In de kabelbaan

 Gisteren was er door TJ bedacht dat we naar een natuurgebied zouden gaan ontsloten door een kabelbaan. De kabelbaan is hier een soort van nieuwe fenomeen. Een vrouwelijke burgemeester heeft bedacht dat de metrolijnen uitgebreid moesten worden met kabelbanen. De kabelbanen ontsluiten barrio's waar je vroeger bijna niet kon komen waardoor het voor deze mensen ineens een stuk makkelijker werd om deel te nemen aan het stedelijk gebeuren. Een mooie uitvinding. Maar ja ik heb ook nog eens hoogte vrees en om in dan een soort grote koelkast aan een waslijn in de lucht te hangen. Ik vond het wel een soort veel gevraagd. Maar ik moet zeggen dat ik het gedaan heb, en overleefd. Op de heen weg zaten we met 3 amerikanen in de cabine. Drie nog al verschillende types, van zo een jaar of 35. Ze gingen denken dat Sabin onze privé gids was. Toen vragen hoe wij elkaar ontmoet hadden. Omdat ik een soort frozen in de midden zat kwam ik niet tot een goed wederhoor. Maar er was iemand uit Texas en uit Washington, en die andere ja zo goed let ik ook weer niet op. Maar ja ze moesten dus wel weten hoe wij elkaar hadden ontmoet.  Dus eh nou dat is alweer iets. Ik zag me nog in een soort reddingsactie. Ik denk dat mij platspuiten de beste optie was geweest. Maar dus met de kabelbaan 

Dat leidt dan tot zulke plaatjes, waarbij moet worden gezegd dat ik een soort met angst en beven in het midden zat. In de cabine gingen iets van 6 tot 8 mensen mee. Het parcours bestaat uit twee delen. Het eerste deel is om de Barrio te ontsluiten. Het tweede deel gaat in 13 minuten naar het natuurgebied. Het natuurgebied zag er vooral dicht bebost uit. Ik vond het na de kabelbaan ervaring wel even mooi geweest. Ik wilde eigenlijk het allemaal zo snel mogelijk achter de rug hebben. Het bos, en de natuur die we van de openbare weg zagen zag er mooi uit, maar het was ook vooral een dichtbos. Met een soort van wandelpaden er in. Volgens mij kreeg je ook nog vrij snel een gids mee. We hebben daarom een stuk over de openbare weg gekuierd, genoten van de rust en de schone lucht, maar zijn daarna, ook op mijn aandringen weer snel naar beneden gegaan. Bijna zou ik als de Paus de grond kussen waar we op stonden, maar dat heb ik dan weer niet gedaan. 

Dat leidt dan tot dit soort foto's waarbij Sabin onze gids was. Zijn moeder woont daar rechts ergens op de foto. Met trouwens een deel van de familie. Er zijn 3 zussen en hij heeft twee broers. De ene broer is homo en de andere trans. Ik denk dat zijn moeder met de familie wel eens zal meelopen met de pride. Maar ik was blij dat we weer naar beneden gingen. 
Nu moet de eerlijkheid mij wel gebieden dat ik ooit eerder in een kabelbaan heb je gezeten in Libanon. Tja daar hang je natuurlijk als een soort van kogel hoog in de lucht. Ook dat vond ik dood eng. Maar ik dacht ik moet een beetje oefenen voor als ik ooit nog met M naar de Chacapoya ga. Dat is ook met een kabelbaan, of 7 uur een berg op klimmen. 

Daarna in alle rust chinees gegeten. Nou ja rust, het was een groot kippenhok, maar rust in mijn lijf was het meer 

Ik kreeg ineens een schreeuwende trek in een loempia. Nou dat werd deze, die was een soort krokant nagebakken in de hete lucht oven. 

Helaas was de botanische tuin dicht en hebben we afscheid genomen van Sabin.