Gisteren de eerste dag in Bogota. Door gebracht met een bezoek aan het nationaal museum. Daar gaan ze in op vele eeuwen Colombiaanse geschiedenis. Ze gaan hier minder prat op hun toestanden voordat Columbus voet zette in Las America's maar toch hadden ze in het museum een hoop vazen, en gouden zaken uit de pre-Colombiaanse geschiedenis. Er was ook wel een indeling in culturen, maar helaas moet ik zeggen dat ik mij daar nog niet heel erg in verdiept heb. Sorry. wat me wel opviel was dat er kleine stenen beeldjes waren. Iets wat je in Peru eigenlijk helemaal, of nauwelijks ziet. Of ze stellen ze niet tentoon in musea waar ik doorheen loop. Maar het Nationaal Museum dus. Het begon met iets vaags met de camera. Nou ik snapte het niet, ik denk dat ik iets moest bijbetalen. De mevrouw van de garderobe was er nog niet. Dus hield ik maar gewoon mijn tas bij me. Eerst door de oude zaken heen. Er waren ook vuistbijlen en dingen echt uit de pre-historie. Daar vind ik altijd maar weinig aan. De sieraden en vazen uit het pre-colombiaanse tijdperk zijn dan leuker. Of nou ja ik vind het leuker. Er was een enorme vaas waar ik uit de toelichting van begreep dat het een soort familie mausoleum was, of dat er in ieder geval restanten van meerdere types in waren aangetroffen. Daarna belanden we natuurlijk in de koloniale geschiedenis en daarna in de recentere tijden. Helaas is geschiedenis niet altijd rozengeur en maneschijn maar ook daar was aandacht voor. Hier in Colombia is een museum zonder Botero niks, dus ook daar was de nodige aandacht voor. Daarna heb ik geprobeerd een simkaart te kopen. Dat is gelukt, dat is goed nieuws maar ik heb een uur over een balie gehangen, 5 euro, de schade valt mee betaald, en iets mee gekregen wat het niet doet. Ik was nog even in paniek. Of nou ja zeg maar best even, want ik wist niet of ze door al het heen en weer gedoe met simkaarten mijn eigen simkaart ook niet naar de filistijnen had geholpen. Maar bij aankomst in het hotel bleek dat gelukkig niet het geval te zijn. Dus kan ik jullie gewoon blijven stalken met nieuws op de telefoon. Of hier maar dat gaat via een notebookje.
Het is hier niet zo warm als ik had verwacht. Ik doe nu de routine van Amerikaanse toerist. Net doen of het niet vriest en gewoon in korte broek blijven lopen. Af en toe valt er een regendruppel op mijn dikke neus. Meestal resulteert het niet in tropische stortbuien. Gelukkig blijft het bij druppels. Boek van Rebecca Makai, te tweede is uit. Ik kwam er doordat het maar heen en weer blijft floepen in de tijd moeilijk in. Maar uiteindelijk, op bladzijde 400 van 413 kreeg ik toch de smaak te pakken. Nee ergens in de loop van het boek kreeg het mij wel te pakken en vond ik het een goed boek. Ondertussen lees ik ook nog beetje Boris Dietrich op de e-reader, al doe ik dat op de i-pad. Doordat het ook maar heen en weer gaat in de tijd worden de boeken nu al een blur voor mij. Ik ben ook niks gewend.
En A. schatte me op 40.
Het ontbijt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten