Gisteren vanuit Salerno naar Napels gegaan. In Salerno vielen er druppels uit de hemel. Ik weet niet of dat voldoende was om regen te kunnen zeggen. Het kwam met druppels naar beneden. Ik was daarvoor nog naar het Diocesano museum geweest. Het is een soort gewoonte om dingen die niet meer in de kerk horen omdat ze naar beneden zijn gedonderd of de smaak is veranderd, of de kerk is verkocht aan een projectontwikkelaar om de stukken dan of te verpatsen of naar het Diocesano museum te slepen. Iedere plek die zichzelf een beetje respecteert heeft er één Salerno ook. Er was iets met Rafael. Jullie weten de beroemde kunstenaar ondermeer bekend van de cupido waar een copy van op mijn arm zit, die Rafael. De beste man is vrij jong gestorven, begin dertig maar heeft samen met zijn atelier toch een enorme hoeveelheden werk nagelaten. In Salerno waren ze op het idee gekomen om tegen jonge kunstenaars te zeggen, joh schilder het nog een keer over. Nou dat lieten ze zich niet twee keer zeggen, alle Madonna's met kind van Rafael waren vrolijk opnieuw geschilderd. Er was niet echt iets aan toegevoegd. Wat bijzonder is van het museum is dat ze een collectie middeleeuwse, zo weer 1200, ivoren eh snijwerken hebben die zowel het oude als het nieuwe testament verbeelden. Heel bijzonder en de collectie is best compleet. Het zijn er een hoop, en zo konden zo in die oude tijd al mooi priegelen in ivoor. Het was toen natuurlijk nog niet verboden om achter een olifant aan te rennen en daar schaamteloos het ivoor van af te halen. Het is vervolgens wel bijzonder dat iemand in Salerno daar vervolgens de hand op wist te leggen en dat hij nog goed ivoor kon snijden ook.
De laatste avond in Salerno heb ik genoeglijk doorgebracht op het terras van Lia in goedgeschelschap van Daniela, Boucha en Lamy. Ik kan niet zeggen dakterras maar je had wel een uitzicht over half Salerno.
Maar ja nu dus in Napels. Ik ben toch een beetje gestressed van al die corona toestanden. Je moet hier in besloten ruimtes met een mondkapje op paraderen. Dus ieder winkeltje restaurant of museum moet je je mondkapje op. Ik loop meestal met die van Amnesty. Ik heb die met een reserve in een indiaans buideltje in mijn kontzak. Het wordt allemaal wel eh nou ja het zit daar altijd. In de trein ook mondkapje. Ik ging het laatste stuk van mijn reis met een regionale trein. Dat klinkt dramatisch. Maar deze reed zonder stoppen naar Napels. Ik dacht hij is afgeladen. Ik zit bij 8 gillende meisjes op schoot. Er zijn twaalf Afrikaanse heren, waarvan er 3 bellen. Verder is er een enorme Afrikaanse dame en nog een aantal Pakistanen of zoiets. Maar het bleek heel rustig te zijn. Het is wel grappig dat die mondkapjes regels dan weer niet voor iedereen gelden. Ik zat schuin achter een bloedmooie kerel die had een neusje als een jonge Apollo, zijn vrouw zat er naast te soppen. Omdat zijn neus zo supersexy was hoefde er geen mondkapje op. Overigens was hij van mijn leeftijd. Misschien een paar lange winters ouder. Ik werd er ook helemaal hitsig van. Dan moet je ook maar je neus afdekken. Maar ja als hij te mooi is dan weer niet.
In het hotel hadden ze pas vandaag op mij gerekend maar het gaf geen probleem. Ik wist een paar shirts te kopen. Verder kreeg ik rare bestellingen door als een short met een voor en achterkant van katoen. Bedoelt de zender van de boodschap dat het een gevoerd short moet zijn. Dat het geen plastic moet zijn is mij al wel duidelijk. Verder een overhemd als die maar dan in maat 39 superslim. Of ik ooit een dom overhemd zou kopen. Wat een gedoe. Nu moet het overhemd ook nog chique zijn. Geen aardappelzak, al is Marilyn M. natuurlijk bekend van haar poses in een aardappelzak.
Wat een gedoe. Buiten gaat de wereld door, daar loopt nu wel de Afrikaanse dame. Ze bellen veel en denken waarschijnlijk dat de telefoon een sieraad is maar dat degene die je bereikt op gehoorsafstand is waardoor je lekker kan schreeuwen. Gezellig zullen we maar zeggen.
Vandaag via Sanita de tocht naar Capodimonte gemaakt. Ik dacht als ik een schort ga vinden dan is het in Sanita. Daar is toch wel een soort oorspronkelijk Napolitaans gevoel van jochies op een brommer waarvan je denkt misschien pikken ze mijn tas. Ik dacht ook nog aan een speciaal cadeau voor een paar heren. Ook dat vond ik en ik heb ook nog afgedongen. Die man vond het maar zo zo maar stemde in. Na een keer met M. drie uur op openbaar vervoer te hebben gewacht heb ik besloten om voortaan naar het museum te lopen. Volgens Googlemaps is dat 40 minuten. Waar dus een deel van de tijd door Sanita. Waar ik helemaal blij werd van de aankopen. Wat wil een mens nog meer. Er zit alleen een killer trap in het parcours maar ook die heb ik een soort van zingend, maar dan toch meer als Chet Baker genomen.
Capodimonte is het het grote Rijksmuseum van Napels. Opvallende meesterwerken zijn de werken van Mathias Stom (Amersfoort eh 1580.) Van Oostzanen maar toch vooral het werk van Caravaggio, de afranseling. Waarin Jezus wordt afgeranseld. Maar wat een Jezus, Jezus zeg. Verder hebben ze veel werk van die Carracci broers maar daar vind ik weer niet veel aan. Hercules op de tweesprong het is een meesterwerk van hem. Zeker als je zijn werkt hoog hebt zitten. Er is een Bronzino en een een paar werken van Titaan. Thuis lees ik een boek over Titaan. Al denk ik dat de Amerikaanse schrijfster er lol in had om de hele geschiedenis van Venetië er bij te ploegen. Ik lees me daar over allerlei dogen en graven en weet ik wat allemaal. Een van die Titaans is van een paus met zijn twee zonen, tja dat was waarschijnlijk van voor het celibaat. De Paus is een klein mannetje duidelijk in de krimp periode. Terwijl die zonen waarschijnlijk allerlei gunsten aan hem vragen. In die van Oostzanen zit op een vernufte manier, volgens het bordje het wapen van Amsterdam verwerkt. Voor mij net iets te vernuft.
Verder een werk van Artemesitia Genteshille, als ik minder lui zou zijn ik de naam even googlen. Maar ze hing ook tijdelijk in het Rijksmuseum. Ze is op jonge leeftijd verkracht en heeft daar een rechtzaak van gemaakt. Ik geloof dat het tussen haar en mannen nooit meer helemaal goed is gekomen. Haar iconografie is vooral vrouwen die kelen doorsnijden van mannen. Judith en Holofernes, ze lust er wel pap dan niet bloed van. Verder was er speciale aandacht voor Hoofddorp in het museum. Ik moet zeggen dat ik al veel heb meegemaakt in het museum maar Hoofddorp in Napels. Maar er was een overzichtstentoonstelling van Calatrava en daar hoort Hoofddorp, samen met Rio, en New York dan ook tussen. Heel mooi er waren dus maquettes van verschillende gebouwen en bruggen en eh soort vrij werk. Ik moet zeggen dat het vrije werk eigenlijk leuker was dan ik zou verwachten. Ik ben wel benieuwd hoe al die gebouwen en bruggen er over 10 of 50 jaar uitzien. De tijd zal het leren, en nu mag je ook al geen verf meer gebruiken met chroom-6. Het wordt allemaal minder.
Bij de dakduif gegeten. Er zat een frans stel. Toch altijd fascinerend hoe zo'n dame dan weet te vragen om een ice-tea. Ik verbaas me altijd over mensen hoe weinig talig ze zijn. Ik moest meteen helpen met vertalen, maar bronwater was gelukkig ook goed. Die jongen ging wel recht voor het bier.
Dit is die Titaan. Met dat oude Pausje. Het is waarschijnlijk een farnese. Maar dat moet iemand maar googlen. Nu ben er er te lui voor.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten