Etrusken

 Het zal een ieder niet ontgaan zijn. In Fratte heb je een mooie opgraving naar een Etruskische nederzetting. In het archeologische museum is er veel aandacht voor. In de jaren 30 zijn ze er serieus aan het spitten geweest, en zo 800 voor de jaartelling was het er een Etruskische vrolijkheid die zijn Zuid Italiaanse weerga niet kende of toch. 

Het begon allemaal, niet de Etrusken, maar gisteren met een bezoek aan het koffiebarretje. Er stond naast mij een juffrouw met een soort voorgeknoopte zakdoek. Waarvan ik dacht nou eh zwaartekracht en goed geluk houdt uw boezem een beetje op zijn plek. Maar eh, ik keek nog een keer naar haar, ze zat vrij dik onder de make-up. Je kon er zeg maar bijna met je vinger doorheen en dan de creme en andere zaken aflikken. Een beetje zeg maar een soort stroopwafel. Deze blik ga mij ook een soort gevoel van meisie had je een zware nacht, was het het allemaal waard. Nou waarschijnlijk wel want eh.... Maar het bleek wel te kloppen van die zware nacht, ze tikte twee keer een koffie weg, en toen nog een cognacje. Wel in één keer, de bar vrouw nam ook een nipje. Slim uit een bekertje. Maar ja toen ik terug was in het hotel was het nog geen half negen. Deze nachtvlinder was er zeg maar vroeg bij. Maar ja het is bekend spugen er in doe ik niet maar een mooi glas cognac om kwart over acht terwijl de dag nog maar net is begonnen. Meissie, meissie het is best heftig. 

Ik heb alleen koffie en cornettto dat italiaans is voor croissant genomen. Voor velen ook al een ding zo op de ochtend. 
Maar ja na alle pracht en praal bewonderd te hebben in Salerno waarbij de Apollo kop wel het hoogtepunt is van het museum. Dat vind ik tenminste. Ik zag deze kop ook al uitgeleend in LA. Hij is hier in de jaren 70 uit het water gevist. Ze dachten eerst dat hij uit het verre Griekenland was geimporteerd en zo te water was geraakt. Maar men vind het ook wel logisch dat hij van een gebouw is gewaaid alhier. Maar dat moet dan wel in de oude tijd zijn gebeurt. 
In het museum is ook veel aandacht voor de opgraving in Fratte, de Saracenen zijn er ook langs geweest. De Etrusken hebben vooral relatief simpel aardewerk aan de graven toevertrouwd. Ik griste een foldertje mee en zag dat er in Ponteganano ook een archeologisch museum is. Dus fluks naar het station gegaan. Kaartje veroverd. In de verkeerde trein gesprongen. Was meteen in Battipaglia, daarna weer terug naar Ponteganano. Beetje zoeken naar het museum. Wat blijkt de meest zuidelijke nederzetting van de Etrusken was daar. Vele graven gevonden en een rijke Etruskische cultuur, zo van de 9 de  tot de 7 eeuw dan nemen de grieken het over. Toestanden. Dames in graven gevonden behangen met allerlei sierraden. Je zou denken dat Lady Gaga ten grave is gedragen. Een soort van buideltas, maar dan een sierraad zo op het bovenbeen, en het hele lijf behangen met kettingen en andere toestanden. Ik weet niet of ze snel even naar de markt renden. Maar ja als je ten grave  bent, dan is die haast nog maar heel relatief. Toen ik uit het museum kwam was de lucht betrokken en vielen er druppels regen uit de hemel. Dat gaf mij wel de kans om twee half naakte jongens de was binnen te halen. Het sloot natuurlijk mooi aan bij het beeld van Griekse worstelaars. Ik protesteerde niet. Daarna kwam ik bij de wielerclub in het restaurant. Het werd me niet duidelijk of ze met de motor of fiets over herens wegen scheuren. Ik denk de motor. Er waren vervolgens van die rock chicks bij die achter op de motor horen. Een had er en leen ik van de volkskrant een stem alsof je met een grafmonument opent. Ook die had wel eens een borrel genomen als de 8 in de klok was. Maar hun gegil en motor zangliederen werden overstemd door de regen die inmiddels met bakken uit de hemel kwam. Ik stiefelde tussen de buien door naar het station en zag daar dat treinen uit Napels een eindeloze vertraging hadden Die van mij van 40 minuten, maar aan de overkant twee uur. Gedoe zullen we maar zeggen er was iets gebeurt bij Napels wat weet ik niet maar goed was het niet. Terug in Salerno regende het nog even maar de avond was wel droog. 

De Apollo van Salerno 

Regen in Pontecagnano 

M kreeg in het verleden dit fonteintje niet dicht, nu handige knop die vanzelf stopt, vooruitgang

Dreigende wolken maar verder ok 

Een Etruskisch graf 

Een grieks graf, nou ja stukkie 

Etruskisch tafelzilver met gouden details 

De huizenjacht

 Nou ik was op feitelijk huisbezoek. Nu bedenk ik dat ik geen enkele foto heb gemaakt. Het was een soort net buiten het centrum van Salerno. Ik moest zoeken, mensen deden ook net of niet wisten wat ik bedoelde. Ik had het drie keer gevraagd, maar ik moest naar de Via Canole, en dat is weer midden in Canole. Dus misschien. Je loopt onder een snelweg viaduct door en bent er. Maar toen ging ik allerlei trappen of en af en kon ik het niet precies vinden. Maar de makelaar stond te wachten en daar gingen we naar binnen. Het bleek een nog al donker hol te zijn. T had gezegd let op vochtplekken. Check in de douche zag ik die meteen. We kwamen binnen in een halletje. Daar was rechts douche en toilet met vochtplekken. Dan ging de hal over in een keuken en was er rechts een relatief gezien een enorme slaapkamer. Aan de slaapkamer waren openslaande deuren en was een balkonnetje simpel bijgebouwd. Dat was ook het enige naar buiten. Ondanks dat het vrij hoog was voelde het toch een beetje als een kelder. De voordeur was anders dan die van de buren, misschien was het later opgesplitst ofzo. 

Dan vragen jullie je natuurlijk af waarom wil die gek nou in Salerno wonen. Ik las ergens in een gidsje een keer overal ter wereld zou Salerno een topplaats zijn, maar hier met de concurrentie van Napels en de kust van Amalfi is het voor toeristen toch net iets minder leuk. Waarom is het dan een perfecte plek. Het ligt heel mooi in de baai van Salerno. In de kom is het oude centrum. Boven op een berg torent een kasteel hoog boven de stad. Het oude centrum ligt aan de voet van deze berg. Het oude centrum was al in de Griekse tijd een aantrekkelijke plek. Zelfs de Etrusken zijn in deze streek neergestreken. Het is een opéénstapeling van oude stenen. De Dom is gebouwd op verzoek van een Noormannen koning en herbergt dus wat er over is van apostel Matheus. 

Wat kijkjes in het oude centrum. Er was in de middeleeuwen een getto. Er is nu steeds een Via Judeca, ofzo

Dit is het kerkje San Pietro, ook hij is minder groot dan die in Rome. Maar ik vind het indrukwekkend. Want het was ooit een Romeins badhuis, daarna een vroeg christelijke kerk, vanaf de 8e eeuw heeft het grote delen van zijn huidige vorm vandaar die fresco's die de mensheid al eeuwen aanstaren met een holle ogen. Daarna geloof ik een tijdje onderdeel van een paleis, en daarna was het weer kerk. Het torentje is van 920 Dat vond Prince Guaimaro II een mooie toevoeging. De medische school van Salerno is er ook nog eens opgericht. 

Maar met die donkerte had ik het meteen gezien, en met maar één raam, en dus anderhalve kamer was ik er meteen klaar mee. Er woonde een jong stel. Ze hadden net een mini gemaakt en daarvoor was de hut waarschijnlijk nu te klein, dus wilden ze weg. De jongen, nou ja misschien wel de hele familie ging door de stad op een fatbike. Dat was als je daar woonde best een aantrekkelijke manier van vervoer. Het was er dus zeg maar vrij donker en vochtig. Het moest 90.000 kosten. Niet iets waar ik vlekken van in mijn nek zou krijgen. Maar het zou er al snel op neerkomen dat ik helemaal in die slaapkamer zou leven. Ontbijt op het balkon en de rest van de dag in de slaapkamer. Eigenlijk nou ja maar als je een gast ontvangt is het wel klein. Met de bus terug dat was in een paar minuten geregeld. Al had ik geen kaartje, mocht ik toch mee van de chauffeur. Het was wel veel trappen op en af zeker als je verkeerd loopt. Ik kwam kledder nat van het zweet terug. Een weinig fris Maar eh dat busje was wel perfect. 

Ja die makelaars, ik geloof dat ze allemaal voor hunzelf werken waardoor ze rode vlekken krijgen als je een huis bij een ander wil zien. Er is niet zoiets als in Nederland dat je zowel de zoekende als aanbiedende makelaar betaald. Nou ja het is goed om een paar van dat soort dingen te bedenken. 

In Salerno

 Nou ja omdat ik hier al vaak geweest ben is het nieuwtje er een beetje van af. Ik wil zo naar de markt lopen. Gisteren ben ik heen en weer geweest naar Napels, ik had toch het gevoel dat ik nog niet genoeg spullen had. Tja, waarom weet ik eigenlijk niet. Onderwijl heb ik Rosita Steenbeek herlezen, over de Laatste vrouw. Ik vond het heel veel dialoog, en gezeur. Eigenlijk meer dan ik me van de eerste keer kon herinneren. Het gaat zeg maar over haar leven als muze van oudere heren in wie wij Fellini en Moravia zouden kunnen herkennen. Maar ja ik ken ze dan ook weer niet zo goed dat ik ze zou herkennen. Maar ja veel, heel veel dialoog. Nu lees ik Carolijn Visser die door Nicaragua banjert, dat leest vlot weg. Ik heb al een derde achter de rug. En steek er ook nog een beetje van op. Ik was naar de kapper en de wasserij. Voor mijn kleren. En de kapper voor mijn haar. Dat ging allemaal vlotjes. Helaas had ik de boodschap van L verkeerd begrepen anders had ik misschien wel een date met een makelaar gehad. Ik geloof dat er nog een vervolg aan zit, wie weet. Ondertussen wil A maandag met mij een huis gaan bekijken. Ik denk dat het leuker is dan maandagochtend overleg, en werkgroep ondergrond. Maar ja de plicht roept. Of kermt. Dus jammer. Misschien is het een project van de lange baan en zou ik hier een paar weken moeten gaan zitten. Liesbeth zei al dat het jaren kan duren en dat mensen dan voor een huisje in Drenthe gaan. Ik denk niet dat ik zo diep ga zinken. Maar wie weet. Gisteren dan weer wel met L nog aan het eind van de avond iets gegeten en iets gedronken. Dus eigenlijk een soort sloom zijn gangentje. Maar wel prettig, jammer van die afspraak met de makelaar. Maar ja je kan niet alles hebben. Ondertussen is hier de koelkast, die mijn witte wijn tot 25 graden had gekoeld verwijderd. Ik kreeg een opmerking, oh toen wij er water in zetten deed hij het nog. Nou ik ben natuurlijk niet kundig genoeg om een koelkast te slopen. Het is een mini koelkast in een aanrechtkastje. Nu is hij weggehaald. Ik werd hier getroffen door de persoonlijke ontvangst, die bestond uit een bericht met twee pincodes om de hut binnen te komen. Verder bestaat het persoonlijke contact vooral uit berichten van mij over dingen als de koelkast die het niet doet, en gisteren was de stroom er af. De warme glimlach van de eigenaar, zijn uitleg hoe alles werkt. De registratie van mijn paspoort. Het is allemaal alleen maar in mijn hoofd gebeurd. Jammer, ook de uitleg over het voedsel festival, het gebeuren rond de naam dag van Matheus, het moet allemaal nog gebeuren. Hij heeft veel uit te leggen. Maar ik denk dat het afscheid, grazie per tutti ook alleen in mijn hoofd zal gebeuren. Het is wel sympathiek dat de hele conversatie in het Italiaans gaat. Voor mij dan. 

Voor mensen die gisteren al lazen, er volgt nog wat update. Gisteren was ik langs makelaars gelopen. Ik begin het systeem te snappen. Ik geloof dat je makelaar die je hut vindt 3% betaald, nou dat wil iedereen wel. Maar dat maakt de samenwerking wat moeilijker. Dus eh gisteren bij verschillende clubjes langs geweest. Veel, nee, nee voor dat budget komen we ons bed niet uit. Nou ja op zich een soort van duidelijk. Niet prettig wel duidelijk. Maar uiteindelijk bij 1 een afspraak weten te fiksen. Ondertussen trok A dan weer in de stress, maar ik denk dat het meespeelt die 3%. Ik weet het niet. Maar ja toen ging ik naar de markt en een wandeling maken. Daarna was ik weer uitgenodigd om bij Lia te eten voor de lunch. Het hoogte punt was eigenlijk een likeur met truffel. De lucht van truffel kwam er vanaf. Daarna was het vooral bitter, ik ben er nog niet uit of het een succes gaat worden. Gelukkig was er ook good old limoncello, en het klopt alleen met de IGP citroenen mag het limoncello heten. Anders moet je er iets anders van maken. Weet een ieder trouwens dat Nonnen in Salerno ooit waren begonnen jeneverbessen in de alcohol te gooien de basis voor een iconische Nederlandse versnapering, de Jenever. 

Daarna weer om met haar naar een vriend of vrienden stel te gaan die schitterend woont zodat we het vuurwerk ter ere van San Matheus konden bekijken. Het bleek dat ze eigenlijk net achter de snelweg woonden, maar daardoor wel een schitterend uitzicht over de baai. Ik had helaas mijn foto toestel niet meegesleept. Dus jullie zullen me voor een deel op mijn blauwe ogen moeten geloven. Ik heb ook de processie mogen bewonderen. Heel Salerno was natuurlijk op de been om de optocht van San Matteo te zijn. Het was ook mooi, iedereen ook de burgerlijke elite was er bij. Van zeg maar burgemeester tot brandweer. Oh het was mooi. Ik moest lachen om politie mannen die met veel gouden tressen op historische motoren het evenement kracht bij zetten. Het is wel wat dat ze hier een hele apostel hebben zoals in Venetië, of in Santiago de Compostelloa Dat is natuurlijk geen katte pies. In Amsterdam is het een povere hostie, en waarschijnlijk een klein botje van San Nicolaas. Het feest eindigde met vuurwerk. Tja Italiaans vuurwerk het zal voor mij nooit meer hetzelfde zijn na Marina de Ragusa. Het begon echter om half twaalf. Ik moest daardoor helemaal opblijven en als je met een paar italiaanse deernes in de nacht wandelt moet men vaak stilstaan. Ik zou denken om hakken te puffen. Maar ik geloof ook op telefoon kijken en steunen en kreunen. Het was wel super om op een italaanse party te zijn. Iedereen, of veel hadden wat te eten meegebracht. Er was een luxe van worstenbroodjes, en andere versnaperingen er was te drinken en op een bepaalt moment kwamen er weer allemaal dolces op tafel. Er waren ongeveer 20 mensen, het was een soort toneel clubje waar de mensen elkaar van kenden. Ze zijn nu een beetje aan het poetsen, al is dat vooral bed opmaken. Maar ja door al die festiviteiten van gisteren was ik ook laat. Ondertussen heb ik Carolijn Visser bijna uit, ze zwalkt deze keer door Nicaragua. Wel leuk om te lezen hoor. De sandinisten zijn bezig om een betere wereld voor zich zelf te maken, maar helaas heeft niet iedereen daar profijt van. Maar ja zo gaat het geloof ik daar wel vaker. In Peru in ieder geval ook vaak. Als ze zo weg is ga ik wat fruit eten. Helaas een filmpje er op zetten dat gaat niet, nou ja op verzoek app ik wel een filmpje. Het is wel rustig zo zonder E+T het programma is een stukje minder vol. Nu is het meer verveeld slenteren. Al denk ik dat ik zo naar het gallerijtje ga, maar de kunstwerken daar ken ik wel zo ongeveer uit het hoofd. Misschien hebben ze een wisselende expositie bedacht je weet maar nooit. Vraag is of ik daar dan weer extra super blij van word. In Napels hebben ze hun meesterwerken naar het Louvre gestuurd. Ze denken waarschijnlijk oh wat mogen we trots zijn. Maar ze hebben een meesterlijke collectie van Italiaanse meesterwerken. Ik zou zeggen niets om je voor te schamen. Maar wellicht geeft het toch meer prestige. 

Een huis kopen

 Dat valt niet mee. Ik heb via Lia een makelaar aangesproken. Die zegt geef maar aan welke huizen je wilt zien. Oh die is verkocht, oh die krijg ik niet te pakken. Tja, een andere meneer gaat dan weer aan de gang, die zegt er is niks te vinden voor jou budget in Salerno. Maar wat ik gezien had was toch binnen het budget. Maar ja jullie krijgen ze niet te pakken. Ik ben het natuurlijk wel eens met makelaar M dat het veel makkelijker is om vanuit Nederland te kijken welke huizen er zijn in Salerno. Het is best ingewikkeld om dat in Salerno te doen. Je hebt geen afstand. Je mist een ruime blik. Bovendien is het natuurlijk niet jou schuld als ze niet terug bellen. Dat is toch meer te wijten aan dat Nederlandse plan, van ja bellen en dan heb je iemand te pakken. Hier werkt het anders. Nou ja het is natuurlijk graag of niet. Toen ik dat trouwens zei schoot makelaar M wel in een ongekende actie modes en stuurde twee appartementen door. Niet plekken waar ik meteen warm voor liep maar toch. Maar ja mijn opdracht is ook heel moeilijk, ik wil iets groter dan 60 m2 en in Salerno met een budget. Nou ik denk dat het te moeilijk is het budget te laag. Al kan men vanuit Nederland wel weer dat soort appartementen hier vinden. Maar zoals gezegd dat is anders dan heb je toch een ruimere blik. Nou ja als het niet lukt dan is er natuurlijk geen man over boord. Maar ja je zou denken als je hier een week zit dan zou het toch mogelijk moeten zijn om iets te bekijken. Nee dus dan had je dat maar beter van uit Nederland moeten regelen want zo werken we nou eenmaal niet in Italie. Jammer, 

Maar dan met E+T de paden op de lanen in. Ze kunnen denk ik beter met Paulo op pad, want ze houden ook wel van een programma van 23 uur per dag. Ik ben toch meer van de drie uur per dag. Maar ok, maandag door Napels gewandeld. Eerst kerststallen meuk, daarna onder San Lorenzo door onder de grond geweest. Daarna de Caravaggio van zeven werken van barmhartigheid bekeken. Daarna de dom. Daarna een pizza in Sanita, en de via Toledo afgewandeld. Met natuurlijk een blik op het Palazzo Reale, het theater, en de galleria. Zeg maar Napels in een halve dag. Ik had maar voor ze besloten om musea verder over te slaan want daar was geen tijd voor. Helaas werd ik betrapt in de B&B vol liefde toen E+T hun bagage er neer zetten. Hun stassi was koud donker, schimmelig en niet een plek waar ze zeg maar Ieri Ogni en Domani wilden naspelen met heel veel bambini's maken op de letto. T had meteen al male di testa en ze wilden eerder weg uit Napels. Dus moesten we snel vanuit Napels naar Pagani. Want daar was hun presidential suite. Bijkomend voordeel was dat je vanuit bed zo op de parkeerplaats kon kijken of de Twingo van de moeder van E niet was opengebroken of door een Napolitaanse goudief van eigenaar was veranderd. Close to perfection. 

Aan het eind van de middag ben ik naar Salerno gebracht. Daar dan nog weer de dom bekeken. Voor de jongelui was het hoogte punt de B&B uit B&B vol met liefde. Ach van die mooie dame. Die voor altijd, één seizoen lang in Salerno de plek van haar leven had gevonden. B&B san stefano ofzo. Ik heb één keer een stukje gekeken. Maar haar sexappeal maakte op mij weinig indruk. Ze had zeg maar de allure van een groot bedrijf leiden. Het is natuurlijk wel mooi dat zo'n Nederlandse vrouw zo valt voor Salerno. Die liefde van haar leven is trouwens geknakt. Het is ook allemaal te erg voor woorden. Zo'n mevrouw en zo verliefd op een stad. Ze was 25 en bleef hier haar hele leven. Ik zit ineens met veel vragen. Maar er was wel een dienst in de Dom. Dat was waarschijnlijk voor haar ziele heil. En dan heb ik geen geld gegeven. Ach en wee. 

Gisteren dan weer naar Pompeii geweest. Ik ging met de trein naar Pagani. Die trein reed trouwens door naar Pompeii maar ik was al uitgestapt.  De trein zou er een 10 minuten over doen. Van het station is als het niet regent een kwartiertje wandelen naar de ingang. Toen gingen we met de niet gestolen twingo. Eerst misten we de afslag. Ik zat ook op mijn telefoon te kijken. Toen kregen we nog toestanden over waar te parkeren. En waren we een flinke tijd later in Pompeii. Gelukkig ligt het er al een tijdje dus een halfuurtje eerder of later maakt ook niet veel uit. De ingang waar we naar binnengingen lag vlak bij de theaters. Eén van de dingen die opvalt is dat er vroeger allerlei zwerfhonden rondscharrelden, die zijn in de loop van de jaren helemaal verdwenen. Nu was er nog een verdwaalde kat. E&T gingen iets gestructureerder  te werk dan ik. Ik loop meestal gewoon een beetje rond en geniet van wat de dag brengt. Maar het was hun eerste bezoek, dus amfitheater, bordeel, badhuis, gipsen mensjes het moest allemaal bekeken worden. Zelf zou ik natuurlijk het iefst de hele dag in het huis van de tragische dichter zitten. 

Maar dat was er niet bij. Ik heb wel een blik geworpen op een fresco van twee nijlpaarden ofzo. Een mozaiek gezien van een beer, en een paar standjes in het bordeel. Nou ja dat soort dingen. Toen moest er een fruitschaal worden gekocht in Vietri en zijn we daar heen gescheurd. Toen moest het kasteel bekeken worden en gingen we daarna een aperitief doen in Salerno. Oh de supermarkt is ook nog leeggetrokken, geen limoncello meer te vinden. De jongen achter de kassa was zeg maar familie 

Koopjes, koopjes

 In Napoli, vandaag hele toestanden gepland. Gisteren ook, dat zou een beetje moeten bestaan uit shoppen, shoppen en wat koopjes binnenhalen. Het viel een beetje tegen E+T waren in deze mooie stad uren, en uren op zoek naar een parkeerplaats. Liefst gratis, maar ja om iets gratis te vinden moet je soms weer veel investeren. Zo ook gisteren, en uiteindelijk is het niet gelukt. Maar ze waren er wel gezellig een paar uur mee bezig geweest. Ik had ondertussen de corso al een paar keer op en neer gewandeld. Kerst spullen gekocht, want ik had nog niets voor in de kerststal. De vlucht en alles ging soepel. Op schiphol was ik langer bezig mijn broek op te hijsen dan ik zeg maar in de rij moest wachten voor alles. Nou ja rijtje voor het vliegtuig. Maar ja dat was misschien mijn eigen suffe keus om daar al ruim op tijd voor in de rij te gaan staan. Verder boekje over Couperus gelezen. Raar, het is met Couperus in de orient. Hij ontmoet in Noord Afrika een consul. Meneer Ruys ofzo. Deze is volgens een artikel in een blaadje later slachtoffer van een sex schandaal. Deze dame rept er geen woord over. Wel over dat Couperus voor zijn vertrek bijna in een sex schandaal zat, en dat er allerlei heren, Gide en Wild naar die streken gingen voor hun eigen sex wat dan al of niet tot een schandaal leidt. Nou zegt deze dame wel dat ze geheime dossiers in heeft gezien, maar er niks over mocht zeggen. Juist over de consul. Raar, raar, maar verder aardig boekje. Maar ik had het juist voor dit schandaal gekocht, en zullen we maar zeggen schandalig dat er niks over instond. 

Oh ik moet mijn biezen pakken. Het was gisteren een lange dag, we hebben de helft van de dag langs de kust van Amalfi gereden. Eigenlijk de noord kant, heel Amalfi heb ik niet gezien. Eerst naar Castellmare di Stabia. Waar we aan de boulevard een genoeglijk kopje koffie hebben gedronken. Daarna via een lange tocht door de binnenlanden naar de zuid kant van de kust. Schitterende doorkijkjes. Alles groen. Heel mooi allemaal. Daarna op een boerderij rondgelopen. Een rondleiding met uitleg van de boerenzoon. Het leven is zwaar, de olijven en citroenen kostbaar. De varkens eten al het afval op. Dat is belangrijk de boerenzoon moest een paar keer benadrukken dat ze 100% alles recyclen. Ik heb niet gevraagd wat er met Oma was gebeurd. Maar ja 100% is 100%. Ze brengen als ze de olijven van de stam hebben schud deze naar een perserij, al gaat dat nu met de machine en krijgen dan olijfolie terug. De perserij, en de matten waar de olie doorheen geperst werden, de oude waren nu in gebruik als kattenmand. Ja als je alles gebruikt dan gebruik je alles. We kregen daar een kleine proeverij, van alles en de rest wat ze van het land trekken. Daarna was er gelegenheid om alles te kopen, wat ze dan nog niet hadden opgemaakt tijdens de proeverij. Daarna de weg terug, die ging iets minder soepel dan de heenweg, als je het mij vraagt hebben we 4 uur in de tunnels gestaan. Steeds was er een nieuwe file, en steeds stonden we bijna stil. Het mooie eten met uitzicht op de Vesuvius verviel een beetje tot een soort fastfood gebeuren, Hap slik weg, ik had pasta met zucchinni. Eh ik weet het niet. Ik moest het ook maken van Nigellissima maar je moet er eigenlijk nog een rood pepertje, zeven tenen knoflook en veel kaas op gooien voordat het een bite heeft. Deze was niet veel beter. Maar ik had ook een stevige karbonade en die was van een gerookt varken uit Caserta, of nou ja dat zeiden ze en die was wel heel lekker. 

Dat was deel van het eten, met courgette bloemen met ricotta. En de krieltjes hoorden bij het varken. Op zaterdag natuurlijk gegeten bij de grijze dakduif. 

Huizenjacht, het blijkt moeilijk te zijn. Ik weet niet of mevrouw M. die eigenlijk heeft gezegd, het eerste huis wat te koop staat, is er niet meer. Makelaar van nummer twee reageert niet. Stuur dan sites door van huizen die je zou willen hebben. Dan kan ik maar ik ga er ook niet te veel moeite in stoppen ze misschien een keer bellen. Ik weet niet of ik helemaal uit de voeten kan met die houding. Het schiet nog niet op. Ik kreeg wel gisteren een plaatje van L. een plaatje van een hut in het centrum. Dat misschien iets is, maar dat zijn twee kamers. Maar M. wees mij er weer op dat het natuurlijk een hut is voor mezelf, en dat ik ook niet helemaal rekening hoef te houden met allerlei mensen die toch niet op bezoek gaan komen. Ook dat is weer waar, en de mensen die wel op bezoek willen komen zijn misschien ook blij met de Ikea slaapbank en mijn gezelschap. Ik weet niet of het gaat lukken een huis, maar ja het is ook veel gedoe. Dus als het allemaal niet lukt was het in ieder geval een avontuur. 

Gelukkig heb ik in Colombia mini steentjes gekocht zodat ik wel een huis kan bouwen voor de kersstal. Misschien is dat het maximaal haalbare. 

Het art deco museum

Stomme vrachtwagen weigerde te vertrekken. Het is de ingang van een theater, ik zou het nog een soort van Jugenstill willen noemen. Volgend jaar is het 100 jaar oud. 

Wat art-deco op de calle 

 Zo gisteren stond de dag vol met plannen om inspiratie op te doen in het art deco museum. Ik was er vanaf het goud museum naar toe gekuierd. Helaas is het in decoratieve lucht verdwenen. J

ammer zodat ik nu toch vooral moet pochen over het bezoek aan het goud museum. Iets dat ik in Lima nog nooit bezocht heb. Het staat me daar tegen. Het is zoiets als heb je een hele beschaving, met van alles en nog wat en wat blijft er uit eindelijk over goud. Nou is het wel zo dat goud natuurlijk niet vergaat, en een jurkje van dior, of een mooie poncho van alpaca mogelijk wel. Maar toch. Bovendien geeft goud natuurlijk ook goed weer hoe goed mensen al met metaal overweg konden. Ze hadden dan misschien geen vergrootglas maar wisten toch enorm fijne dingen te priegelen. Maar toch, ik vind de vazen vaak mooier. De gouden voorwerpen geven vaak ook goed aan hoe de status van de verschillende hogere bevolkingslagen er uit zagen. Maar toch ik vind ook die grote in steen uitgehakte beelden heel bijzonder. Dus dan toch uiteindelijk naar het goud museum. 

Het was in ieder geval niet duur. In Lima is het een dure toerist trap omdat het een prive museum is. Dat blijkbaar ook allerlei andere gouden zaken die men in de kerk of in het goede leven nodig heeft. Ik ben er nooit geweest, maar als ze humor zouden hebben zou je ook vulpennen en goldstrike aan de collectie toevoegen. En is vast ook een gouden i-phone. 

Maar ja hier dus. Een mooi gebouw. We kregen eerst veel aandacht voor hoe je goud kunt winnen en dergelijke zaken. De vraag vanaf wanneer men kwik ging gebruiken heb ik niet kunnen vragen. Jammer, er was wel veel gepraat over koper. Verder maakten ze oven boven op een heuvel zodat ze niet de hele tijd hoefden te blazen, maar dat de wind dat voor hun deed. Het is maar dat jullie het weten voor je zelf met goud in de weer wil. Ga op een berg zitten. Ik vond verder de commentaren vermakelijk. 

Cauca gouden voorwerpen zijn gemaakt rond 900 in de Popayan vallei, We weten er maar weinig van

Nadat de shaman stimulerende middelen nam begon hij woest te dansen, goden en voorouders, met name zijn moeder aan te roepen. Er zijn ook kommen bekend waaruit het lijkt of de shaman zelfs zijn grootmoeder om goede raad vraagt. Is hier sprake van een Oma weet raad ritueel. 

Ach kijk hoe schattig een hele klas aan de lippen van hun juf voor een foto. Later kom je zo'n iemand tegen en die zegt, ik ben alleen als kind geloof ik een keer in dat museum geweest. Ik weet alleen nog dat we ranja kregen. Dat was dan meer in mijn tijd maar toch 

Begrafenissen brachten de hele samenleving op de been, voor wie nog kon lopen. Ze vierden de hergeboorte van de overledenen met zang en dans. Tja in christelijke cultuur zeggen we dat we blij mogen zijn dat de overledene eindelijk zijn rust bij god heeft gevonden. Als die Cauca mensen net zo druk zijn als de hedendaagse Colombianen zal iemand ook blij zijn met effen wat rust. 

Menselijke offers werden ook gebracht. De slachtoffers werden met pijlen doorboort. Hey waar ken ik dat van. Het bloed, tja hoe ze het weten werd naar het hoofd van het opperhoofd gebracht. Toestanden. Het klinkt een beetje of het slachtoffers waren van een andere stam. Maar ja voor hetzelfde geld, zoals in het oude peru offerde je ook een potentiële Miss World aan de goden, inplaats van aan sociale media.  

Een mooie vliegende vis, ding was ongeveer 5 cm groot 

Na deze overlading aan cultuur mag ik vandaag weer naar huis. Ik ga zo nog een laatste wandeling maken en nog ergens koffie drinken en dan nog een tijdje uit het raam staren en aan mijn zondes denken en dan was het dat wel. Waarbij ik nog kan zeggen dat ik ook nog een Tante Poldi heb uitgelezen. Dat is een beierse die op Sicilie gaat wonen, om zich dood te drinken, maar uitgroeit tot een detective met allerlei gedoe en gezeur. Aardig, als dat een hit kan zijn kan D. M Sebastiaan dat ook zijn.