Ah ik moet meer over bekende schrijven

 Nou ik ben weer eens in Iquitos. Op zondagavond laat aangekomen. Nadat ik een soort van 10 minuten had gewacht op warm water dacht ik nou ja dat water is hier niet zo vreselijk koud dit moet het maar zijn en was onder de douche gestrompeld, springen onder de douche is volgens mij een soort break a leg ding. Dus en het was ook alweer maandag geworden. De volgende dag een opmerking gemaakt over dat er geen acqua caliente was, want zo noemen ze hier warm water. De eerste opmerking terug is natuurlijk je moet de kraan langer open laten staan. Maar ja net of je dat niet doet op zoek naar warm water. Dus inderdaad nou er bleek geen warm water te zijn. Gelukkig was er in de loop van de dag een monteur geweest, dus zit ik nu fris achter het laptopje. 

Het regende dan wel, wat een beetje nou de plannen dan toch, oh die waren er niet. Ik was naar meneer D gegaan en die heeft mijn haartjes geknipt zodat ik er nu via niet helemaal de laatste haarmode van Iquitos uit zie. De laatste haarmode is dat je er van die strepen of vormpjes aan de zijkant in laat knippen. Oh dat klinkt een beetje pudding vormerig, nou dat is het ook eigenlijk. Het was daarna wel een beetje opgeklaard zodat ik de 11 blokken terug ben gaan wandelen. Het is toch ondanks hitte wel een soort prettige ervaring. Maar ja al die motorcarro's willen je wel om het hards van je sokken rijden. Oh motorcarro's, hier voor het hotel stond er 1 die wilde me wel meenemen. Ik verwachtte dat de prijs zo ongeveer 5 soles zou zijn. Tja hij zei wat wil je geven, ik zei 3 hij zijn twintig. Dat is dan het moment om een hand te geven en elkaar een beter leven te wensen. De volgende vroeg 5, dat was het plan. Ik zal ook niet zo heel snel de blik van M vergeten toen ik zei laten we een taxi nemen, ik een motorcarro aan hou en de onderhandelingen start waarna we instappen. Ze dacht bij taxi natuurlijk aan het transport met 4 wielen maar die zijn hier voor de kleine afstanden toch relatief schaars. 
Als je een blog zou willen maken over bijzondere personen die je zo onderweg tegen komt dan is de eigenaresse van dit hotel ook wel bijzonder. Het is namelijk een Palestijnse dame. Volgens mij is ze nog niet gevraagd door Trump om mee te denken over Gaza maar misschien is het een goed idee om inplaats van mannen een flinke club dames in de organisatie te plaatsen. Ik ga nog wat meer uitvinden over haar leven. 
Na het kappersbezoek en de wandeling was er natuurlijk de lunch. Dat was een Pollo saltado, dat is zeg maar geen lomo maar een kip geroerbakt. Als voorgerecht was er een soort kaassoufflé van Yuca. Daar zijn ze hier dol op, maar ja als je een stuk gefrituurd krijgt is het toch vooral een soort van droog melige niksigheid. Maar deze variant was wel lekker. En beetje groente kan de burger in den vreemde ook altijd wel gebruiken. 

De volgorde is dan altijd beetje verrassing, maar omdat ik dacht dat het feest was heb ik ook maar een flan genomen in het kader van een toetje. Dat was ook lekker. 

Dit is de yuca soufflé 

En dit is dan het kippetje geroerbakt. 

In het hotel bleek aan het eind van mijn siesta het warme water het weer te doen. Dat is dan toch een klein feest. Je moet ook af en toe iets ontberen, bijvoorbeeld geen toetje om het dan weer extra te waarderen. Dat dus, en onderwijl lees ik nog wat door in Agatha Christie. Nu wil ik eigenlijk wel een boek over haar lezen. Maar ik moet eerst nog weten wie het heeft gedaan in het kader van Moord in Mesopotamië.