Fare lo shopping

 Wat erg geen of te weinig informatie over shoppen in Napels. Nou voor de heren kan ik die voorzien. Hahahaha. Er zijn twee winkels waar ik zelf dol op ben Fussaro en Primo Emporio. Fussaro is een klassiek Napolitaans heren merk. Een beetje tuttig, een beetje stijf, maar ik denk dat een buurman er goed zou kunnen slagen omdat ze ook veel dingen hebben met een uitgesproken dandy achtig flair. Ik kom er ook altijd wel met een paar overhemden vandaan. Ik had er ooit een overhemd voor meneer Z. gekocht, dus dat kan op zijn laatst 2004 geweest zijn. Ik kreeg er niet te lang geleden nog een compliment over van de muse van de baas. Helaas is het overhemd ter ziele want de kraag moest ik toch als versleten beschouwen. Ze zitten met verschillende filialen op zowel de Corso Umberto als op de Via Toledo. Om de een of andere redenen vind ik de winkel op het Piazza Dante het leukst.
Waarbij wel gezegd moet worden dat een een goede italiaanse winkelbediende het liefst in de deur staat te praten met vrienden of familie, of de hond van de buren. Klanten, tja en dan moet je daarvoor die winkel in om steeds boh te zeggen. Heeft u dit in 44 boh. Dat soort gesprekken. Waarbij ze dan ook nog eens vaak in Napels antwoorden in het engels, terwijl ik net mijn best had gedaan met Itaspa. Nou maakt niet uit. Om de een of andere redenen lijken ze altijd opruiming te hebben. Nu aan het eind van de zomer vond ik het niet zo gek, en er zijn altijd opruimingen en altijd Nuovo Arrivi. Misschien is dit hun handelsgeest.
Dan is er de Primo Empori, die zit op de Via Toledo en op de Via Chiaia dat is voor de iets hippere jongeman. Het is voor Napels een beetje het duurdere segment maar die hebben ook altijd mooie spullen. Die waren deze keer goed voor twee colbertjes en twee overhemden. Er stond een keer een ontzettende nicht in de shopp. Met een enorme partij borsthaar, en een bloesje zo open dat je bijna zijn navel zag. Maar die is verdwenen. Waarschijnlijk een carriere als modello.

Verder zijn er winkels als Fuel, Project 2.2 en nog zo wat winkels. Met name die project 2.2 heeft rare goedkope kleding in de aanbieding. Napolitaanse stijl een beetje ontworpen met een dikke stift. Dan zijn er nog markten. Die bij Porta Nuovo wordt helaas steeds minder Napolitaans, en steeds meer bengali. Tegenover de Grijze dakduif zit een indiaans restaurant, het moet niet gekker worden. Ik ben altijd dol op het deel van de markt bij hotel San Pietro, ik ga daar vaak in ieder geval op zoek naar ondergoed, 3 voor een tientje. Wat dan een goede deal is. Ik was door Sanita (sorry Luc; ik was echt niet op het idee gekomen Regione Sanita te zoeken). Daar is een gezellige straatmarkt. Met naast tal van producten uit PRC ook veel Napolitaanse herrie. De plek voor een Napoli mondkapje of een short. Het is heerlijk om daar te neuzen in keukenspullen van matige kwaliteit, dirt cheape koffiekopjes en tomaten. Het gaat maar door met winkels. Vroeger kocht ik op de markt cd's maar ik ben dichtbij het moment om ook geen cd's meer te kopen. Ik kwam terug zonder cd's. Verder is de markt natuurlijk een goede plek om de lokale bevolking te bekijken. Alleen op zondag ben ik twee keer bijna gerold op de markt. De truuk was om op mijn schouder een dikke rochel te gooien. Ik hoop uit een spuitbus, maar het is al minstens 15 jaar geleden. Vervolgens kreeg ik van een aardige napolitaan een zakdoekje om te poetsen. Vervolgens ging een minder aardige Napolitaan mijn portomonai uit mijn zak PROBEREN te halen. Ik heb het zakdoekje gehouden en eh van mijn afgeslagen. Overigens was ik vorig jaar met Marjan in de metro van Parijs bijna beroofd door een rare donkere familie. Die gingen onhandig met een kinderwagen de metro in. Terwijl ik half dacht ik moet helpen ging een meneer uit het gezelschap mij "helpen" met mijn koffer en nummer twee ging kijken wat ik allemaal in mijn rugzak had. Op de een of andere manier begon ik te gillen (tja je bent een mietje) en een beetje om mij heen te walzen met mijn armen. Dat had tot gevolg dat de mevrouw met kinderwagen en haar handlangers weer uitstapten en ik in Frans, en van Marjan complimenten kreeg over hoe ik deze dame met kinderwagen en haar rovende familie van het lijf had gehouden. Ik hield er alleen wat schrik aan over. 

Maar dat was in Parijs en 15 jaar geleden in Napels. 

Schoenen natuurlijk ook altijd een belangrijk punt om te winkelen. Er zijn schoenen in overvloed. Van hele goedkope plastic tot hele dure merk schoenen. Ik stel mijn schoenenbudget altijd op 50 euro per paar en daar kun je in Napels altijd goed mee winkelen. Ik heb deze keer een paar diadora voor 40 euri gekocht. Zeker binnen het budget. Levensmiddelen zijn dan weer te vinden in supermarkten, die ze in het centrum een beetje verstoppen. Maar bijvoorbeeld bij Piazza Garibaldi zit er één verstopt onder het flatgebouw met Kimbo er op. Waar draai maar rondje op Piazza Garibaldi, kijk richting Corso. Ik loop zelf graag de Spaccanapoli af, daar kun je ook gezellige Pasalaqua kopjes kopen tot de Toledo, ga ik naar links tot Piazza Dante, dan loop ik de hele corso terug af, tot aan de Chiaia, die loop ik weer af tot de zee, dan langs de kust terug naar koninklijk paleis, dan een beetje eh tot zeg maar de universiteit en dan de Corso helemaal af. Dan heb ik het merendeel van de smaken van winkels wel gezien. Dan is er nog de vraag waar koop je de zonnebril die koop ik weer op straat op de Corso. De chineze winkels rond San Pietro hebben wel veel keus maar net niet dat tikkie Napolitaanse viltstift ontwerp. Dus eh als voor de dingen ik ben benieuwd of M verguld is met de zonnebrillen, andere M met de shirts en A ook met zijn shirt. 

Overigens ben ik een groot deel van het jaar beschikbaar voor hand en span diensten voor het betere en mindere shopwerk in Napels.

Napoli

 Vandaag vooral gewinkeld. Dus eigenlijk niet zoveel te melden. Ik zie ook dat er niet veel mensen volhouden het blog te lezen. Als ik niet zoveel schrijf wie gaat het missen. Ik wilde naar dat museum met die religieuze meuk, maar ik mocht niet doorlopen op de Via Duomo. Ik denk dat ze met een beeld ofzo de straat door wilden. Misschien moesten ze wel het bloed van Gennaro vloeibaar maken. 

Het is toch grappig dat dit ding eerst 10 minuten bezig is met googleplay muziek op te laden, alle chats in facebook en nog veel meer sooi. Ik heb die hele google play muziek nog nooit gebruikt met het is goed om de laatste versie te bezitten. 

Ik wilde nog even een boodschap verrichten in Sanita, ik heb net opgezocht wat de anekdotische reisgids er allemaal over heeft te melden. 

"" 

Dat was het dan. Het komt niet eens voor in de inhoudsopgave. Of ik moet een soort verkeerde spelling gebruiken. Maar ik zou het leuk vinden als een dergelijke tekst wordt opgenomen. Volksewijk in Napels met alle problemen die er bij horen, maar ook de charme die er bij hoort. Hier leeft het echte Napels voort. In talrijke kerken, een actief theatergezelschap en vooral op straat. Hier rijden de scooters af en aan. Het is verleidelijk om een wandeling door Sanita te doen om naar museum Capodimonte te gaan. Net als het allemaal teveel wordt is er een lift die naar de straat gaat waar bussen naar Capodimonte gaan rijden. Het is echter ook verleidelijk om de wandeling te voltooien. Al zit er wel een trap in de wandeling. In de wijk Sanita zijn verschillende kerken. Meestal zijn ze dicht. Er zijn ook catacomben voor mensen die daar weer in geïnteresseerd zijn. Nog wat geleuter over kerken geplukt van Wikipedia en je hebt een best aardig verhaaltje. 

Maar ik heb vooral de Via Roma/ Toledo afgelopen, om daarna langs de zee, het was heet terug te gaan naar het Palazzo Reale. Daar staat wel van alles over in het boek. Dat je er bijvoorbeeld makkelijk over zee kan vluchten als het te heet wordt onder de koninklijke voetjes. Dat is geloof ik wel eens gebeurd. Die Bourbons van Spanje zijn hier lang koning geweest. Maar op een bepaalt moment vertrokken. Ik denk dat ze de nodige kunst schatten hebben meegesleept. Zou mijn niets verbazen als een deel van de Ribera's hier geschilderd zijn en in de koffer van de koning verdwenen. 

Dit is Sanita. Beroemd van wegen de klassieke schorten met aan de voor en achterkant katoen die je er kan kopen. Wees er snel bij, want die kwaliteit wordt niet meer gemaakt.

Het Castello dell Ovo. Het kasteel van het ei. Het zit namelijk zo in deze ingenieuze constructie is een ei verwerkt. En zolang het ei niet breekt gaat het goed met Napels. Het is echt waar, het is middel eeuws over een Romeins fort heen gebouwd. Met behoud van ei. 

Van Oostzanen, het wapen van Amsterdam. Tja je moet dingen zien voor je ze ziet. Ik heb er een beetje moeite mee, eh dat tiep zit Andries in zijn nek te kietelen. Die heeft betaald voor het meesterwerk. Die van Oostzanen schilderde hele schilderijen vol maar wachtte met omstanders, dat waren zeg maar betalende passagiers. Die het schilderij kocht. 

De Vesuvio.....

Ik ging een beetje paraderen langs de waterkant. Er zijn vooral oudere badgasten. Hier een oude aap op zijn rots met anderen er omheen. Als ze te water gaan is het tot net onder het kruis. Gaan ze de hele dag kwekken en wenden zich als een Girasole in richting van de zon om goed bruin te worden. 

A Napoli

 Gisteren vanuit Salerno naar Napels gegaan. In Salerno vielen er druppels uit de hemel. Ik weet niet of dat voldoende was om regen te kunnen zeggen. Het kwam met druppels naar beneden. Ik was daarvoor nog naar het Diocesano museum geweest. Het is een soort gewoonte om dingen die niet meer in de kerk horen omdat ze naar beneden zijn gedonderd of de smaak is veranderd, of de kerk is verkocht aan een projectontwikkelaar om de stukken dan of te verpatsen of naar het Diocesano museum te slepen. Iedere plek die zichzelf een beetje respecteert heeft er één Salerno ook. Er was iets met Rafael.  Jullie weten de beroemde kunstenaar ondermeer bekend van de cupido waar een copy van op mijn arm zit, die Rafael. De beste man is vrij jong gestorven, begin dertig maar heeft samen met zijn atelier toch een enorme hoeveelheden werk nagelaten. In Salerno waren ze op het idee gekomen om tegen jonge kunstenaars te zeggen, joh schilder het nog een keer over. Nou dat lieten ze zich niet twee keer zeggen, alle Madonna's met kind van Rafael waren vrolijk opnieuw geschilderd. Er was niet echt iets aan toegevoegd. Wat bijzonder is van het museum is dat ze een collectie middeleeuwse, zo weer 1200, ivoren eh snijwerken hebben die zowel het oude als het nieuwe testament verbeelden. Heel bijzonder en de collectie is best compleet. Het zijn er een hoop, en zo konden zo in die oude tijd al mooi priegelen in ivoor. Het was toen natuurlijk nog niet verboden om achter een olifant aan te rennen en daar schaamteloos het ivoor van af te halen. Het is vervolgens wel bijzonder dat iemand in Salerno daar vervolgens de hand op wist te leggen en dat hij nog goed ivoor kon snijden ook. 
De laatste avond in Salerno heb ik genoeglijk doorgebracht op het terras van Lia in goedgeschelschap van Daniela, Boucha en Lamy. Ik kan niet zeggen dakterras maar je had wel een uitzicht over half Salerno. 

Maar ja nu dus in Napels. Ik ben toch een beetje gestressed van al die corona toestanden. Je moet hier in besloten ruimtes met een mondkapje op paraderen. Dus ieder winkeltje restaurant of museum moet je je mondkapje op. Ik loop meestal met die van Amnesty. Ik heb die met een reserve in een indiaans buideltje in mijn kontzak. Het wordt allemaal wel eh nou ja het zit daar altijd. In de trein ook mondkapje. Ik ging het laatste stuk van mijn reis met een regionale trein. Dat klinkt dramatisch. Maar deze reed zonder stoppen naar Napels. Ik dacht hij is afgeladen. Ik zit bij 8 gillende meisjes op schoot. Er zijn twaalf Afrikaanse heren, waarvan er 3 bellen. Verder is er een enorme Afrikaanse dame en nog een aantal Pakistanen of zoiets. Maar het bleek heel rustig te zijn. Het is wel grappig dat die mondkapjes regels dan weer niet voor iedereen gelden. Ik zat schuin achter een bloedmooie kerel die had een neusje als een jonge Apollo, zijn vrouw zat er naast te soppen. Omdat zijn neus zo supersexy was hoefde er geen mondkapje op. Overigens was hij van mijn leeftijd. Misschien een paar lange winters ouder. Ik werd er ook helemaal hitsig van. Dan moet je ook maar je neus afdekken. Maar ja als hij te mooi is dan weer niet. 

In het hotel hadden ze pas vandaag op mij gerekend maar het gaf geen probleem. Ik wist een paar shirts te kopen. Verder kreeg ik rare bestellingen door als een short met een voor en achterkant van katoen. Bedoelt de zender van de boodschap dat het een gevoerd short moet zijn. Dat het geen plastic moet zijn is mij al wel duidelijk. Verder een overhemd als die maar dan in maat 39 superslim. Of ik ooit een dom overhemd zou kopen. Wat een gedoe. Nu moet het overhemd ook nog chique zijn. Geen aardappelzak, al is Marilyn M. natuurlijk bekend van haar poses in een aardappelzak. 

Wat een gedoe. Buiten gaat de wereld door, daar loopt nu wel de Afrikaanse dame. Ze bellen veel en denken waarschijnlijk dat de telefoon een sieraad is maar dat degene die je bereikt op gehoorsafstand is waardoor je lekker kan schreeuwen. Gezellig zullen we maar zeggen. 

Vandaag via Sanita de tocht naar Capodimonte gemaakt. Ik dacht als ik een schort ga vinden dan is het in Sanita. Daar is toch wel een soort oorspronkelijk Napolitaans gevoel van jochies op een brommer waarvan je denkt misschien pikken ze mijn tas. Ik dacht ook nog aan een speciaal cadeau voor een paar heren. Ook dat vond ik en ik heb ook nog afgedongen. Die man vond het maar zo zo maar stemde in. Na een keer met M. drie uur op openbaar vervoer te hebben gewacht heb ik besloten om voortaan naar het museum te lopen. Volgens Googlemaps is dat 40 minuten. Waar dus een deel van de tijd door Sanita. Waar ik helemaal blij werd van de aankopen. Wat wil een mens nog meer. Er zit alleen een killer trap in het parcours maar ook die heb ik een soort van zingend, maar dan toch meer als Chet Baker genomen. 

Capodimonte is het het grote Rijksmuseum van Napels. Opvallende meesterwerken zijn de werken van Mathias Stom (Amersfoort eh 1580.) Van Oostzanen maar toch vooral het werk van Caravaggio, de afranseling. Waarin Jezus wordt afgeranseld. Maar wat een Jezus, Jezus zeg. Verder hebben ze veel werk van die Carracci broers maar daar vind ik weer niet veel aan. Hercules op de tweesprong het is een meesterwerk van hem. Zeker als je zijn werkt hoog hebt zitten. Er is een Bronzino en een een paar werken van Titaan. Thuis lees ik een boek over Titaan. Al denk ik dat de Amerikaanse schrijfster er lol in had om de hele geschiedenis van Venetië er bij te ploegen. Ik lees me daar over allerlei dogen en graven en weet ik wat allemaal. Een van die Titaans is van een paus met zijn twee zonen, tja dat was waarschijnlijk van voor het celibaat. De Paus is een klein mannetje duidelijk in de krimp periode. Terwijl die zonen waarschijnlijk allerlei gunsten aan hem vragen. In die van Oostzanen zit op een vernufte manier,  volgens het bordje het wapen van Amsterdam verwerkt. Voor mij net iets te vernuft. 
Verder een werk van Artemesitia Genteshille, als ik minder lui zou zijn ik de naam even googlen. Maar ze hing ook tijdelijk in het Rijksmuseum. Ze is op jonge leeftijd verkracht en heeft daar een rechtzaak van gemaakt. Ik geloof dat het tussen haar en mannen nooit meer helemaal goed is gekomen. Haar iconografie is vooral vrouwen die kelen doorsnijden van mannen. Judith en Holofernes, ze lust er wel pap dan niet bloed van. Verder was er speciale aandacht voor Hoofddorp in het museum. Ik moet zeggen dat ik al veel heb meegemaakt in het museum maar Hoofddorp in Napels. Maar er was een overzichtstentoonstelling van Calatrava en daar hoort Hoofddorp, samen met Rio, en New York dan ook tussen. Heel mooi er waren dus maquettes van verschillende gebouwen en bruggen en eh soort vrij werk. Ik moet zeggen dat het vrije werk eigenlijk leuker was dan ik zou verwachten. Ik ben wel benieuwd hoe al die gebouwen en bruggen er over 10 of 50 jaar uitzien. De tijd zal het leren, en nu mag je ook al geen verf meer gebruiken met chroom-6. Het wordt allemaal minder. 

Bij de dakduif gegeten. Er zat een frans stel. Toch altijd fascinerend hoe zo'n dame dan weet te vragen om een ice-tea. Ik verbaas me altijd over mensen hoe weinig talig ze zijn. Ik moest meteen helpen met vertalen, maar bronwater was gelukkig ook goed. Die jongen ging wel recht voor het bier. 

De killertrap

Het museum van buiten

De brug in Hoofddorp

Tja wat moet ik hier nou bij zeggen. Caravaggio die zich nadat hij op de vlucht is geslagen omdat hij bij een tenniswedstrijd iemand vermoord strand in Napels. Krijgt hier een aantal opdrachten. Het werk van licht in zijn schilderijen wordt belangrijker. Hier van het licht op Jezus. Die hij met overgave heeft geschilderd. Dit is een detail. Er zijn nog een paar mannen bezig hem af te tuigen. 

Dit is die Titaan. Met dat oude Pausje. Het is waarschijnlijk een farnese. Maar dat moet iemand maar googlen. Nu ben er er te lui voor. 

Salerno.........

Daar ben ik weer. Ik kan helaas niet melden dat ik gisteren veel spectaculaire dingen heb gedaan. De stappenteller vermoeid met heen en weer lopen op de boulevard. Een tukje doen. Tijdens het tukje ging het trouwens regenen. Ik zag het al een soort van betrekken. Ik dacht nou misschien wordt het dan een beetje koeler. Dat zou het zit net op het randje, ik zweet wel eens een beetje. Maar gisteravond was het door het buitje heerlijk. Daarvoor toen ik na de siesta naar buiten ging was het net een turks stoombad. Maar gelukkig was dat weer snel verdwenen. 

 Ik heb een ticket waardoor ik vet veel bagage mag meeslepen. De beperking is wel geloof ik maar 1 koffer, nou ja meer heb ik ook niet bij me. Ik vraag me nog steeds af wat ik moet doen als ik allemaal mooie shirts wil kopen. Die van vorig jaar hangen een beetje stof te vergaren. Daar kan ik de hele winter nog wel mee door als we toch niet naar kantoor kunnen, of nauwelijks. Met de oplopende getallen ik verwacht het niet. Hier is het de landen code een beetje veranderd. Ik kreeg netjes allerlei meldingen van buitenlandse zaken. Keurig. Een jaar geleden moest ik nog naar de consul. Misschien moet ik dat nu weer doen om te bedanken ofzo.

Ik heb gisteren bij Mama Rosa gegeten. Voor de liefhebbers Mama Rosa is er nog steeds. Ze zit met een mondkapje op haar kin de zaak waar te nemen. Haar zoon begon meteen blij in het Duits tegen mij te praten. Ik denk dat hij ooit een Duitse dame het hof heeft gemaakt. Hij houdt in ieder geval van Duits te praten. Net als de Grijze dakduif misschien wel een Franse charmeur achter haar rokken heeft gehad. Want die wil altijd een woordtje frans praten. Maar bij Rosa dus, ik kreeg pasta met inktvis, spigola, maar dat zou je ook zeebaars kunnen noemen, een soort aardappel kool dingentje, en een stukje chocolade nog wat die bla bla taart. De schade was 12 euro. Ik ga vandaag weer. 's Avonds was ik uitgenodigd bij Lia die is aan het toneel en had haar gezelschap uitgenodigd. Maar dat zou 15 man worden. Ineens dacht ik oh lieve hemel straks sta ik er als een Grappenhaus op de foto met allemaal dronken italianen aan mijn arm. Dat zou natuurlijk in een ander gestel dicht bij de hemel zijn. Maar in deze tijden van Corona ik heb maar een rain check genomen. Het had toch al geregend. Boucha zei nog we kunnen op het terras. Maar dan kon niet omdat dan de buren vast de caribineri gingen bellen. Nou is het bureau van de caribineri wel  heel mooi maar of ik er nou een nacht wil doorbrengen dat is wel veel. Straks word ik ook nog verwijderd als persona non grata. Al die latijnse termen die komen ze dan ineens goed van pas. Ik heb maar een salade gegeten en daarna nog een babybaba opgegeten. Was het toch een mooie avond. Ik begrijp dat het in Nederland warmer is als hier. Maar hier kan natuurlijk lekker naar de Dom kijken zo meteen. Die is uit 1200 ofzo en de heilige Matheus ligt er begraven. Een apostel is natuurlijk wel iets anders dan een heilige. Van de apostelen is er tenslotte maar een limited edition van 12 beschikbaar. Heilige kun je natuurlijk heden ten dage ook worden door het knuffel van Bono (moeder Theresa) of een beetje zuur in je knuistjes strooien (Padre Pio) ik hoop maar dat ik het katholieke landsdeel hier niet te veel mee shock. En anders maar wel. Ik kom nog een keer terug op alle heiligen bij elkaar. Maar dat is voor later. 

Salerno

 Ik dacht even dat mijn hele Crotone verhaal kwijt was geraakt. Gelukkig niet. Het is inderdaad een stadje om tot rust te komen. De laatste boeken uit te lezen en maar een uur lang te staren naar de zee of naar een trouwerij. Ik was bijna gaan zwemmen. Ik moest eigenlijk 25 minuten lopen naar het station. Ik wilde een taxi maar dat bleek gedoe. Ik werd gebracht door de eigenaar van de B&B. Aardig. Ik heb eigenlijk niet gevraagd of ze er iets voor moesten hebben. Nou ja ik zie ze toch waarschijnlijk nooit meer. Maar ze waren wel aardig. Nu dus Salerno. Ik was nog aardig tegen een Pakistaanse jongen. Die van die treinen allemaal maar weinig  begreep. Bij sommige mensen denk je wel hoe heb je in vredesnaam kunnen vluchten als je maar zo weinig van de wereld snap. Maar hij was wel aardig. We zijn facebook vrienden. Ik had bedacht als ik dan weer zo lang in de trein moet zitten, misschien moet ik maar eerste klas gaan zitten. Dat bleek een goed plan, er zat vrijwel niemand. Al had je steeds min of meer een gereserveerde plek, daar zat dan weer iemand anders maar het idee. ...... Ik moest eerst met de trein naar Metaponto. Dat is een heel stuk naar Taranto. Eigenlijk ben je bijna in Taranto, nog 20 minuten. Vandaar ga je met de trein die ook naar Rome gaat best vlotjes naar Salerno. Hier is nog alles zoals ik denk dat het was. Tenminste van wat ik heb gezien. De boulevard is niet weggespoeld. De Afrikanen zijn er nog met hun imitatie spullen. Er lopen nog Italianen te flaneren. Lamy en Lia hebben nog hun winkeltje. Alles is bij het oude en vertrouwde. Morgen ga ik verder met het blog. Ik heb wel een lekkere fles Falanghina.....Ik denk niet heel lang meer......... 

De volgende dag er is nog steeds. Het is heerlijk om te typen op een toetsenbord. Ik heb een aantal dingen bekeken in Salerno. Ik zit er over te denken om naar de opgraving in Frette te gaan. Dat is de belangrijkste Etruskische opgraving die ik ooit gezien heb. Je kan er ook andere dingen bekijken. Er is bijvoorbeeld een stukje middeleeuwse snelweg. Het is allemaal zo mooi. Ik ben er een keer met Liesbeth geweest. Die werd er zo blij van die ging bijna zelf aan het graven. Als je onze excursie van toen moet samenvatten, was mijn gevoel Etruskisch, Romeins en middeleeuws mos. Je moet er erg je fantasie bij gebruiken. Ik weet dus ook niet of ik een tweede keer ga. Ten opzichte van toen kun je zeggen dat het nu wel droog is. Toen kwam het bakken naar beneden. Ik heb een fles alcohol gekocht. Ik moet in Napoli nog citroenen kopen en dan kan ik weer aan de slag met limoncello maken. Het is hier warm, maar als ik geen masker op heb hou ik het prima vol. Met een masker breekt het zweet mij aan alle kanten uit.

Ik wilde over de markt gaan lopen. Dat is natuurlijk ook wel gelukt, maar het groente en fruit deel van de markt is in verbouwing. Men maakt een centrale overkapping. Ik heb niet gezien waar de markt naar toe is verplaatst. Het troep deel van de markt is wel open. Ik werd natuurlijk weer bijna verleid tot de aanschaf van keuken meuk die niemand nodig heeft. Maar wel belangrijk is, een mooi emaile pannetje voor 1 persoons biefstukken bakkerij. Je moet het maar uitvinden. Superhandig voor mensen die of wel alleen zijn of waar een deel van het huishouden vegan is. Verder beetje langs de zee gekuierd. In het parkje naast het theater gezeten en een reservering voor de lunch bij Mama Rosa gemaakt. Ik moet er in ieder geval 1 keer naar toe hahaha. Kan ik later vandaag nog naar eh alle andere bezienswaardigheden kijken. Ik heb ook mijn ere bezoek afgebracht aan de heilige Tekla...... Het is jammer dat er van de andere heilige dame meer botten zijn, maar van Suzanna is er ook maar weer 1 botje. 

Ik vind het wel een ding om selfies te maken. Maar ja voor het blog moet het dan toch maar hahaha. 

Nu is het reis advies voor Italië aangescherpt. Ik kan niet zomaar naar Sardinie gaan. Oh alweer iets dat ik moet onderdrukken. Jammer jammer. 

Laatste dag in Crotone

 Nou het blijft hier warm. Ik zit hier zeg maar in de puf. Jammer dat er op mijn kamer geen tafeltje is. Daar is wel airco. Ik zit nu in de huiskamer ofzo. De eigenaar, een duitser en zijn dame, een italiaanse zitten tv te kijken. Ik zweet peentjes, maar dat komt natuurlijk omdat ik net van buiten kom. Laatste dag dus hier. Het is een aardig stadje maar alleen is het een beetje saai. Vooral met die hitte heb ik lange siestas gemaakt. Voordeel  is wel dat ik ook veel gelezen heb. Oh ik vind het hier nu zo heet. Ik hoop dat ik het volhou. Ondertussen type ik dit allemaal op de nieuwe chrome book. Ik kan me voorstellen dat de collegas met alleen een laptop wel gillend gek worden. Thuis heb ik een groot scherm en dat is toch wel prettig. Ik zou denk ik dit buiten vakantie en fun ook niet volhouden. 
Crotone, gelukkig wordt hier geloofd in de liefde. Ik heb drie huwelijken gezien. Ik heb steeds het idee dat men hier op jongen leeftijd trouwt, maar helaas heb ik niet lang genoeg staan kijken om te zien of dat inderdaad klopt. Maar waarschijnlijk wel, je ziet ze hier ook jong een kinderwagen voortduwen. Ik was aan het eind van de middag weer langs de boulevard, mocht het hier gebeuren dan is dat waarschijnlijk daar. Maar er liep ook weer niet veel bijzonders voorbij, allemaal denk ik mensen die blij waren dat ze de zondag lunch weer hadden overleefd. 

Er is altijd een soort belangstelling van hoe gaat het nou met jouw. Ja met een boekje beetje flaneren en een beetje om mij heen kijken vermaak ik me al snel redelijk. Als de rest dan ook nog naar behoren gaat, een museum dat mij verwonderd, een lekkere maaltijd, een mooi drankje dan is het voor mij al snel top. Nou hier heb ik in ieder geval de rust om goed te lezen. Zo snel dat ik vrees door mijn boeken heen te zijn voordat ik thuis ben. Ik heb nu besloten buiten lees ik een boek en in het hotel of B&B lees ik een e-book. Nu lees ik als e-book Tot op de bodem van Lisa Gardner, ik denk dat ik onze eigen tot op de bodem leuker vind. Het is nog al een toestand met een auto die naar beneden stort bla, bla, Je krijgt natuurlijk niet zomaar een triller. 

Ik zit helemaal in het donker. Ik stop er mee. 

Nu is het alweer ochtend en ga ik nog maar even door. Ik vertrek zo. Ik ben inmiddels een stuk verder is Lisa Gardner, als het de titel niet was dan was ik nooit begonnen met lezen, en het waarschijnlijk ook niet afgemaakt. Het is wel een raar stadje. Het is een soort burcht. Een enorme ommuurde vestiging. Ze hadden waarschijnlijk veel te vrezen in de middeleeuwen. Ik denk in een tijd dat de Noormannen de Arabieren elkaar het licht niet in de ogen gunde. Stel je toch voor zo'n blonde Noorman boven op het kasteel, mensen wat willen we meer of minder. Dat dus dan maar dan in 1220. Dus lang geleden. Inmiddels zie je nog maar af en toe een blonde dame of heer, bij de dames is dan ook nog altijd de vraag of de kleur van het haar niet uit een potje komt. 

Ik heb dus door het stadje gewandeld. Tot het te heet werd en tijd voor een lunch. Daarvoor had ik meestal wat tomaten en fruit voor gekocht om niet helemaal dicht te groeien. Daarna een siësta. Die eigenlijk wel tot het eind van de middag mocht duren. Maar dan las ik dus vaak een stuk in een boek. In die tijd knapte ik een uiltje van ongeveer een uur. Er is hier een archeologisch opgraving net buiten de stad. Kijk als ik nou een auto had gehad was ik daar meteen heen gereden. Maar ja die heb ik niet. Ik vermoed dat het wel minder is dan eh sommige andere plaatsen. Het is in ieder geval jammer dat ze niet zoals in Rufo een begraafplaats van de oude Grieken hebben gevonden. Die Griekse/Albanese cultuur is hier nog lang blijven hangen. Het schijnt dat sinds de tv iedereen een uit Turijn afkomstig dialect is gaan beschouwen als Italiaans. Daarvoor praten de mensen hier nog een soort half Grieks. Ik vond als ik mensen afluisterde op straat er in iedergeval geen touw aan vast te knopen. 

Ik geloof dat ze hier heel gek zijn op Crotonese pepers, die ze zoals ik al eerder zei duiveltjes noemen. Ze zijn in ieder geval mooi om te zien. Maar die ene die ik in de sla doorbeet gaf toch een beetje een jubel stemming, oh fuck dit is wel echt heet. Wel een goede ervaring zullen we maar zeggen. Gisteren Pasta met porticini gegeten en mixed grill. Ik hoorde later dat er naast de kaart ook een soort keuze van de dag was. Nou ik vond het mannetje aardig. Later kwam er nog een kleine dame eten. Zeg maar formaat Italiaanse lilliputter, de drempel was al bijna een brug te ver voor haar. Verder zat er een hele dikke man en een Hollandse homo, eigenlijk een rariteiten cabinet bijelkaar. De eigenaar van het restaurant had wel geld kunnen vragen aan voorbijgangers om een blik te werpen. 

Ik wilde met de taxi gaan. Maar dat blijkt te moeilijk te zijn. De eigenaresse van de hut gaat mij brengen. Wel zo makkelijk. Die taxi's ik blijf het ingewikkeld vinden. En ik geloof dat een ubertje er hier niet in zit. 

Het is toch wel wonderlijk dat reizen in tijden van Corona. Ik ben wel een peu nerveus voor het ontwikkelen van klachten. Bij het minste van een loopneus ben ik meteen bang dat ik afgevoerd word naar een ziekenhuis en allerlei testen moet worden onderworpen. Dat is toch ook het devies in Nederland, testen, testen.......In aansluiting op een reactie van A. Ja ik heb het hier wel gezien, ik denk dat ik anders nog een dag op het strand moet gaan liggen en dat vind ik dan weer net teveel, of uitvinden of je met OV naar de opgraving kunt. 

Crotone

 Oh het leven van een reiziger, het is natuurlijk een aaneenschakeling van klein leed. Vergeten onderbroeken, wachten op stations. Aankloppen bij dichte deuren. In Italië is het gesloten, of half gesloten museum natuurlijk altijd een ding. Nu de laatste 10 jaar is er natuurlijk de strijd voor de wifi verbinding bijgekomen. In het vorige B&B hadden ze de mededeling, geen internet. Reden genoeg om weg te gaan. Gelukkig bleek het niet te kloppen. Maar in deze hut is er ook van alles of in ieder geval een beetje niet pluis. De wifi van de hut kom ik niet op. Ik krijg een mededeling dat ik het hele apparaat maar met re-setten een soort naar fabrieksinstellingen. Ik heb van de eigenaresse een telefoon gekregen om een eigen hotspot te maken. Nu werkt het wel. Maar ik wilde net een foto opladen. Dat duurde en duurde, zolang dat ik het opgaf. Ik zal mogelijk dit later nog opleuken met een foto. 

Crotone dus. Het was in de Griekse oudheid echt een drukte van belang. Zo liep Milo van Crotone hier rond. Die ging nog belangrijke dingen doen. Ik geloof dat die Grieken onderling ook niet allemaal de lieve vrede bewaarden maar elkaar ook bij het minste of geringste in de pan wilden hakken. Dus het was hier in de oudheid voortdurend hommeles. Daarna kwamen natuurlijk de Romeinen, Byzantijnen, De Moren, De Noormannen en tenslotte de Spanjaarden als koning de Bourbon. Nu komen er toeristen. Dat is natuurlijk ook een invasie. Maar daar verdient de local nog wat aan. Crotone is een middeleeuws of misschien ouder centrum. Ik denk dat de Arabieren zich bemoeit hebben met het stedenbouwkundige plan. Het is een en al gekronkel van steegjes. Geen touw aan vast te knopen. Laat staan dat een Romein het overzichtelijk met stokjes en touwtjes als een kamp heeft uitgezet. Het oude centrum wordt gedomineerd door het kasteel van de Noormannen. Een enorm bouwwerk. Ik geloof wel vooral buitenkant. Het is gesloten. Ik weet niet of dat is door Corona of door luiheid of een combinatie van beiden. Ik geloof dat het museum van de stad er ook is gevestigd. Maar ja omdat het gesloten is ga ik daar niet verder achterkomen. Jammer dat ze daarmee ook meteen het stadspark hebben gesloten. Het Archeologisch museum is wel open. Daar hadden ze vooral veel potscherven en een mooie Romeinse glazen schaal, dat dan weer wel. Maar die potscherven viel een beetje tegen. Ze hebben hier vaak enorme dingen en na Napels en Reggio raak je dan toch weer een beetje verwend. Alleen maar scherven dus. Wel allemaal zo ongeveer opgegraven ter plaatse. Wonderlijk dat ze niet zoals in Rufo een paar graven hebben gevonden. Maar ja misschien was dat in de loop van de tijd al 20 keer leeggeroofd. Uit het stadje leiden een paar wegen naar het station en ook richting de boulevard. Daar is dan vervolgens een boulevard sfeertje van mensen in durige auto's en flanerende mensen. Ik liep achter een meisje van 14 met een blubberende bips, poepie bruin. Jammer dat ik daar dan alleen de ontbrekende esthetiek van beschouwde. Al schrok ik er van dat ze zo jong was. Maar gelukkig waren de casanova's op het strand ook niet veel ouder dus eh je kan hier op jonge leeftijd van alles worden voorzien. 

De eerste keer gegeten in een restaurant met een fixed price lunch van 20 euro. Gisteren alleen maar wat fruit en tomaten gegeten en 's avonds naar een restaurant gegaan. Het leek mij ook wel goed om een keer wat minder te eten. Net bij het ontbijt een hele perzik gegeten. De hoeveelheid ontbijt was een stuk minder dan gisteren. Misschien omdat de eigenaresse er niet was en de dame die hielp niet alles wist te vinden ofzo. 

Mensen foto's het gaat niet lukken. Jammer die houden jullie tegoed. 

Naar Messina...... en weer terug.

Reggio di Calabria. Kust ding van Zaha Hadid 

Een brons van Riace

De opwekking van Lazarus Caravaggio

De aanbidding van de Herders Caravaggio

Gisteren was ik naar Messina en weer terug. Met de trein en boot. Ik wilde daar heel graag de twee Caravaggio's zien. Dat is gelukt. Ik had een tijdslot geboekt waardoor ik de stappenteller goed heb gebruikt, want het was nog wel een stevige tippel naar het museum. 4 kilometer. Maar het was de moeite waard. Het gebouw is een beetje wonderlijk. Ik denk dat ze een architect hebben gevraagd, die leentje buur heeft gespeeld bij zowel het Vaticaan museum met de twee versmolten trappen en Guggenheim met zijn slak-achtige constructie naar boven. Hier waren ook twee wendingen ééń naar boven, en één werd gebruikt voor naar beneden. Klinkt beetje ingewikkeld maar het was wel goed gedaan. Al was het dan aan de buitenkant niet heel fraai gebouw maar ja het ging natuurlijk om de kunst aan de binnenkant. Het begon met een aantal byzantijnse voorstellingen met mozaiek. Mooi en de kleuren blijven natuurlijk levendig.  

Ik dacht altijd dat renaissance zijn bakermat in Italie maar het blijkt dat de Vlamingen  met het schilderen op canvas hun invloed hadden op mensen als Antonello de Messina. Die dan weer vroeg is in de renaissance schilderkunst. Gelukkig hebben ze hier een heel klein werkje, van een ansichtkaart zo groot van Antonello, nog niet zo lang geleden gekocht, en wat Vlaamse primitieven. Dus dat liet mooi zien waar inspiratie vandaan kwam.  Daar de nodige meesterwerken en andere werken van bekeken. Sommige mooi en sommige minder mooi. Daarna was het de beurt aan een paar Caravaggisten. Voor de Hollanders was een werk van Mathias Stom een werk van ongekende schoonheid. Ik weet echter niet of een ieder dat zou vinden. Ik vond het zelf vooral leuk dat het een kaaskop, of Vlaming, Ook de ongelovige thomas kwam weer voorbij. Dan de werken van Caravaggio. Dat zijn inderdaad meesterwerken. Het gaat om de opwekking van Lazarus, en de aanbidding van de herders van Jezus en Maria. Fascinerend is dat de schilderijen een soort driekwart leeg zijn. Er loopt een streep doorheen, denkbeeldig een lichtlijn waaronder de de actie plaatsvindt. Ik vond ze mooi en de moeite waard van de trip voor vandaag. Ik denk niet dat ik veel mis aan Messina. Ik ging na alles bekeken te hebben. Ze hebben er ook een goudenkoets. Ik zag er geen verdachte panelen met koloniale schilderingen. Van een deur was al het verguldsel afgevallen. Dus wat daar gezeten heeft weet alleen de geschiedenis. Verder was er nog een beetje een tweeslachtige iets van geschiedenis. Maar daar was niet in doorgezet. 

Bij Messina moet ik altijd denken aan Couperus. Die was er in 1912 ook maar eens gaan kijken. Er was toen een aardbeving geweest die de hele stad had vernietigd. Mensen leefden er in toestanden waar Couperus in zijn roze smoking toch een beetje onwel van werd. Het is in dat licht ook wel een wonder dat die meters grote schilderijen het allemaal heeft overleefd.  Maar dus is eigenlijk een stad die in 1912 helemaal is herbouwd. Gebouwen die vanaf hun bestaande plint zijn herbouwd liggen een meter lager. Maar ja uiteindelijk is men er wel overheen gekomen met die aardbeving. Dus er is hoop voor Napels en de mensen daar die al sinds 1980 in containers wonen. 

Terug op het station zag ik ineens een boot die rechtstreeks naar Reggio ging. Ik ben aan boord geklommen. Op de heen weg was mijn route nog eerst met trein naar San Giovanni en vanaf daar met een boot. Maar het kon dus ook rechtstreeks. Ik moest wel weer een stukje lopen in Reggio, maar wist onderweg een pizza en een biertje te veroveren. Het was wel een beetje illegaal want ik had niet het juiste kaartje. Maar de controle was niet echt optimaal. Ik moest mijn kaartje in een bakje gooien. Dat heb ik snel gedaan met een vroom gezicht en doorgelopen. 

Net twee minuten met een jongeman van het internet gesproken. Maar het was geen groot succes. Ik had het idee dat ik een hele collectie leugens kreeg. Hij was prof voetballer, maar zonder geld en zonder team. Mijn kans wel om een voetbalvrouw te worden. Daarna had hij geen geld voor sigaretten en was zijn huur ook nog eh due. Hoe zeg je dat dat in het Engels, aint nothing going on but the rent. You got to have a j o b if you wanna be with me tonight. En mijn benen zijn mooier. Ik had dikke voetbalkuiten ingeschat, maar ja ik weet ook weer niet zoveel van voetbal.  

Had ik gisteren ook nog de VvE vergadering. Ik heb mezelf aangemeld als bestuurslid. Ik had er wel bijgezegd dat ik ongeschikt ben omdat ik een keer eerder als lid van het bestuur nog net niet ben weggestuurd toen een buurman tegen mij zei dat hij het belachelijk vond dat het bestuur niets wist van lift onderhoud. Hoe lang gaan de touwen mee, de constructie, het bedieningspaneel. Is het bestuur niet zelf instaat om met een beetje ijzer een nieuwe deur te maken van die opmerkingen. Inderdaad ik ben ernstig gehandicapt omdat ik niet weet hoe dit allemaal zit. Ik vermoed dat dat de belangrijkste reden is waarom ik nu geen burgemeester of minister ben. Ik weet ook niet waar die buren de informatie wel hebben. Ik werd meteen om de oren gegooid tijdens die vergadering, door de buurman die het zei over de kwaliteit van verschillende lift kabels. Chinese moet je in ieder geval niet hebben. Volgens de buurman lijken die teveel op bami. Ik draaf een beetje door maar ik heb wel degelijk het verwijt gehad dat het belachelijk was dat bestuursleden geen verstand hebben van het onderhoud van een lift. 

Vandaag ben ik in Reggio gebleven. Daar staan vooral twee bronzen beelden; van Riace. Dat is de plaats waar ze in de jaren zeventig uit zee gevist zijn. Na een uitgebreide restauratie mochten ze weer terug naar Regio en daar staan ze nu trots en fier in het museum. Toen ik op zoek ging naar een plaatje om op mijn been te zetten was ik ineens op het idee gekomen dat het een soort van Apollo moest zijn. Niet de David van Michelangelo, maar een Apollo. Toen was het vervolgens de vraag hoe ik aan een geschikt plaatje zou komen. Toen dacht ik ineens aan deze beelden. Ik heb het lichaam van één van deze heren gebruikt en het hoofd van de Apollo van Belvedere er bij laten zetten. Deze beelden zijn bebaarde hipsters. Als ik dat op het been zou hebben zou het echt te veel op een collega lijken. Vervolgens zouden er een stuk of wat zich gepasseerd voelen omdat ze zouden denken waarom ben ik niet gevraagd. Nou ja het is wel duidelijk dat ik het niet ben want eh nou ja laat maar. Dat dus. Het bleek opvallend druk in het museum er was een hele groep kras achtige italiaanse types die zo leek het ook met bussen tegelijk worden aangevoerd. Hopelijk ook weer afgevoerd. 

Verder viel mijn blik nog op een biljet voor Forza Italia. Die zijn er van overtuigd dat Silvio weer de verkiezing gaat winnen. Hij is waarschijnlijk nu vol in verkiezingsstrijd. Jammer dat hij even in het ziekenhuis ligt, gevalletje Corona. Maar omdat hij slechts 84 lentes jong is en geen overgewicht heeft en wel witte tanden vinden ze dat hij het land zeker kan leiden. Hij is immers de hele zomer nog aan de bunga geweest. Dus helemaal geschikt. 

Morgen met de trein naar Crotone. Dat is twee uur in de trein. Ik heb voor een directe trein gekozen. Men klaagt veel over treinen in Italie. Ik weet niet beter dan dat ze punctueler zijn dan treinen in Nederland. Alleen aan de dienstregeling is geen logica te bekennen. Soms gaan er in één uur drie treinen en dan drie uur geen treinen. Dus ik had de mogelijkheid om om 7.35 met een trein te gaan of uren later met overstappen en toestanden. Ik ga dus maar morgen vroeg opstaan en die trein halen. Of verslapen en een nieuw kaartje kopen, hahaha. 

Reggio di Calabria...

Ben ik weer, ik moet zeggen dat de eerste foto's nog uit Napels zijn. Voor degene die daar allemaal niet zo goed thuis zijn. Vanaf het dakterras. Ik ben gisteren uit Napels vertrokken met de trein. Kreeg weer een lazer op mijn hoofd. En iemand die niets zei als teken dat ik mocht begrijpen dat ik door kon lopen. Tja en dat in het Italiaans. Na 5 uur in de trein kwam ik dan aan in Reggio. Langs vermaarde streken als Paestum met de trein. Hij reed een soort gezellig door. Af en toe moest de trein wachten omdat er of nog een snellere jongen over het parcours ging of omdat we daarvoor al te snel hadden gereden. 
De B&B ik weet het nog niet helemaal maar ik blijf maar 4 nachten dus de kop is er ernstig af en ik kan wel op zee kijken of naar de Kathedraal dus ik zit al altijd goed. Er is hier een mooie boulevard. Ik denk dat ze ten opzichte van het verleden het spoor verstopt hebben en daar een boulevard op gebouwd hebben. Ik beschouw het als superslim, en een deel van de lokals ook. Gisteren dan maar een beetje rondgelopen.  Het straatje waar alles was afgelopen. Eerst de kathedraal bekeken. Het was niet veel bijzonders maar ik geloof dat hij ook niet heel erg oud is. Wel Sebastiaan, Veronica en Barholomeus. Helaas was er Bartje weinig gevildheid te zien. Ik vind het dan weer een min. 

Bijgaande ook een foto van het jasje. Het is al een beetje verfomfaaid geworden in de koffer, maar dat hoor erbij. Ik zal het in Nederland mooi uithangen en hier ook als ik een kast heb die daar toe uitnodigt.  Ik heb meteen voor jullie het overhemd er ook maar bij gedaan. Ik had een vermoeden dat het anders tot een vervolg vraag zou gaan leiden, en het overhemd dan. Bij deze. Ik vergeet altijd iets als ik op vakantie ga. Zo ook deze keer. Ik ben namelijk een stapeltje ondergoed vergeten, veel detail maar wel lekker suf. Ik pak namelijk sokken en daarna ondergoed, en daarna t-shirts bla bla. Maar blijkbaar was ik afgeleid door mezelf en heb ik dat rondje dus niet goed gemaakt. Nou lekker suff. Dus ik was het toch al van plan in Napels maar een aantal nieuwe gekocht en hier weer twee. Het geeft de burger iets te doen. Al zijn die uit Napels leuker. 

Mijn rondwandeling, ik moest even relaxen met een Spritz. Er zaten twee heren waarvan ik dacht dat ze waren aangespoeld uit een surf, maar het bleken fanatieke wielrijders te zijn, die bepakt, maar ik denk alleen met onderbroeken en bezakt met alleen onderbroeken er uit zagen of ze een rondje italia deden. Un giro de italia. Hé waar ken ik dat nou weer van. De spritz was goed te hebben, met olijven en chips erbij. Een delicatesse. Daarna doorgekuierd ik had hier om de hoek al een restaurant gezien maar liep langs de boulevard meteen tegen een hut. Ik dacht kijken bleek vrij chique te zijn, voor hier met stoffen servetten en heel veel gangen met bestek ingedekt. De dame die het bestierde vertelde dat ze een soort van zwaardvis maar speciaal hier uit de zee in de aanbieding had. Dat wist ze in de pasta te stoppen en van de grill te toveren. Ik heb daar twee keer ja tegen gezegd. De foto is vanuit het restaurant, ik zou zeggen zo mooi het is bijna Egmond. Daarna langs de zee naar huis gekuierd. 

Alweer weg uit Napels.

 Ik was van plan om hier vooral soort van te landen. Beetje wennen en weer verder. Nu is het moment alweer van verder. Ik ga zo naar het Zuiden, Reggio di Calabria. 5 uur met de trein. Maar ik heb een gereserveerde plek. Meestal zitten daar al drie italianen, maar die moet ik dan maar wegschoppen. Het is een intercity. Die zijn meestal wat luxer dan de boemeltjes. Maar ik ga het allemaal meemaken. 

Gisteren was ik naar het Nationaal archeologisch museum. Daar was het lekker rustig. Misschien omdat het zondag was, maar de klassen uit Nederland ontbraken in ieder geval en ook de bus van Kras die was ergens gestrand. Lekker rustig dus. Ik was alleen van mezelf in de war geraakt. Was er maar iemand anders mee die ik de schuld had kunnen geven. Ik dacht dat er geen tijd-slot op mijn kaartje zag, maar toen ik kreeg ik allerlei push berichten van Google dat ik er moest zijn. Dus toen ben ik maar snel naar het museum gewandeld. Daar bleek er natuurlijk helemaal niets aan de hand te zijn en kon ik gewoon doorlopen. Ze zijn hier dol op een soort van lazer op je hoofd te zetten en dan je temperatuur te meten. Omdat ik hier steeds loop te zweten als een otter denk ik, oh hemeltje help. Maar er gebeurt verder niets ze zeggen 36,5 dus ik denk dat de temperatuur zal zijn. Het museum. Kijk ze zijn hier natuurlijk een meester in iets half open, of anders gezegd half dicht te hebben. Maar er was dus veel half open. Er was een hele sectie griekse spullen, daar moest je asbest sloffen aan omdat ze denken dat het beter is voor de marmeren vloer. Die vloer is ook wel heel mooi. Als die in je huis zou zitten zou je hem er niet uitslopen. Verder natuurlijk naar Hercules gekeken. De iconische Hercules Farnese, als je hem eenmaal kent dan zie je hem overal terug. Het is zeg maar toch de meest iconische. Zeker meer iconisch dan die hier in het museum van Capodimonte van Carraci hangt. Maar dat is voor de fijnproevers. Die Griekse dingen waren mooi. Ruvo di Puglia waar ik eens met meneer M een mooie ontmoeting had met een halve italiaanse familie blijkt een soort goud mijn, eigenlijk letterlijk en figuurlijk voor de liefhebbers van Griekse vazen. Daar zijn een paar schitterende Griekse graven ontruimd met een hele zooi aan vazen en gouden snuisterijen. Mooi, mooi, verder is natuurlijk het Alexander mozaïek onvolprezen, ze maar de meest authentieke afbeelding van Alexander de Grote. Hij staat net op het moment om Darius koning van de Perzen in mootjes te hakken of iets dergelijks. Darius kijkt al beetje bang. Hij komt natuurlijk niet goed in de geschiedenis boekjes terecht. Dan Alexander, 23 lentes jong, een griekse God zeg maar op zijn paard en met zijn vrienden. Waar hij volgens sommige geleerden en geschiedboekjes schrijvers mening avontuurtje mee beleefde aan zijn zijde. Vooralsnog bijna onoverwinnelijk, tot hij natuurlijk 10 jaar later ook aan de geschiedenis is toegevoegd. Nee dan deze overwinning, toch belangrijk. Stel dat Darius had gewonnen, dan was misschien de Perzische cultuur wel de bakermat van onze beschaving zijn. Wie weet waren dan belangrijke gebouwen zoals het Witte Huis niet op Griekse leest gebouwd, maar op Persische leest, oh Alexander als je hier had verloren, had Trump in een Iraanse hut gewoond. Tja zo kan het verkeren, je zou denken dat Trump door dit alles wel schatplichtig zou zijn aan Alexander en misschien een grotere rol zou laten voor de jeugd. 

Deze beschouwing werd mij niet in het museum. Ik moest van het boekje kijken naar de afbeelding op een schild een spiegel van iemand. Verder maakte het stukje paardenbeen dat net is afgehakt ook indruk. Ja en toen was ik weer uit het museum. Helaas had mijn favoriete winkel opruiming, dus mocht ik ook weer naar kantoor mogen dan heb ik een azuur kleurig jasje en een vrolijk overhemd er onder. Daarvoor moest ik dan 50 euro aftikken. Ik vond het binnen het budget, al vraag ik wel af wanneer ik weer zo aangekleed aan de gang ga. Misschien bij het online cursus geven. 

Daarna kwam ik langs een kerk Santa Maria Nova, de nieuwe kerk van Santa Maria, de ouden was ergens in de 13e eeuw in slechte staat geraakt, tijd voor een nieuwe kerk. Ik vind hem dan inmiddels weer knap oud, maar hier staat hij nog steeds als nieuw te boek. Ik moest entre betalen. Ik hoop dat ze de kerk er een beetje van onderhouden. Of het nou de mooiste kerk was, hij was in ieder geval goed voorzien van versiering en er hoort een klooster bij. Zie de foto. 

Daarna een pizza naar binnen gewerkt, een spritz gedronken en later nog een bord pasta. Ik was eigenlijk nog vol van die pizza. Maar ja een mens moet ook weer wat eten.