk al die techniek. Maar misschien was even pen ook leuk geweest. Nu probeer ik het op de iPad. Gaat vast nog minder snel. Gisteren naar het centrum geweest. De Rough guide heeft er weinig goeds over te melden. Oh de spellcheck die maakt een mens gek. Misschien moet ik het ook laten een glaasje Moët in plaats van moet. Beter toch. Het centrum dus. Na de eerdere metro ervaring met de metro er heen. Het is niet te lopen want je moet over snelwegen etc. Niks voor een toerist. Nou het lijkt weer te werken. Ik denk dat ik alleen bij instellingen het geluid van het toetsenbord nog moet killen, want dat is er nu. Gisteren was er een tweede excursie naar het centrum. Het is er flink druk er lopen een paar toeristen, die doen hun ah en oh over de beelden van Botero. Ik weet niet precies wat je er over moet zeggen, ze zijn goed gevuld, dat zeker. Ik wilde kleine stalen bakjes scoren, zeg maar om een pinda in te doen, als je niet alleen bent en een hand uit de zak kunt graaien. Ik had laatstelijk pinda's in huis om Peruaans te koken, en derhalve pinda's over. Die bakjes dus, nou hele straten met nep kleding en nep schoenen, tenminste dat vermoed ik. Verder winkels met huishoudelijke waar vaak van Action achting kwaliteit. Ik heb wel bakjes gevonden maar eigenlijk een maat te groot en een maat te klein. Het is ook best een kunst om het ideale bakje te vinden. Ik las Patricia Highsmith, grappig dat er nooit helden of gezellige mensen in haar boeken zitten, het zijn allemaal mensen waarvan je denkt, nou schiet ze dan maar af ook. Zelfs mister Ripley is natuurlijk niet een hele lieve jongen of zo. Die zou je ook niet op je verjaardag erbij willen hebben. Maar aardig om te lezen. Nu lees ik het meesterwerk van Reinaldo Arena's, wie juist die zijn levensverhaal nog zo mooi is verfilmd in Before the Night falls. Dat is die film met een mooi dubbelrol van Johnny Depp, als geile bewaker en als dragqueen. De dragqueen smokkelt in een soort dopper de roman van Reinaldo de gevangenis uit. Het staat in de autobiografie, dus misschien is het waar. Dit boek is ook wel op donkere plekken geweest. Het is over een hysterische familie met alleen maar schelden en een soort nachtmerrie achting ontbering van een verhaal lijn. Ik weet het allemaal niet.
Ik had daar in het centrum nog een koffie met een taartje genomen. Vandaag naar het museum van de moderne kunsten. Daar was eigenlijk één werk wat tot de verbeelding sprak iemand had glas met auto verf behandeld en wat stalen constructies verzonnen, dat moest je uitdagen om op een andere manier naar je omgeving te kijken. Op mij werkte het zelfs voordat ik had gelezen wat ik moest vinden. Dus dat vond ik wel kunstig. Gisteren met meneer J. en zijn vrienden op stap geweest, we moesten afspreken bij het boeken festival. Maar ik geloof niet dat er iemand een boek heeft aangeraakt. Maar het was wel gezellig.

Meer Medellin

Ik ben ondertussen gevorderd met het gebruik van de metro hier. Dat is inderdaad een zegen voor de stad. De burgemeester hier heeft geloof ik flink ingezet op het verbeteren van het openbaar vervoer. Kabelbanen naar krottenwijken, waardoor die ineens veranderen naar redelijke buurten en dus een paar metro lijnen dwars door de stad. Ik ging gisteren naar de botanische tuin. Dat viel een beetje tegen want er waren hele schoolklassen en niet een paar maar alle kinderen van hier, of zo leek het die hier rondliepen en in tenten projecten deden. Dat gaf mij weinig kans om rustig te genieten van de bossen marjoraan die er waren. Moet ik daarvoor toch weer naar het Diemerpark om daar in rust van te genieten. De grote weegbree was nog in potjes achter een lint, ook weer jammer en er kwamen zelfs kinderen langs met een enorme canon voor een foto shoot, waar ik dan he model van werd. Tja, nou ja ze hadden zeg maar een exotisch plant gevonden. Al deze toestanden maakte wel dat ik er niet vreselijk lang bleef. Terug naar bij het Stadion dan maar. Met de metro, heen met een uber en terug metro. Dat had ik heen ook wel kunnen doen.
Daarna heb ik met Jairo afgesproken, die wilde een berg op om daar romantisch van het uitzicht te genieten, maar dat leek mij bij nader inzien geen goed plan. Dus hebben we ergens in een parkje gezeten en ben ik later in de overvolle metro naar huis gegaan. Dat was echt haringen in een ton, sardientjes in een blik. Maar er waren geen mensen die mij probeerden te bestelen. Dus dat was ten opzichte van de metro in Parijs weer een stuk gezelliger. Zelfs het uitstappen viel relatief mee, de enige min was dat ik wel een verkeerde kant op liep. Maar dat had ik snel, of in ieder geval voor de kerst in de gaten. Later nog een Nederlands stel bespioneerd, ik denk niet dat ze taalisch genoeg waren om te denken dat ik ook een Hollander was, misschien op basis van mijn looks. Hahaha. Nou afgezien van geleuter over een cursus Spaans, moet je echt doen schat. Handig het woord voor carne op de telefoon opzoeken was het mooiste deel van de conversatie over hoeveel ze gelopen hadden, ze zeiden 16 km en hoeveel calorieën daarmee wel niet verbrand waren. En maar dat zei haar vriend maar niet hoeveel slanker ze daarmee om de heupen was. Ik denk nog twee keer een verre reis en dan zal zich wel een kleine Juan aanmelden. Die heet dan Juan vanwege hun mooie reis hier. Persoonlijk had ik Jacques dan ook mooi gevonden, maar dat kunnen ze hier moeilijk uitspreken.

Antioquia

Het is hier de hemel voor dikke dames en iets minder voor dikke mannen. Botero komt uit Medellin en doneert met gulle hand zijn meesterwerken aan het museum Antioquia. Blog lezers zal het wellicht duidelijk zijn dat ik graag naar een museum ga waar ze al dan niet lokale kunstschatten verzamelen. Dus ik ben naar het museum gegaan om mij wederom te vergapen aan schilderijen vaak mansgroot met dikke dames. Het museum is op het plaza Botero, daar is een verzameling beelden van hem eh geplaatst. Het hoogte punt van het museum was eigenlijk het museum, want het is een art deco gebouw waar vroeger de gemeente inzat. Botero heeft niet alleen zijn eigen werk aan het museum geschonken maar ook werk van ondermeer Frank Stella en het museum was al voor Botero. Ik moest er voor naar het centrum van Bogota, dat was wel een beetje druk, vooral met Columbianen, of misschien mensen uit Venezuela. Die schijnen hier de zaak over te nemen. Maar ja zo op straat zie ik niet direct het verschil. Veel mensen dus en toen ik aan kwam lopen had een vage meneer nog ruzie met twee vage dames. Ik dacht want zo heeft Rough Guide me opgevoed hoertjes die aan de drugs zijn en iets onderhandelen. Altijd uitgaan van het beste in de mens, zo zegt mijn meester Rough Guide. Overigens besteedde niemand aandacht aan mij en kon ik gewoon het museum in. Daar kwamen de beelden en schilderijen met dikke mensen weer van alle kanten op mij af. Het schilderij van het dikke mannetje dat op apengapen ligt is Pablo Escobar. Toen hij neergeschoten was.
Ondertussen staat Grindr hier dag en nacht berichten te sturen. Pffff veel mensen die geloof ik van beschuit houden. Gisteren daarom met iemand maar eens een afspraak gehad. Een charmante jongen die ook nog goed engels sprak, mede door een Engelse opa. Al vond ik niet meteen dat hij op Boris Johnson leek, misschien wel als bijtje, want waar Boris geel haar heeft, heeft deze jongen zwart haar, is het toch van een bijtje........
Wat verder ik zit in een rustig buurtje. In een soort villa gebouw. De begane grond is een hostel. Ik zou de wasmachine kunnen gebruiken  die is Amerikaans en snap ik voor geen meter en ik heb ook nog geen sokken gebrek ofzo.

In Medellin

Overigens heeft Darwin wel een nieuwe wending aan mijn kapsel gegeven. Hij heeft het een soort van a-symmetrisch geknipt, ik denk dat dat de mode is of in Bogota of anders waar hij vandaan komt. Nu in Medellín, wereld beroemd vanwege Botero, en nog wat andere zaken, maar daar gaan al hele series over die hoe ik hier verder niet te benoemen. Ik had een banaan gekocht, maar die was keihard, die heb ik maar in de prullenbak gestopt. Ik zit weer in een hostel, misschien moet ik voortaan toch op zoek naar hotels, maar ik heb heerlijk geslapen al was ik wel weer vroeg wakker. Het is hier een beetje meer van de jungle. Bogota is al groen, maar volgens mij is het hier nog groener, maar ik heb nog niet zo heel veel indrukken verzameld. Wel bouillonblokje gekocht, je zal het maar nodig hebben, nou ik zit er nu niet om verlegen.
Oh de spellingscontrole werkt niet in de kop. Gisteren uren en uren in de bus gezeten, ze zeiden dat het 9 uur zou duren, maar het waren er bijna 11. Misschien had ik in Bogota in de eerste beste bus moeten springen, nu had ik daar ook nog een tijdje gewacht waardoor het een langdurige reis werd. Het was wel mooi, we gingen eindeloos door bergen. Eerst kaal met veel eucalyptus bomen. In Peru is dat een soort Japanse duizendknoop, want daar molesteren ze de plaatselijk ecosystemen en putten de grond uit. Ik weet niet wat ze er hier van denken. Verder enorme gatenplanten, bamboe groot genoeg om mee vissen en tal van planten die ik niet ken. Daarna kwamen we in een meer groene omgeving. Met enorme hoeveelheden varens, dat deed me een soort van aan de jungle denken. In Bogota zag je ze klunen met jasjes, verderop verdween dat en kon je vanuit de bus menig biceps met tattoo bewonderen. Eh en dan voor de liefhebber ook gatenplanten. Ik kan het niet genoeg benadrukken. Ik vind die steden maar ingewikkeld, het begint simpel, gewoon calle en carrera nummeren, dat lijkt op New York, kan ik volgen, maar vervolgens krijgen ze ook nog a b en c.  En niet zoals in Alfabet city maar 72 a en b. Anyway ik zal het moeilijk vinden maar de taxi chauffeur begon tegen met de schreeuwen dat hij er ook niets van snapte. Hij schreeuwde niet in het fries maar met een echt Medellíns accent, dat trouwens dan wel weer op fries lijkt. Ik moest zelfs de taxi uit. Stond ik daar ineens in de midden van Medellín. Ik dacht nog dat ik rode druppels op de taxi zag, bloed van een vorige klant. Ik loop rond met een spliksplinter nieuwe koffer, Samsonite, een impuls aankoop, volgens een juffrouw een hele goede, dat mag ik wel want al het geld dat ik op mijn verjaardag heb gekregen ging er schoon aan op. Stond ik daar een beetje il bello tourist te zijn.
Gelukkig werd ik overgeheveld in een andere taxi, beetje nerveus koffer naast me. Maar die reed me direct naar de hut. Ik belde aan, en er kwam een Aziaat in ondergoed naar de deur gerend. Die bleek gast, maar het was zeg maar een warm welkom. Misschien was hij onder de douche geweest ik had eerst een kamer zonder douche maar er zijn grenzen. Schoon en douche is wel een voorwaarde. Ik geloof dat hier niet veel te culturen is, afgezien van Botero maar ik ga

me vermaken. Ik heb al ontbeten buiten en een banaan gescoord. En het is nog maar 9 uur. Michel de kolibrie hing in die boom. Ik weet het soort niet, maar ik had nog een foto gemaakt met het olieverf effect, some call it kitsch yes it is. De vogel hing in de rode bloemen zijn nectar te verzamelen. Anders dan al duiven op de dam. De buurvrouw had peper gestrooid tegen de duiven. Wel zielig want je hoorde ze niezen en weer wegvliegen, maar dan een beetje de wegkwijt. De kraai die ik besteld heb op de Ten Katemarkt, heeft wellicht hetzelfde lot ondergaan als de kraai in de film van Passolini met Toto......................

Vreemd gegaan

Oh nee ik ben vreemd gegaan en nog wel met Darwin uit Venezuela, sorry; TV maar Darwin heeft mijn haar geknipt. Ik weet helaas niet hoe hij lacht omdat hij een mondkapje voor had. Dat is hier best wel mode. Verder ben ik mijn touwtje vergeten om foto's te downloaden. Ik moest ook al een stekker kopen voor de oplader. Wat een toestanden. Gisteren naar het centrum geweest. Ik dacht eerst me meneer Esteban maar die had better people, nou die kan ik ook altijd vinden. Ik met een ubertje naar het centrum. De weg ging langs sloppewijken, en vreselijk rijke wijken. Uiteindelijk stond ik ook in oog met de kathedraal. Ja die was natuurlijk mooi, en je kon er gratis in, dat is ook wel prettig. Dat gold ook voor het museum van Botero. Ik had nog aan een jongen voorgesteld om dan in ieder geval toeristen een poot uit te draaien, maar dat snapte hij niet. Tja Botero, zijn mensbeeld is natuurlijk een beetje Lizzo zeg maar om het beleefd te houden. Maar er zit ook wel politiek in, dan zijn ze leuker en een enkel vogeltje, die was ook wel mooi. Verder heeft hij best veel moderne kunst verzameld zodat het een prettige verzameling is, hoogte punt voor mij Monet die de Geldersekade schildert, helaas het bewijs kan ik nu niet tonen. Verder val ik hier supervroeg in slaap. Ik weet niet wat ze hier in de lobby doen. Het lijkt een beetje op een club avond van de nou lijmsnuivers. Ik weet het niet gisteren viel de strook steeds uit oh misschien nu wel weer want het is donker. Ik ga dit snel nou ja nu maakt het ook niet meer uit.
Met mijn tablet is op het bed schrijven niet echt een plan, het toetsenbord zit er een soort van los op. Misschien moet ik een keer iets degelijkers kopen maar zo vaak gebruik ik het niet. Dus ik zit nu in de lobby te verlangen naar een echt toetsenbord. Maar voorlopig gaat dit ook wel.
Gek alleen dat soms mijn cursor een mind of its own heeft. Hier achter zit een peruaans restaurant, maar de muziek tjeempie die was hard, ik ga het nog proberen. Morgen ga ik in alle vroegte op zoek naar een bus naar Medellin. Ik heb mij laten informeren dat reserveren onzin is, ik hoop het maar dat ik direct in een bus kan springen.
Ondertussen ben ik een kabeltje rijker. Misschien een stomme aanschaf, maar ik vond toch dat ik het nodig had en hier zijn dan wat foto's. Inclusief het nieuwe kapsel. Bogota ligt een soort van tussen de bergen in. Daar zijn ook die arme wijken tegen aan gegooid. En de rijke wijken. Maar je denkt daardoor wel dat het groen is, en ik zag een kolibrie, gewoon op straat, dus dat was wel leuk. Hij maakte trouwens best een kabaal. Goed dat het geen Frankrijk is, hier anders zou je hem nog moeten vangen en op sterk water zetten. Maar goed door het gedoe met het internet gisteren mag ik van de OBA niet verder lezen, die vinden het geloof ik niet leuk als je in het buitenland digitaal leest, nou ja zeg. Ik moet eens kijken of ik nog die boekjes van Bol in mijn collectie heb. Mocht ik ooit door mijn stapel boeken heen raken. Ik lees nu Rosita Steenbreek, die is met haar jonge verloofde op een roze fiets van Amsterdam naar Delphi aan het fietsen. Dat is best ver maar ze is al in Ravenna geweest dus het schiet op zullen we maar zeggen.