Thuis Jeroen Bosch hoe zit het nou

Heb ik nou een echte Jeroen Bosch gezien in het verre Sao Paulo of was het van een kwastenschoonmaker van een ander kaliber. Wikipedia laat er geen twijfel over bestaan. In een artikel wordt het werk in 2007 definitief aangemerkt als een Jeroen Bosch de Verzoeking van de Heilige Antonius van Egypte. Hij is in 1937 in Parijs aangekocht en was daarvoor in een Spaans klooster te vinden. Nou heb ik een dik boek over alle werken van Jeroen Bosch daar komt het schilderij niet in voor. Ik ben geen kenner maar ik vond dat het er best aardig uitzag. Een berg aan kleine fantasie figuren en nou ja het leek op al die schilderijen die we mochten zien in Den Bosch. Dank aan wikipedia voor de duidelijkheid.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Verzoeking_van_de_heilige_Antonius_(S%C3%A3o_Paulo)

Voor de liefhebber de link. We zijn er natuurlijk niet zomaar op Wikipedia. Op naar de lijst met alle werken van de grote meester. Daar ontbreekt hij weer. 

https://nl.wikipedia.org/wiki/Lijst_van_schilderijen_van_Jheronimus_Bosch.

Ik snap het dus niet meer. Maar voor de liefhebber zal ik de foto's toevoegen die ik heb gemaakt en dan mogen de echte kenners oordelen.
Ik oordeel hem trouwens net als echt..........

Santa Teresa

Eerst maar even over Orlando. Tja het is natuurlijk goed om iedereen gekken en dwazen among other people met een geweer te laten rondrennen. Verschrikkelijk..die aanslag. Ik weet in plekken als Irak gaan er iedere dag dit soort hoeveelheden aan mensen aan, en als het in het kader van een oorlog gebeurt hoeven we het niet erg te vinden, tenminste als het het vrije westen is, maar toch. Het is allemaal verschrikkelijk, maar als ik me in de situatie kan verplaatsen, een latino night in de plaatselijke homo tent, best kans dat ik er tussen sta. Te erg voor woorden.............
Mooi dat Obama niemand uitsluit, dat kan hij natuurlijk wel makkelijk zeggen nu hij bijna bij de deur staat, oeps, maar hij zegt het toch maar. Zo dat moest ik effen kwijt.

Vandaag in Santa Teresa gegeten. Dat is dat buurtje waar je met een tram naar toe moet. Die tram die een paar jaar geleden naar beneden stortte en sindsdien wordt er gewerkt aan een nieuw veiligheidsplan, die tram dus. Of eigenlijk dat buurtje. We gingen gelukkig met de auto. Vorige week maandag hebben we er doorheen gelopen en met al dat geklim, het licht namelijk ernstig op een heuvel was ik bijna tegen de vlakte gegaan. Nu dus met de auto. Er waren nog twee vrienden mee, en Rafael kreeg een fondue set voor zijn verjaardag. De dame van het gezelschap was vaak in Nederland geweest, en kende allerlei toeristische hotspots, waarbij bij mij vooral Almere en Purmerend tot mijn verbeelding spraken. Tja heeft die belangrijke trentwatcher toch gelijk, Almere is the place to be. Maar of ze er vervolgens alle monumenten, de beroemde musea en ook de huizen van bekende dichters schrijvers, en dat soort zaken heeft bekeken. Alleen volgens mij het AMOFA Almere Museum Of Fine Arts. Kijk dat vind ik wel weer stoer om je museum meteen internationaal te branden. Verder was ze onder de indruk van het the Almere Guggenheim.
Als ze oud was zou ze graag in Volendam wonen, ik zie kansen voor mijn ex collega.
Het eten, want daar wilde ik over beginnen. Het was volgens Paulo voor we naar binnen gingen een restaurant wat als best goed stond aangeschreven, daarom namen we ook het chefs menu. Wat ons op een proeverij van de kookkunsten van Manaus bracht, de stad in de jungle. Eerst was er een palmharten eh soort pasteitje, kwa formaat, aan elkaar geplakt met mayo en een bloemblaadje ter decoratie. Was aardig maar of ik er verliefd op ben geworden. Daarna kwam er zwarte rijst met garnalen. Die volgens mij gewoon uit de zee kwamen en niet uit de Amazone. Toen was er een soort vis die wel in de Amazone had gezwommen of in ieder geval speciaal uit die regio. Het lag in een soort saus met veel cocosnoot, waardoor ik het ook thais had kunnen vinden. Het bracht de tijden van de drag queen thai terug. Het toetje was een soort frita alla loempia met gecondenseerde melk. Niet super handing want dat splastte meteen alle kanten op. Het bord was opgemaakt met chocolade saus en een soort lichte stroop. Ik vond het veel te veel soorten zoet bij elkaar op het bord. Maar ja wie ben ik. Even daarna bleek er nog plek te zijn voor citroentaart en een koffie bij de cafecito. Ik zou een beetje beledigd zijn als de mensen na een 4 gangen lunch nog een ruim gat hebben voor citroentaart, en ondanks dat ik bekend sta als veelvraat ging er bij de rest van het gezelschap ook een aanzienlijk stuk cake naar binnen.
Daarna naar het museum en de ruïne. Dat was van een of andere rijke gast geweest maar die was al gaan hemelen. Tot mijn verbazing hing er best een goede Kees van Donkgen, en misschien iets minder verbazingwekkend een beetje een duffe Frans Post, maar ja omdat die er bij hoort in Brazilie is dat misschien dan redelijk gewoon. En wat fotos die van het setje heb ik stiekem van boven genomen. Hoop dat ze het niet gemerkt hebben, maar afgezien van dat die jongen een buikje heeft is het een mooie foto

 

Petropolis

Vrijdag naar Petropolis geweest, zeg maar het Versaille of het Caserta van Brazilie. Het is geloof ik gebouwd in een periode dat het al een beetje uit de mode was om elkaar te outstagen met paleizen. Het was vrij sober. Bijzonder is dat het paleis vooral bevolkt was geweest door Isabella die dan weer als bijzonderheid heeft dat ze ergens in 1880 de slavernij heeft afgeschaft. Ze had zelf geen slaven in dienst. Alleen maar witje handjes. Nou weet ik niet of het voortkwam uit wat ik iemand in Engeland een keer zo mooi hoorde zeggen "You wont see any blackies around my door" of dat ze werkelijk een verlichtte geest had. Ik vrees meer voor het eerste. Verder was het een paleis maar niet het beste en grootste wat ik ooit gezien heb, maar het was ook maar een zomerverblijf. Het meest boeivolle deel van de opstellingen was iets met slaven, maar hoewel Paulo blij was dat alles in engels was aangegeven was dat bij dit deel weer niet het geval. Verder is dat Petropolis een duitse nederzetting wat leidt tot een brouwerij, bohemia en vakwerkhuisjes. Nou ja huizen want het was wel voor een beter deel van de bevolking. Helaas lukte het niet heel erg met de Duitse landbouw. Dat mislukte jammerlijk. Want de bodem is hier anders dan in de heimat.
Gisteren dan vooral doorgebracht met Thiago een expat uit Peru. Al weet ik dan weer niet of je economische migranten mag afdoen als expat, oh ja wel als het Hollanders zijn, maar uit Ghana weer niet. Ik moet lijsten aanleggen over wie en hoe een expat is en wie een economische vluchteling. Verder lees ik nu een boek over Godfried Bomans. Dat zijn toch ook weer echt andere tijden, de jaren 50 en 60 toen het nog als doorbrak gold dat hij als katholiek bij de NCRV een programma mocht maken. Tja andere tijden moet ik maar denken. Gisteren de verjaardag van Rafael de vriend van mijn gastheer. s Avonds werd er in een restaurant gegeten, dat heb ik geskipt omdat ik waarschijnlijk de hele avond tussen het portugese gekwek in zou zitten en ik me een beetje zou vervelen. Ik was mijn ook bij die vriend al een beetje aan het vervelen. Dan beter een beetje mijn eigen gang gaan. Die bestond uit een beetje wandelen en wat eten in de copacabana en een drankje in een homo hangout dat trouwens wel tegenviel en dus verder met die Thiago op pad.

Langs de kust

Gisteren naar een buitenwijk geweest waar een vriend van Paulo woont, die ons vervolgens mee nam voor een tocht langs de kust. Waarbij ik eerst weer eens tot de ontdekking kwam dat Rio toch wel echt een miljoenen stad is. Het gaat maar door die vriend woont dus naar mijn gevoel helemaal in het zuiden in een buurt die eerst een favela was maar waar je nu op de 22 ste verdieping ook kunt wonen. Ik vond het te hoog. De vriend was een man Wagner van 51 jaar, hij was al met pensioen, en wij maar denken dat het hier slecht gaat. Hij was in het leger geweest en dan hoef je schijnbaar niet tot je 67 te werken. Aan de andere kant dacht ik het is misschien ook wel een beetje saai als je zo oud ben als ik en dan de hele dag eh ja wat doe je dan de hele dag. Ik zou op vakantie gaan, maar ja in week 43 zal dat ook gaan vervelen. Ik weet niet hoe mooi ik de huizen hier van binnen vind. Wagner had een grote lounche bank, ik was een beetje bank dat als ik er echt op zou plaats nemen ik in slaap zou vallen. Met al het gekwek in portugees op de achtergrond ben ik in mijn boek gaan lezen, dat ik gelukkig bij me had. Ik weet niet of het helemaal done was, maar de hele tijd luisteren naar een taal waar je af en toe een paar woorden in verstaat, ik weet het niet. Ondertussen denk ik terwijl ik type op mijn windows tablet dat ik het gekocht heb bij dixons. Daar hoor je tegenwoordig ook niets meer van. Gelukkig ben ik niet in zijn soort meerjaren verzekering getrapt. Nou is Monica Twen A Koei niet meer, maar dat was toch een gevierd zangeres uit de Herman Brood kliek, dat is natuurlijk weer een weinig garantie voor een lang en gelukkig leven. Het lukt afgezien van Paulo nog niet heel erg om al die brazilianen te treffen.
Over die kust, ja het is een woeste kust, hier en daar een surfer dude in de golven. Helaas was het deels een grijze dag dus als er al een surferdude was met grijze manen, dan zal hij weggevallen zijn in de grijze achtergrond, dus ik kan niet uitsluiten dat ik iemand heb gezien. Maar als die dude er was dan zeg ik respect, zonder dat ik het heel goed kan inschatten vond ik de golven toch vaak zeg maar een of twee mannetjes hoog.
Gegeten in een restaurant in een soort mangroven bos, al waren het meer takken dan echte bomen. Het was wel in een brak water gebied en we kregen een soort soep met zeevruchten. Ik had het leuker gevonden als ze apart geserveerd waren met het oog op de smaak.

Regen

Ik geloof dat het in Nl mooi weer is, hier komt het met bakken uit de hemel. Ik had mijn paraplu die ik in Sao Paulo had aangeschaft geschonken aan Ewerton maar ik zag mij genoodzaakt om gisteren alweer een nieuwe te kopen. Vandaag is het vooralsnog droog dus dat scheelt. Ik heb even gevraagd of de crisis hier toeslaat. Ja alles is stukken duurder geworden, maar omdat er geen kinderen zijn valt het effect nog wel mee. Wat grote aankopen wordt meer over nagedacht. Maar het vriendje heeft een redelijke baan en ook Paulo werkt normaal dus het gaat allemaal best. Hij komt dit jaar niet naar Europa maar steekt het geld in de verhuizing en de gebruikelijke aanschaf van nieuwe dingen, bed en zo.
Gisteren naar het Teatro Municipal geweest, eh zeg maar de Stadsschouwburg. Er was een rondleiding, laten we zeggen dat de schouwburg een goed voorbeeld is van veel geld te besteden en een redelijke smaak. Het café deel was in een soort Perzische stijl gedaan. Met van die leeuwen zoals ook in het Louvre te zien zijn, en van die Perzische beelden uit de tijd van Darius. Alles was uit Parijs hier naar toe gesleept. Er waren mozaieken die ons Dante en andere illustre typen lieten zien, verder scenes uit opera's. Er werd druk gerepeteerd, eerst klonk een orkest op volle sterkte maar toen we in de zaal mochten kijken was iedereen met pauze, alleen de paukanist was niets verteld en die rammelde vrolijk door. Verder liep het corps ballet nog een beetje te huppelen en een pasje of twee te oefenen.
Daarna naar het museum van de Belle Arte geweest. Toch altijd raar dat het meteen mooie kunst is, niet iets van lelijk, of alleen maar kunst, schijnbaar mogen de smaken niet te veel verschillen. Er staat een rijtje gipsen dat ons herinnerd aan de klassieke beelden en verder is er een partij braziliaanse kunst. Waarbij ik maar liefst drie keer Sebastiaan kon zien. Volgens Paulo is er een indiaanse god die lijkt op Sebastiaan, en daarom is op die god een andere naam geplakt en kon de katholieke kerk ook hier de heilige moederkerk worden, dit met als belangrijkste symbool een indiaan met wat pijlen. Zijn veer op het hoofd is hij in de loop van het verhaal kwijt geraakt.
Daarna in de regen gewacht op Leonardo, die pas s avonds op het idee kwam om sorry te zeggen voor het feit dat hij mij in de regen liet wachten. Er gaan een paar punten van zijn naam af.
Ik had geen internet, ja nou ik had geen droge kleding. Daarna waterkers in de supermarkt gekocht en papaja, groen en fruit is hier niet helemaal altijd op de tafel te vinden. Vandaag geloof ik weer een museum. Slippers hier in overvloed, dus eh ............ maar wel graag een maat

Rio

Een foto van Rio uit de lucht

In Rio dus, zondagavond aangekomen. Wederom van het vliegveld gehaald, wat een luxe. Alleen een min puntje Paulo had de Uber taxi naar het verkeerde vliegveld gestuurd. Maar toen ik in de taxi zat dacht ik mmm ik zie steeds dat andere vliegveld aangegeven, gaat dit wel goed. Bleek dat die man inderdaad verkeerde instructies had ontvangen. Hij moest geheel de andere kant op. Maar omdat ik had bedacht dat het verder niet heel leuk was in Sao Paulo waar het de hele tijd met bakken naar beneden kwam was ik ruim op tijd. Korte vlucht en dus weer in Rio. Gisteren beetje winkelend en mooie dingen bekeken doorgebracht. Onder andere zo'n beroemd pittoresk trapje, waar ik bijna door de hitte bevangen was geworden geraakt. Maar met beetje water en handje servietten was ik al snel weer klaar om via een ander trapje weer naar beneden te gaan. Daarna vooral over de markt gelopen en vooral veel slippers gekocht, al ben ik nu ook weer een boodschappentas rijker, deze is mooi in braziliaans groen, en ook matchende slippers voor de verloofde.
Ik lees ondertussen achter de kandelaar over het leven van Liberace, waarvan we uit de film al weten dat het niet allemaal goud is wat er blinkt achter de kandelaar. Waarbij ik de film goed vond. Vaak is een Hollywood film met homosexualiteit eh nou niet echt sexy of geil. Ik weet nog steeds niet hoe die aids in Philadelphia nou opgelopen is. Omdat ik naïef ben denk ik dat het komt door het stijldansen. Welhier iedereen een verklaring waarom ik niet op stijldansen ben, je krijgt er de naarste ziektes van. Misschien zouden films als Stricly ballroom vooraf moeten gaan van een waarschuwing. Dat je van dit soort handelingen verschrikkelijke kwalen kunt oplopen, waaronder kapotte schoenen, tenen, kuiten maar ook minder onschuldige kwalen als Aids. Al heeft natuurlijk iedereen weer een keus maar toch. Verder is Paulo de perfecte gastheer, al regent het ook in Rio. In Sao Paulo zijn er hele wegen weggeslagen. Hij had gezocht op het internet naar uitbreiding van het servies, maar dat gaat flink in de papieren lopen. Oeps, in brazilie 50 euro voor een kopje.

Gin tonic

Ik heb weer een klm gin tonic achter de kiezen. Soms denk ik dat ik een drankorgel ben, zeker in vergelijking met die aardige dame die naast mij zat en alleen maar thee wilde hebben. Maar ja ik blijf er wel rustig onder. Sinds de epische ervaringen in Munchen, was ik nog bezig met Thomas Man zijn dokter Faustus, wat vooral hard werken is. Ik heb de beschouwingen over hoe te componeren half overgeslagen, te ingewikkeld, en ook het gesprek met de duivel, het is te veel van het goede. Gelukkig kan ik het achter laten in Sao Paulo. Waar ik veel goede dingen over kan zeggen, maar toch vooral dat het er met bakken kan regenen. Met al die hoogte verschillen waren er veel kolkende straat kolken. Men wat een regen. Dus weer een paraplu rijker.
Hier is het museum van Masp ofzo, oh wat erg. Nou ja in ieder geval een rode doos op de Paulista. Tot mijn verbazing hangt er een verzoeking van de heilige antonius, die ze niet hebben uitgeleend, maar die hier een beetje onbekeken hangt te zijn. Helaas waren de Bronzinos wel uitgeleend. Maar het was leuk om met de neus boven op Bosch te staan zonder dat er een leger van grijze dakduiven door de zaal zwermt. Ik moet wel zeggen dat er een grote groep van min of meer opgewonden 10 jarigen waren, maar omdat de tweede verdieping ging over kinderen was het wel op zijn plaats. s Avonds meneer Ewerton gezien, we spreken dan over vrijdag avond, die kan natuurlijk een soort van gezellig te laat. Maar ja dat is het tiempo latino en bovendien was ik toch in slaap gevallen. Daarmee wat amstel bier gedronken en toen weer verder gaan slapen.
Gisteren heeft hij me meegenomen naar de kathedraal, daar was iedereen aan het biechten en was een dienst gaande. Ik moet zeggen een drukte van belang. Maar ja daardoor niet veel kans om alles goed te bekijken. Al zag ik wel dat er niet veel te zien viel. Buiten op het plein voor de kerk was veel ruimte voor de vrije meningsuiting, wat toch vooral geschreeuw tot gevolg had. Een mannetje met een versterkte telefoon die vertelde hoe het beste met de wereld of zijn vrouw verder kon, en nog iemand die er een heus podium voor had gekregen.
Ik zit nu in de Pousada dos Franceses, wat een rustige ankerplaats is in deze verder hectische miljoenen stad. Het heeft een soort grote woonkamer, waar ik nu aan een tafel driftig zit te typen. Ik kan het mensen best aanraden, het is realatief primitief, maar met een douche en eigen kamertje ben ik wel tevreden. Verder is de buurt rustig.
Donderdag toen ik aankwam in Rio stond Paulo netjes op mij te wachten en met de auto van Rafael zijn vriend waren we een aantal files later in hun appartement. Daar is de woonkamer opgeofferd om mij nachtrust te bieden. Ik had bedacht dat het leuk zou zijn om zijn tafel opnieuw te dekken en had in duitsland bordjes gekocht, bestek ik de kinkerstraat en met servietten van Tineke was het ineens een feestelijk tafel geworden. Ik had er nog bij willen koken maar kon niet bedenken dat ik dat nog kon doen voor ik weer door hobbelde naar Sao Paulo, dus dan maar zonder eten. Hahah