In Napoli, vandaag hele toestanden gepland. Gisteren ook, dat zou een beetje moeten bestaan uit shoppen, shoppen en wat koopjes binnenhalen. Het viel een beetje tegen E+T waren in deze mooie stad uren, en uren op zoek naar een parkeerplaats. Liefst gratis, maar ja om iets gratis te vinden moet je soms weer veel investeren. Zo ook gisteren, en uiteindelijk is het niet gelukt. Maar ze waren er wel gezellig een paar uur mee bezig geweest. Ik had ondertussen de corso al een paar keer op en neer gewandeld. Kerst spullen gekocht, want ik had nog niets voor in de kerststal. De vlucht en alles ging soepel. Op schiphol was ik langer bezig mijn broek op te hijsen dan ik zeg maar in de rij moest wachten voor alles. Nou ja rijtje voor het vliegtuig. Maar ja dat was misschien mijn eigen suffe keus om daar al ruim op tijd voor in de rij te gaan staan. Verder boekje over Couperus gelezen. Raar, het is met Couperus in de orient. Hij ontmoet in Noord Afrika een consul. Meneer Ruys ofzo. Deze is volgens een artikel in een blaadje later slachtoffer van een sex schandaal. Deze dame rept er geen woord over. Wel over dat Couperus voor zijn vertrek bijna in een sex schandaal zat, en dat er allerlei heren, Gide en Wild naar die streken gingen voor hun eigen sex wat dan al of niet tot een schandaal leidt. Nou zegt deze dame wel dat ze geheime dossiers in heeft gezien, maar er niks over mocht zeggen. Juist over de consul. Raar, raar, maar verder aardig boekje. Maar ik had het juist voor dit schandaal gekocht, en zullen we maar zeggen schandalig dat er niks over instond.
Oh ik moet mijn biezen pakken. Het was gisteren een lange dag, we hebben de helft van de dag langs de kust van Amalfi gereden. Eigenlijk de noord kant, heel Amalfi heb ik niet gezien. Eerst naar Castellmare di Stabia. Waar we aan de boulevard een genoeglijk kopje koffie hebben gedronken. Daarna via een lange tocht door de binnenlanden naar de zuid kant van de kust. Schitterende doorkijkjes. Alles groen. Heel mooi allemaal. Daarna op een boerderij rondgelopen. Een rondleiding met uitleg van de boerenzoon. Het leven is zwaar, de olijven en citroenen kostbaar. De varkens eten al het afval op. Dat is belangrijk de boerenzoon moest een paar keer benadrukken dat ze 100% alles recyclen. Ik heb niet gevraagd wat er met Oma was gebeurd. Maar ja 100% is 100%. Ze brengen als ze de olijven van de stam hebben schud deze naar een perserij, al gaat dat nu met de machine en krijgen dan olijfolie terug. De perserij, en de matten waar de olie doorheen geperst werden, de oude waren nu in gebruik als kattenmand. Ja als je alles gebruikt dan gebruik je alles. We kregen daar een kleine proeverij, van alles en de rest wat ze van het land trekken. Daarna was er gelegenheid om alles te kopen, wat ze dan nog niet hadden opgemaakt tijdens de proeverij. Daarna de weg terug, die ging iets minder soepel dan de heenweg, als je het mij vraagt hebben we 4 uur in de tunnels gestaan. Steeds was er een nieuwe file, en steeds stonden we bijna stil. Het mooie eten met uitzicht op de Vesuvius verviel een beetje tot een soort fastfood gebeuren, Hap slik weg, ik had pasta met zucchinni. Eh ik weet het niet. Ik moest het ook maken van Nigellissima maar je moet er eigenlijk nog een rood pepertje, zeven tenen knoflook en veel kaas op gooien voordat het een bite heeft. Deze was niet veel beter. Maar ik had ook een stevige karbonade en die was van een gerookt varken uit Caserta, of nou ja dat zeiden ze en die was wel heel lekker.
Huizenjacht, het blijkt moeilijk te zijn. Ik weet niet of mevrouw M. die eigenlijk heeft gezegd, het eerste huis wat te koop staat, is er niet meer. Makelaar van nummer twee reageert niet. Stuur dan sites door van huizen die je zou willen hebben. Dan kan ik maar ik ga er ook niet te veel moeite in stoppen ze misschien een keer bellen. Ik weet niet of ik helemaal uit de voeten kan met die houding. Het schiet nog niet op. Ik kreeg wel gisteren een plaatje van L. een plaatje van een hut in het centrum. Dat misschien iets is, maar dat zijn twee kamers. Maar M. wees mij er weer op dat het natuurlijk een hut is voor mezelf, en dat ik ook niet helemaal rekening hoef te houden met allerlei mensen die toch niet op bezoek gaan komen. Ook dat is weer waar, en de mensen die wel op bezoek willen komen zijn misschien ook blij met de Ikea slaapbank en mijn gezelschap. Ik weet niet of het gaat lukken een huis, maar ja het is ook veel gedoe. Dus als het allemaal niet lukt was het in ieder geval een avontuur.
Gelukkig heb ik in Colombia mini steentjes gekocht zodat ik wel een huis kan bouwen voor de kersstal. Misschien is dat het maximaal haalbare.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten