Trujillo

 

De dag begon dan een beetje met nog snel een extra koffie achter deze deur. 

Daar ben ik dus nu. Ik zit nog steeds in de relaxte kamer, ja en daar wordt een mens beter van. Gisteren meteen een grote toer gedaan. Op een bepaalt moment vond ik het wel hard werken. Maar ja ik heb wel van alles gezien. Dus dat is dan weer leuk. Als eerste had ik natuurlijk de gewone beslommeringen van water en geld. Beide kun je toch in den vreemde niet zonder. Daarna kwam ik de Duitse weer tegen op de openbare weg. Een beetje wachten bij het toer gebeuren. Ik kreeg een soort van festival bandje om. Het eerste hoogtepunt van de reis waren gigantisch uitvergrote vazen van erotische voorstelling. Dat is natuurlijk leuk om je kind zo een beetje tussen de neukende moche beelden te fotograferen. Ze staan in een soort van parkje. Daarna gingen we naar de tempel van de zon en de maan. Huaca del luna mag je in de zon mag je van een afstand bewonderen. Het is Moche cultuur, die zo van 100 tot 800 hier actief. Druk bezig dus met die tempels bouwen. Nu waren de Spanjaarden op zoek, net als de types in het Drents Museum op zoek naar goud en hebben hun weg toen door de tempel heengeslagen. Dat levert wel een soort boeiend beeld op. Want bij de Huaca del Sol zie je alleen de buitenkant en denk je ja dat is heel erg groot, maar verder. Maar bij de Luna zie je dat ze eigenlijk in de loop van de tijd er steeds een nieuwe laag overheen hebben gebouwd. Die oorspronkelijk laag was beschilderd en bewerkt. Maar in de loop van de geschiedenis dus verstopt, en daarover heen weer een nieuwe laag. Nu is men er nog druk in de weer met opgravingen, iconische soort enge drakenhoofden heeft mijn bijvoorbeeld in 1991 gevonden. Tja nou die werkzaamheden worden gefinancierd met die Wereld erfgoed gelden. Iets wat onze vriend Donald wel al gestopt zal hebben voor zijn deel. Jammer. Je komt binnen in een soort ja nou plein laten we het zo maar noemen. Dan kijk je omhoog en zie je een muur met allerlei friezen, van mannetjes, van allerlei mytische wezens. Helemaal beneden is een soort tuin van de lusten van Jeroen Bosch waar je allerlei voorwerpen, toestanden en religeuze voorstellingen kunt zien. Helaas is de overlevering vrij slecht, dus weet je anders dan wat je ziet niet zo goed wat het zou kunnen voorstellen. Maar het is wel indrukwekkend, ik geloof dat mevrouw de gids die alleen maar in het Spaans babbelde, wat goed was want als ze Nederlands had gesproken had ze ook maar het hart gewonnen van 1 toerist. Die vertelde ook vooral wat we zagen en niet wat de diepere betekenis was. Of misschien wel maar dan was mijn Spaans er niet voldoende voor. Daarna mochten we helemaal naar boven lopen, om nog meer uitleg te krijgen en ook ons beeld te werpen op die mytische draak achtige hoofden. Tenslotte was er een hoopje grijze stenen, dat in afwijking van al het bruine materiaal. Dat bleek de offerplek te zijn. Dat waren natuurlijk af en toe ook een burger. Om iemand te offeren zag men toen ook niet tegen op. Nu noemen we het iets anders maar er vloeit niet minder bloed. Ik durfde alleen niet te vragen, of kon het niet of die stenen een oorspronkelijk formatie was of dat ze die hier nou ja daar naar toe hebben gesleept. Ik denk eigenlijk het eerste en dat ze daarna de tempel er om heen hebben gebouwd. En dan iedere honderd jaar mooier en sterker. 
Ik liep ondertussen met de L gegeven jungle pet op. Omdat ik geen zin had om weer een vuurrood nekje te krijgen. 

Dit was de best geklede mevrouw uit de groep. Maar ze had een prijsje op haar broek. Als een vrouw dat onder haar tot op dat moment hoge hakken heeft dan word ik misselijk. Ja je bent een mietje of niet. 

Dit is zeg maar dat tuin van de zuchten kunstwerk.Wat een gepriegel en wat een gedoe. Het was denk ik een mega ontdekking. 

Dit is de andere tempel del Sol. Het ziet er best indrukwekkend uit daar tussenin lag de stad van de Moche. En die arme mensen maar bouwen aan hun tempel. Want daar hadden ze de volgende zeg maar kerkbelasting voor, tenminste zo neemt men aan. 

Stenen met verschillende merkjes er in, men vermoed van families. Maar ja het kan ook zijn oh dan is het nog steeds familie, de erfenis van tante Corry. Oh van die familie heb ik trouwens nooit meer iets gehoord. 

Eigenlijk hoort het eerder in het verhaal maar dit is de grote sexstraat. Zo mag ik het toch noemen. 

Ik vind van wel. Het gaat er groots en meeslepend aan toe. Ik heb wel een beetje ruzie met de foto's maar we dachten dat we klaar waren. Nee we moesten ineens nog naar een fluit en hoornblaas competitie. Nou daarvoor gingen we door een steegje wandelen, god oh god oh god. 

Dit is het steegje. Gelukkig heeft jullie woestijn Kapitein er geen foto's van. Een filmpje kan opgevraagd worden. Maar de keus was om een replica trompet achtig voorwerp aan je lippen te zetten, of een schelp als hoorn. Het spreekt voor zich dat ik er met mijn toeristen spaans geen klap van begreep. Lekker makkelijk. In de consternatie was ik wel bijna de schitterende pet van Liesbeth tijdens de voorstelling, waar veel prijzen aan verbonden waren en waar we allemaal hartelijk om moesten lachen. Vooral omdat een oude oma er bijna zo klonk het zeven minuten een monotone een noot achtige toon uit wist te prutsen, wat haar tot winnares, eeuwig roem en nog zo wat niet meer leidde. Nou toen moesten we weer verder. Het volgende doel bleek een restaurant te zijn, hemeltje, een toerist trap voor Peruanen. Ik nam lomo saltado. Was waarschijnlijk maar ja zo hoort het de duurste Lomo voor mij ooit. 

Dat is dan weer deze foto. Maar ja of de maaltijd al niet voldoende was om te verteren, er bleek ook nog gedanst te moeten worden. Nu is Trujillo de stad van de dans. Dus ja misschien Jacques had je het kunnen weten, dus was er een setje dat een Marina of hoe het heet dans uitvoerde mooi. Ze hielden hun zakdoek in de lucht en sprongen in het rond. Ook dit was nog niet voldoende want ook hier werden mensen uit het publiek. Gelukkig geen norse gringo uit het publiek getrokken. Een dikkige jongen zei ja (nee ik was het niet) en ik moet zeggen hij danste heel goed. De Marina, ja en daarna ging zijn vriendin of vrouw, moeder denk ik niet ook nog. Nou het was me een heel gebeuren. En toen waren we nog niet klaar want toen gingen we naar Chan Chan. Het was inmiddels al een soort van in de loop van de middag. Chan Chan is dan weer de hoofdstad van de Chimu cultuur, die zeg maar de pan werden gehakt door de Inca's dus geef ze 800 tot 1400 voor christus. Tja als jullie het beter willen weten vraag het AI en AJ. Wat dan voor Aan Jacques staat. Nou dat is een soort zandkasteel waar ze een paar stukken hebben opgeknapt waar je onder begeleiding van de gids weer achteraan mag lopen. Nou we zagen pelikanen, maar ja ze zitten dicht bij zee we zagen visjes, maar ja ze zaten dicht bij zee. We hoorden zelfs de zee maar wij zaten ook dicht bij zee. Het was een volk dat naast allerlei hoge bazen zich ook vooral bezig hield met dus alles wat de zee geeft en neemt. Maar aan het eind werd het droger en kwamen ook nog die klote Inca's en toen was het gedaan met hun cultuur. 

Dit is zeg maar het plaza di armas wat ze toen natuurlijk anders noemden, waarschijnlijk Armas di Plaza. Daar hielden ze hun feesten en koningsdag. Ook toen ging het er ruig aan toe. Ook mensen werden door dit verder goede natuurvolk wel eens gepleegd. Tja nou de wandeling ging door 

Kijk dan hier zie je visjes en pelikanen. Dat komt namelijk omdat de cultuur dicht bij de zee zat. Andere culturen zie je bijvoorbeeld ook de lama, of een olifant afgebeeld. Maar in Zuid Amerika kom je eigenlijk tot Walt Disney eigenlijk geen olifanten tegen. 

Ja maar even zonder pet, maar ik heb hem nog wel. Dat grijze ding naast mij is gewoon een betonnen paal. Het regent hier dan wel bijna nooit, maar als het regent ja dan stroomt zo'n modderstad zo weg. Hou je niks van over. Snel de wandeling ging door en ik moet zeggen dat sommige toeristen zeker na het gefluit en gedans ook dachten ik geef de trompet aan Maarten. 

Nou dit soort plaatjes dus. Het was volgens de gids een soort van citadel. Het opperhoofd woonde er en die liet natuurlijk iedereen naar de muziek van zijn trompet dansen. 

Het was totaal 12 km groot en er woonden 100.000 mensen. Oh dan vraag ik mij ineens af wat toen de grootste stad van de wereld was, ach ik hou het gewoon op Napels. 
Maar ja nadat we naar het toilet, of ik ieder geval waren geweest waren we nog niet klaar en gingen we romantisch naar zonsondergang in HUancaco kijken, vast verkeerd geschreven. Maar dit is het langste blog ooit. 

Eerst nog langs een mirador. Want ja hier kwam dus ooit de oude eerste Chimu krijger aan land. Hij kwam daar helfthaftig op zijn rieten bootje en zag dat het goed was en ging daar met de krijgeres wonen ze krijgen veel kindertjes en tot de el nino en klimaatverandering, en de Incas kwamen leefden ze lang en gelukkig en offerden ze af een toe een voorbijganger of iemand anders voor de goede zaken. Want zo streek de tijd voorbij. Ook die van mij want het was inmiddels 18.30 dus eindelijk we gingen in een streep terug 

Dit was voor de liefhebber ter hoogte van het bord, de donkerder steen, oh misschien wel donker door het bloed van vele Chimu slachtoffers.......